Vidas Secas (Çorak Hayatlar / Çorak Topraklar), Nelson Pereira dos Santos tarafından yönetilen 1963 yapımı bir Brezilya dram filmidir. Brezilya sinemasının en önemli dönüm noktalarından biri olan Cinema Novo (Yeni Sinema) akımının ilk ve en güçlü başyapıtlarından biri olarak kabul edilir. Film, Graciliano Ramos'un 1938 yılında yayımlanan aynı adlı ünlü romanından beyazperdeye uyarlanmıştır.Film, 1940'ların başında Brezilya'nın yarı kurak ve yoksul kuzeydoğu bölgesinde (sertão) hayatta kalma mücadelesi veren göçebe bir ailenin trajedisini anlatır. Okuma yazma bilmeyen baba Fabiano, eşi Sinhá Vitória, iki küçük oğulları ve sadık köpekleri Baleia, yıkıcı kuraklıktan kaçarak çorak topraklarda su ve yiyecek ararlar.Sinematografik Önemi ve "Cinema Novo" "Elde Kamera, Kafada Bir Fikir": Film, Cinema Novo akımının "A camera in the hands and an idea in the head" mottosunu tam anlamıyla yansıtır. Aşırı Doğal Işık: Görüntü yönetmeni Luiz Carlos Barreto, kuraklığın ve güneşin yakıcı etkisini seyirciye doğrudan hissettirmek için yapay ışık kullanmamış, aşırı pozlanmış (parlak) beyaz tonları tercih etmiştir. Minimalizm: Filmde diyaloglar oldukça azdır. Karakterlerin çaresizliği ve doğanın sertliği, kelimeler yerine sinematografik ögeler ve çevre sesleriyle aktarılır.

Mai Zetterling’in sineması, 1960’ların feminist sinemasının bu keskin ve muzip mihenk taşıyla, coşkulu bir deneyselliğin ve amansız bir politik adanmışlığın zirvesine ulaşır. Üç kadın (ulusal sinemanın ikonik isimleri Bibi Andersson, Harriet Andersson ve Gunnel Lindblom), Lysistrata oyununun tiyatro turnesiyle İsveç’i fellik fellik gezip ekseriyetle kendilerini anlamayan seyircilere oynarken, kendi yaşamlarının ve evliliklerinin Aristofanes’in eserindeki o karmaşık, çatışmalı toplumsal cinsiyet ilişkilerinde aynalandığını görür. Sahnedeki dram, sahne arkasındaki gerçeklik ve sürrealist fanteziler ile gündüz düşlerinden taşan bir sel, Kızlar’da (The Girls) çarpışır. Film; kadınların özgürleşme yolunda karşılaştıkları sayısız engele ve patriyarkanın gürültüsü arasında sesini duyurmaya çalışan kadın sanatçının varoluş mücadelesine yöneltilmiş keskin ve alaycı bir bakıştır.

Jacquot de Nantes, Fransız Yeni Dalga akımının öncülerinden Agnès Varda tarafından yönetilen 1991 yapımı biyografik bir drama ve yer yer belgesel tadında bir filmidir. Film, Agnès Varda'nın 1990 yılında hayatını kaybeden 33 yıllık eşi ve meslektaşı Jacques Demy'nin çocukluk ile gençlik yıllarını konu alır. Eşine ölümünden hemen önce yazılmış görsel bir aşk mektubu ve saygı duruşu niteliğindedir.Film, 1930'ların sonu ve II. Dünya Savaşı altındaki işgal Fransa'sında, Nantes kentinde geçer. Küçük Jacquot (Jacques’ın çocukluk takma adı), bir oto tamircisi olan babası ve kuaför olan annesiyle birlikte yaşar. Ailesinin meslek baskılarına ve savaşın zorluklarına rağmen sinemaya, tiyatroya ve kukla gösterilerine büyük bir tutku besler. Biriktirdiği parayla küçük bir kamera satın alarak kendi amatör filmlerini çekmeye başlar ve bir gün büyük bir yönetmen olma hayalinin peşinden Paris'e doğru yola çıkar. Varda, filmde kurgusal canlandırmaların arasına Jacques Demy’nin ilerleyen yaşlarında çektiği Lola, Cherbourg Şemsiyeleri (Les Parapluies de Cherbourg) ve Rochefort'un Genç Kızları gibi başyapıtlarından sahneler eklemiştir. Böylece çocukluk anılarının, Demy'nin sinemasını nasıl şekillendirdiğini meclisler halinde izleyiciye gösterir. Film çekilirken AIDS teşhisi konan ve durumu ağırlaşan Jacques Demy, anılarını eşi Varda ile paylaşarak senaryoya katkıda bulunmuştur. Varda, eşinin ölümünden kısa süre önce onun saçlarını, ellerini ve gözlerini çok yakın planlarla filme dahil ederek yapıta hüzünlü ve samimi bir belgesel dokusu kazandırmıştır.İlk kez 1991 Cannes Film Festivali'nde yarışma dışı olarak gösterilmiş ve sinema tarihinin en dokunaklı anı/biyografi filmlerinden biri olarak kabul edilmiştir. 

Tarihin sürekliliği ile çöküşünü, baskı mekanizmalarının gücünü ve hesaplaşmanın yarattığı dehşeti; sadakat, ihanet ve intikam temaları üzerinden ele alan bir yapıt. Cesur ve sinematik bir kurgusal oyun alanında, Heinrich Böll’ün Dokuz Buçukta Bilardo adlı romanı; bir Alman ailesinin birkaç nesle yayılan yaşam öyküsünü ileriye doğru taşırken, metni kırılmalara, bloklara, kesintilere ve ani dönüşlere ayırır. Kölnlü bir mimar ailesi olan Fähmel'lerin hikayesi üzerinden, 1914 ile 1954 yılları arasındaki yarım asırlık Alman tarihi anlatılır. Büyükbaba Heinrich 1907'de görkemli bir manastır inşa eder; oğlu Robert, İkinci Dünya Savaşı'nın son günlerinde Wehrmacht askeri olarak bu manastırı havaya uçurur; torun Joseph ise savaş sonrası manastırın yeniden inşasında görev alır. Film, II. Dünya Savaşı sonrasındaki "ekonomik mucize" (Wirtschaftswunder) Almanyası'nın geçmişteki Nazizm, militarizm ve faşizm suçlarıyla gerçek anlamda yüzleşmediğini savunur.Straub ve Huillet ikilisi, ana akım sinemanın tüm anlatı kurallarını reddederek sinema tarihinin en katı "Brechtçi sinema" örneklerinden birini ortaya koymuşlardır: Zaman Kırılmaları: Film, geleneksel geri dönüş (flashback) tekniklerini, dönem kostümlerini veya dekor değişikliklerini kullanmaz. Geçmiş ve şimdiki zaman aynı sahnede, hiçbir görsel uyarı olmaksızın iç içe geçer.  Kompakt Süre: Koca bir nehir romanı, gereksiz her türlü süslemeden arındırılarak sadece 55 dakikalık son derece yoğun bir süreye sığdırılmıştır. Yabancılaştırma Efekti: Amatör oyuncular tercih edilmiş, duygusal abartıdan kaçınılmış ve metinler düz bir tonda, adeta bir mahkeme tutanağı gibi "alıntılanarak" okutulmuştur.Filmin adı, Bertolt Brecht'in bir şiirine ve Böll'ün metnine referans verir. "Uzlaşılmamış" ifadesi, faşizmin tortularını temizlemeden normalleşen burjuva toplumuyla uzlaşmayı reddetmeyi simgeler. "Şiddetin hüküm sürdüğü yerde yalnızca şiddet çare olur" alt başlığı ise, kurumsal ve tarihsel şiddete karşı sessiz kalmanın imkansızlığına vurgu yapar.

Yazar Fumiko Hayashi'nin 1936 tarihli aynı adlı romanından uyarlanan film, İkinci Dünya Savaşı sonrası Tokyo'sunda alt-orta sınıfa mensup işlevsiz bir ailenin çatışmalarını ve geçim mücadelesini konu alır.Film, Ginza bölgesinde otobüs biletçisi olarak çalışan Kiyoko'nun hikayesini anlatır. Kiyoko'nun annesinin, dört farklı erkekten olan dört çocuğu vardır ve kardeşlerin her biri oldukça sorunlu hayatlar yaşamaktadır. Ailesinin kendisini istemediği bir adamla zorla evlendirme baskısından ve evdeki sürekli devam eden bencilce kavgalardan bıkan Kiyoko, nihayetinde bağlarını kopararak kendi bağımsız hayatını kurmaya karar verir.Film, Japon sinema tarihinin en güçlü işbirliklerinden biri kabul edilen Naruse ve Takamine ortaklığının savaş sonrasındaki ilk büyük adımıdır. Çıktığı dönem büyük beğeni toplayan film, prestijli Mavi Kurdele Ödüllerinde (Blue Ribbon Awards) En İyi Film ve En İyi Yönetmen ödüllerini kazanmıştır.  Japonya'nın en köklü sinema dergisi Kinema Junpo'nun 1952 yılı en iyi filmleri listesinde, Akira Kurosawa'nın başyapıtı Ikiru'nun hemen ardından 2. sırada yer almıştır. 

Aktivist ve oyuncu Ruby Dee ile usta yönetmen Jules Dassin’in buluştuğu bu iddialı ortaklıkta, siyah devrimciler içlerinden birinin ihanetine sürükleniyor. 1935 klasiği The Informer’dan uyarlanan hikaye, hareketin iç çatışmalarını, korkuyu ve sadakat sınavını sert ve yalın bir dille önümüze koyuyor. Film, karanlık sokaklarda giderek daralan bir çember hissi yaratırken, her adımda güvenin kırılganlığını hatırlatıyor. Dassin’in gergin ve ritmi iyi ayarlanmış anlatımı, karakterlerin ahlaki ikilemlerini keskinleştiriyor; Ruby Dee’nin katkısı ise metne vicdan ve sıcaklık katıyor. Büyük laflara ihtiyaç duymadan, baskının ve umudun aynı kadrajda durabildiğini hissettiriyor. Sinemada politik gerilim arayanlar için hem döneminin yankısını taşıyan hem de bugünle konuşan bir iş. Kısa sürede derdini anlatan, ama finalinden sonra uzun süre zihinde dolaşan türden bir film.

Bartleby (1970), Herman Melville'in romanı "Bartleby, the Scrivener"’ın serbest bir uyarlaması olan, varoluşçu temaları ve minimalist anlatımıyla öne çıkan bir İngiliz dram filmidir. Film, modern bir ofis düzeninde çalışan kâtip Bartleby’nin, kendisinden istenen görevleri giderek artan bir sakinlikle “Yapmamayı tercih ederim” diyerek reddetmesini izler. Bu pasif direniş, işveren olan avukatın rasyonel dünyasını sarsarken; itaat, özgür irade ve bireysel geri çekiliş üzerine yoğun bir sorgulama başlatır. 1960’ların sonu–1970’lerin başında Avrupa’da güçlenen entelektüel/arthouse damar içinde konumlanır. Melville’in metnini birebir aktarmak yerine, onu çağdaş bir ofis alegorisine dönüştürerek modernleştirir. Paul Scofield’ın kontrollü oyunculuğu ile John McEnery’nin içe kapanık performansı arasındaki karşıtlık, filmin dramatik omurgasını kurar. Edebiyat uyarlamasını felsefi bir sinema diliyle yeniden yorumlar. “Eylemsizlik” kavramını politik ve etik bir jest olarak tartışmaya açar. Bürokrasi eleştirisini yüksek sesle değil, sessizlik ve duraksama üzerinden kurar.

Sadece kızların bulunduğu tuhaf bir akademide, aralarında Iris'in de bulunduğu yeni öğrenciler okula tabutlar içinde teslim edilir. Gizemli öğretmenlerin rehberliğinde öğrenciler gündüzleri büyülü ormanlarda dans ederken; geceler, masumiyet ile uyanış arasındaki çizgiyi bulanıklaştıran karanlık dersleri açığa çıkarır.

I. Dünya Savaşı'nın son günleri, Doğu Cephesi. Yalnız bir kurt, gerçek bir savaşçı olan Yüzbaşı Conan, gözüpek Fransız savaşçılardan oluşan bir birliğe liderlik eder; bu savaşçılar yakın dövüşü severler ve barış zamanına uyum sağlayamazlar, kendilerini sadece savaş alanının kaosunda gerçekten hayatta hissederler.

1971 yılında bir öğleden sonra, Brezilya'nın yeni kurulan askeri diktatörlüğünün açık sözlü bir eleştirmeni ve eski bir milletvekili olan Rubens Paiva, hükümet yetkilileri tarafından Rio de Janeiro'daki evinden alındı, yetkililere bir "ifade" vermesi gerektiği söylendi ve ortadan kayboldu. Oğlu Marcelo Rubens Paiva'nın anılarından uyarlanan bu etkileyici ve zengin bir şekilde kurgulanmış politik drama, Walter Salles'in (The Motorcycle Diaries) yönetmenliğinde, Rubens'in eşi Eunice'in (Fernanda Torres'in yürek parçalayan performansı) perspektifine sıkı sıkıya bağlı kalıyor. Eunice'in kocasıyla ilgili gerçeği öğrenmek için yıllarca süren yorulmak bilmeyen arayışını anlatıyor. Gerçek bir hikayeye dayanan ve adaletsizlik karşısında insanın direncini nefes kesici bir şekilde tasvir eden Ben Hala Burada, Salles'in Merkez İstasyon filmiyle Oscar'a aday gösterilen Fernanda Montenegro'nun derinden etkileyici bir performansına da ev sahipliği yapıyor.