1958'de Tahran'da dönemin en iyi kemancılarından olan Nasser-Ali Khan, en sevdiği kemanı kırılınca hayattan soğur. Onun yerine hiçbir müzik aletini koyamaz ve kemanı olmadan yaşamak onun için ölümle eş değerdir. Yatağına uzanıp ölümün gelmesini bekleyen Nassar Ali bu süreçte düşsel bir yolculuğa çıkar ve seyircilere çocukluğundan itibaren yaşamının kesitlerini, acı ve tatlı anılarını açar. Geriye dönüş sahneleriyle de yaşadığı büyük aşkı sonrasında müziğe yönelişini kendi zihnini seyredenlerle paylaşır.Marjane Satrapi’nin 1950 İran’ında geçen eğlenceli, hüzünlü ve melankolik yeni uzun metrajlı filmi, bir hite dönüşen Persepolis’in ardından geliyor.

The Day After (Ertesi Gün), 20 Kasım 1983'te ABC kanalında yayınlanan ve televizyon tarihinin en çok izlenen, en etkili nükleer felaket filmlerinden biridir. Nicholas Meyer tarafından yönetilen bu yapım, Soğuk Savaş'ın zirve yaptığı dönemde olası bir nükleer savaşın dehşetini kitlelere göstermek amacıyla çekilmiştir. Film ilk yayınlandığı gece sadece ABD'de 100 milyondan fazla kişi tarafından izlenerek televizyon tarihinin en yüksek reyting alan spor dışı etkinliklerinden biri olmuştur. Politik Etki: Dönemin ABD Başkanı Ronald Reagan filmi Beyaz Saray'da izlemiş, anılarına bu filmin kendisini çok derinden sarstığını yazmış ve sonrasında nükleer silahların azaltılmasına yönelik INF Antlaşması'nı imzalamıştır. Toplumsal Travma: Film yayınlandıktan sonra kanalda paneli düzenlenmiş, halkın psikolojik sarsıntı yaşamaması için destek hatları kurulmuştur. Özellikle X kuşağı üzerinde derin bir iz bırakmıştır.

Göz korkutucu derecede samimi bir yaklaşımla ele alan bu eşsiz yapıt, nükleer bir yıkımın ardından bir ailenin sıradan gündelik yaşamını gözler önüne seriyor. Küçük Kaliforniya kasabasının yakınlarında gerçekleşen bir atom bombası saldırısından sonra Carol Wetherly (Jane Alexander'ın korkusuzca kırılgan ve Oscar'a aday gösterilen performansıyla), radyasyon hastalığıyla ve o birbirine kenetlenmiş topluluklarının bir daha asla eskisi gibi olmayacağı gerçeğiyle yüzleşen üç çocuğuna bakacak gücü kendinde bulmak zorundadır. Hayal bile edilemeyecek olayların ruhlarda bıraktığı derin izlere adeta bir günlük tutarcasına odaklanan yönetmen Lynne Littman, paramparça olmuş bir dünyada yaşamaya devam etmenin ne anlama geldiğine dair yürek burkan, insani bir vizyon ortaya koyuyor.Film, soğuk savaş döneminde ABD ve Sovyetler Birliği arasındaki nükleer gerilimin tırmanmasına bir tepki olarak çekilmiştir. Dönemin diğer ikonik nükleer felaket filmleri olan The Day After (1983) ve İngiliz yapımı Threads (1984) ile birlikte anılır. Bu sinema klasiği, son olarak Mart 2026'da The Criterion Collection tarafından yüksek kalitede Blu-ray olarak yeniden basılmıştır.

Tarihin sürekliliği ile çöküşünü, baskı mekanizmalarının gücünü ve hesaplaşmanın yarattığı dehşeti; sadakat, ihanet ve intikam temaları üzerinden ele alan bir yapıt. Cesur ve sinematik bir kurgusal oyun alanında, Heinrich Böll’ün Dokuz Buçukta Bilardo adlı romanı; bir Alman ailesinin birkaç nesle yayılan yaşam öyküsünü ileriye doğru taşırken, metni kırılmalara, bloklara, kesintilere ve ani dönüşlere ayırır. Kölnlü bir mimar ailesi olan Fähmel'lerin hikayesi üzerinden, 1914 ile 1954 yılları arasındaki yarım asırlık Alman tarihi anlatılır. Büyükbaba Heinrich 1907'de görkemli bir manastır inşa eder; oğlu Robert, İkinci Dünya Savaşı'nın son günlerinde Wehrmacht askeri olarak bu manastırı havaya uçurur; torun Joseph ise savaş sonrası manastırın yeniden inşasında görev alır. Film, II. Dünya Savaşı sonrasındaki "ekonomik mucize" (Wirtschaftswunder) Almanyası'nın geçmişteki Nazizm, militarizm ve faşizm suçlarıyla gerçek anlamda yüzleşmediğini savunur.Straub ve Huillet ikilisi, ana akım sinemanın tüm anlatı kurallarını reddederek sinema tarihinin en katı "Brechtçi sinema" örneklerinden birini ortaya koymuşlardır: Zaman Kırılmaları: Film, geleneksel geri dönüş (flashback) tekniklerini, dönem kostümlerini veya dekor değişikliklerini kullanmaz. Geçmiş ve şimdiki zaman aynı sahnede, hiçbir görsel uyarı olmaksızın iç içe geçer.  Kompakt Süre: Koca bir nehir romanı, gereksiz her türlü süslemeden arındırılarak sadece 55 dakikalık son derece yoğun bir süreye sığdırılmıştır. Yabancılaştırma Efekti: Amatör oyuncular tercih edilmiş, duygusal abartıdan kaçınılmış ve metinler düz bir tonda, adeta bir mahkeme tutanağı gibi "alıntılanarak" okutulmuştur.Filmin adı, Bertolt Brecht'in bir şiirine ve Böll'ün metnine referans verir. "Uzlaşılmamış" ifadesi, faşizmin tortularını temizlemeden normalleşen burjuva toplumuyla uzlaşmayı reddetmeyi simgeler. "Şiddetin hüküm sürdüğü yerde yalnızca şiddet çare olur" alt başlığı ise, kurumsal ve tarihsel şiddete karşı sessiz kalmanın imkansızlığına vurgu yapar.

Tomas, karısı Ebba ve çocukları Vera ile Harry kış tatili için bir haftalığına Fransız Alplerine giden İsveçli bir ailedir. Lüks bir otele yerleşen aile tatilin ikinci gününde, öğle yemeği yedikleri esnada kontrollü bir çığ vakasıyla karşılaşırlar. Karlar yemek yedikleri restoranın üzerine doğru inerken Tomas anlık bir refleksle karısını ve çocuklarını ardında bırakıp kaçmaya başlar. Olay sona erip her şey normale döndükten sonra Tomas, Ebbada yarattığı hayal kırıklığına tanık olur. Evliliğinin zorlu bir dönemeçte olduğunu fark eden Tomas, aile hiyerarşisindeki yerini tekrar kazanmaya çalışırken trajikomik anlar yaşanacaktır.

Himeyuri no Tô (Zambak Kulesi), tıpkı Kiku ve Isamu gibi sosyal gerçekçi sinemasıyla tanınan usta yönetmen Tadashi Imai tarafından yönetilen 1953 yapımı sarsıcı bir savaş dramasıdır. Film, İkinci Dünya Savaşı'nın en kanlı cephelerinden biri olan Okinawa Muharebesi'nde yaşanan gerçek ve trajik bir tarihsel olayı ilk kez sinemaya taşımıştır.Film, İkinci Dünya Savaşı'nın sonlarında (1945), Amerikalıların Okinawa'yı işgali sırasında cephe gerisindeki askeri hastanelerde hemşirelik yapmak üzere askere alınan Himeyuri Öğrenci Birliği (Zambak Prensesleri) adlı genç lise öğrencileri ve öğretmenlerinin hikayesini anlatır.  Yaklaşık 14-18 yaşlarındaki bu gencecik kızlar, mağaralarda kurulan ilkel ve korkunç yer altı hastanelerinde hiçbir hazırlıkları olmadan ağır yaralı askerlere bakmak zorunda kalırlar. Amerikan kuvvetleri adayı tamamen kuşatıp Japon ordusu çözülmeye başladığında, bu kızlar tamamen kaderlerine terk edilir. Film; açlık, bombardıman ve amansız bir çaresizlik içinde hayatta kalmaya çalışan masum sivillerin uğradığı insanüstü trajediyi ve kaçınılmaz sonlarını odak noktasına alır.Propaganda filmlerinin aksine, savaşı kahramanlık üzerinden değil; militarizmin, milliyetçi körlüğün ve savaşın siviller üzerindeki yıkıcı dehşeti üzerinden ele alan en güçlü savaş karşıtı (anti-war) Japon filmlerinden biridir. Film, hem Amerikan ordusunun acımasız bombardımanlarını hem de Japon askeri yönetiminin kendi insanını bile bile ölüme ve intihara sürükleyen katı emirlerini açıkça eleştirmiştir.  Dönemin Japonya'sında muazzam bir gişe başarısı yakalamış ve "Himeyuri" kızlarının trajik hikayesini tüm ülkenin kolektif hafızasına kazımıştır. Bu başarı, ilerleyen yıllarda hikayenin birçok kez yeniden sinemaya uyarlanmasına (remake) öncülük etmiştir.

Kiku ve Isamu, yönetmenliğini Tadashi Imai'nin üstlendiği 1959 yapımı ödüllü bir Japon drama filmidir. Film, İkinci Dünya Savaşı sonrası Amerikan işgali altındaki Japonya'nın en hassas ve derin toplumsal sorunlarından birini ele alır. Film, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından kırsal bir Japon köyünde, büyükanneleriyle birlikte yaşayan melez iki kardeşin (Kiku ve Isamu) hikayesini anlatır. Çocukların anneleri Japon bir seks işçisidir, babaları ise işgal döneminde ülkede bulunan Afro-Amerikalı (siyahi) askerlerdir. Dönemin muhafazakar ve homojen Japon toplumunda, hem ten renkleri hem de kökenleri nedeniyle bu iki çocuk sürekli olarak ırkçılığa, ayrımcılığa ve zorbalığa maruz kalırlar. Ancak film, sadece çekilen acılara odaklanmak yerine; çocukların (özellikle de abla Kiku'nun) hayata tutunma çabasını, neşesini, direncini ve büyükanne ile aralarındaki güçlü sevgi bağını insani ve sıcak bir dille işler.Japon sinemasında melez (özellikle siyahi-Japon karışımı) çocukların uğradığı sistematik ayrımcılığı direkt olarak merkezine alan ve bu konuyu cesurca işleyen ilk majör yapımlardan biridir. Çıktığı dönem büyük ses getiren film, Japonya'nın en prestijli sinema ödüllerinden biri olan Mainichi Film Ödülleri'nde "En İyi Film" ödülünü kazanmıştır. Ajitasyondan uzak, samimi, gerçekçi ve hümanist yaklaşımı sayesinde sinema eleştirmenleri tarafından "ilerici ve dönemin ötesinde bir başyapıt" olarak değerlendirilir.

Yazar Fumiko Hayashi'nin 1936 tarihli aynı adlı romanından uyarlanan film, İkinci Dünya Savaşı sonrası Tokyo'sunda alt-orta sınıfa mensup işlevsiz bir ailenin çatışmalarını ve geçim mücadelesini konu alır.Film, Ginza bölgesinde otobüs biletçisi olarak çalışan Kiyoko'nun hikayesini anlatır. Kiyoko'nun annesinin, dört farklı erkekten olan dört çocuğu vardır ve kardeşlerin her biri oldukça sorunlu hayatlar yaşamaktadır. Ailesinin kendisini istemediği bir adamla zorla evlendirme baskısından ve evdeki sürekli devam eden bencilce kavgalardan bıkan Kiyoko, nihayetinde bağlarını kopararak kendi bağımsız hayatını kurmaya karar verir.Film, Japon sinema tarihinin en güçlü işbirliklerinden biri kabul edilen Naruse ve Takamine ortaklığının savaş sonrasındaki ilk büyük adımıdır. Çıktığı dönem büyük beğeni toplayan film, prestijli Mavi Kurdele Ödüllerinde (Blue Ribbon Awards) En İyi Film ve En İyi Yönetmen ödüllerini kazanmıştır.  Japonya'nın en köklü sinema dergisi Kinema Junpo'nun 1952 yılı en iyi filmleri listesinde, Akira Kurosawa'nın başyapıtı Ikiru'nun hemen ardından 2. sırada yer almıştır. 

Chiyari Fuji (Fuji Dağı'nda Kanlı Mızrak / Bloody Spear at Mount Fuji), usta yönetmen Tomu Uchida tarafından yönetilen, Japon sinemasının Altın Çağı'na ait 1955 yapımı son derece önemli bir jidaigeki (dönem/samuray) filmidir. Wikipedia Yönetmen Uchida'nın İkinci Dünya Savaşı sonrasında Mançurya'da geçirdiği on yıllık esaret ve zorunlu dönemin ardından çektiği ilk büyük başyapıtıdır. Ayrıca filmin yapım aşamasında Yasujiro Ozu ve Hiroshi Shimizu gibi dönemin dev yönetmenleri de Uchida'ya destek vermiştir.Film, Tokugawa şogunluğu döneminde geçmektedir. Alkol problemi olan, iyi niyetli ancak zayıf karakterli genç bir samuray olan Sakawa Kojuro ve ona eşlik eden iki sadık hizmetkarının (mızrak taşıyıcısı Gonpachi ve genç Genta) tarihi başkent Edo’ya (Tokyo) doğru yaptıkları seyahati merkezine alır.  Yolculuk esnasında gruba; kızını yoksulluk yüzünden fuhuşa satmak zorunda kalan bir baba, kimliğini gizleyen bir hırsız, gezgin bir müzisyen ve mızrak taşıyıcısı olmaya özenen yetim bir çocuk (Jiro) dahil olur. Film, Edo yolundaki bu heterojen grup üzerinden feodal Japonya'nın alt sınıflarına dair derin ve insani bir toplumsal panorama sunar. Chiyari Fuji, klasik samuray filmlerinin kalıplarını yıkan, toplumsal gerçekçi ve eleştirel yapısıyla mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıttır. 

Deniz Kuvvetleri mensubu Fisher, içindeki şiddetin nedenini anlayabilmek için profesyonel yardım alır ve bir psikiyatristle görüşmeye başlar. Bu yolculuk onu, yıllardır görmediği ailesini aramaya itecektir. Çocukluğunda yaşadığı travmatik olaylar da ancak bu şekilde aşılabilecektir.

Hayalleri olan ve balıklarla diyalog kurmaktan hoşlanan genç Axel, bir akrabasının kendisine önerdiği iş için Arizonaya gidiyor ve burada iki kadınla tanışıyor. Elanie ne yapacağı belli olmayan, yarı-deli ve güzel bir kadın. Kızı Grace ise daha mantıklı gibi gözükse de sürekli intiharı düşünüyor ve gerçek anlamda mutsuz. Zaman geçtikçe Elanieden uzaklaşan ve Gracele yakınlaşan Axelin en büyük hayali ise uçmak... Aya doğru yol alan ambulanslar, uçan sandalyeler ve çölde yaşayan balıklar gibi çarpıcı ve fantastik imgelerle süslü Arizona Rüyası, yönetmenin en apolitik ve çılgın filmlerinden biridir.

Jimnastiğin hayatındaki önem derecesi uçlarda olan Dan, olimpiyat seçmelerine 10 ay kala ciddi bir motor kazası geçirir ve bacağının parçalandığı gerçeği ile karşı karşıya kalır. Karşısına çıkan ve konsantrasyonunu yeniden kazanmasını sağlayan Sokrates ile amacına ulaşmaya çalışır...

1797 yılında, İngiltere’de köleliğin yasaklanması için büyük mücadele veren William Wilberforce, kötü giden sağlığının düzelmesi için tatile çıkar. Fakat köleliğin yasaklanmasi için verdiği mücadeleden vazgeçmek niyetinde değildir. Barbara Spooner ile tanışınca, Wilberforce ruh eşini bulduğuna ve mücadelesini onunla paylaşabileceğine inanır. Wilberforce’un yanında çok az destekçisi vardır. Daha önce birçok yolla bu mücadeleyi sürdürdüyse de, Wilberforce, yeni aşkı Barbara Spooner’in kendisine verdiği destekle yepyeni fikirler üretmeye hazırdır. Böylece sosyal adaletin sağlanması uğruna verdiği savaşı büyük bir zaferle sonuçlandıracağına inanır. Irkçılıkla savaşan William Wilberforce’un biyografisini anlatan "Özgürlüğün Şarkısı" (Şaşırtıcı Merhamet / Amazing Grace), aynı zamanda seyredilmeye değer bir hukuk mücadelesinin de altını çiziyor.

Yazar ve yönetmen Greg Mottola’nın ilk uzun metrajlı yapıtı olan bu film; barındırdığı ince mizah ve buruk bir burukluk taşıyan duygusal yüküyle, 1990’ların bağımsız sinema dünyasına keskin zekalı ve mütevazı bir yeteneğin ayak bastığını müjdeliyordu.Kocasına (Stanley Tucci) gizemli bir aşık tarafından yazılmış bir aşk mektubu bulan bahtsız Eliza (Hope Davis), ne yapacağını bilemeyerek çareyi birbirine sıkı sıkıya bağlı Long Islandlı ailesinin kapısını çalmakta bulur. Çok geçmeden tüm aile; iradesi güçlü bir anne (Anne Meara), sessiz sakin bir baba (Pat McNamara) ve yanında iddialı sevgilisiyle (Liev Schreiber) gelen hayatın yorduğu bir kız kardeş (Parker Posey), bir istasyon vagonu arabaya doluşup gerçeğin peşinden Manhattan’a doğru yola çıkar. Böylece beklenmedik virajlar ve hayat değiştiren yüzleşmelerle dolu, tek bir güne sığdırılmış çılgın bir macera başlar.Birbirinden yetenekli oyunculardan oluşan seçkin bir kadronun abartısız ve kusursuz bir doğallıkla hayat verdiği The Daytrippers, kopma noktasına gelen aile bağlarına muzip ve bir o kadar da derinden bakan sarsıcı bir film.

Yaklaşık 19 yaşında olan Marius kendini Marsilya'da kendisini kapana kısılmış hissetmektedir. Çünkü hayatı babasının kafesinde çalışmak üzerine planlanmıştır ve Marius denize hasret kalmıştır. 5 yıllık deniz yolculuğuna çıkmadan bir gece önce, onunla büyüyen Fanny'nin kendisine aşık olduğunu ve kendisinin de ona aşık olduğunu anlar. Artık bir seçim yapmak zorundadır; ya denizin heyecanlı hayatını seçecektir ya da aşık olduğu kadınla yerleşik ve sıkıcı bir hayatı. Öte yandan Fanny de bir seçim yapmak zorundadır; ya sevdiği adamın yanında olacaktır ya da onun istediği hayatı yaşamasına izin verecektir...

Abschied von gestern (Anita G.) (Türkiye'de bilinen adıyla Düne Veda), 1966 yapımı bir Batı Almanya dram filmidir. Yönetmen Alexander Kluge'nin ilk uzun metrajlı filmi olan bu yapım, Yeni Alman Sineması akımını başlatan ve uluslararası alanda bu akıma rüştünü ispatlayan en önemli eser olarak kabul edilir. 1966 Venedik Film Festivali'nde Gümüş Aslan ödülünü kazanmıştır.Film, 22 yaşındaki Yahudi asıllı bir genç kız olan Anita G.'nin hikayesini ele alır:Doğu’dan Batı’ya Kaçış: Daha iyi bir yaşam umuduyla Leipzig'den (Doğu Almanya) kaçarak Batı Almanya'ya gelen Anita, burada beklediği özgürlüğü ve huzuru bulamaz.Uyum Sağlama Mücadelesi: Batı'nın kapitalist düzenine ve bürokrasisine ayak uydurmakta zorlanır. Bir iş arkadaşının paltosunu çaldığı için yargılanır ve şartlı tahliye edilir.Toplumsal Yabancılaşma: Anita, sürekli iş değiştiren, kalacak yer bulamayan ve yasalarla başı dertten kurtulmayan bir "tutunamayan" figürüdür. Film boyunca toplumun ona karşı soğukluğu ve geçmişi unutma çabası vurgulanır.Bir dizi başarısız ilişki ve hamilelikten sonra, polisten kaçarken sonunda teslim olur.Sinematik ve Tarihsel Önemi Avan-Garde Tarzı: Film; klasik anlatı yapısını kırarak belgesel parçaları, felsefi yazılar (intertitles), röportajlar ve ani kurgu geçişleri (jump cuts) gibi deneysel yöntemler kullanır.Geçmişle Hesaplaşma: Kluge, Anita üzerinden savaş sonrası Almanya’nın "geçmişten kopma" (düne veda etme) arzusunu ve bu geçmişin aslında bugünü nasıl şekillendirdiğini sorgular. Filmin meşhur sorusu şudur: "Dün, yarın gelecek mi?".Oberhausen Manifestosu: Bu film, 1962'de "Eski sinema öldü!" diyen Oberhausen Bildirisi'nin sinemadaki en somut ve başarılı ilk yansımasıdır

Die Artisten in der Zirkuskuppel: Ratlos (Türkçe adıyla Sirkin Tepesinde Artistler: Şaşkın), 1968 yapımı, Batı Alman yapımı deneysel bir dram filmidir. Alexander Kluge tarafından yazılıp yönetilen bu yapım, "Yeni Alman Sineması" akımının en önemli ve simge eserlerinden biri olarak kabul edilir.Film, babası bir trapez kazasında ölen Leni Peickert'in hikayesini anlatır:Miras ve İdealler: Leni, babasından kalan mirası kullanarak sirk dünyasında bir devrim yapmak ister. Amacı, sirki sadece basit bir eğlence aracı olmaktan çıkarıp, sosyal ve sanatsal derinliği olan bir "reform sirki" haline getirmektir.Çatışma: Leni'nin bu idealist vizyonu, kapitalist düzenin gerçekleri ve meslektaşlarının isteksizliğiyle çarpışır.Başarısızlık ve Deneyim: Sirk iki kez iflasın eşiğine gelir. Sonunda Leni, hayallerini gerçekleştiremeyince televizyon dünyasına geçer; ancak bu süreçte edindiği deneyimler onun sanata bakışını şekillendirir.Film, yönetmen Alexander Kluge'nin o dönem Alman sinemasını modernize etme çabalarının ve bu süreçte yaşadığı hayal kırıklıklarının bir simgesi olarak görülür. Sirk, toplumdaki değişim sancılarını ve idealizm ile ticari gerçekler arasındaki çatışmayı temsil eden bir metafordur.

1949 yapımı Madame Bovary, Gustave Flaubert’in klasik romanının Hollywood’un altın çağındaki en ünlü uyarlamalarından biridir. Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) stüdyoları tarafından çekilen bu dram filmi, dönemin sansür kuralları ve görkemli prodüksiyonuyla dikkat çeker.Film, romanın doğrudan bir uyarlaması olmanın ötesinde ilginç bir çerçeve hikaye kullanır:Flaubert'in Yargılanması: Film, yazar Gustave Flaubert'in (James Mason) yazdığı romanın "ahlaka aykırı" olduğu gerekçesiyle mahkemede kendini savunmasıyla başlar. Hikaye, Flaubert'in savunması sırasında geriye dönüşlerle (flashback) anlatılır.Konu: Mutsuz bir evliliği olan Emma Bovary'nin, monoton taşra hayatından kaçmak için girdiği yasak ilişkiler ve yaptığı lüks harcamalar sonucunda yaşadığı trajik çöküşü ele alır

Ünlü oyun yazarıyken sinemanın usta yönetmenine dönüşen Marcel Pagnol’un o sıcak ve nüktedan üslubu, hayatın içinden süzülüp gelen bu büyüleyici komedide tüm görkemiyle parlıyor. Pagnol, yakından tanıdığı Provence kırsalına geri dönerken; saf bir yanılgı içindeki bir fırıncının (Orson Welles tarafından "gelmiş geçmiş en büyük aktör" olarak göklere çıkarılan eşsiz Raimu’nun) evlilik sorunlarının, tüm kasabayı içine alan bir skandala dönüşmesinin canlı bir portresini çiziyor. Yönetmenin sıradan insanların yaşantılarına duyduğu o kadim ilgiyi, alçakgönüllü fakat kusursuz bir görsel üslupla harmanlayan Fırıncının Karısı (The Baker’s Wife); insan ilişkilerinin karmaşıklığını ele alışındaki keskin gözlem gücü ve incelikli mizahıyla hem hayranlık uyandırıyor hem de derin bir iz bırakıyor.

Abel Ferrara’nın yönettiği The Funeral (Cenaze Töreni), 1996 yapımı, şiddet, din ve aile bağlarını derinlemesine inceleyen karanlık bir suç dramasıdır. Film, 1930’ların New York’unda geçmekte ve gangster bir ailenin trajik bir olay etrafında şekillenen hikayesini anlatmaktadır. Film, Tempio ailesinin üç kardeşinden en küçüğü olan Johnny'nin (Vincent Gallo) öldürülmesiyle başlar. Cenaze töreni sırasında aile üyeleri, Johnny’nin ölümüyle başa çıkmaya çalışırken geçmişe dönüşlerle (flashback) kardeşlerin karmaşık ilişkileri ve suç dünyasındaki yerleri gözler önüne serilir. Abel Ferrara; suçun ahlaki yükünü, dini sorgulamaları, şiddetin kalıtsal doğasını ve kadınların (Isabella Rossellini ve Annabella Sciorra'nın canlandırdığı karakterler üzerinden) bu erkek egemen şiddet sarmalındaki duruşunu işler.

Avustralyalı usta oyuncu Cate Blanchett, evsiz bir adam, bir ilkokul öğretmeni, bir borsacı, bir vaiz, bir haber spikeri gibi pek çok birbirinden farklı karakteri canlandırdığı bu filmde çok yönlülüğünü net şekilde ortaya koyuyor. Blanchett, Berlinli sanatçı Julian Rosefeldtin 12 kısa filmden oluşan bu kolajında 13 farklı rol üstleniyor. Oyuncunun replikleri ise Fütürizmden, Dadaizme, Pop-Arttan Dogmatizm’e kadar pek çok farklı sanat akımının manifestolarından oluşuyor. Bu manifestoların ise birer talebi var. Özgürlük çağrısı yapıyor, toplumu değiştirmek istiyor, yaratıcılığı yeni baştan ele alıyorlar. Çarpıcı olanlar ise metinlerin güncelliği.

Ben kimim ve neyim – Alman mı yoksa Türk mü? Bu soruya altı yaşındaki Cenk ikilem arasında kaldığı için kendisine soruyor. Kimse onu futbol takımına almak istemiyor. Ne Türkler ne de Almanlar. Cenk’i teselli etmek için 22 yaşında olan kuzeni Canan dedeleri Hüseyin’in hikayesini anlatıyor. 60’li yılların sonunda bir Türk işçisi olarak Almanya’ya gelmiş, sonra da eşini ve çocuklarını yanına aldırmış. O zamandan bu yana çok zaman geçmiş ve Almanya onların yeni vatanı olmuş. Bir akşam aile fertleri hep bir arada iken Hüseyin bir konuşma yapar. Onlara Türkiye’de bir ev aldığını ve herkesle birlikte es vatanlarına gitmek istediğini söyler. Yalnız birilerinin aklında bir soru işareti oluşur: Benim gerçek vatanım neresi? Fakat tepkiler fayda etmez, sonunda bütün aile Türkiye’nin yolunu tutar. Yolculuk hatıralarla, kavgalarla ve barışla başlar. Ama bu yolculuk hiç beklenmedik biçimde değişir…

Diane Després üç yıl önce kocasını kaybetmiş, tek oğluyla hayatta ayakları üstünde duran 48 yaşında bir kadındır. Sadece geçinebilecekleri kadar parayı kazanabilmek için elinden geleni yapan Diane, 15 yaşındaki oğlu Stevein hiperaktivite ve dikkat bozukluğu hastalığı nedeniyle çok zor zamanlar geçirmeye başlar. Kocasını kaybetmesinin ardından oğlu Stevei rehabilitasyon merkezine götürür. Ancak Steve burada yangın çıkarmak ya da başka bir hastayı yaralamaya kadar varan şiddet olaylarına başvurunca merkezle ilişiği kesilir. Görevliler Dianee iki seçenek sunmuştur. Oğluna ya kendisi bakacak ya da ıslahevine gönderecektir. İkinci seçenek Diane için imkansızdır ve bu nedenle çocuğuna tek başına bakması gerekecektir...

2011 Jameson Cinefest Büyük Ödül, En İyi Yönetmen 2011 Melbourne En İyi Yeni Avrupalı Yetenek, Mansiyon 2011 Artfilmfest (Trencianske–Slovakya) Vali’nin Ödülü Cannes’da Altın Palmiye için yarışan Michael, 10 yaşındaki Wolfgang ile 35 yaşındaki pedofil Michael’in birlikte geçirdiği son beş ayı anlatıyor. Wolfgang’ı kaçırmış olan donuk ofis çalışanı Michael evinde alıkoyduğu çocuğa cinsel tacizde de bulunmaktadır. Kesin yargılarda bulunmadan durumu tüm çıplaklığıyla gözler önüne seren bu öykü, en feci suçlardan birini konu alırken kendi dünyasını ve bakış açısını nakleden bir suçluyu merkez alıyor. Michael, sık sık Michael Haneke ile birlikte çalışmış ünlü görüntü yönetmeni Markus Schleinzer’in ilk uzun metrajlı filmi...

Haftasonu için herkes Lane'in Vermont'taki yazlığında toplanır. Lane'in komşusu Howard Lane'e aşıktır; ancak Lane, Peter ile birliktedir. Peter ise Stephanie için yanıp tutuşmaktadır. Ama Stephanie de evlidir ve çocukları vardır. Herkesin başkasına aşık olduğu ama kimsenin bunun farkında olmadığı bir dünya yaratan Allen, filminde ilişkiler arası çatışmayı işliyor...

Yeni evlenmiş olan Virginia ve Robert Cunningham çifti için işler yolunda gitmemektedir. Yazar olan Virgiana son zamanlarda birtakım tuhaf davranışlar sergilemektedir. Yıllar önce yaşadığı bir suçluluk duygusu nedeniyle kimi zaman insanları ve yerleri unuttuğu bazı krizler geçiren Virginia, kocası Robert'ın ısrarlarıyla bir kliniğe başvurmayı kabul eder. Ancak bu durum işlerini daha da zorlaştıracaktır...

Güzel ve erdemli mürebbiye Henriette Deluzy, Kral Louis-Philippe’in sadık bir tebaası ve fevri, saplantılı Düşes de Praslin’in eşi olan nazik Praslin Dükü’nün çocuklarını eğitmek üzere geldiğinde; ayrı yaşadığı kocasına yaklaşan herkesten delicesine şüphelenen hanımının öfkesini hemen üzerine çeker. Henriette, düşesin küçük oğlunu ölümcül bir hastalıktan kurtarıp tüm çocukların sevgisini kazansa da, intikam hırsıyla dolu düşes tarafından işten kovulur. Bu sırada, dük ve Henriette arasındaki çekim büyümeye devam eder ve bu durum nihayetinde bir trajediye yol açar.

Aktivist ve oyuncu Ruby Dee ile usta yönetmen Jules Dassin’in buluştuğu bu iddialı ortaklıkta, siyah devrimciler içlerinden birinin ihanetine sürükleniyor. 1935 klasiği The Informer’dan uyarlanan hikaye, hareketin iç çatışmalarını, korkuyu ve sadakat sınavını sert ve yalın bir dille önümüze koyuyor. Film, karanlık sokaklarda giderek daralan bir çember hissi yaratırken, her adımda güvenin kırılganlığını hatırlatıyor. Dassin’in gergin ve ritmi iyi ayarlanmış anlatımı, karakterlerin ahlaki ikilemlerini keskinleştiriyor; Ruby Dee’nin katkısı ise metne vicdan ve sıcaklık katıyor. Büyük laflara ihtiyaç duymadan, baskının ve umudun aynı kadrajda durabildiğini hissettiriyor. Sinemada politik gerilim arayanlar için hem döneminin yankısını taşıyan hem de bugünle konuşan bir iş. Kısa sürede derdini anlatan, ama finalinden sonra uzun süre zihinde dolaşan türden bir film.

Genç adam, henüz bir bebekken kendisini yetimhaneye bırakan annesiyle 19 yıl sonra ilk kez yan yana gelir. Bu ilk karşılaşmada, sigara içmekten söz ederler. Anne eskiden çok sigara içtiğini, ancak hamileliği süresince sigarayı bıraktığını söyler. Aldığı yanıt, sıkıntıdan patlayan bir ifade ile “Aferin sana” olur. Lukas Traber Avusturyalı yönetmen Karl Markovics’in, buna benzer sahnelerle aynı anda hem güldürüp hem ağlatmayı başaran bu sıra dışı filmi, Viyana’nın ruh halini mükemmel biçimde yansıtıyor. Film, şehre methiye düzmekten uzak bir tonla, izleyiciyi ülkenin meşhur kara mizahıyla tanıştırıyor. Bu şehrin sokaklarında her an rastlayabileceğiniz karakterler bugüne dek Avusturya sinemasında bile az görülen bir özgünlükler ele alınıp, ustalıkla perdeye aktarılıyor. Ancak Nefes sadece Avusturya seyircisine yönelik bir film değil. Kendi oyunculuk performansıyla adından sık sık so¨z ettiren Karl Markovics, muhteşem görüntülerle bezeli bu ilk filminde, güçlü, duygusal bir hikayeyi, genç, amatör bir aktörün etkileyici doğal oyunculuğu ile bir araya getiriyor. Markovics, hem Avusturya sinemasının son yıllardaki en iyi yapıtları, hem de Cannes Film Festivali’nin en dikkat çeken filmleri ile boy ölçüşen bir yapıta imza atıyor.

Intimní osvětlení (Samimi Aydınlatma), 1965 yapımı bir Ivan Passer filmidir. Çek Yeni Dalgası'nın diğer politik ve sert örneklerinin aksine, bu film sinema tarihinin en zarif, insancıl ve "küçük" anlara odaklanan başyapıtlarından biri olarak kabul edilir.Filmin Konusu ve TemasıFilm, büyük bir dramatik olay örgüsü üzerine değil, iki eski dostun yıllar sonra bir araya geldiği bir hafta sonuna odaklanır: Buluşma: Şehirde yaşayan başarılı bir çelist olan Petr, genç sevgilisiyle birlikte taşradaki eski müzisyen arkadaşı Bambas'ı ziyarete gider. Zıtlıklar: Bambas, yerel bir bando şefi olmuş, evi çoluk çocukla dolmuş, gündelik telaşların ve yerel bir cenazede çalma gibi sıradan işlerin içinde kaybolmuştur. Petr ise daha "seçkin" bir hayat sürmektedir. İçerik: Film boyunca bu iki eski arkadaşın geçmişi yad etmelerini, yemek masası sohbetlerini, aile içi küçük sürtüşmeleri ve aslında her iki tarafın da birbirinin hayatına duyduğu gizli iç çekişleri izleriz.Öne Çıkan Özellikler Gündelik Hayatın Şiiri: Film, "hiçbir şeyin olmadığı" anların güzelliğini yakalar. Ivan Passer, büyük ideolojik söylemler yerine insanların tavuk peşinde koşması veya komik bir yemek yeme sahnesi gibi sıradan durumlarla hayatın absürtlüğünü ve sıcaklığını anlatır. Amatör Oyuncular: Passer, doğallığı korumak için filmde profesyonel olmayan oyunculara yer vermiştir. Bu sayede film, bir kurgudan ziyade gizli bir kamerayla kaydedilmiş gerçek bir yaşam kesiti hissi verir. Müzik: Filmin ruhunda müzik vardır; ancak bu müzik sadece icra edilen bir sanat değil, karakterlerin arasındaki bağı temsil eden bir unsurdur. Siyasi Alt Metin: Doğrudan bir rejim eleştirisi yapmasa da, bireyin özel alanına ve gündelik mutluluk arayışına odaklanması, o dönemin kolektivist baskısı altında başlı başına insancıl bir "direniş" olarak görülmüştür.Sinema Tarihindeki YeriIntimní osvětlení, Milos Forman'ın yakın dostu olan Ivan Passer'in yönettiği tek Çek yapımı uzun metrajlı filmdir (daha sonra ABD'ye göç etmiştir). Birçok eleştirmene göre, "en az malzemeyle en büyük etkiyi yaratan" nadir filmlerden biridir.

...a pátý jezdec je Strach (Ve Beşinci Atlı Korkudur), 1964 yapımı (bazı kaynaklarda 1965), yönetmenliğini Zbyněk Brynych'in üstlendiği Çek Yeni Dalgası'nın en önemli başyapıtlarından biridir. İkinci Dünya Savaşı dönemindeki Nazi işgali altındaki Prag’ı konu alan film, alışılagelmiş savaş filmlerinden farklı olarak fiziksel şiddetten ziyade "korku"nun insan psikolojisi üzerindeki tahribatına odaklanır.Eleştirmen Roger Ebert, filmi "neredeyse kusursuz bir çalışma" olarak nitelendirmiştir. Film, sadece Nazi dönemini değil, aynı zamanda yapıldığı dönemin baskıcı rejimlerini ve toplumsal paranoyayı eleştiren zamansız bir başyapıt olarak kabul edilir. 

Kafasının dikine giden bir oğul ve değer bilmeyen bir kocayla yaşayan Věra, evdeki hayal kırıklığını gidermek için evlilik dışı bir ilişki yaşar. Bu sırada, 1962 Dünya Jimnastik Şampiyonası’na hazırlanan Eva Bosáková’nın antrenmanlardaki şevksizliği, koçunun ona baskı yapmasına neden olur.Erkekler tarafından yönlendirilen ve sürekli hakları yenen iki kadın karakterine de sosyal gerçekçi bir duyarlılıkla yaklaşan Chytilova, feminist sinema için oldukça değerli bir yapıma imza atıyor. Belgesel ile kurmacanın iç içe geçtiği ve Çek Yeni Dalgası için tanımlanan ‘insana dair duyarlılıklarla sosyal hayata bakış’ı iki kadın üzerinden kurgulayarak Çek Sineması’ndaki yerleşik kalıpları yıkan filmin Mannheim Film Festivali’nden Grand Prix ödülüyle döndüğünü de hatırlatalım. Vera Chytilova’nın ilk uzun metraj filmi olan O Necem Jiném (Something Different), tarihin eskitemediği klasiklerden...

O Slavnosti a Hostech (Parti ve Konuklar Hakkında Bir Rapor), Çek Sineması'nın en keskin siyasi hicivlerinden biri olarak kabul edilen, 1966 yapımı bir Jan Němec filmidir. Çek Yeni Dalgası'nın en önemli eserleri arasında yer alan bu film, totaliter rejimleri ve toplumsal boyun eğmeyi sert bir dille eleştirir.Bir grup burjuva arkadaş, kırsalda huzurlu bir piknik yaparken aniden gri takım elbiseli gizemli adamlar tarafından durdurulur. Grup, bir göl kenarındaki açık hava ziyafetine katılmaya zorlanır. Bu ziyafet, kısa sürede bir "siyasi hiyerarşi dersine" ve sorgulama seansına dönüşür. Siyasi Alegori: Film, dönemin sosyalist Çekoslovakya rejimine ve genel olarak baskıcı yönetimlere yönelik derin bir alegoridir. Özellikle, insanların kendi özgürlüklerinden ne kadar kolay vazgeçebildiklerini ve otoriteye nasıl hızla uyum sağladıklarını (konformizm) gösterir. Yasaklanma Geçmişi: Sosyalist rejime bir hakaret olarak algılandığı için film, 1966-1968 yılları arasında yasaklanmıştır. 1968'deki Prag Baharı sırasında kısa bir süre gösterime girse de, Sovyet işgali sonrası 20 yıl boyunca tekrar yasaklanmış; yönetmen Jan Němec ise 1974'te ülkeyi terk etmek zorunda kalmıştır. Absürt ve Sürrealist Tarz: Film, gerçekçi bir dilden ziyade absürt tiyatro (Ionesco etkisi) ve sürrealist bir fabl tarzını benimser. Karakterlerin diyalogları genellikle kopuk ve anlamsızdır, bu da iletişimsizliği ve bireyin sistem karşısındaki çaresizliğini vurgular.

Gençlik bunalımında olan Alike, gerek yaşadığı yer, gerek çevre baskısı, gerekse cinsel tercihleri yüzünden kendini dışlanmış hissetmekte ve içinden çıkılmaz bir batağa saplanmaktadır.

Tyler Hawkins (Robert Pattinson), babasının, erkek kardeşi intihar ettikten sonra boşanmak istemesine karşı isyan bayrağını çekmiş olan ve şanssız olduğunu düşünen bir gençtir. Kaderin bir oyunu sonucu Ally Craig (Emilie de Ravin) ile tanıştığı güne kadar kendisini kimsenin anlayamadığını düşünmektedir. Aşk aklına gelen en son şey olmasına rağmen, Ally’nin beklenmedik şekilde kendine çok iyi gelmesi ve ondan ilham alıyor olmasıyla ona yavaş yavaş aşık olmaya başlar. Bu aşkla beraber mutluluğu ve hayatındaki anlamı da keşfeder. Az bir zaman sonra sırların ortaya çıkması ve trajedinin yeniden boy göstermesiyle, onları bir arada tutan sebepler ters yönde etki etmeye başlar.

10 yaşındaki Dana ve 6 yaşındaki Zana, doksanlı yılların başında Kuzey Irak’taki bir Kürt köyünde yaşayan iki kardeştir. Benzersiz hayal güçleri sayesinde yaşama tutunan iki öksüz kardeşin hayatı, köyde seyrettikleri Süpermen filminin ardından ilginç bir hal alır. Karşısına çıkan hiçbir güçlüğün yenemediği Süpermen’e hayran olan iki kafadar, ne pahasına olursan olsun gidip bu hiçbir şeyin yenemediği adamı bulmaya karar verirler. Nerede olduğunu bilmedikleri Amerika’ya ulaşmak üzere Michael Jackson adını verdikleri eşeklerine binerek yola koyulan iki kardeş, mayınlar, savaş ve türlü zorluklarla dolu bir yolculuğa çıkmak üzerelerdir.

Benim Adım Joe’nun Oscar’lı oyuncusu Peter Mullan yönettiği üçüncü film olan Serseriler ile, bol ödüllü Magdalene Kardeşler’den dokuz yıl sonra ilk kez seyirciyle buluşuyor. Serseriler, gelecek vaad eden akıllı uslu bir genç adamın ödüllerle dolu parlak öğrencilik günlerinden bıçak taşımaya başladığı ilk gençliğine uzanan hikâyesini anlatıyor.John McGill kurbandan intikamcıya, papaz yardımcısından tinerciye dönüşür. Tekrar eski günlerine dönmek istediğinde ise içinde bulunduğu yeni durum ve daha önce yaptıklarının ağırlığı, kurallara uymasını neredeyse imkânsız, kendi kaderinin şiddetle sonlanmasını kaçınılmaz hale getirir.

Cormac McCarthy'nin oyunundan uyarlanan bu film, ten renklerine göre Beyaz ve Siyah denilebilecek iki karakterin etrafında döner. Siyah dindar bir Hristiyan, Beyaz ise ateist bir profesördür. Film Siyahın Beyazı, bir trenin önüne kendisini atmaya çalışmasından kurtardığını öğrenmemizle başlar. Film boyunca bu ikili tanrının varlığı yokluğu, hayatı yaşamanın anlamının olup olmadığı, insanın kötülüğü, her şeyin geçiciliği gibi konularla ilgili bir tartışmaya koyulurlar.

Yazar ve yönetmen Atiq Rahimi, ödüllü filmi Yeryüzü ve Küller´den sekiz yıl sonra yeniden sinemaya dönüyor. Afganistan´ın Oscar adayı olan film, yönetmenin çok satan romanından uyarlanmış. Afganistan´da ya da savaşla yerle bir olmuş herhangi bir ülkede herhangi bir yerdeyiz... Otuzlarında güzel bir kadın, yıkık dökük bir odada felçli kocasına bakmaktadır.Bir gün suskun kocasına tek yönlü bir itirafta bulunmaya başlar; çocukluğunu, sıkıntılarını, hayal kırıklıklarını, yalnızlığını, hayallerini, isteklerini anlatır. Kocası sessizce onu dinlerken bilmeden kadının "sabır taşı" olur, onu mutsuzluktan, acıdan, eziyetten koruyan... Fakat kadın asıl benliğini, daha sonra tanışacağı genç bir askerde bulacaktır. Rahimi, Sabır Taşı´nı 2005´te 25 yaşındayken kocası tarafından öldürülen Afgan kadın şair Nadya Encuman anısına yazmış: "Afgan kadınları hakkında hep aynı söylemleri duymaktan bıkmıştım, ezilen, kurban olan kadınlar. Oysa Afganistan´a gittiğimde son derece dirayetli kadınlarla tanıştım."

Okuldan nefret eden ve kafası dünyanın sonuna dair tuhaf fikirlerle dolu 14 yaşındaki Lorenzo’nun ailesiyle de arası bozuktur. Tek başına kafasını dinlemek için bir plan yaparak ailesine kayak tatiline gideceğini söyler ve kendi evlerinin bodrum katına gizlenir. Ancak bu hayalleri, üvey ablasının gelişiyle suya düşecektir… Lorenzo ile kendisinden daha tuhaf olan güzel, dengesiz ve bağımlı Olivia arasında bu hafta boyunca derin bir bağ kurulacaktır…