Belgesel, savaş yıllarında İngiltere'yi canlı tutan, ekonomik çöküntüde bile daha iyi, birbirine kenetlenmiş bir refah ülkesinin hayalini kuran bir birlik ruhunun öyküsünü anlatıyor. Yönetmen Ken Loach, arşiv görüntülerden, ses kayıtlarından ve yeni yapılmış röportajlardan ortaya çıkardığı hem siyasal hem de toplumsal anlamda çarpıcı belgeselinde "daha iyi bir dünya hayaliyle yola çıkanların kararlılığını hatırlatmayı" amaçlıyor.The Spirit of '45 - '45 Ruhu, Dünya prömiyerini Berlin Film Festivali'nde yapmıştı.

Yönetmen Agnes Varda, San Francisco’da bulunduğu sırada Jean Varda adında daha önce tanışmadığı “Yanko” lakaplı bir akrabası olduğunu öğrenir. Yanko, Sausalito kıyısında bir yüzer evde yaşayan, hippi dostlarıyla renkli bir hayat süren bir ressamdır.

Sinemanın 100 yıllık ömründe eşcinsellik nadiren beyaz perdeye yansıdı. Yansıdığında ise sadece gülünecek, acınacak ya da korkulacak bir şey olarak gösterildi. Bunlar hızla geçen ancak unutulmaz görüntülerdi ve hala süren birer efsane gibiler. Büyük mit yaratıcısı Hollywood; heteroseksüellere eşcinseller hakkında, eşcinsellere de kendileri hakkında ne düşünmeleri gerektiğini öğretti. Kimse bu etkiden kaçamadı...Vito Russo'nun aynı adla yazdığı kitaptan yola çıkılarak hazırlanan The Celluloid Closet - Sakıncalı Film Dolabı, Hollywood'un ilk günlerinden itibaren eşcinselliğe bakışını ve eşcinsellerin sinemada kendilerine nasıl bir yer bulduğunu anlatıyor. Filmin toplam 7 ödülü bulunuyor.

Aquarela’nın başkahramanı; İskoçya, Meksika, Rusya, Grönland, Venezuela, Portekiz, ABD ve Atlantik Okyanusu’nda saniyede 96 kare çekilmiş muhteşem görüntülerde aysbergden şelaleye her haliyle filme aktarılan, dünyamızın en özel ve değerli maddesi: Su. “Denizin her gün, her saat, hatta her dakika değiştiğini fark ettim. Hiç sıkılmadım; çünkü su hiç aynı değildi” diyor yönetmen Victor Kossakovsky: “Farklı renkler, farklı hareketler, farklı enerjiler... Öfke, saldırganlık, huzur, asalet, yalnızlık, kıskançlık gibi insani duyguların neredeyse tümünün gelgitlerini suyun doğal merceğinden bakarak deneyimleyebilirsiniz. Aquarela’da suyla etkileşim sayesinde deneyimlenebilecek tüm hisleri filme çekmek istedim; güzel, huzursuz eden, canlandıran, esin veren, yok eden ve insanı mahvedenleri de...”

Dear America: Letters Home from Vietnam, Vietnam Savaşı sırasında Amerikalı askerlerin, denizciler, havacılar ve denizciler tarafından memleketlerindeki ailelerine ve arkadaşlarına yazılan gerçek hayattan mektupları belgeliyor.

Belgesel, İtalya'nın Afrika sınırına en yakın toprağı olan Lampedusa adasında yaşanan göçmen krizini anlatıyor. Avrupa'da yeni bir yaşamın hayalini kuran ve buraya gelen binlerce göçmenin umut limanı olan bölgenin tarihini, kültürünü ve bu bölgenin günlük gerçeklerinin ekrana yansıtıldığı Fuocoammare (Fire at Sea) - Denizdeki Ateş, Berlin Film Festivali'nden Altın Ayı ile dönmüştü. Belgesel, toplam 14 ödüle sahip.

The Band grubunun veda konserini konu alan Scorsese belgeseli. Film, konserin yanı sıra grup elemanlarının kulis içi görüntülerine, Bob Dylan ve Neil Young ve Ringo Starr gibi ünlü müzisyenlerle yapılan röportajlara yer veriyor. The Last Waltz bugün Scorsesenin müzik belgesellerinin öncülü sayılıyor.

Endişeye gerek yok. İran’da İslami rejimin devamı için çalışan din adamları, bir insanın olabileceği her şey olmuşlar. Danışman, avukat, politikacı, psikanalist, filozof ve hatta gerekirse tıp doktoru. En azından muhteşem demagoglar. Mesela, birbirlerini hormonal dengesizlik yarattığı için müziğin sağlıksız olduğuna ikna edebiliyorlar. Her iddianın sonuna kaynak göstermeden “bilim kanıtladı” ibaresi ekleyebiliyorlar. Fransa’da yaşayan liberal bir naif İranlı, bu din adamlarına birlikte yaşamanın mümkün olduğunu, İran’ın kendisi gibileri de taşıyabileceğini göstermeye kararlı. Hepi topu dört kişiyi, bir evde kısa bir süre beraber yaşamaya ikna etmesi üç yılını alıyor. Herkes ailesiyle gelecek, odalarında özellerini yaşayacak, salonda ise ortak bir kamusal alan yaratacaklar. Kadından müziğe, yaşamdan ahirete her şey masaya yatırılıyor. En hafif deyimiyle, çıldırtıcı bir şekilde aydınlatıcı bir deneyim.

Senaryosu Dominika Daubenbüchel, Stig Björkman ve Stina Gardel tarafından kaleme alınan Ingrid Bergman: In Her Own Words, Amerikan ve Dünya sinemasının en meşhur oyuncularından biri olan İsveçli yıldız Ingrid Bergman'ın hayat öyküsünü konu ediniyor 2015 İsveç yapımı biyografi ve belgesel türündeki eserde şu isimler Jeanine Basinger, Melinda Kinnaman, Pia Lindström, Fiorella Mariani, Isabella Rossellini, Isotta Rossellini, Roberto Rossellini, Liv Ullmann, Alicia Vikander ve Sigourney Weaver yer alıp, kimi sesiyle kimide görüşleriyle bu yapıta renk katmıştır. -

İkinci kuşak Sovyet sinemacılarından biri Mikhail Romm. Hemen tümü arşivlerden derlenmiş, aralarında Hitler’in özel film arşivi, SS subaylarının çektiği özel filmler, Sovyetler’in ve diğer kimi ülkelerin devlet arşivleri gibi kaynaklar da bulunan bir materyali kurgulayarak oluşturduğu anıtsal “Sıradan Faşizm” filmiyle, Almanya’da Nazizm’in 1930’larda başlayan yükselişini ve savaş sonuyla birlikte gelen çöküşünü anlatıyor. Bunun yanı sıra, aynı zamanda, “faşizm”in içinde oluştuğu koşulları, sıradan, küçük, önemsiz bulunan olaycıklarla, tehlikeli hoşgörülerle, gündelik boş verişlerle, yerine getirilmeyen görevler ve kaçınılan sorumluluklarla nasıl palazlandığını da gösteriyor. Bir taraftan “eğlenceye boğulmuş” ve çökmekte olan “soyluları ve zenginleriyle”, diğer taraftansa, Hitler ve Mussolini’nin şahsında cisimleşen pespaye bir hakimiyet tutkusuyla çok başarılı bir üslupla dalga geçerken, diğer taraftan bu kepazeliklerin ağır bedellerini de seyircinin önüne koyuyor.

David Bowie’nin yaratıcı, müzikal ve ruhsal yolculuğunu keşfe çıkan Moonage Daydream için “belgesel” ya da “biyografi” tanımlarının ötesinde sinematik bir deneyim yorumu yapılıyor. Yalnızca yaşamı ve müzisyen kimliği değil; dans, resim, heykel, sinema ve tiyatro gibi farklı disiplinlerdeki büyüleyici üretim biçimleri de ele alınmakta.

Göran Olsson'un yönettiği The Black Power Mixtape 1967-1975 - Siyah İktidar Karışık Kasedi 1967-1975 belgeselinde; 1967-1975 yılları arasında, meraklı ve bir o kadar da naif İsveçli gazeteciler Atlantik'in öbür kıyısında, Amerika'da gelişen Siyah İktidar hareketini gözlemleyerek filme çektiler. Belgesel, 30 yıl boyunca bir bodrum katında unutulmuş 16mm görüntülerden oluşan bir hazineyi, karşı konulması güç bir ses, imge ve hikâye mozaiğine dönüştürerek bu hareketin gelişimini anlatıyor.

16 Ton, insanlık tarihine ironik bir yaklaşım. Bugünkü yanlış hayatımızı neleri nerelerden nasıl çıkararak inşa ettiğimizi anlatıyor. Gele gele vardığımız serbest piyasa ve özgürlük çağı yoksa bütünüyle halkla ilişkiler faaliyeti ürünü mü? Madencilerin sefaletini anlatırken gözde bir hit parçası oluveren "16 Ton", yoksa sadece bir şarkı mı?16 Ton, büyük ölçüde, fotoğraf, resim, desen ve gravürlerin hareketlendirilmesiyle yapılmış bir "masa başı" filmi. Orijinal hareketli görüntüler de içeriyor; ama az. Ardında da, uzun ve ayrıntılı bir araştırma var. Yapılışı 1,5 yıla yayıldı.Bu siteden, filmin tamamını da izleyebilirsiniz, bölümlerini, ayrı ayrı da. Sitede filmin metni de yeralıyor. Her bölümün sayfasında, birçok ek bilgi ve filmin ayrıntılarına dair açıklamalar var. İyi seyirler ve okumalar. / ÜMİT KIVANÇ

Mourir à Madrid (To Die in Madrid) - Madrid'de Ölmek, Frédéric Rossif'in yönettiği, İspanya İç Savaşı'nı konu alan 1963 Fransız belgesel filmidir. Belgesel, İspanya İç Savaşı ile ilgili birçok makaleyi bir araya getiriyor ve farklı bakış açılarını bir araya getirerek, Franco rejimi sırasında İspanyolların çektiği acıların sürekliliğini temsil etmeyi amaçlıyor. Federico Garcia Lorca'nın ölümü, Guernica, Madrid'in savunması, Uluslararası Tugaylar bu belgede yer alan maddelerden bazılarıdır.

Alexander Hacke adındaki müzisyen kültür karmasının yansıdığı müzik türlerini anlamak ve şehirdeki ahenkli tınlamaları kaydetmek için, hiç Türkçe bilmediği halde, İstanbul’a gelir. Burada Selim Sesler’le tanışır. Aralarındaki diyolaglar müzik diliyle gelişmeye başlar. Ardından bir çok müzisyen ve şarkıcı onların bu serüvenine katılır ve ortaya İstanbul’un çok sesli korosu çıkar. Tarzların farklılığı ortak amaçlarının en birleştirici özelliği oluverir. Hedefleri, İstanbul’un şarkısını yapmaktır.

Yönetmen Jonas Mekas’ın doğduğu kasaba Semeniskiai’ye ye dönüş yolculuğu etrafında şekillenen belgesel film, 70’li yılların Litvanya kırsalını gözler önüne seriyor.Film 2006 yılında “kültürel, estetik ya da tarihsel önemi” nedeniyle ABD Ulusal Film Arşivi tarafından Kongre Kütüphanesi’nde arşivlenmesi uygun görülmüştür.

The Song Remains the Same, İngiliz rock grubu Led Zeppelin'in yer aldığı 1976 konser filmidir. Çekimler 1973 yazında, New York City'deki Madison Square Garden'daki üç gecelik konserler sırasında, Shepperton Studios'ta ek çekimler yapıldı.

Pascal (53) ve Carole (28) bir çoban çift. Kasım 2010'da, zorlu kış yolculukları başlıyor: Dört ay sürecek bu "transhümans" (mevsimlik göç) boyunca İsviçre-Fransa sınırında üç eşek, dört köpek ve sekiz yüz koyunla birlikte 600 km kat edecekler. Soğuğa ve sert hava koşullarına her gün direnmek zorunda oldukları olağanüstü bir macera... Geceleri sığınakları yalnızca bir branda bezinden çadır ve hayvan postlarıdır. Bu destansı yolculuk, doğayı, hayvanları ve evreni her an izlemeyi, sürekli doğaçlama yapmayı gerektiren zorlu bir mesleğin perdesini aralıyor. Çiftçi dostlarla sürpriz karşılaşmaların, duygusal buluşmaların yaşandığı inişli çıkışlı bir yol hikayesi; aynı zamanda giderek kaybolan kırsal yaşamın nostaljik bir portresi. Bu bir macera filmi, günümüz dünyasını yansıtan modern bir yol filmi, insanı köklerine ve aynı zamanda kendi içsel sorularına götüren bir yolculuktur.

70'li yılların başlarında farkında olmadan bir müzik efsanesine dönüşen Detroitli bir yerel müzisyenin hikayesini ele alan belgesel, Sixto Rodriguezin efsaneleşme ve ortadan kaybolma sürecini işliyor. Rodriguez, kısa süreli amatör kariyeri boyunca iki adet satmayan albüm kaydeder ve ilk albümün ardından Güney Afrikada bir efsaneye dönüşür. İlk albümün ardından bir araya gelen iki Güney Afrikalı hayranı, bu kıtada neredeyse John Lennon'a dönüşen bu müzisyenin peşine düşerler. İşin ilginç yanı ise Rodriguezin bu şöhretten haberi olmamasıdır * Malik Bendjelloul'un yönetmenliğini yaptığı ve Akademi Ödüllerinde En İyi Belgesel Oscarını kazanan film, iki hayranın yolculuğunu ve Rodriguez ailesine ulaşmasını konu alıyor.

1940'lar ve 1950'lerde Amerika Birleşik Devletleri hükümeti tarafından Amerikalılara atom bombasının güvenlikleri için bir tehdit olmadığına dair güvence vermek üzere tasarlanmış propaganda filmlerinden oluşan rahatsız edici bir koleksiyon.

Yaklaşık 20 yıl boyunca Fransız toplumu Alman İşgalinin yol açtığı ahlaki sorunları incelemeye pek istekli görünmedi ama Mayıs 1968in derin huzursuzlukları yeni bir açık sözlülüğe yol açtı. Marcel Ophüls’un belgeseli Le Chagrin et la Pitié, Clermont-Ferrand kasabasındaki olaylara odaklandı. Fransız ulusal televizyonu başlangıçta Ophülsü desteklese de daha sonra filmin yayınlanmasına izin vermedi. Bunun üzerine sanat evlerinde gösterilen film kısa sürede yılın en çok tartışılan yapımı oldu. Bu ilk gösterimleri dünya çapında bir dağıtım izledi ve savaştan kurtulmuş insanların anılarının arşiv çekimleriyle desteklenmiş dört saatlik kayıt, kısa sürede dünya sinemasının en çok beğenilen belgesellerinden biri oldu. Konuşmacıların zor, utandırıcı sorgulamalara hazırlıksız tepkileri, farklı tanıklıklar sayesinde ortaya çıkarılan yalanlar ya da çarpıtmalarla oluşturduğu duygu, adının da belirttiği gibi, kederdir.

1969 yılında “3 Days of Peace & Music” sloganıyla ilk kez gerçekleştirilen Woodstock Festivali müzik dünyasının en önemli dönüm noktalarından biri olarak kabul edilir. Bu festivale ait ‘Woodstock’ belgeseli 1970 yılında gösterime girer ve bir yıl sonra Akademi Ödülleri’nde ‘En İyi Belgesel’ kategorisinde Oscarı kazanır. Yönetmenliğini Michael Wadleigh’in yaptığı belgeselde başta “Jimi Hendrix” olmak üzere: “The Who” , “Crosby, Stills & Nash” , “Joan Baez”, “Richie Havens”, ve “Janis Joplin” gibi birçok önemli müzisyeni dinleme şansına eriştiğimiz gibi o kuşağın yaşam tarzı ve hayat felsefesine tanık oluruz. 1996 yılında ABD Ulusal Film Arşivi’ne alınan yapıt tüm zamanların en iyi müzik belgeseli olarak kabul edilir.

Arşivlerden çıkarılan ve daha önce hiç görülmemiş görüntülerin yanı sıra Paul McCartney, Tommy Lee ve diğerleriyle yapılan röportajları içeren God Bless Ozzy Osbourne, izleyicileri rock'ın büyük ikonunun karmaşık zihnine götüren ilk belgesel.

Stanley Kubrick'in kariyeri ve hayatı resimler, filmlerinden klipler, eski ev filmleri, meslektaşlarının yorumları ve Tom Cruise'un anlatımıyla ele alınıyor.

Büyük yönetmen Stanley Kubrick'in (1928-1999) özel şoförü olan, Emilio ile 1971 yılında Londra'da tesadüfen tanışan ve onu işe alan, böylece otuz yıl süren derin bir dostluk kuran ve dört başyapıtın yaratılmasına yardımcı olan İtalyan Emilio DAlessandro'nun inanılmaz hikayesi. İdeal seyahat arkadaşlarını evlerinden uzakta bulan, birbirine karşıt görünen iki kişinin dokunaklı hikayesi…

İngiliz progresif rock grubu Pink Floyd'un 1971 yılında İtalya'nın Pompeii harabelerindeki antik Roma Amfitiyatrosu'nda seyircisiz olarak verdiği konserin şık filmi. Filmin dört versiyonu bulunmaktadır: sadece konserin yer aldığı orijinal 1972 versiyonu (60 dk.), konserin röportajlar ve Pink Floyd'un stüdyoda bir sonraki albümleri Dark Side of the Moon üzerinde çalışırken çekilen görüntülerle serpiştirildiği daha uzun 1974 tiyatro versiyonu (85 dk.), 1974 versiyonuna CGI efektleri ekleyen 2003 Directors Cut ve son olarak 2003 versiyonunun şarkı sıralamasını yeniden düzenleyen 2016 Blu-ray versiyonu.

¡Que Viva Mexico! - Da Zdravstvuyet Meksika! (Que Viva Mexico) - Yaşasın Meksika!, politik sebeplerden dolayı 48 yıl sansüre uğramış bir filmdir. Montajını Eisenstein tamamlayamamış onun yerine Grigori Aleksandrov montajını yapmıştır. Film, belgesel ve kurmaca ögelerle Meksika'nın binlerce yıllık tarihini anlatmaktadır. Özellikle de 1910 ayaklanması üzerine yoğunlaşmıştır. Film, eleştirmenlerce şöyle yorumlanmıştır: Eğer Eisenstein filmi tamamlayabilseydi, onun başyapıtı olurdu.

1968 Amerika yapımı, Oscar adaylığı bulunan bir belgesel olan film, Vietnam Savaşı'nın başlangıç ve patlama dönemlerini ele alıyor. Siyah beyaz formatında çekilen ve savaşın köklerine inen film, yapımının gerçekleşmesinin ardından izleyicilerin bir kısmının büyük tepkisiyle karşılaşmıştır. Gazeteci, siyasetçi ve ordu mensupları gibi farklı tanıklarla savaş üzerine yapılan ropörtajların ve arşiv görüntülerinin yer aldığı filmin yönetmenliğini Emile de Antonio üstleniyor.

Sorgulanmış Yaşam, felsefeyi akademik dergilerden ve sınıflardan çıkarıp sokaklara geri koyuyor. Ahlak felsefesinden kültür teorisine kadar çeşitli alanlardan büyük düşünürlerle ayrıcalıklı anlar sunan "Examined Life", felsefenin çevremizdeki dünyayı görme ve onun içindeki yerimizi hayal etme şeklimizi dönüştürme gücünü ortaya koyuyor.

Antropolog Jean Rouch ve sosyolog Edgar Morln’ln birlikte çektiği Chronique d’un Été - Chronicle of a Summer, bütün belgesellerin en önemlisi ve en çok anılanıdır. Türün bazı öncülerinin (Dziga Vertov ve Robert Flaherty) yarattığı gelenekleri ve teknikleri kullanan Rouch ve Morin, 1960’ların başlarında Paris’te, günlük yaşamın kalıplarını ve işleyişlerini belgeler. O dönemde 16 mm. film ekipmanı ve tekniklerinde meydana gelen bazı temel değişikliklerden yararlanan film, gitgide daha hareketli hale gelen ve "nesnel" bir aracın sağladığı, ortaya yeni yeni çıkmaya başlayan olanakları sergiler.Bazı açılardan Chronique d’un Eté’nin gözlemci bir üslubu olduğu söylenebilirse de film kendi yöntemsel ve ahlaki yaklaşımını durmadan sorgular. Bu açıdan, filmin "son halinin" gösterilmesini ve eleştirel biçimde tartışılmasını filme dahil ederek, Flaherty’nin yaklaşımını geliştirir (o da çekimlerini Nanook of the North-Kuzeyli Nanook’a, (1922), konu olan Inuit’lere göstermekte ısrarcıydı). Ayrıca Chronique d’un Été bize bazen Morin’le konuşan, diğer zamanlarda kamera önünde "var olmayı sürdüren" karakterlerinin yaşantısından anlar sunsa da aynı zamanda kendisini bilinçli bir biçimde, konu edindiği öznelerin etkileşimli karşılıklarını içine alan etnografik ya da antropolojik bir deney olarak damgalar.Belki de Chronique d’un Eté’nin en çarpıcı yanı aracısız aktarılan gerçeklik anlarını yakalama başarısından daha çok, gerçeklikle, kameranın varlığıyla dayattığı gösterinin (ya da bir gerçeklik olarak gösterinin) karışımını, eleştirel biçimde inceleyebilme kapasitesidir. Frederick Wiseman’in kamerayı ve yönetmeni silmek için büyük gayret harcayan belgesellerinin aksine, Rouch’un ve Morin’in filminde her ikisinin de varlığına ısrarla vurgu yapılır. Böylelikle kamera ve yönetmen, günlük yaşamın gözlemcilerinden ziyade, bu yaşamın inşasında ve gözler önüne serilmesinde etkin olarak gösterilir. Bununla birlikte toplama kampından sağ kurtulan Marcelline’in, son derece açık biçimde "kişisel" yorumları eşliğinde Paris sokaklarında yürümesinde, cinéma vérité türünün yaklaşmakta olan "özgürlüğü"nün izleri sezilebilir. Bu film, "dolaysız" sinemanın gücünü ve tekniklerini bir yandan biçimlendiren bir yandan da eleştirel açıdan sorgulayan, ileri görüşlü bir çalışmadır.

Maysles Kardeşler, 76 yaşındaki Edith Bouvier Beale ve kızı Edie'nin yaşamlarına kameralarını tutuyorlar. East Hampton'daki Grey Garden isimli eski malikanelerinde yaşayan anne-kız, seneler içinde sürüklendikleri noktayı kendi ağızlarından dile getiriyorlar. 24 sene önce annesine bakmak için eve geri dönen genç Edie ve kızından başka tutunacak kimsesi olmayan annesinin garip ve hüzünlü öykülerini beyazperdeye taşıyan belgeselin Broadway uyarlamasının da Tony Ödülü kazandığını not düşelim.

Bob Marley'in evrenselliği, müzik tarihine katkısı ve toplumsal, siyasal bir öncü olarak üstlendiği rol tek kelimeyle benzersiz. Marley, bir müzisyen, bir devrimci ve bir efsane olarak gençliğinden uluslararası yıldız oluşuna dek bu efsane sanatçının yaşam öyküsünü anlatıyor. Marley ailesinin desteğiyle gerçekleştirilen filmde daha önce gün yüzüne çıkmamış görüntüler, inanılmaz performanslar ve yakın dostlarıyla yapılmış röportajlar da yer alıyor. İlk kez Berlin Film Festivalinde izleyiciyle buluşan filmin yönetmeni, İskoçyanın Son Kralı filmini de çeken Kevin Macdonald filmde, ölümünden 30 yıl sonra bile Bob Marleyin nasıl hâlâ dünyanın dört bir yanındaki insanlara hitap etmeyi sürdürdüğünü inceliyor.

Yeraltı çizgi roman sanatçısı R. Crumb’ın çalışmalarını bilenler, birkaç tahtasının eksik olduğunu tahmin edebilir ve gerçekten de haklı çıkabilirler. Oysa ki Terry Zwigoff’un, Crumb’ın hayatını anlatan bu hüzünlü ve büyüleyici belgeselinin en büyük keşiflerinden biri, R. Crumb’ın, hepsi de beklenmedik yetenek ve yaratıcılık sahibi olan ancak bu yaratıcılık gücünü birbirinden son derece farklı hal ve dışavurumlara akıtan üç kardeşten en az acayibi, ve en iyi uyum göstereni olması. Kardeşlerden biri, zamanının çoğunu San Francisco sokaklarında meditasyon yaparak geçiriyor. Diğeriyse, evinde annesiyle gizlenerek klinik depresyon ve delilikle mücadele eden bir münzevi. Bu iki kardeş de en az R. Crumb kadar sanata yatkın ve yetenekli; ve filmin büyük kısmı, paylaştıkları görece sıradan çocukluk evresinin üç kardeşi nasıl farklı yönlere itmiş olduğunu gözler önüne seriyor.

İsveçli yönetmenin en üretken yıllarından biri olan 1957'ye odaklanıyor. Bu yıl boyunca iki film çekmiş, en ünlü filmlerinden ikisini (Yedinci Mühür ve Yaban Çilekleri) gösterime sokmuş ve karmaşık özel hayatıyla uğraşırken dört oyun ve bir TV filmi üretmiştir.

Cove belgeseli ile Oscar kazanan yönetmen Psihoyos, bu sefer yok olmaya yüz tutmuş canlı türlerini korumaya çalışan bir grup aktiviste odaklanıyor. Bu yüzyılın sonuna kadar dünyadaki türlerin yaklaşık yarısının yok olacağının öngörüldüğünü düşünürsek, bu belgeselin farkındalık yaratması açısından oldukça önemli olduğunu söylenebilir.

Reis ve Cordeiro'nun tartışmasız başyapıtı, Portekiz'in uzak Trás-os-Montes bölgesinin insanlarında ve manzaralarında hala yankılanan mitleri ve efsaneleri lirik bir şekilde keşfederek etnografik sinemanın anlamını ve olanaklarını ortaya koyan bir sinema klasiği.

Baudelaire’in şiiri ve Offenbach’ın müziği eşliğinde; baştaban, friz ve balkonlar gibi her türden mimari ögelerin bulunabildiği Paris’in çıplak ya da yarı çıplak kadın heykel sütunları üzerine bir belgesel.

Sinema tarihinin en iyi filmleri arasında gösterilen 1966 yapımı İyi, Kötü, Çirkin'in unutulmaz final sahnesinin çekildiği, İspanya'nın Burgos kenti yakınlarındaki Sad Hill Mezarlığı'nın 50 sene sonra birçok gönüllünün desteği ve çabasıyla yeniden gün yüzüne çıkarılması, filmde emeği geçmiş Clint Eastwood, Ennio Morricone gibi isimlerin yanı sıra James Hetfield gibi filmin hayranlarının ve gönüllülerin ağzından anlatılıyor.

Dusan Makavejev'in yönettiği Nevinost Bez Zastite (Innocence Unprotected) - Korumasız Masumiyet, Belgrad'ın Nazi işgali sırasında uzun metrajlı bir film çeken ve bu nedenle kurtuluştan sonra bazı sorunlar yaşayan ünlü Sırp atlet ve sinema tutkunu hakkında belgesel.

Efsanevi film yapımcısı Ingmar Bergman, ölümünden sadece dört yıl önce İsveçli belgeselci Marie Nyreröd ile Fårö Adası'ndaki evinde bir araya gelerek çalışmalarını, korkularını, pişmanlıklarını ve süregelen sanatsal tutkusunu tartıştı. Bu, ünlü münzevi yönetmenin şimdiye kadar katıldığı en nefes kesici samimiyetteki röportaj serisiyle sonuçlandı ve daha sonra uzun metrajlı Bergman Adası filmine dönüştürüldü. Nyreröd'ün derinlemesine, açıklayıcı ve Bergman'ın eserlerinin yanı sıra özel hayatına dair seçkin anekdotlarla dolu filmi, sinemayı dönüştüren bir adama unutulmaz bir son bakış.