Yaşı ilerlemiş ve kör bir derviş olan Baba Aziz, çölde sufilerin her otuz yılda bir gerçekleştirdikleri toplantının bilinmeyen yerini aramaktadır. Küçük torunu Isthar da, ona yardım ve eşlik etmektedir. Hayat dolu olan ve dedesini çok seven Isthar, dervişlerin toplantı yerini asla bulamayacaklarından korkmaktadır. Çıktıkları uzun çöl yolculuğunda ilginç insanlarla karşılaşırlar ve Baba Aziz torununa hikayeler anlatır. Derviş olmak için tahtından feragat eden prensin hikayesi, Aziz Babanın yol boyunca anlattığı hikayeler arasındadır. Dervişlerin toplantı yerini bulduklarında ise, bu uzun yolculuk Baba Aziz için son bulmuştur. Yazar, şair, ressam ve yönetmen Nacer Khemirin son filmi Baba Aziz, zamana bağlı olmayan ve görsel açıdan etkileyici yepyeni bir masalla yine sinemaseverleri büyülemeye devam ediyor. Bu yalın ve mistik yol hikayesi, müziği ve eşsiz görüntülerinin yanı sıra, tasavvufi öğelerle bezenmiş ve Mevlanadan esinlenmiş diyaloglarıyla da dikkatleri çekiyor.

12 yaşındaki Tebo, henüz 4 yaşındayken Abhazya ile Gürcistan arasındaki savaş yüzünden zorunlu göçe maruz bırakılmış ve kalp hastası babasını geride bırakarak annesiyle birlikte Abhazya'yı terk etmişlerdir. Yaşadıkları bu yeni yere ayak uydurmakta zorluk çekmekte, aynı zamanda ev ekonomisine katkıda bulunamamanın verdiği suçluluğu da içinde hissetmektedir. Annesinin yaşam şeklinden bıkan ve son derece rahatsız edici bir gerçeği keşfeden Tebo, kendi topraklarına dönmeye karar verir. Ancak bunu başardığında, buradaki koşulların bıraktığı yerdekinden daha iyi olmadığını fark edecektir...Kafkasya'da baş gösteren bir takım anlaşmazlıkları bir çocuğun gözünden bizlere aktaran Gagma Napiri (The Other Bank) - Karşı Yaka, toplam 29 ödül kazanmış bir yapım.

Saygın bir öğretmen olan orta yaşlardaki Vjeko, eşcinselliğini geceleri makyaj yapıp kadın kıyafetleri giyerek yaşayan bir adamdır. Bir gece gay olduğu için dövülerek hastanelik olan Vjeko'ya aynı apartmanda oturduğu Hemşire Maja yardımcı olur. Bu zor zamanda Maja, Vjeko'nun yatalak babasına bakar ve yardımları karşılığında sınava girecek olan polis kocası Ante'ye anayasayı öğretmesi için Vjeko'dan yardım ister. Sırp kökenli Ante ile Hırvat Vjeko'nun anlaşması hiç kolay olmayacaktır.Hırvatistan'da aynı apartmanda yaşayan; ırk, kültür, din, cinsel tercih ve varlık yönünden farklı dört kişinin birbirleri ile olan iletişimlerini ve etkileşimlerini konu alan Ustav Republike Hrvatske (The Constitution), toplam 8 ödül kazandı.

Hayalleri hep boşa çıkmış alkolik teğmen Safet Pasic, cinsel yolla bulaşan bir hastalığa yakalandığını öğrenir. Karısının bunu öğrenmesini istemediği için eve gitmeme bahaneleri bulmaya çalışırken, Arnavutluk ordusunun Yugoslavya'ya saldırı hazırlığında olduğunu ileri sürerek askerleri alarma geçirecektir.1987 yılında geçen Karaula (The Border Post), ufak bir sınır karakolunda bulunan bir grup askerin maceralarını anlatıyor. Film, toplam 6 ödüle sahip.

Çarlık döneminde geçen ve propaganda niteliği taşıyan film, greve giden fabrika işçileri ve maruz kaldıkları olaylar özelinden, mevcut rejimin halk karşıtı, zalim, despot yüzünü açıkça gözler önüne serme amacı taşıyor. Filmdeki asıl amaç ise Sovyetler Birliği'ndeki emekçi kitleyi ve halkı sinema kanalıyla uyandırmak, bilinçlendirmektir. Grev hakkı, Sanayi Devrimi sonrası proletaryanın edinimlerinden bir tanesi olup, nice canlara mal olan uzun ve çetin savaşlar sonucu kazanılmıştır.Sergei M. Eisenstein'in ilk uzun metrajlı filmi olan Stachka (Strike) - Grev, yönetmenin uzun süre inceledikten sonra teorisini sağlamlaştırma adına "çarpıcı kurgu tekniği" ile çektiği ilk film olma özelliğini de taşıyor.

Dünyayı Sarsan On Gün, tüm yönleriyle Sovyet Devriminin canlı tanıklığını yapan bir sarsıcı bir yapımdır. Gerçek tanıklar ve görüntülerle, Rus tarihinin Çarlık despotizminden Bolşevik Devrimine doğru akan zaman dilimindeki tüm evreleri ve olayları anlatılmaktadır. Filmde, Çarlığın baskı ve zorbalığı, halkın durumu, saray entrikaları, Rasputin, Kanlı Pazar, sosyal-demokratların tarihsel işlevi, Menşevikler ve Kerenski, Lenin ve teorisi ve işçi sınıfı artı Bolşevik Partisi, eşittir devrim denklemi yer almaktadır.

Sorunların bir türlü azalmak bilmediği, aksine alevlenerek artış gösterdiği bir aileyi merceğine alan filmin başrollerinde parçalarına ayrılmış bir aile bulunuyor. Alkol problemleri nedeniyle sahip olduğu maddi-manevi her şeyi kaybeden bir çiftlik sahibi, yıllar önce oğlunu kaybederek büyük bir acı yaşamıştır. Bu şoku bir türlü atlatamayan talihsiz baba, oğlunun ölümünden gelinini sorumlu tutmuş; bu nedenle de yıllarca onunla ve torunuyla görüşmeyi reddetmiştir. Bu süreçte kendine kızmayı ve kendine küsmeyi de ihmal etmeyen baba, yıllar sonra geçmişi tartıp geleceği değiştirmek aşamasındadır.

Genç bir kadının yeniden aşık olma çabalarını anlatan Safe Haven, The Notebook ve Dear John gibi popüler filmlerin arkasındaki yazar Nicholas Sparks’ın romanından uyarlanmıştır. Gizemli bir genç kadın küçük bir Kuzey Carolina kasabasına gelince, birbirine bağlı insanlardan oluşan kasaba halkının içine girmek istememesi kadının geçmişine dair sorular sorulmasına neden olur. Genç kadın yavaş yavaş yeni hayatına alışmaya başlar ve iki çocuklu dul bir mağaza sahibi olan Alex ile bir ilişkiye başlama cesaretini kazanır. Ancak karanlık sırlar yeni hayatına o kadar korkunç bir şekilde girer ki fedakarlığın ne demek olduğunu bir kez daha anlamak ve aşkın gücüne güvenmek zorunda kalacaktır...

Kadının pilot, erkeğin müzisyen olduğu saygın, ideal bir çift... Almanya’dan uçağa atlayıp yaz tatili için Türkiye’ye geliyorlar ve jigololuk yapan genç bir adamla tanışıyorlar. Bundan sonrasında ilişki, üç kişilik bir oyuna dönüşüyor. Kâğıt üstünde sıradan gelebilecek bu öykü, Bir Zamanlar Kızılderili Ülkesinde filmini 2018’de festivalde izlediğimiz İlker Çatak’ın elinde, neşesi hiç eksik olmayan, toplumsal cinsiyet rolleri ve tekeşli ilişkilerin çizdiği çemberleri sürekli esneten, muzip bir komediye dönüşüyor. Söz Senettir, ilişkilere ve kimliklere dair pek çok algımızı sarsabilecek katışıksız bir enerjiyi dokusuna katıyor.

Saddam Hüseyin’in düşmesinden sonra, Kürt savaş kahramanı Baran, İran-Türkiye sınırında Tanrı’nın bile unuttuğu bir köyde komiser olmayı kabul eder. Ancak, bu bölgede kanun adamları değil kaçakçılar hüküm sürmektedir. Baran, yeni açılan okulda çalışmaya gelen genç ve bağımsız öğretmen Govend ile tanışır. Ortadoğu usulü bu kışkırtıcı ve şakacı kovboy filminde, Baran ve Govend’in geleneksel baskılara ve köy ağasına başkaldırısını izleyeceğiz.

Kagirinaki Hodo (Street Without End) - Çıkmaz Sokak, parlak bir geleceği olan genç bir garson olan Sugiko'nun öyküsünü konu ediniyor. Erkek arkadaşı evlenme teklif ettiği gün, film stüdyosu tarafından bir film yıldızı olma teklifi alır. Ancak kazara bir araba çarptığında, bu iki harika seçenek birden kaybolur. Aracın sahibi zengin bir adam olan Hiroshi, bu durumdan kendini sorumlu hisseder ve Sugiko'ya yardım eder. Ancak, Hiroshi'nin annesi ve kız kardeşi, bu ilişkiyi onaylamaz.

Dışavurumculuğa yeni bir boyut getiren çalışmalarıyla sanat tarihine geçen Amerikalı sanatçı Jackson Pollock’un problemlerle dolu yaşam öyküsü, filmde Pollock’u canlandıran usta oyuncu Ed Harris’in ilk yönetmenlik denemesinin konusunu oluşturuyor...

1940'lı yıllarda Quebec'in soğuk ve ücra bir madenci kasabasında Noel zamanı geçen film, hem kasabanın en büyük mağazasını işleten hem de cenaze levazımatçılığı yapan amcasının yanında büyüyen bir yeniyetmenin hikâyesini anlatıyor. Ormanlık bir bölgede kurulmuş olan ve bir asbest madeninin de yer aldığı bu küçük, tutucu tarihi kasabadaki sosyal şartlar 15 yaşındaki bir çocuğun bakış açısından beyaz perdeye getiriliyor.Claude Jutra'nın yönettiği Mon oncle Antoine, Clément Perron'un bir hikâyesinden uyarlandı. Filmin toplam 5 ödülü bulunuyor.

Dünya sinemasının en önemli yönetmenlerinden Alain Resnais’in yönettiği, oyuncu kadrosunda Andre Dussollier, Sabine Azema ve Anne Consigny’nin yer aldığı “Les herbes folles“, içinde bir sürü kimlik ve kart bilgileri bulunan bir cüzdan bulan Georges Palet adında evli bir adamın, cüzdanın sahibi Marguerite adlı kadına karşı gün geçtikçe geliştirdiği saplantıyı ve bunun sonuçlarını irdelerken, Eric Gautier’in takdir edilesi sinematografisinin gücüyle psikolojik ve romantik bir kara mizah örneğine dönüşmektedir. Alain Resnais’in ilk roman uyarlaması olan bu sürrealist filmi Cesar Ödülleri’ne “En İyi Film”, “En İyi Kurgu”, “En İyi Sinematografi” ve “En İyi Uyarlama Senaryo” dallarında aday olurken, Resnais’e ise Cannes Film Festivali tarafından “Yaşam Boyu Başarı ve Sinema Tarihine Olağanüstü Katkı Ödülü” getirmiştir.

Hank Marshall, 1950'lerin Amerikasında silah testi yapmak için görevlendirilen, sert, kare çene, kasıntı Ordu mühendis ve nükleer bilim uzmanı. Hank, birkaç farklı nedenden ötürü, Ordu tarafında bir diken oldu. Üstatlarının aksine görüşlerini savunması ve endişelerini sızdırmak istediği halde atmosferik testlerin açık sözlü muhalifi ... ve raporları. Diğer sorun karısı Carly. Kişisel hayatında tahribat yaratan ve her ordu üssünde entrikayı artıran şehvetli ve uçucu.

Maine’de bir adada yaşayan iki yaşlı kız kardeşin değişen dünyayı seyretmelerinin hikâyesi.İngiliz yönetmen Lindsay Anderson’dan filmografisinde hayli farklı bir yerde duran bir yaşlılık, değişim ve sevgi hikâyesi. 1963 tarihli ilk uzun metrajlı filmi ve İngiliz sinemasının Yeni Dalga akımının en başarılı örnekleri arasında yer alan muhteşem “This Sporting Life” ile başarılı bir çıkış yapan Anderson’ın filmi sinemanın “tarihi” oyuncularından aldığı destekle ilgi çeken ama sonuçta yeterince çarpıcı olamayan bir çalışma. Kadrosunda Lillian Gish gibi sessiz sinema döneminden başlayarak sinemanın klasik yıldızlarından biri olmuş bir isim, Bette Davis gibi klasik Hollywood sinemasının dev oyuncularından biri, Vincent Price adında korku filmlerinin dev bir örneği ve Ann Sothern gibi yine sessiz sinema zamanlarında oyunculuğa başlamış başarılı bir karakter oyuncusu olan bir film aslında sadece bu niteliği ile bile sinemaseverlerin ilgisini hak ediyor.“Er ya da her şeyin öldüğü” bir dünyada iki kız kardeşin bu hikâyesi, kendi küçük dünyalarında yaşayan ve dışarıdan nerede ise tamamen soyutlanmış bir hayat süren karakterleri üzerinden artık var olmayan ve tekrar ortaya çıkması mümkün olmayan bir döneme ağıtlar yakıyor bir bakıma. Günümüzden altmış yıldan daha öncesine ait bir sahne ile başlayan film artık balinaların görünmediği bir dünyayı anlatırken hüzün tonunu sürekli muhafaza ediyor ve oyuncularının karizmasına dayanarak hikâyesini götürmeye çalışıyor. Başta Lillian Gish olmak üzere kadro kendilerine yüklenen “ağır” rolü başarı ile yerine getiriyor aslında. Gish göründüğü her sahneye sıcaklık, nostalji ve duygusallık getirirken, Davis güçlü ve aykırı sinemasal kişiliğinin bir benzerini yine etkili bir biçimde tekrarlıyor bu filmde. Oscar’a aday olan oyunu ile Sothern ise tam bir karakter oyuncusu olduğunu kanıtlıyor bir kez daha. Evet oyuncular güçlü ama David Berry’nin kendi oyunundan senaryolaştırdığı filmin hikâyesi biraz fazlası ile monoton ilerliyor ve iniş çıkışlarının azlığı ile zaman zaman bir tiyatro oyunu seyrettiğiniz havasını doğuruyor. Özellikle yönetmenin “Brittania Hospital” gibi absürtlüğün çarpıcı örneklerinden birinin sahibi olduğunu düşündüğünüzde hikâyenin düzlüğü hayli şaşırtıcı. Senaryoda Anderson’ı çekenin ne olduğunu anlamak zor bu nedenle. Gish ve Davis’in ikili sahnelerinde ve özellikle Gish’in yıllar önce ölen kocasının fotoğrafını koyduğu masada bir kadeh içki ile evlilik yıl dönümünü kutlamasında veya iki kadının kendi odalarında artık dokunmanın imkânsız olduğu bir geçmişe daldıkları yalnızlık anlarında filmin hissettirdiği duygusallık zirveye çıkıyor ama bir yandan da buna benzer sahneleri pek çok filmde gördüğünüz düşüncesinin ortaya çıkmasına engel olmak kolay değil.Anderson senaryodan kaynaklanan statikliği kırmak için özel bir çaba sarfetmemiş gibi görünüyor. Kameranın dışarı çıktığı anlar var ama bu sahneler hikâyeye bir açılım getirmediği gibi filmin “nefes” almasını da sağlamıyor. Karakterlerine yeterince...

Özel dedektif Harper, yasak aşk yaşadığı zengin kadından acil buluşma mesajı alır. Buluştuğunda öğrenir ki kadının işten çıkarılan şoförü kadına, kocasına ihanetini anlatacağı bir mektup yazacaktır. Harper da ortalarda görünmeyen bu adamın peşine düşer. Ancak işin içerisinde başka işler vardır...

Almanya’daki bir Amerikan üssünden dört Amerikalı askerin bir Alman kıza tecavüz etmesi ile gelişen olayların hikâyesi.Bütün yönetmenlik kariyeri boyunca babası ünlü Avusturyalı tiyatro adamı Max Reinhardt’ın sanatsal başarısının gölgesinde kalmaktan kurtulamamış, oysa mütevazi ölçüler içinde kalsa da sinemasal başarısı ile dikkat çeken bir isim filmin yönetmeni Gottfried Reinhardt. Alman yazar Gregor Dorfmeister’in “Das Urteil – Hüküm” adlı romanından uyarlanan film temel olarak filmin adının da belirttiği gibi bir kasabanın insafsızlığına/vicdansızlığına odaklanan bir mahkeme filmi havasında olsa da suçluların İkinci Dünya Savaşı’nda ülkeyi “kurtaran” Amerikalılar, kurbanın ise “kurtarılan” taraftan olması ile farklı okumalara da imkân veriyor. Hikâyenin eksik bıraktığı nokta ise yine filmin adının gösterdiği gibi, kasaba halkına konsantre olurken suçluları savunan Amerikalı askeri avukatın askerleri olası bir idam kararından kurtarmak için saptığı belki hukuksal olarak doğru ama etik açıdan yanlışlığı tartışılmaz yolun neden oldukları.Küçül kasaba hayatının insanı zaman zaman cendereye alan boğuculuğunun bir örneği sergileniyor bu filmde. Kıskançlıktan nefrete, gururdan muhafazakârlığa uzanan farklı duygular ile hareket eden kasaba halkının davranışları ve mahkemedeki ifadeleri kurbanın trajik sonununun hazırlayıcısı gibi görünüyor ama hikâye bu duyguların ortalığa dökülmesini sağlayan temel faktörün avukatın hırslı savunması olduğunun yeterince altını çizmiyor. Müvekkillerini idamdan kurtarmaya çalışması anlaşılır ve vicdani açıdan elbette tartışılmayacak bir seçim ama hikâye burada en az kasabanın insafsızlığı kadar önemli olan temayı oldukça ihmal ediyor ve bu seçim de filmi etik açıdan hayli sorgulanır bir duruma getiriyor. Bu problemin yanısıra hikâyedeki karakterlerin (belki romandan da kaynaklanan bir şekilde) yeterince derinleştirilemediğini ve dolayısı ile farklı okumalara açık olan yapının arkasında sağlam durulamadığını da belirtmek gerek.Kirk Douglas’ın avukat rolünde kimi sahnelerde hayli parlayan oyununa kurban rolündeki Christine Kaufmann’ın incelikli oyunu ile eşlik ettiği filmde Dimitri Tiomkin’in biraz fazla kullanılmış olsa da caz esintili orijinal müziği ve yine onun Oscar adayı olan “Town Without Pity” şarkısının Gene Pitney yorumu dikkat çekiyor. Çekiyor ama şarkının sözlerinin fazlası ile filmin mesajını vermesinin rahatsız ediciliği de ortada. Görsel bir sanat olan sinemada filmin başında şarkıyı tüm sözleri ile duymamız ve yaratıcılarının bu sanat eserinden nasıl bir ders çıkarmamız gerektiğini bize nerede ise dikte etmesi pek hoş değil elbette. Filmin karakterlerinden biri olan haber patlatma peşindeki Alman gazetecinin zaman zaman anlatıcı rolü üstlenmesi filmin aksayan yönlerinden bir diğeri. Bu anlatıcı Alman karakterlerin kendi aralarındaki Almanca konuşmalarını çevirmek gibi bir işlev bile üstleniyor bazen ki filmin genelinde zaten gereksiz olan ve hikayeye bir zenginlik katmayan anlatıcının bir de böyle bir rol üstlenmesi hayli garip duruyor. Neyse ki bu çevirmenlik birkaç sahne ile...

İngiltere’nin en iyi sinemacılarından biri olan Joanna Hogg televizyondan sinemaya yeni, kestirilemez bir kariyere doğru dönüşüm geçirdi. Onun içe işleyen, ölçüsü dikkatlice ayarlanmış, Tom Hiddleston’lı, İtalya’da bir sınıfın tatil sınavı çıkış filmi. Az konuşmalı çok anlatmalı filmlerden.

Edward, bir yıllığına gönüllü olarak Afrika’ya göç edecektir. Annesi Patricia ile kız kardeşi Cynthia bütün aileyi ücra bir adada bir araya getirerek Edward’a veda etmeyi planlar. Edward’ın babası toplantıya gecikince yokluk ve kayıp, aile fertlerinin bastırdıkları öfke, kıskançlık, garez ve gerginliğin suyüzüne çıkmasına yol açar.2019’da Souvenir ile Sundance’te Büyük Jüri Ödülü’nü kazanan Joanna Hogg’un Britanya’nın önde gelen sinemacıları arasında yerini sağlamlaştıran Archipelago - Takımada, içten içe yıkılan bir ailenin duygusal çöküşünü anlatıyor.

Pek zeki sayılmayacak taşralı genç Norville Barnesın kafasında çocuklar için ideal olduğunu düşündüğü bir oyuncak projesi vardır. Bunu gerçek yapabilme hayalleri içinde büyük şehire gelir ve en alttan işe koyulur: devasa bir şirket olan Hudsucker Industriesde memur olarak çalışmaya başlar. Bunlar olurken şirket yönetim kurulu, başkan Waring Hudsuckerın trajikomik intiharı ile sarsılır. Gücü ele geçirme fırsatını kaçırmak istemeyen müdürlerden Sidney Mussberger, kendisine projesini anlatmaya gelen Barnesın naifliğinden yararlanmaya çalışır ve bir aptalı yönetim kurulu başkanlığına getirerek şirketi parmağında oynatabileceğini düşünür. Oysa Barnesın çılgın projesi basit bir hulahoptan başka bir şey değildir ama beklenmedik başarısı işleri karmakarışık edecektir.

Brendan O’Malley, bir cinayet davasından dolayı kanundan kaçmaktadır, Meksika sınırından geçer ve Belle Breckenridge’nin çiftliğine ulaşır. Belle, O’Malley’in eski sevgilisidir. Çiftlikte Belle’nin kızı Melissa ile tanışır. O’Malley, geceyi çiftlikte geçirmek ister. Eski sevgilisi Belle, ayyaş ve korkak John Breckenridge ile evlenmiştir. Ancak Belle, O’Malley’den hala hoşlanmaktadır. O’Malley ile Belle’nin kızı Melissa arasında bir yakınlaşma başlar. Ancak bu yakınlaşma hiç de hoş olmayan bir sürprizle sonuçlanacaktır.

Veronika Polonyada yaşamaktadır, Veronique ise Parisde. Birbirinden haberleri bile olmayan bu iki insan, bir şekilde birbirlerinin hayatlarını etkileyeceklerdir. Veronika bir müzik okuluna girer ve çok çalışır. Ancak ilk performansını verirken ölür. Veroniquenın hayatı da bu noktadan sonra değişmeye başlar ve aniden şarkıcı olmamaya karar verir. Krzysztof Kieslowsknin fantaziyle yoğrulmuş bu muazzam filmi, senaryosunun orjinalliği ve Renk Üçlemesinin son halkası olan Kırmızıda oynayan İrene Jacobun iki karakteri de son derece inandırıcı bir şekilde oynamasıyla dikkat çekiyor.

1984 yapımı Mario Camus‘un yönettiği ‘Holy Innocents’, Miguel Delibes’in aynı isimli romanından uyarlanmıştır. Franco’nun faşizmi, kilise baskısı ve İspanya’nın kırsal kesimindeki barbar feodalizm arasındaki siyasal bağlantının keskin, unutulmaz bir portresidir. Yoksul köylüler Paco ve Régula, toprak ağası Pedro için çalışmaktadırlar. Yaptıkları hizmetin karşılığı olarak da bir araziyi işlemekte ve geçimlerini zar zor buradan sağlamaktadırlar.Sahip oldukları üç çocukltan biri zihinsel engellidir. Diğer ikisi feodal baskı yüzünden çalışmaya zorlandıklarından okula bile gidememektedir. Film, bu emekçilerin feodal düzen tarafından sömürülüp himaye edildiğini yavaş yavaş ortaya koyuyor. Azarias’ı oynayan Francisco Rabal, The Holy Innocents’daki performansıyla Cannes’da En İyi Oyunculuk Ödülü almaştır.

En İyi Film, En İyi Yönetmen ve En İyi Kadın Oyuncu dallarında olmak üzere altı Goya ödülünün sahibi olan Javier Fresser‘in duygusal draması olarak nitelendirebileceğimiz film 1985 yılında 14 yaşındayken kanserden ölen Alexia González-Barros’un gerçek yaşam hikâyesinden esinlenerek sinemaya uyarlananmıştır. 11 yaşındaki genç bir kanser hastası kızın ölüme yaklaşma sürecini ve bu süreçte Katolik kökten dinci olan annenin kızına bir gün geri verilmesi gereken Tanrı’nın hediyesi olduğuna olan inancı ile güçlü bir muhafazakar Katolik organizasyonunun etkisini anlatıyor.Bu anlatımı yaparken kriz zamanlarında inançlarını rahatlatanları eleştirmiyor; sadece o krizden kâr elde etmek ve genç kızın ölümünü kilise için bir halkla ilişkiler aracı haline getirmek isteyenleri eleştiriyor. Unutmadan eklemek gerekirse aşırı melodramatik filmi izlerken gözyaşlarınıza engel olamayabilirsiniz.

Genç bir doktor olan Marie Prieur, uzak bir ada olan Ushant'a yerleşmeye karar verir. Kendini yavaş yavaş ada halkına kabul ettirmeyi başarır. Bir gün, yakışıklı bir mühendis olan André Lorenzi ile tanışır ve bu ilk görüşte aşktır. Hayat bir süreliğine harikadır ama André evde kalması şartıyla onunla evlenmek ister. André'ye karşı güçlü duygularına rağmen, Marie mesleğini bırakmayı reddeder ve iki sevgili ayrılır. Marie kırık bir kalple kendini yalnız bulacaktır.

Çocuk Manuel, kendisine yasak olan bir bahçeye girdiğinde kimliği belirsiz bir balıkçıyla ve başka bir çocukla tanışır; çocuk aslında birkaç yıl uzakta kendisidir. Manuel, bahçedeki karşılaşmalarının üç farklı versiyonunu deneyimliyor ve kaderin, erken alınan kararlara bağlı olarak, kişinin hayatında birçok dönüm noktası olabileceğini ortaya koyuyor.

Shunji Iwai'nin yönettiği Shigatsu Monogatari (April Story) - Nisan Hikayesi, Hokkaido Adası'nda yaşayan Nireno'nun Tokyo'ya üniversiteye gelişini ve okuduğu liseden platonik aşkını bulmasını konu ediniyor.

Lisede okuyan kızlar Hana ve Alice çok yakın arkadaştır. Hana, trende gördüğü Miyamoto’ya aşık olunca onun gittiği tiyatro grubuna yazılır. Talihsizlik sonucu Miyamoto, bir gün grup çıkışı kafasını çarpıp bayılınca Hana’ya gün doğar. Miyamoto’yu hafıza kaybı yaşadığına ve kendisinin aslında kız arkadaşı olduğuna inandırır. Fakat Miyamoto, bilgisayarında onun çekilmiş resimlerini görünce işin rengi değişir ve Hana bu suçu arkadaşının üzerine atmaya çalışır...

Pakistanlı bir adam Wall Streette başarıyı yakalamanın peşinde koşmaktadır. Kendini beklenmedik bir şekilde Amerikan Rüyasının, bir düşmanlık krizinin ve ailesinin sürekli çağrısının arasında sıkışmış bulur. Wall Street ve Amerikan rüyasının beklediğimiz ya da düşündüğümüzün aksine o pembe ve hayal dolu görünümünün ardında aslında bir çok vazgeçiş ve geride bırakmayı gerektirdiğini, aslında bu başarının bir çok şeyi de kaybetmek olduğunun üzerinde duruyor film. Filmin yönetmenliğini Mira Nair yapmış , başrollerini ise Liev Schreiber, Kate Hudson ve Kiefer Sutherland paylaşıyor. Çekimlerinin bir bölümünün İstanbul'da yapıldığı filmde Haluk Bilginer de oyuncu kadrosunda.

Almanyada yaşayan 40'lı yaşlarındaki Cahit ile genç Sibel intihardan vazgeçmiş 2 insandır. Psikoloğunun yardımıyla sorunlarını bir nebze de olsa yenmeyi başaran Cahit, Sibele yardım etmek ister. Sibelse çıkış yolunu evlilikte arar ve eşi doğru dürüst tanımadığı Cahit olur. Aynı evde yaşamaya başlayan Cahit ve Sibel arasında kaçınılmaz bir yakınlaşma başlar.

İki kadının arkadaşlığı nereye varabilir? Sinemasal öykülerin ustası Macar yönetmen István Szabó'nun 1960'larda geçen son filmi işte bu sınırları keşfe çıkıyor. Filmin başrollerinde bütün karizmasıyla Helen Mirren ve Başkalarının Hayatı filminden tanıdığımız Martina Gedeck var. Roman yazarı olmak isteyen Magda, günlük işlerinde yardımcı olması için yaşlı çamaşırcı Emerenci ikna eder. Hizmetleri kusursuz olsa da Emerenc huysuz, ters ve katıdır. Geçmişi meçhuldür; kasabada hakkında şüphe ve dedikodular yürümektedir. Zamanla, tüm tuhaflıklarına rağmen Emerenc ile Magda arasında garip olduğu kadar sağlam bir bağ kurulacaktır.

Tiyatro sahnesinde çok önemli bir kadın oyuncu olan Julia, başta evliliği olmak üzere artık hayatındaki pek çok şeyin eskisi gibi yolunda gitmediğini hissetmektedir. Karışık duygular içerisinde olduğu bu evrede karşısına çıkan genç bir aktör, her şeyi daha da karıştırmaya yetmiştir. Kendini bir yasak aşkın içerisinde bulan Julia, gerçek mutluluğu bulduğunu düşünmeye başlar lakin durumlar tam olarak öyle değildir. Kocası ve genç sevgilisi başta olmak üzere pek çok kişinin en başından beri arkasından türlü işler çevirdiğini öğrenen Julia, bu sefer intikamını almak için tiyatro sahnesine çıkar.

Filipinler’in başkenti Manila’da, bir cinayet sonrası iki yaşlı kadının, iki büyükannenin (Filipin dilinde “Lola” büyükanne anlamına geliyor) yolları kesişir. Öldürülen genç, büyükanne Sepa’nın torunudur. Yaşlı kadın, torununun cenazesini kaldırabilmek için para bulmaya çalışır. Cinayeti işleyen genç ise diğer büyükanne Puring’in torunudur ve o da torununu hapisten çıkarabilmek için para bulma derdine düşmüştür. Yönetmen Brillante Mendoza, Kinatay filminin hemen ardından çektiği Lola’da, Filipinler’deki günlük yaşamı, yarı belgesel tadında ve oldukça dokunaklı bir biçimde gözler önüne seriyor...

Kayıp bir kimliğin peşinden sürüklenen, görünür bir gölgenin siyah-beyaz tonlardaki yaşayan yalnızlığına tanık olduğumuz Au pan coupé (1968), Guy Gilles’in şiirsel yaklaşımlarla tüm kompozisyonu özenle boyadığı bir yapım. Jeanne Delaître (Macha Méril) ve Jean Doit (Patrick Jouané) karakterleri sonsuz bir hüzün havuzunda kaybolmuş, birbirine çok yakın ancak aynı zamanda da birbirine son derece yabancı bir ikili olarak karşımıza çıkıyor. Onların arasındaki “yabancı” boşluk filmin başından sonuna değin nefes alarak genişliyor ve kadraj alanını daraltıyor. Bu durum bir anlamda filme yoğun bir baskı yüklerken diğer yandan filmin hikâyesini sonsuzluğa doğru, geri dönmeyecek olan bir kayığa bindiriyor. Karakter odaklı bir film olan Au pan coupé, Jeanne’ın gözünden fildişi rengindeki anılara dalmamızı sağlıyor. Öte yandan Jean’ın özne olarak varlığı, bilinmez parçacıklara bölünüyor ve o parçacıklar kendi içinde birbirini dağıtıyor.Guy Gilles teknik olarak bizi her iki karakter ile de tanıştırmasına rağmen Jean’ı her zaman bir sanrı gibi karşımıza çıkarıyor ki bu da kişisel bir hatıra durumundan uzakta kaldığı için Jean’ın kimliği sadece Jeanne’ın aktardıklarıyla imkânlı kılınabiliyor. Bu şekilde “yalnızlık” Jean’a aitmiş gibi gözükse de onu deneyimlenin sadece Jeanne olduğunu görebiliyoruz. Bu da Jeanne’in yalnızlığının mümkün kılınabilmesi için Jean’a olan ihtiyacını doğuruyor. Yönetmen sadece bu ikilinin isimleri üzerinde oynama yapmakla yetinmemiş aynı zamanda görsel oyunlarını da kompozisyonuna yedirmiş. Her iki karakterin soyadlarının da sinema / dilbilim ekseninde bambaşka bir okumaya imkan verdiğini de hatırlatalım: “Delaître” soyadı Fransızca’daki “varoluş” (aynı şekilde okunan “être” / olmak fiili) kavramına, “Doit” soyadı ise “zorunda olmak” anlamındaki “devoir” kavramına gönderme yapmaktadır. Bir anlamda “Jean Doit” adı, “Jean [fiil] zorundadır” şeklinde serbestçe yorumlanabilir.Filmin en dikkat çeken teknik kullanımlarından biri de alışılmış olanın aksine siyah-beyaz geçişlerin “şimdiki zaman”a ait olması ancak renkli olarak kullanılan geçişlerinin tamamının “anılar’a yani geçmiş”e ait olması. Böylece toplamda 68 dakika süren filmde anlatı biçimi hikâyeyi ikiye bölüyor. Bu da takip edilmesi gereken hızlı bir akışı doğuruyor. Öte yandan Jeanne’ın hemen ilk karelerde doğurduğu hüzün, filmin sonuna doğrudan bağlanan bir öğeyi izleyiciye doğru saplamış olsa da bu doğumun sancıları Au pan coupé’yi var eden bir bağ haline geliyor. Filmin adının anlamına değinmek gerekirse bu ifadenin aslında bir mimarî terimi olduğunu söylemekle başlayabiliriz. İki duvarın ortak bir çizgide birleşerek keskin bir açı oluşturmalarını engelleyen, bir anlamda düz hale getirilmiş bir gizli köşe olarak tanımlayabileceğimiz kavram, dilimize “köşe çalığı” veya “köşe pahı” şeklinde geçmiş. Film boyunca Jeanne’in ruhsal dışavurumlarını düşünecek olursak filmin anlamı daha da ortaya çıkmaya hazır.Diğer yandan Au pan coupé, filmde Jeanne ve Jean’ın buluştukları kafe olarak kullanılıyor. Zamanında Paris’in 18. bölgesinde (18ème Arrondissement) yer alan bu kafe ne yazık ki artık mevcudiyetini korumuyor. Ancak Google Maps uygulamasında yerin adını arattığınızda aynı isimli bir...

Brest'teki tatili sırasında Parisli genç bir kadın, bir denizciye aşık olur. Fakat sonbahar gelir ve iki sevgili ayrılmak zorunda kalır. Biri Brest'te öbürü Paris'te, tekrar kavuşacakları günün özlemiyle birbirlerine mektup yazarlar. Aşkları, aralarındaki mesafeye rağmen devam edecek midir?

18 Yaşındaki Delia Romanya'daki küçük bir kasabada yaşayan yoksul bir ailenin kızıdır. Bir reklam kampanyasının talihlisi olur; gönderdiği üç meyve suyu kutusu etiketi sayesinde pahalı bir araba kazanır. Delia ile anne ve babası, kazanılan ödülün belgelenmesi için Bükreş'e gitmek zorundadır. İçecek şirketinin verdiği sözleri tuttuğunun ve kazananlara ödül verdiğinin bir kanıtı olarak Delia'nın video görüntüleri bütün ülkede gösterilecektir. Bükreş'e yaptıkları uzun yolculuktan sonra, aile sonunda çekim yapılacak yere, kentin merkezindeki büyük meydana ulaşır. Delia'dan yapmasını istedikleri şey çok basittir: arabanın içinde oturmak, lastiğin önünde durmak, meyve suyu içmek ve kampanyayı düzenleyen şirkete teşekkür etmek... Çekim sırasında sıradan sorunlar yaşanır. Delia söyleyeceği sözleri unutur, meyve suyu kutusunun görüntüsü yeterince güzel değildir, Delia'nın makyajı sürekli yenilenir, çekim açısının değiştirilmesi gerekir, bazı spotlar kırılır vb.

Fransa’da geçen film, Çar Nicholas II ve İmparatoriçe Alexandra Feodorovna’nın en küçük kızı olan Rus Büyük Düşesi Anastasia Nikolaevna’ya benzeyen bir kadının öyküsünü anlatmaktadır. Rivayete göre Anastasia ailesinin idamından sağ kurtulmuştur. Eski Beyaz Rus Komutanı Bounine ve ortakları, Rus aristokrasisinin güvence altına aldığı 10 milyon poundluk bir mirası çözmeleri için Anastasia’ya ihtiyaçları vardır. Bununla birlikte, planlarına yönelik en büyük engel sürgündeki İmparatoriçe Marie Feodorovna’dır. Çünkü onu ikna etmeden sonuca ulaşmaları mümkün olamayacaktır.

17. yüzyılın ortalarında genç aristokrat Cosimo'nun yararına bir kilise oyunu sahneleniyor. Oyunda garip bir yaşlı kadın, güzeller güzeli bir erkek bebek doğurur. Çocuğun ablası bu durumu hemen istismar ediyor, bebeğin nimetlerini satıyor ve hatta bakireden doğan gerçek anne olduğunu iddia ediyor. Ancak piskoposun oğlunu baştan çıkarmaya çalıştığında Kilise korkunç bir intikam alır.

Mike Leigh'in yönettiği 1971 yapımı Bleak Moments, zihinsel engelli kız kardeşiyle birlikte yaşayan sekreter Sylvia'nın mutluluk arayışını konu ediniyor...