1885'te zengin bir patriğin ölümü, aileler arası bir güç mücadelesini başlatır. Ferdinando, ölen adamın mülkü üzerinde tam kontrol sahibi olmak için diğer akrabalarından hisselerini satın alır. Ancak Ferdinando'nun yeğeni Amerigo payını satmamakta direnmektedir. Amerigo'nun bu duruşu, Floransa'ya gidip, fahişe Bianca ile tanıştığında bozulacaktır.

Almanya ve Fransa arasındaki sınırda bir kömür madeni çöktüğünde ve bir grup Fransız madenciyi mahsur bıraktığında, sınırın her iki tarafındaki işçiler harekete geçer. Ulusal önyargıları ve savaş zamanından kalma kinleri bir kenara bırakarak tehlikeli bir kurtarma operasyonu başlatırlar. Yönetmen G. W. Pabst, gerçekçi setler ve ses tasarımı kullanarak, madencilerin hayatta kalma mücadelesi verdiği isle boğulmuş kuyulardan oluşan labirenti yaratır ve zamana karşı yarışılan bu senaryoda çarpıcı bir klostrofobi hissi uyandırır. Gerçek bir maden çöküşünden ilham alan Kameradschaft (Yoldaşlık), etkileyici bir felaket filmi ve uluslararası iş birliği için güçlü bir çağrı niteliğindedir. Bu film, Pabst'ın döneminin ahlaki açıdan en duyarlı ve biçimsel olarak en hünerli yönetmenlerinden biri olarak statüsünü pekiştirmiştir.

The Great White Hope (1970), yönetmenliğini Martin Ritt'in üstlendiği, Howard Sackler'in aynı adlı oyunundan uyarlanan bir drama filmidir. Film, 1910'larda geçen gerçek bir hikâyeye dayanır ve Amerikalı boksör Jack Johnson’ın hayatını anlatır. Filmde, Jack Johnson karakteri James Earl Jones tarafından canlandırılmaktadır. Johnson, ilk siyah boks şampiyonu olarak, ırkçılıkla mücadele etmiş ve büyük bir toplumsal tartışmaya yol açmıştır. Eleştiri1. Temalar ve Anlatı: The Great White Hope, ırkçılık, toplumsal cinsiyet, ve bireysel özgürlük gibi güçlü temalarla derinlemesine ilgilenir. Jack Johnson’un spor dünyasında kazandığı başarı, ona sadece zafer değil, aynı zamanda büyük bir düşmanlık ve zorbalık da getirir. Film, dönemin Amerikan toplumunun ırkçılık ve önyargılarla nasıl şekillendiğini sorgular ve Johnson’ın başarıları karşısında beyaz ırkın öfkesini gösterir. Film, siyahilerin toplumdaki yerini, kültürel ve sosyal yapıyı sorgularken, aynı zamanda Jack Johnson’ın başına gelen dramları da anlamaya çalışır.2. Karakter Derinliği ve Performanslar: James Earl Jones'un Jack Johnson performansı çok etkileyici ve derindir. Johnson'ın başardığı şeyler onu bir kahraman yaparken, bu başarılar ona büyük bedeller de ödetir. Jones, bu karmaşıklığı çok iyi yansıtır ve izleyiciye karakterin yalnızlığını, öfkesini ve çaresizliğini gösterir. Ayrıca, oynadığı rolün toplumsal bağlamdaki etkilerini de çok etkileyici bir şekilde ortaya koyar.Yine de film, bu karakterin çevresindeki diğer figürlerle ilişkisini derinlemesine keşfetmekte biraz eksik kalır. Johnson'ın sevgilisi ve beyaz bir kadının (dönemin kural ve sınırları içinde) onunla ilişkisi, dramatik açıdan çok önemli olmasına rağmen, filmde bu ilişkiye dair yeterince detay verilmez.3. Görsel ve Teknik Yönler: Film, 1970’lerin başında yapılmış bir yapım olarak, dönemin sinema dilini ve estetiğini yansıtır. Görsel açıdan, The Great White Hope klasik bir dönem dramasi olarak oldukça sade ve doğal bir yaklaşım sergiler. Özellikle boks sahneleri, dönemin koşullarını ve boks sporunun şiddetini ve duygusal yoğunluğunu izleyiciye güçlü bir şekilde aktarır.4. Sosyal ve Tarihi Bağlam: Film, 1910’lar Amerika’sının ırkçılıkla yoğrulmuş sosyal yapısını yansıttığı için dönemin tarihsel bağlamını iyi bir şekilde aktarır. Johnson’ın hikayesi, sadece kişisel bir zafer değil, aynı zamanda siyahilerin toplumdaki eşitsizliğe karşı verdiği büyük bir direnişin simgesidir. Ancak film, bu derin sosyal eleştiriyi bazen sığlaştırıyor ve bazı eleştirel noktaları tam olarak işleyemiyor.5. Hız ve Tempo: Film, bazen yavaş ilerleyebilir. Özellikle dramatik gelişmelerin çoğu daha çok diyaloglar üzerinden şekillenir ve görsel aksiyon açısından sınırlıdır. Bu, bazı izleyiciler için sıkıcı olabilir, ancak karakterlerin içsel çatışmalarına odaklanarak film kendine özgü bir ritim oluşturur. SonuçThe Great White Hope, hem tarihî hem de toplumsal olarak önemli bir yapımdır. Jack Johnson’ın hayatına dair derin bir drama sunarken, ırkçılık ve toplumsal eşitsizlikle ilgili güçlü bir mesaj verir. James Earl Jones’un...

The World Unseen, 1950'lerde Güney Afrika'da geçiyor ve apartheid döneminin getirdiği ırkçılık, cinsiyetçilik ve homofobi gibi sorunları ele alıyor. Film, iki kadının aşk hikayesini merkezine alarak, zor bir dönemde ilişkilerini ve toplumun baskılarına karşı mücadelelerini anlatıyor. Eleştiriler genellikle filmin güçlü temaları ve karakterlerin derinliği üzerine yoğunlaşmakta, özellikle de sosyal adalet ve özgürlük taleplerinin önemi vurgulanmaktadır.

Simin, kocası Nader ve kızı Termeh ile beraber İran'dan ayrılmak istemektedir fakat Nader Alzheimer hastası babasını bırakmak istemez. Bunun üzerine Simin, Nader'e boşanma davası açar ancak dava talebi reddedilir. Bu kararla birlikte Simin anne ile babasının yanına yerleşir. Nader ise Simin gittikten sonra kızına ve babasına bakmak zorunda kalmıştır. Tek başına işlere yetişemeyen Nader, yardımcı olması için hamile bir genç kadını işe alır fakat bu durum işleri çıkılmaz bir hale sokar.En İyi Yabancı Film dalında Oscar kazanan Jodaeiye Nader az Simin (A Seperation) - Bir Ayrılık, İran'daki hukuk sistemini ve halkın inançlarıyla çıkarları arasındaki çelişkiyi irdeliyor.

Küçük Mina endişelidir. Okul bittiği halde annesi onu almaya gelmemiştir. Eve gitmek üzere otobüs durağına geldiğinde kaybolduğunu fark eder. Kameraya dönüp bağırır: “Artık bu filmde oynamak istemiyorum!” Film o anda kurmacadan çıkar ve bir belgesele dönüşür...Ayneh (The Mirror) - Ayna, İran’da rejim karşıtlığı suçlamasıyla hapis cezasına çarptırılan Panahi’nin ikinci filmi.

"Apu'nun Dünyası" (Apur Sansar), Satyajit Ray'in Apu Üçlemesi'ni oluşturan filmlerinin sonuncusudur. Üçlemenin diğer filmleri ise: 1955 tarihli Yol Türküsü (Pather Panchali) ve 1956'da tamamlanan Yenilmez (Aparajito)'dır. Bu filmin müziklerini de diğer iki filmin müziklerini yapan Ravi Shankar bestelemiştir. Her üç filmin öyküsü de Bibhutibhushan Bandyopadhyay (Bibhutibhushan Banerjee olarak da biliniyor)'ın kitaplarından uyarlanmıştır. Bu film de diğerleri gibi siyah beyaz çekilmiştir ve düşük bir bütçeyle tamamlanmıştır. Her üç filmin de görüntü yönetmeni Subrata Mitra'dır.

Julien Duvivier'in 1948 yapımı "Anna Karenina" filmi, Leo Tolstoy'un ünlü romanından uyarlanmıştır. Filmde Vivien Leigh, Anna karakterini canlandırırken, Ralph Richardson ise diğer ana karakterlerden birini oynamaktadır. Film, evli bir kadının genç bir adamla olan yasak aşkını ve bunun getirdiği toplumsal baskıları ele alıyor. Görüntü yönetimi ve oyunculuklar oldukça dikkat çekici olup, dönem atmosferi yaratmada başarılıdır.

Abel Ferrara’nın yönettiği The Funeral (Cenaze Töreni), 1996 yapımı, şiddet, din ve aile bağlarını derinlemesine inceleyen karanlık bir suç dramasıdır. Film, 1930’ların New York’unda geçmekte ve gangster bir ailenin trajik bir olay etrafında şekillenen hikayesini anlatmaktadır. Film, Tempio ailesinin üç kardeşinden en küçüğü olan Johnny'nin (Vincent Gallo) öldürülmesiyle başlar. Cenaze töreni sırasında aile üyeleri, Johnny’nin ölümüyle başa çıkmaya çalışırken geçmişe dönüşlerle (flashback) kardeşlerin karmaşık ilişkileri ve suç dünyasındaki yerleri gözler önüne serilir. Abel Ferrara; suçun ahlaki yükünü, dini sorgulamaları, şiddetin kalıtsal doğasını ve kadınların (Isabella Rossellini ve Annabella Sciorra'nın canlandırdığı karakterler üzerinden) bu erkek egemen şiddet sarmalındaki duruşunu işler.

Nadine Labaki, senaryosunu yazdığı, yapımcılığını ve yönetmenliğini üstlenip rol aldığı son filminde dinsel çatışmaları ve savaşın anlamsızlığını kadınların kıvrak zekâsı üzerinden eleştiriyor. Cannesdaki dünya prömiyerinde dakikalarca ayakta alkışlanan Labakinin mizah ve içtenlikle dolu son filmi, hiçliğin ortasında küçük bir köyde geçiyor. Savaşın ardından yaralarını sarmaya çabalayan köylüler Müslümanı, Hıristiyanı omuz omuza birlikteliklerini sürdürmekteler. Ne var ki, dini çatışma haberleri, zaten hassas olan dengeleri bozmak üzeredir. Şiddet girdabına kapılmamaları için erkeklere hâkim olma görevini, ne pahasına olursa olsun, yine kadınlar üstlenecektir. Hem de en beklenmedik şekilde... Tam da hoşgörü ve karşılıklı anlayışa en fazla ihtiyaç duyduğumuz bu anda “Peki Şimdi Nereye?” sizin de yüreklerinize iyilik ve umut serpecek.

Muhafazakar bir yargıç, ABD başkanı tarafından uyuşturucuya karşı verilen savaşa öncülük etmek görevine atanır. Bu yeni misyonu sırasında, savcı kendi kızına ait çarpıcı gerçeklerle de yüzleşecektir.Uyuşturucu trafiğini farklı cephelerden ele alan ve bir biçimde bu işe bulaşmış insanların kendi küçük öykülerini iki saati aşan bir süreçte toplayan TRAFİK, İngiliz Channel 4 televizyonunda dört bölüm halinde yayınlanmış aynı adlı mini diziden esinle Alman - ABD ortak yapımı olarak gerçekleştirildi.

Chiyari Fuji (Fuji Dağı'nda Kanlı Mızrak / Bloody Spear at Mount Fuji), usta yönetmen Tomu Uchida tarafından yönetilen, Japon sinemasının Altın Çağı'na ait 1955 yapımı son derece önemli bir jidaigeki (dönem/samuray) filmidir. Wikipedia Yönetmen Uchida'nın İkinci Dünya Savaşı sonrasında Mançurya'da geçirdiği on yıllık esaret ve zorunlu dönemin ardından çektiği ilk büyük başyapıtıdır. Ayrıca filmin yapım aşamasında Yasujiro Ozu ve Hiroshi Shimizu gibi dönemin dev yönetmenleri de Uchida'ya destek vermiştir.Film, Tokugawa şogunluğu döneminde geçmektedir. Alkol problemi olan, iyi niyetli ancak zayıf karakterli genç bir samuray olan Sakawa Kojuro ve ona eşlik eden iki sadık hizmetkarının (mızrak taşıyıcısı Gonpachi ve genç Genta) tarihi başkent Edo’ya (Tokyo) doğru yaptıkları seyahati merkezine alır.  Yolculuk esnasında gruba; kızını yoksulluk yüzünden fuhuşa satmak zorunda kalan bir baba, kimliğini gizleyen bir hırsız, gezgin bir müzisyen ve mızrak taşıyıcısı olmaya özenen yetim bir çocuk (Jiro) dahil olur. Film, Edo yolundaki bu heterojen grup üzerinden feodal Japonya'nın alt sınıflarına dair derin ve insani bir toplumsal panorama sunar. Chiyari Fuji, klasik samuray filmlerinin kalıplarını yıkan, toplumsal gerçekçi ve eleştirel yapısıyla mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıttır. 

Intimní osvětlení (Samimi Aydınlatma), 1965 yapımı bir Ivan Passer filmidir. Çek Yeni Dalgası'nın diğer politik ve sert örneklerinin aksine, bu film sinema tarihinin en zarif, insancıl ve "küçük" anlara odaklanan başyapıtlarından biri olarak kabul edilir.Filmin Konusu ve TemasıFilm, büyük bir dramatik olay örgüsü üzerine değil, iki eski dostun yıllar sonra bir araya geldiği bir hafta sonuna odaklanır: Buluşma: Şehirde yaşayan başarılı bir çelist olan Petr, genç sevgilisiyle birlikte taşradaki eski müzisyen arkadaşı Bambas'ı ziyarete gider. Zıtlıklar: Bambas, yerel bir bando şefi olmuş, evi çoluk çocukla dolmuş, gündelik telaşların ve yerel bir cenazede çalma gibi sıradan işlerin içinde kaybolmuştur. Petr ise daha "seçkin" bir hayat sürmektedir. İçerik: Film boyunca bu iki eski arkadaşın geçmişi yad etmelerini, yemek masası sohbetlerini, aile içi küçük sürtüşmeleri ve aslında her iki tarafın da birbirinin hayatına duyduğu gizli iç çekişleri izleriz.Öne Çıkan Özellikler Gündelik Hayatın Şiiri: Film, "hiçbir şeyin olmadığı" anların güzelliğini yakalar. Ivan Passer, büyük ideolojik söylemler yerine insanların tavuk peşinde koşması veya komik bir yemek yeme sahnesi gibi sıradan durumlarla hayatın absürtlüğünü ve sıcaklığını anlatır. Amatör Oyuncular: Passer, doğallığı korumak için filmde profesyonel olmayan oyunculara yer vermiştir. Bu sayede film, bir kurgudan ziyade gizli bir kamerayla kaydedilmiş gerçek bir yaşam kesiti hissi verir. Müzik: Filmin ruhunda müzik vardır; ancak bu müzik sadece icra edilen bir sanat değil, karakterlerin arasındaki bağı temsil eden bir unsurdur. Siyasi Alt Metin: Doğrudan bir rejim eleştirisi yapmasa da, bireyin özel alanına ve gündelik mutluluk arayışına odaklanması, o dönemin kolektivist baskısı altında başlı başına insancıl bir "direniş" olarak görülmüştür.Sinema Tarihindeki YeriIntimní osvětlení, Milos Forman'ın yakın dostu olan Ivan Passer'in yönettiği tek Çek yapımı uzun metrajlı filmdir (daha sonra ABD'ye göç etmiştir). Birçok eleştirmene göre, "en az malzemeyle en büyük etkiyi yaratan" nadir filmlerden biridir.

Brezilyanın güneyindeki Minas Gerais eyaletinde bir genç, kaza geçirmiş olan bir fabrika işçisinin günlüğünü bulur. Cristianonın hikayesine bu günlükle başlarız. Cristiano, western filmlerinde izlediğimiz evsiz barksız kovboyları biraz andırıyor; Brezilyanın bir kasabasından ötekine, birkaç kuruş kazanabileceği işlerin peşinden sürüklenir. Kasabadan kasabaya, bulduğu işe uyum sağlayarak günlerini geçirir. Onun için hayat çoğunlukla zor ve yorucu, fakat film, –gerçekleri asla es geçmeden- aralarda yaşanan küçük, ışıltılı ve insanlık dolu anlarla ilgili: Akşam arkadaşlarla paylaşılan şarkılar, beklenmedik karşılaşmaların samimiyeti, yoğun bir aşk...

Çok da uzak olmayan bir gelecekte, New York’ta geçen öyküde, sosyal haklar için mücadele edilen “özgürlük savaşı”ndan 10 yıl sonrasını görürüz. Eşitlik halen çok uzak bir hedef gibi gözükür. Pek çok farklı topluluktan kadın bir araya gelerek, feminist bir isyanın fitilini ateşler.

Ünlü oyun yazarıyken sinemanın usta yönetmenine dönüşen Marcel Pagnol’un o sıcak ve nüktedan üslubu, hayatın içinden süzülüp gelen bu büyüleyici komedide tüm görkemiyle parlıyor. Pagnol, yakından tanıdığı Provence kırsalına geri dönerken; saf bir yanılgı içindeki bir fırıncının (Orson Welles tarafından "gelmiş geçmiş en büyük aktör" olarak göklere çıkarılan eşsiz Raimu’nun) evlilik sorunlarının, tüm kasabayı içine alan bir skandala dönüşmesinin canlı bir portresini çiziyor. Yönetmenin sıradan insanların yaşantılarına duyduğu o kadim ilgiyi, alçakgönüllü fakat kusursuz bir görsel üslupla harmanlayan Fırıncının Karısı (The Baker’s Wife); insan ilişkilerinin karmaşıklığını ele alışındaki keskin gözlem gücü ve incelikli mizahıyla hem hayranlık uyandırıyor hem de derin bir iz bırakıyor.

Okyanusun uçsuz bucaksız genişliğinde sürüklenen bir tekne, üç kişiyi taşımaktadır—bir erkek ve iki kadın. Kurtulma umudundan yoksun bir şekilde mahsur kalan bu insanlar, hayat hikâyelerini birbirlerine anlatarak avunmaya çalışırlar. Kişisel öykülerine dalıp, kendilerini bu ıssız duruma sürükleyen olayları hatırladıkça, üç farklı kaderin derinliklerinde yol alırlar. Paylaştıkları bu dar alanda, varoluşlarının her yönü bir sınır haline gelir ve içinde bulundukları zor durumu daha da belirginleştirir.Eşsiz bir yapım olan "Limite", Brezilyalı yönetmen ve yazar Mário Peixoto'nun henüz yirmi iki yaşındayken çektiği tek uzun metrajlı filmidir. Bir Fransız dergisinin kapağındaki etkileyici bir André Kertész fotoğrafından ilham alan bu avangart sessiz başyapıt, denizde kaybolmuş bir adam ve iki kadının geçmişlerinin, Erik Satie, Claude Debussy, Igor Stravinsky ve diğerlerinin müzikleri eşliğinde geri dönüşlerle gözler önüne serilmesini anlatır. Latin Amerika sinemasının erken dönem bağımsız bir örneği olan *Limite*, yirminci yüzyılın büyük bölümünde izlenmesi son derece zor oluşuyla bilinir. Zamansız görsel şiirselliğiyle izleyeni büyülemeyi sürdüren öncü bir başyapıttır.

Genç İngiliz gazeteci George Hogg'un, cesur bir Avustralyalı hemşirenin yardımıyla, 1937'de Çin'in Japon işgali sırasında bir grup yetim çocuğu kurtarmasını konu alıyor.

Yankesici, Bresson’un üslubunu en iyi örnekleyen filmleri arasındadır. Film, Michel (Martin LaSalle) adında entelektüel ve asi bir gencin yankesicilik takıntısına kapılmasının hikâyesini anlatır. Michel başlangıçta, yankesiciliği basit ve geçimini sağlayan bir iş olarak görür; ancak zamanla yankesicilik bir işten çok, bir amaca ve yaratıcı bir edime dönüşür. Neredeyse anında paçayı ele verdiği amatör bir hırsızlık denemesinden sonra, kendisini eğitmesi için usta bir hırsızın yanına çırak olarak girer. Filmdeki yankesicilik sahneleri, heyecanı ve sinema dilini kullanmadaki ustalığıyla nefes kesicidir. Michel, hasta annesi ve kız arkadaşı Jeanne’la (Marika Green) görüşüyorsa da yankesicilik ona en duygusal ve manevi anlamda doyurucu insan ilişkilerini sunar. Bu durum Michel’in çalma sebebinin, sırf para kazanmak olmadığı anlaşılmaya başladığında, daha da açık bir şekilde görülür. Filmin sonunda, artık yakalanmak umurunda bile değilmiş gibidir.

Dublin’de iki yaşlı kız kardeş, yeniyılın hemen ertesinde bir davet verir. Görünürde herkes çok eğlenmektedir: Güzel bir ziyafet sofrası, sohbetler, müzik ve dans, davetlileri birbirine yakınlaştırır. Konuklar arasında ev sahiplerinin yeğeni olan Gabriel ve karısı Gretta da bulunur. Ancak dinlediği hüzünlü bir şarkı Gretta’ya kocasıyla paylaşmadığı bir sırrı hatırlatacaktır. Gecenin sonunda açığa çıkan bu sır yüzünden, Gabriel sadece eşiyle olan ilişkisini değil, yaşamın ve ölümün anlamını da sorgulayacaktır.Yönetmen John Huston, pek çok eleştirmene göre İngilizce yazılmış en önemli kısa öykü olarak tanımlanan James Joyce’un 'Ölüler' adlı eserini, senarist oğlu Tony ile birlikte neredeyse kelimesi kelimesine beyazperdeye aktarmıştır. 'Ölüler' Oscar ödüllü büyük bir yönetmenin en başarılı filmlerinden biri olmakla kalmıyor, aynı zamanda son filmi olarak kişisel bir veda anlamı da taşıyor.

On altı yaşındayken sevdiği kızı öldüren Akbar, iki yıl ıslahevinde tutulduktan sonra, on sekizini doldurmasıyla idam cezasını bekleyeceği cezaevine gönderilir. Akbar’ın arkadaşı A’la, hırsızlık cezasının bitmesiyle hapisten çıkar ve Akbar’ın davacısı Abolqasem Rahmati’yi idam kararından vazgeçmesi için ikna etmek üzere yola çıkar...Film, İran’ın kendine özgü “İslam Hukukunda Kadın” yorumlamasının zemin oluşturduğu cinsiyet eşitsizliği vurgulamaları ile de öne çıkıyor.

Tina gümrük memuru olarak çalışan genç bir kadındır. Hem iş arkadaşları hem de çevresindekiler onun tuhaf biri olduğunu düşünse de Tina işinde oldukça başarılıdır. Altıncı hissinin kuvvetli olması sayesinde kaçakçıları kolayca ortaya çıkarır. Bir gün gizemli bir adam olan Vore ile karşılaşınca işler biraz karışır. Tina adamın bir şey sakladığından emindir fakat bunu bir türlü ispatlayamaz. Bu olay Tina’nın hayatını sorgulayıp gerçeklerle yüzleşmesine neden olur.

Üçüncü kuşak Florida'lı arıcı Ulee Jackson, Vietnam'dan sağ çıkmayı başarmış olsa da, orada bir parçasını bırakmıştı. Şimdi metodik bir şekilde arılarını yetiştiriyor, iki torununun ihtiyaçlarını özenle karşılıyor ve duygularını bastırıyor. Ancak, uzun süredir saklı kalan bir sır, Ulee'nin işini ve ailesini tehdit etmeye başlayınca, duygusal duvarlarını yıkmak ve yaralı ruhunun korkularıyla yüzleşmek zorunda kalır.

Kiku ve Isamu, yönetmenliğini Tadashi Imai'nin üstlendiği 1959 yapımı ödüllü bir Japon drama filmidir. Film, İkinci Dünya Savaşı sonrası Amerikan işgali altındaki Japonya'nın en hassas ve derin toplumsal sorunlarından birini ele alır. Film, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından kırsal bir Japon köyünde, büyükanneleriyle birlikte yaşayan melez iki kardeşin (Kiku ve Isamu) hikayesini anlatır. Çocukların anneleri Japon bir seks işçisidir, babaları ise işgal döneminde ülkede bulunan Afro-Amerikalı (siyahi) askerlerdir. Dönemin muhafazakar ve homojen Japon toplumunda, hem ten renkleri hem de kökenleri nedeniyle bu iki çocuk sürekli olarak ırkçılığa, ayrımcılığa ve zorbalığa maruz kalırlar. Ancak film, sadece çekilen acılara odaklanmak yerine; çocukların (özellikle de abla Kiku'nun) hayata tutunma çabasını, neşesini, direncini ve büyükanne ile aralarındaki güçlü sevgi bağını insani ve sıcak bir dille işler.Japon sinemasında melez (özellikle siyahi-Japon karışımı) çocukların uğradığı sistematik ayrımcılığı direkt olarak merkezine alan ve bu konuyu cesurca işleyen ilk majör yapımlardan biridir. Çıktığı dönem büyük ses getiren film, Japonya'nın en prestijli sinema ödüllerinden biri olan Mainichi Film Ödülleri'nde "En İyi Film" ödülünü kazanmıştır. Ajitasyondan uzak, samimi, gerçekçi ve hümanist yaklaşımı sayesinde sinema eleştirmenleri tarafından "ilerici ve dönemin ötesinde bir başyapıt" olarak değerlendirilir.

Kemal şehiriçi hatlarda otobüs şoförlüğü yapmaktadır. Bir inşaat şirketi, Kemal’in yaşadığı mahallede insanları boş vaatlerle kandırır. Kemal ise inşaat şirketinin sahibi Mahmut Bey’in kızı Nevin’e âşıktır. Nevin, babasının kötü bir adam olduğunu kabullenemez. Fakat zamanla babasının halkı dolandırdığını öğrenir. Kemal de mahallelinin umudu hâline gelir. Zamanla Kemalin başlattığı mücadele bütün mahallelinin katılımıyla büyük bir güce ulaşacaktır.

The Crucible, genç metresi ile iletişimi kestiğinde beklenmedik durumlarla karşı karşıya kalan bir adamın hikayesini konu ediyor. Geç bir kız olan Abigail, ilk cinsel deneyimini yaşadığı John Proctor tarafından terk edilince, adamın karısını öldürmeye karar verir. Bunun içinde arkadaşları ile birlikte Johnun karısının ölmesi için ritüel düzenlemeye başlar. Ancak bir süre sonra gizli yapılan ayinlerin açığa çıkması ile birlikte Abigail ve arkadaşları yargılanmaya başlar.THE CRUCIBLE, Akademi Ödülü sahibi Daniel Day-Lewis ve 2 kez Akademi Ödülü adayı Winona Ryder'ın rol aldığı, eleştirmenlerin övgüsünü kazanmış, tutku paranoya, aldatma ve kötülüğün gerçek hayattaki güçlü öyküsünün anlatıldığı kuvvetli bir film.

1971 yılında bir öğleden sonra, Brezilya'nın yeni kurulan askeri diktatörlüğünün açık sözlü bir eleştirmeni ve eski bir milletvekili olan Rubens Paiva, hükümet yetkilileri tarafından Rio de Janeiro'daki evinden alındı, yetkililere bir "ifade" vermesi gerektiği söylendi ve ortadan kayboldu. Oğlu Marcelo Rubens Paiva'nın anılarından uyarlanan bu etkileyici ve zengin bir şekilde kurgulanmış politik drama, Walter Salles'in (The Motorcycle Diaries) yönetmenliğinde, Rubens'in eşi Eunice'in (Fernanda Torres'in yürek parçalayan performansı) perspektifine sıkı sıkıya bağlı kalıyor. Eunice'in kocasıyla ilgili gerçeği öğrenmek için yıllarca süren yorulmak bilmeyen arayışını anlatıyor. Gerçek bir hikayeye dayanan ve adaletsizlik karşısında insanın direncini nefes kesici bir şekilde tasvir eden Ben Hala Burada, Salles'in Merkez İstasyon filmiyle Oscar'a aday gösterilen Fernanda Montenegro'nun derinden etkileyici bir performansına da ev sahipliği yapıyor.

Altı atın gözlerini metal bir cisimle oyan 17 yaşındaki bir genç seyisin, vakasını incelemek için Psikiyatr Martin Dysart ortaya atılır. Nevrotik bir vaka olduğuna dair hiç şüphe edilmeyen genç seyis Alan Strangın öyküsü derinleştikçe, insanlığın sorunları da derinleşir. Masaya yatırılan aslında Alan ile insanlıktır. İnsanlık Alan üzerinden sorgulanır. Normal olan, olağan olan, hatta olması gereken nedir? Nedir bizim istediğimiz? Bizim gibi olmayanlara etiket vurup, ötekileştirmek ne kadar etik ya da gerçekçi? Tüm bu arayış için de Allen de kendiyle yüzleşir ve isyan eder, hatta tanrıya bile. Kim bilir onun tanrıları atlardır. İsyanı ve öfkesi de bunadır.

Drylongso, Amerikalı sanatçı ve yönetmen Cauleen Smith tarafından yönetilen, senaryosu Smith ile Salim Akil tarafından yazılan 1998 yapımı bağımsız bir Amerikan büyüme-drama (coming-of-age) filmidir. 1990'ların Kendin Yap (DIY) sinema kültürünün kayıp hazinelerinden biri olarak kabul edilen film, dönemin Afro-Amerikan gençliğinin karşı karşıya kaldığı toplumsal sorunları özgün bir dille ele alır.1990’ların 'Kendin Yap' sinema kültürünün yeniden keşfedilen bir hazinesi olan, Cauleen Smith imzalı Drylongso; ırksal adaletsizliğe yönelik keskin bir bakışı, sevgiyle ve el emeğiyle dokunmuş bir dostluk, cinayet gizemi ve aşk hikayesinin içine nakşediyor. Çevresindeki genç siyah erkeklerin maruz kaldığı ölüm oranlarının ürkütücülüğü karşısında dehşete düşen Oaklandlı (Kaliforniya) gözü pek sanat öğrencisi Pica (Toby Smith); onların varlığını Polaroid karelerde ölümsüzleştirmeye çalışırken, bir yandan istismara uğradığı ilişkisinden kaçan bir kadınla (April Barnett) sarsılmaz bir dostluk kuruyor; diğer yandan ise aşkı, kalp kırıklığını ve şiddetin gündelik gölgesini deneyimliyor. Doksanlı yılların Oakland kentindeki o capcanlı topluluk ruhunu büyük bir maharetle yakalayan Smith; hem Siyah kadın yaratıcılığına adanmış, sinemada eşine az rastlanır bir saygı duruşu hem de kaybedilen bir Afro-Amerikan kuşağı için derin bir ağıt inşa ediyor.

II. Dünya Savaşının başlamasıyla, Amerikan erkekleri doğru savaşa gider, bütün işler hanımların üzerine kalır. Beyzbol için de aynı şey geçerlidir ve bütün sporcular asker olunca, sporu kurtarmak için Kızlar Profesyonel Beyzbol Ligi kurulur. Başlarda, mini etekleriyle koşuşturan bu güzelim kadınları, ellerinin hamuruyla bu işe bulaştıkları için kimse önemsemez. Fakat 11 yıl boyunca verdikleri mücadele ve kazandıkları başarılarla tarihteki yerlerini alırlar.

Eski bir yazar olan ve bohem bir hayat süren Marcel Marx, liman şehri Le Havre'de gönüllü bir sürgün hayatı sürmekte, kentte ayakkabı boyacısı olarak yaşayıp gitmektedir. Büyük bir edebiyatçı olma hayallerini geride bırakarak işi, karısı Arletty ve akşamları demlendiği bar arasında gidip gelen Marcel'in çizdiği bu sade hayat yasa dışı yollardan kente gelen Afrikalı bir göçmen ile alt üst olur...Bir yandan da eşi Arletty ciddi bir hastalığa yakalanınca Marcel için kılıçlarını yeniden kuşanma vakti gelmiştir...

Paris'te bir polis müfettişi olan Mangin, uyuşturucu ticareti yapan üç Tunuslu kardeş hakkında kanıt elde etmek için muhbirlere sıkı sıkıya güvenir. Simon'ı ve kız arkadaşı Noria'yı tutuklar. Simon'ın kardeşleri avukatlarına giderler. Noria'yı serbest bırakır ve Noria hemen Tunuslulara ait olan 2 milyon frankı çalar. Hırsızlıktan Noria'dan şüphelenirler; hem kendi hayatı hem de avukatların hayatı tehlikededir. Bu arada Noria hem avukatın hem de Mangin'in sevgisiyle oynamaktadır. Mangin zaten değişkendir: şüphelileri korkutup kanını akıtır, önce bir polis komisyonu stajyerine aşık olur, sonra da duygularını açıkça belli ederek Noria'ya aşık olur. Avukatı ve Noria'yı kurtarabilir ve onu aşık olmaya ikna edebilir mi? Maurice Pialat'ın yönettiği Police, Gérard Depardieu'ye Venedik Film Festivali'nde En İyi Erkek Oyuncu ödülü getirmişti.

İçine kapanışmış 'evde kalmış kız' Charlotte Vale (Bette Davis), tutucu ve sofu Boston Brahmin (seçkinler sınıfı) annesi (Gladys Cooper) tarafından büyütülmenin baskısı altında gelişememiş ve kendi değersizliğine inanmış bir haldedir. Ta ki, kendisine Güney Amerika seyahati için bir gemi yolculuğuna çıkma özgüveni veren nazik bir psikiyatrist (Claude Rains) ile karşılaşana kadar. Gemide, mutsuz evlilik yapmış bir adamın (Paul Henreid) yardımıyla kendini bulur. Bu imkânsız aşk, Charlotte'un annesinin pençesinden kurtulmasına yardım edebilir – peki ama bağımsızlığın yanı sıra mutluluğu da bulabilecek midir? Davis'in 'kadın filmilerinin kraliçesi' olarak hüküm sürdüğü dönemin zirvesinde çekilen ve Oscar ödüllü Max Steiner müziğiyle güçlenen Now, Voyager (Şimdi, Yolcu), çağlar boyu sürecek bir melodram; hem heyecan verici bir Hollywood aşk hikâyesi hem de kendini keşfetmeye dair dokunaklı bir destandır.

Yeraltı, 2012 yapımı Zeki Demirkubuz'un yönettiği Türk filmidir. Dostoyevski'nin Yeraltından Notlar adlı hikâyesinden esinlenerek yaratılan filmin başrolünde Engin Günaydın oynuyor. Eski arkadaşı Cevat'ın yazdığı romanın ödül almasını hazmedemeyen Muharrem, çeşitli oyunlarla arkadaşının onuruna verilecek yemeğe kendisini davet ettirir. Arkadaşını fikir hırsızlığı ile suçladığını onun yüzüne vurmak için o yemeğe gitmekte kararlı olan Muharrem, iç dünyasında eski arkadaşları Sinan, Feridun ve Tarık ile, kısaca geçmişiyle yüzleşecektir.

Bosna Savaşı sırasında Sırp askeri Marko, silah arkadaşlarının Müslüman bir sivile yaptığı kötü muameleyi durdurmaya çalışırken kendi hayatını tehlikeye atar. Aradan 12 yıl geçer, savaş biter fakat Markonun kötü sonuçlanan bu kahramanca hareketinin, babası, nişanlısı, en yakın arkadaşı ve yardım ettiği adamda açtığı derin duygusal yaralar kapanmaz. Aksine bu kadar zaman sonra hepsi bir kez daha bu acı olayla yüzleşmek zorunda kalacak ve bunun onlarda bıraktığı derin izlerle başa çıkmaya çalışacaklardır.

Montgomery Brogan (Edward Norton), uzun yıllar uyuşturucu satıcısı olarak hayatını devam ettirmiş ve her şeye sahipken, günün birinde polisin ani baskını sonucunda evinde yüklü miktarda uyuşturucu ile yakalanır ve 7 yıl hapise mahküm edilir.. Hapise girmeden önceki 24 saatini, en yakın dostları ve sevgilisiyle geçirmek istemektedir. Ama aklında bir çok soru işareti bulunmaktadır, kendisini ihbar eden kimdi? Hapiste ki ilk günü nasıl geçecek? Başına neler gelecek?Korku ve nefretin birbirine karıştığı son gün ve beklenmedik olaylar...

Yaklaşık 19 yaşında olan Marius kendini Marsilya'da kendisini kapana kısılmış hissetmektedir. Çünkü hayatı babasının kafesinde çalışmak üzerine planlanmıştır ve Marius denize hasret kalmıştır. 5 yıllık deniz yolculuğuna çıkmadan bir gece önce, onunla büyüyen Fanny'nin kendisine aşık olduğunu ve kendisinin de ona aşık olduğunu anlar. Artık bir seçim yapmak zorundadır; ya denizin heyecanlı hayatını seçecektir ya da aşık olduğu kadınla yerleşik ve sıkıcı bir hayatı. Öte yandan Fanny de bir seçim yapmak zorundadır; ya sevdiği adamın yanında olacaktır ya da onun istediği hayatı yaşamasına izin verecektir...

Gino Monetti, bir dizi suç faaliyetinde bulunan acımasız bir İtalyan-Amerikalı bankacıdır. Dört yetişkin oğlundan üçü, sorgulanabilir iş uygulamaları nedeniyle tutuklanan babalarının hapisten uzak kalmasına yardım etmeyi reddediyor. Oğullardan üçü işi devralır ama babalarını kovar. Bir avukat olan Max, babasına sadık kalan tek oğuldur.

5 Emmy ödüllü Door To Door filminde, zihinsel özürlü bir adamın kimseye muhtaç olmaksızın kapı kapı gezerek pazarlamacılık yapmasını anlatıyor. 1955 yılında evden eve katalog tanıtımı ile satış yapmaya başlayan Bill'in ilk iş gününde başlayan film, daha ilk sahnesinden itibaren izleyiciyi yakalıyor ve finale kadar da bir an olsun bırakmıyor. William H. Macy'nin performansı hafızalardan silinmeyecek kadar muhteşem.

Film, Nicholas Winton'ın savaş öncesi dönemde Prag'a yaptığı bir ziyaret sırasında Yahudi çocukların yaşadığı zorlukları fark etmesi ve onları kurtarmak için organize ettiği operasyonu anlatır. Winton, çocukların İngiltere'ye güvenli bir şekilde ulaşması için trenler ayarlar ve onlara ev bulur. Yıllar sonra, 1980'lerde BBC'de bir televizyon programında Winton'ın hikayesi kamuoyuna duyurulur ve bu, duygusal bir buluşmaya yol açar.Film, insanlık, fedakarlık ve bir kişinin yaptığı küçük ama etkili eylemlerin nasıl büyük bir fark yaratabileceği üzerine odaklanır. Winton'ın sessiz kahramanlığı, izleyicilere ilham veren bir hikaye sunar.