Bir yabancı, dul Halla'nın çiftliğine çalışmaya gelir. Halla ve yabancı birbirlerine aşık olurlar, ancak ailesinin aç kalması nedeniyle suça zorlanan kaçak bir hırsız olan Eyvind olduğu ortaya çıkınca kaçarlar ve İzlanda dağlarının birçok haydutundan ikisi olurlar.

Acımasız ve soğukkanlılığıyla hiç çekinmeden öldürebilen ve umursamazlığıyla öldürdüğü adamın karısına göz koyabilen Nakadai, her yerden dışlanmış bir samuray olarak politik tartışmalar içindeki Japonya’da kiralık fedai olarak işler alır.Merhametsizliği yüzünden öz babası bile onun ölmesini istediğinden onun da yardımıyla öldürdüğü adamın kardeşi, Nakadai'den intikam almak için eğitilmek üzere Toshiro Mifune’nin öğrencisi olur. Bu korkusuz samurayın özgüveni, Mifune'nin tekniğini gördüğü ana kadar sürecektir.

Boris Varissa, askerlerden kaçarak bir kasabaya gelir. Burada, yolu gözlenen ve kahraman denilen Jan Robin hakkında birtakım bilgiler verir. Jan'ın en yakın arkadaşı olduğunu ve ona nasıl yardım ettiğini özellikle Jan'ın kız kardeşine ve evin hizmetçisi Maria'ya anlatır. Ancak anlattıkları inandırıcı olmakla birlikte, oldukça tutarsızdır...Alain Robbe-Grillet'in yönettiği L'homme Qui Ment (The Man Who Lies), Berlin Film Festivali'nde iki ödül birden kazanmıştı.

“Bu alçak gönüllü genç kadının içinde iki farklı karakter birbirine üstünlük sağlamaya çalışıyordu, gerçek ve korkunç bir şekilde”Çoklu kişilik bozukluğu olan bir kadının farklı karakterleri arasında gidip gelen hayatının gerçek hikâyesi.Asıl olarak senaryo yazarlığı ile tanınan Nunnally Johnson’dan bir psikolojik dram. İki farklı karakter arasında sıkışan bir kadının finale doğru sayısı üçe çıkan karakterlerinin içinde kaybolup gitmesinin bu hikâyesi sinemasal özelliklerinden çok konusunun ilginçliği ve Joanne Woodward’ın hak ettiği ödüllere boğulmuş oyunu ile dikkat çeken bir çalışma.Nunnally Johnson toplam sekiz filmden oluşan yönetmenlik kariyerinde en çok bu çalışması ile dikkat çekmiş ama film onun yönetmenliğinden pek de yarar görmüşe benzemiyor. Gerçek bir hikâyeye dayanan ve hastanın tedavisi ile uğraşmış iki doktorun yazdığı kitabın kronolojik ve biraz düz bir uyarlaması karşımızdaki. Senaryoyu da yazan Johnson’ın bu tercihi muhtemelen hikâyenin gerçekliğini daha da ön plana çıkarma çabasının bir sonucu. Zaten filmin başında Amerikalı gazeteci ve televizyoncu Alistair Cooke hikâyenin gerçekliğini vurgulayan bir kısa konuşma yapıyor ve film boyunca zaman zaman dış ses olarak hikâyeye kısa açıklamalar getiriyor. Bu dış ses, pek çok filmde olduğu gibi burada da gereksiz kesinlikle ve her ne kadar yönetmenin hikâyenin gerçekliği üzerine yüklenme çabasının sonucu olsa da filme herhangi bir katkıda bulunmuyor.Hikâye gerçek ve ilginç, ve hayli düz olsa da akıcı bir şekilde ilerliyor ve kendisini seyrettiriyor ama filmin sinema sanatı açısından bakıldığına akılda iz bırakan bir yanı yok. Bunun tek istisnası Joanne Woodward’ın oyunu. Üç farklı karakteri (cinselliği bastırılmış ev kadını, ilişkilerinde baştan çıkarıcılığa soyunan bir rahat kadın ve adeta üçünün ortasında durur gibi görünen bir üçüncü kadın; hikâyede ilkinin soyadı “White”, ikincisinin ki “Black” olunca üçüncü de “Gray” soyadına sahip olmalı sanırım, her ne kadar film bunu dillendirmese de) inandırıcılıktan uzaklaşmayan ve ikna edici oyunu ile filmin tüm yükünü sırtlanıyor. Yine de belirtmek gerekir ki onun bir karakterden diğerine geçiş yaptığı sahnelerin çoğunda yönetmen görüntüyü keserek bir başka karakteri kısa süreliğine karşımıza getiriyor ve oyunculuğun görsel bütünlüğüne engel oluyor. Bu ”kesme” karakterler arası geçişi görselleştirmenin zorluğundan ve dolayısı ile ikna edici olamama endişesinden kaynaklanıyor muhtemelen.Özetle, ilginç hikâyesi, Woodward’ın oyunu ve bir gerçek hikâye izliyor olmanın verdiği ilave motivasyonla ilgiyi hak eden bir çalışma. Hikâye David Cronenberg veya David Lynch’in elinde nasıl bir biçim alırdı diye düşünmek hayli eğlenceli olabilir aslında. Bu durumda labirentler içinde kaybolur muyduk bilmiyorum ama sinema sanatı açısından daha çekici bir sonuca ulaşacağımızdan eminim.www.gurkankilicaslan.com'dan alınmıştır.

Du Côté D'Orouët, üç genç kızın üç haftalık yaz tatillerini küçük bir köyde geçirdikleri maceralarına dair sabırlı bir gözlem, yemek yapma, geziler, kart oyunları oynama ve erkeklerle dışarı çıkma gibi günlük aktiviteleri içerirken, hayatın sunabileceği basit zevklerin tadını çıkardıkları bir hikaye.

Evridiki (Eurydike), diktatör bir rejimin hüküm sürdüğü bir ülkede, metaforik açıdan cehennem hayatının karşılığı olan bir eve hapsolmuştur. Burada mahkumiyetini sürdürmekteyken, bir yerlere transfer edilmeyi beklemektedir. Transfer işinden sorumlu görevliler sürekli onu dalgaya almaktadır. Uzun zamandır ortalarda olmayan aşkı (Orpheus), onu görmek için Evridiki ile temasa geçer. Evridiki bir şeylerin değişeceğini umut ederek görüşmeyi kabul eder, ama diğer yandan bir şeylerin değişmesinden de çok korkmaktadır...Nikos Nikolaidis'in yönettiği Evridiki BA 2037 (Euridice BA 2O37), Orpheus ve Eurydike hikayesini çarpıcı bir şekilde ele alyor ama bunu yaparken pek yapılmamış bir şekilde Eurydike'nin bakış açısından yaklaşıyor.

Portekiz'de bir film ekibi, Roger Corman'ın The Day the World Ended (1956) filminin kendi versiyonunu çekerken film biter. Yapımcı hiçbir yerde bulunamaz ve yönetmen Munro, filmi bitirebilme umuduyla onu bulmaya çalışır.

Mohsen Makhmalbaf'ın yönettiği Nassereddin Shah, Actor-e Cinema (Once Upon a Time, Cinema) - Bir Zamanlar Sinema, İran sinemasının sessiz sinema dönemine büyük bir saygı niteliğinde çekilmiş bir eser. Aslında tüm bu izlediklerimiz, İran sinemasının ne denli köklü bir sinema olduğunu ve günümüz yönetmenlerinin o eski filmlere sahip çıktığını gösteriyor.

3 yetişkin kızı ile birlikte Taipei'de yaşamakta olan Chu, pazar günlerini ailesi için lezzetli yemekler hazırlayarak geçirir. Aile, her pazar akşamı Chu'nun geleneksel Çin mutfağının en güzel örnekleri ile donattığı sofranın başında toplanır. Birbirinden oldukça farklı hayatlar yaşamakta olan dörtlü, aslında hayata karşı genel bir isteksizlikle boğuşmaktadır. Bu isteksizlik onların yedikleri lezzetli yemeklerden tat almalarını da engeller. Eski bir aşçı olan Chu'nun en büyük kızı Jia-Jen, kendini Hıristiyanlığa adamış bir kimya öğretmenidir. Ortanca kızı Jia-Chien bir hava yolu şirketinde yöneticilik yapmakta ve Jia-Jen'e kıyasla oldukça dışa dönük, özgür bir hayat yaşamaktadır. Chu'nun küçük kızı Jia-Ning ise bir hamburgercide çalışarak, geleneksel Çin mutfağına bağlılığıyla dikkat çeken babası ile belirgin bir zıtlık oluşturmaktadır. Chu yaptığı yemeklerle ailesini bir arada tutmaya çalışsa da, kızlarının tek isteği kendi kişisel dünyalarına gömülmek ve evden uzaklaşmaktır. Ancak hayatlarında yaşanacak hiç beklenmedik değişiklikler, aile bireylerini kendi küçük dünyalarını terk etmeye ve birbirleriyle iletişim kurmaya zorlayacaktır.

İki kadının arkadaşlığı nereye varabilir? Sinemasal öykülerin ustası Macar yönetmen István Szabó'nun 1960'larda geçen son filmi işte bu sınırları keşfe çıkıyor. Filmin başrollerinde bütün karizmasıyla Helen Mirren ve Başkalarının Hayatı filminden tanıdığımız Martina Gedeck var. Roman yazarı olmak isteyen Magda, günlük işlerinde yardımcı olması için yaşlı çamaşırcı Emerenci ikna eder. Hizmetleri kusursuz olsa da Emerenc huysuz, ters ve katıdır. Geçmişi meçhuldür; kasabada hakkında şüphe ve dedikodular yürümektedir. Zamanla, tüm tuhaflıklarına rağmen Emerenc ile Magda arasında garip olduğu kadar sağlam bir bağ kurulacaktır.

Roman Polanski, William Shakespeare'in Orta Çağ İskoçyası'nda geçen acımasız hırs ve cinayet trajedisini oldukça sert bir şekilde uyarlayıp perdeye taşırken, filmine alışılmışın dışında bir gerçeklik ve dramatik bir yoğunluk katıyor. Rütbeleri yükselen madalyalı bir savaşçı ve hırslı karısı olarak, tahtı ele geçirmek için her yolu deneyerek birlikte entrika çeviren Jon Finch ve Francesca Annis, öfke ve cinsel çekicilikle dolu performanslar sergiliyor. Polanski ve ünlü tiyatro eleştirmeni ile dramaturg Kenneth Tynan'ın birlikta uyarladığı, Birleşik Krallık adalarının çarpıcı ve yalın manzaraları eşliğinde çekilen bu Macbeth uyarlaması, tüm Shakespeare filmleri arasında en etkileyici atmosfere ve otantikliğe sahip olanlardan biri olarak ön plana çıkıyor.

Dusan Makavejev'in yönettiği Nevinost Bez Zastite (Innocence Unprotected) - Korumasız Masumiyet, Belgrad'ın Nazi işgali sırasında uzun metrajlı bir film çeken ve bu nedenle kurtuluştan sonra bazı sorunlar yaşayan ünlü Sırp atlet ve sinema tutkunu hakkında belgesel.

Dr. Malcolm Sayer, insan ilişkileri çok zayıf olan ve hayatı boyunca labaratuvarlarda bilimsel araştırmalar yapan bir doktordur. Personel yetersizliği yaşayan bir hastane, başka başvuru olmadığı için Sayerı işe almak zorunda kalır. Dr. Sayer, tamamı çok uzun yıllardır bilincini kaybetmiş ve hareketsiz görünen hastaları tedavi etmek ister.Bir konferansta başka bir hastalık için geliştirilen L-Dopa adlı ilacın kendi hastalarına da derman olabileceğini düşünen Sayer, şansını denemek ister. İlacı Leonard Lowe üzerinde denemek için izin alan doktor, ilk başta başarılı olur ancak zamanla ilacın yan etkileri ortaya çıkmaya başlar.

Filmin adı "R" harfi, Pilou Asbæk'in korkusuzca canlandırdığı genç kahraman Rune'u temsil ediyor. Şiddetli saldırı nedeniyle hapsedilen, kendini beğenmiş, yakışıklı bir genç adam, hayatta kalmasının hapishanenin paralel kurallar, onur ve yükümlülükler dünyasını hızlı bir şekilde öğrenmeye bağlı olduğu sert koğuşa yerleştirildi. R aynı zamanda Runes'un arkadaşı ve suç ortağı olan ve mahkumlar arasındaki katı ırk ayrımlarına meydan okuyan genç Müslüman mahkum Rachid'i de temsil ediyor.

En İyi Film başta olmak üzere tam 6 Oscar'lı bir başyapıt Ünlü yıldız Margo Channing (Bette Davis), Eve (Anne Baxter) adlı genç bir kızla tanışır Eve, Margo'nun büyük bir hayranıdır ve kısa sürede onun güvenini kazanmayı başarır; hatta onun evine taşınır Oysa masum görünüşlü bu kızın başka amaçları vardır Margo'nun yerini almak isteyen Eve, sinsi planlarını sırayla uygulamaya başlamıştır Margo'nun yıldızı sönerken Eve ise başarıdan başarıya koşmaktadır...

1963 yılının Haziran ayında tüm dünyanın bir çok yerinde çoğu insanın kanını donduran, bazılarının ise umursamadığı bir olay oldu. Amerika'nın yüzyıllar boyu ırkçılık propagandalarıyla yoğrulmuş Missisipi Eyaleti'nde, İnsan Hakları liderlerinden Medgar Evers, bir beyaz ırkçı olan Byron De La Becwith tarafından karısı ve çocuklarının gözleri önünde katledildi. Film, bu dramatik olay üstüne kurulu.

Önceleri hiçbir şey yoktu. Bu bakış açısı hatalı ve aptalcaydı tabii çünkü Mısır’da, Arap ülkelerinde, Afrika’da pek çok film yapılmıyordu; pek çok hikâye anlatılıyor, görüntüler bir araya getiriliyordu. Ama bu hikâyelerin, görüntülerin ve filmlerin hiçbiri üretim yerlerinin dışında görülemiyor, hiç bilinmiyorlardı. Daha sonra sömürgecilik karşıtı bir dalga oluştu, Güney’in ulusları, Nasır ve Süveyş hareketleniyordu ve aynı tarihlerde örtünmüşlüklerinin (az ya da çok) altında cinsellik taşıyan güzel kadınların ve yakıcı gözleri ve sesleriyle genç erkeklerin oynadığı müzikal komediler ve aşırı duygusal adamlar da ortaya çıktı. Bunlar, hoş, egzotik ve kimi zaman oldukça kayda değer filmlerdi; eğer bu filmlerden birini izleme fırsatı bulsanız, biraz hoşgörüyle birlikte takdir ederdiniz.Daha sonra Merkez Garı karşımıza çıktı. Sanki ergenlik dönemine erişmiş sinema, birdenbire kendi dünyasının o güne dek bilinmeyen bir yanını ortaya çıkararak yeniden çocukluk günlerine dönüştü. Bu yeni sinema, kendine ait bir form inşa etmek üzere, Hollywood’tan ve İtalyan yeni gerçekçiliğinden ders almıştı. Mizah, bilgelik ve kederle doluydu; kentin günlük yaşamındaki çok ufak ayrıntılara önem veriyordu; ihtiras ve arzunun ilkel güçlerini betimliyordu; klasik ve Doğu’ya özgü ikonografiyi derinlemesine inceliyordu. Bütün bunlar fantezi ve gerçekliğin karışımı içerisinde sunuluyordu. Merkez Garı, canlı ve etkileyici, çizdiği portrelerde titiz, hem tek bir bireyin yaratımı hem de Batı’nınkine çok yakın ama aynı zamanda çok farklı laik bir kültürün cisimlendirilmesi bakımından orijinal.Peki kimdir bunun sorumlusu? Yusuf Şahin. İstek ve umutsuzlukla dolu, ufak tefek, “çılgın” bir adam. Şahin, kendisi ve yaşam hakkındaki rahatsız edici açığa vuruşları beyaz perdeye taşırken, çekici bir limonata satıcısına (Hind Rostom) karşılıksız bir aşk besleyen Kenaoui adındaki özürlü bir gazete satıcısını canlandırıyor. Hikâyenin bileşenleri basit olsa da burada betimlenen dünya hem tehlikeli hem de karmaşık. Olayların gelişimi kentin yaşamında karanlık bir cehennem çukuru açıyor. İlk gösterime girdiğinde, Mısırlı izleyiciler tarafından çok sert biçimde eleştirilen Merkez Garı, 20 yıl sonra yeniden keşfedildiğinde, hak ettiği gibi bir başyapıt olarak selamlandı.

Çapkın Ryno de Marigny’nin, saf ve temiz Hermengarde ile gerçekleşecek evliliği herkesin dilindedir. Ancak iki sevgilinin aşkını görmezden gelerek dedikodu yapanlar, genç adamın zaafını bilmektedirler.19. yüzyılda yaşamış Fransız yazar Jules - Amédée Barbey d’Aurevilly’ın romanından uyarlanan filmin hikayesi 1800'ler Fransa'sında geçiyor.

Robert(Hilmar Thate) Veronika(Rosel Zech)' ya aşıktır ve sevgilisinin garip davranışları üzerine onun bağımlı olduğunu anlar. Robert sevgilisini uyuşturucu bağımlısı yapanın Dr. Kartz olduğunu öğrenince olayı araştırmaya başlar.Fassbinder'in "BRD Üçlemesi"nin ikinci filmi olan Veronika Voss, arka planında yine İkinci Dünya Savaşı sonrası Batı Almanya'nın ekonomik durumunu gözler önüne seriyor.

De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen (The Man Who Had His Hair Cut Short) - Saçını Kısa Kestiren Adam, Belçika sinemasının modernizme giriş filmidir. André Delvaux'nun ilk uzun metrajı olan film, ayrıca Belçika'nın kendi ulusal sinema tarzının, yani günlük hayatın gerçeküstü melankolisini ele alan benzersiz bir gerçekçilik ve ürkütücü hayal karışımı büyülü gerçekçiliğin doğuşunu da müjdeler.Delvaux'nun filmi; aşk hikayesinden, dedektiflik-korkuya uzanan alışılmadık bir anlatı izleyerek, akıl sağlığı ve delilik arasındaki ince çizgiyi irdeler. Öğretmen Govert Miereveld, bir öğrencisine âşık olur ama öğrenci kısa bir süre sonra ortadan kaybolarak, bizleri ve Govert'i öldürülüp öldürülmediği konusunda merak içinde bırakır.

52 yaşında bir İngiliz edebiyatı profesörü olan George Falconer (Colin Firth), yaşamını 16 yıldır birlikte paylaştığı hayat arkadaşı Jim'i (Matthew Goode) trafik kazasında kaybetmiştir. Onun ölümünün ardından George hayatın anlamını kaybettiğini hissetmektedir. Geçmişte yaşamaya başlayan ve geleceğe dair şüpheleri olan George'un en iyi arkadaşı, kendisi gibi varlık problemleri ile boğuşan güzel Charley'dir (Julianne Moore). Hayatı sorgulayan George gün boyunca etrafında gelişen olayları izler, yeni insanlarla karşılaşır ve günün sonunda anı yaşamanın anlamına varır.

Gözden düşmüş bir Fransız diplomatın “ruhu çürümüş” eşi, usanç içindedir. Bir dedikodu dolayısıyla, Anne-Marie’nin 1930’ların Hindistan’ındaki utanç verici vukuatından haberdar oluruz ve can sıkıntısı ve suçluluk duygusuyla yaşanan bir dizi anlamsız ilişkiye tanıklık ederiz.

Aşkın Karanlık Yüzü (The Deep Blue Sea)’nün hikayesi savaş sonrasının İngilteresinde geçmektedir. Başrol oyuncularından Rachel Weisz, seyircinin karşısına Hester karakteriyle çıkıyor. Simon Russell Beale’nin hayat verdiği William Collyer da başarılı bir hakimdir ve Hester ile evlidirler. Mutsuz bir evliliği olan Hester, Kraliyet Hava Kuvvetlerinin pilotlarından olan Freddie Pagea aşık olacaktır. Ancak Hester’ın duyduğu aşk, takıntılı ve bir o kadar da hem kendisine hem de karşı tarafa zarar veren bir aşktır. Aşkın Karanlık Yüzü, İngiliz tiyatro yazarı Terence Rattiganın aynı adlı eseri The Deep Blue Sea’nin beyazperdeye aktarılmış şeklinden oluşuyor. Yönetmen Terence Davies tarafından başarılı bir şekilde beyazperdeye uyarlanan film, ilk olarak Toronto Uluslararası Film Festivalinde gösterime girdi ve sinemaseverlerden büyük beğeni topladı.

Betty Ann Waters, okul hayatını çalışmak zorunda olduğu için yarıda bırakmış bekar bir annedir. Betty'nin erkek kardeşi adam öldürmekten suçlu bulunduğunda bu Betty için bir dönüm noktası olur. Kardeşinin masumiyetine inanan Betty, hukuk mücadelesine başlar. Bu arada erkek kardeşi suçlu bulunmuş ve müebbet hapis cezasına çarptırılmıştır.Betty delillerin yetersiz olduğunu düşünmektedir. Onu savunma işini kendisi üstlenir ve bunun için hukuk fakültesine kaydolur.

Kendine özgü sürrealist üslubuyla 20. yüzyıl sonlarında adını duyuran Polonyalı ressam Zdzisław Beksiński, 28 yıllık evlilikleri süresince yaşadığı her anı kamerasını elinden hiç bırakmadan kayıt altına almayı saplantı haline getirmiştir: Yaptığı distopik tablolardan aile içi kavgalarına, yaşamla ölüm arasında gidip gelen tecrübelerinden aşk ve nefret ilişkilerine ve katıldığı sayısız cenazeye... Yönetmen Jan P. Matuszyński ise bu kayıtlardan yola çıkarak, ihtiraslarla dolu bu sıradışı ailenin biyografik filmini beyazperdeye aktarıyor.

Son derece etkileyici bir aile dramı olan filmde; Ahmed, dört senedir ayrı yaşadıkları Fransız eşi Marie´nin çağırması üzerine, Tahran´dan Paris´e geri döner. Geliş amacı gerçekte boşanma davası ile alakalı belgeleri tamamlamak olmasına karşın, bu ziyaret sırasında Marie´nin kızı Lucie ile arasında varolan sancılı bir ilişkiyi farkeder. Ahmed, Lucie´nin sorunlarını öğrenmeye niyetlenirken, bütün çabaları eski ve gizlenmiş bir sırrın ortaya çıkmasıyla sonuç verir.Film 2013 Cannes´da Ekümenik Jüri Ödülü almıştır.

Sinemayı salt eğlence aracı olarak gören ve sinemanın büyüsünü kaybettirmeye başlayan kişilere kin kusan bir sinemacı olan Shuji’nin hayatı, abisinin öldürüldüğünü öğrenmesiyle çıkmaz bir döngüye girer. Shuji’nin abisi mafyaya 12 milyon yen borçlanmıştır ve Shuji bu parayı iki hafta içerisinde ödemelidir, yoksa abisi gibi öldürülecektir. Parası olmayan Shuji çareyi para karşılığı mafya elemanlarından dayak yemekte bulur. Borcu tamamen ödenene kadar yiyeceği dayaklar için tutunacak tek dayanağı ise saygı duyduğu filmleri hatırlamaktır. Cut, sinemayı günümüzde salt eğlence aracına dönüştüren filmlere adeta ateş püskürüyor ve ana karakterin dayak yerken hatırladığı, en sevdiği 100 filmi tanıtırken sinema tarihinin önemli filmlerine ve üstadlarına saygı duruşunda bulunuyor. Finale doğru şiddet dozunu iyice arttıran film, böyle şiddetli bir sinema sevgisi bulunan insanı, adeta şiddete boğarak müthiş bir ironi yaratıyor.

Alkol sorunları nedeniyle her şeyini kaybetmiş olan Hollywood senaristi Ben Sanderson ölümüne içmek için Las Vegas'a gelir. Burada tesadüfen tanışacağı hayat kadını Sera ile aşka dönüşen ilişkisi ise artık hayata farklı bir açıdan bakmasına neden olacaktır.

Tod Browning ile efsanevi başrol oyuncusu Lon Chaney arasındaki işbirliğinin en ünlü ve en sapkın filmi olan Bilinmeyen'de, kolsuz İspanyol bıçak atıcısı Alonzo (hançerlerini ayaklarıyla fırlatır) rolündeki "Bin Yüzlü Adam", güzel asistanına (Joan Crawford) duyduğu alçakça aşkla (tesadüfe bakın ki hiçbir erkeğin elinin değmesine dayanamayan bir kadındır) onu tarifsiz aşırılıklara sürükler. Sadomazoşist saplantı, aldatma, cinayet, şekil bozukluğu ve muhteşem bir Grand Guignol doruk noktası... Brownning, bu korkunç öncülden son damlasına kadar yararlanıyor.

Eva, Kevin'a hamile kaldığı gençlik yıllarında bütün kariyer planlarını ve hedeflerini bir kenara koyarak çocuğunu dünyaya getirmeye karar verir. Fakat annenin oğlu için hayatından yaptığı bu fedakarlık maalesef Kevin'in çocukluk yıllarından itibaren başlayarak hayatlarını ters yönde etkilemeye başlar. Kevin 15 yaşına geldiğindeyse lisedeki çete gruplarıyla takılmaya başlar ve hiç kimsenin hoş görmeyeceği olaylara karışır. Eva oğlunun hatalarından dolayı derin sorumluluk ve suçluluk duyarak, nerede yanlış yaptığını sorgulamaya başlar. Bu arada Kevin'in ayrıldığı babası ile yeniden iletişime geçmek durumundadır... Eleştirmenler tarafından Tilda Swinton'ın şimdiye kadarki en üstün oyunculuk performası olarak değerlendirilen filmin diğer başrollerini bugüne kadar komedi filmlerindeki performanslarıyla hatırladığımız John C. Reilly ve genç oyuncu Ezra Miller yer alıyor. Lionel Shriver'ın romanından Lynne Ramsay ve Rory Kinnear tarafından uyarlanan filmin yönetmenliğini ise gene Ramsay üstleniyor. Ülkemizde vizyon tarihi henüz belli olmayan Kevin Hakkında Konuşmalıyız (We Need to Talk About Kevin), 64. Cannes Film Festivali'nin uzun metraj yarışmalı bölümünde Altın Palmiye için yarışmış ve eleştirmenlerden tam not almıştı.

Roma'nın büyüleyici ve görkemli atmosferinde yaşayan Jep Gamberdella, 65 yaşına gelmiş ve sıkça geçip giden gençliğini özlemekte olan bir yazardır. Gençliğinde yazmış olduğu "The Human Camera" ile ihtişamlı bir başarı yakalamış ve Roma yüksek sosyetesine kabul edilerek ihtişamlı bir hayat sürmeye başlamıştır. Hayatı başarılarla geçen Jep, bu süreçte tanıdığı insanların değişimlerine ve insanlıktan çıkma noktasına geldikleri bir krize tanık olur. Hayallerinde masumiyetini koruyan tek şey ise gençlik aşkıdır. Artık yeniden yazma zamanının geldiğine karar verir...Son olarak 2011 yapımı This Must Be the Place filmiyle seyircisiyle buluşan Paolo Sorrentino'nun yazıp yönettiği filmin başrollerini Toni Servillo, Carlo Verdone ve Sabrina Ferilli paylaşıyor.

Nicholas Von Orton, bütün yatırımlarının kontrolünü ve ilişkilerini elinde tutmaya alışık, zeki, kurnaz ve başarılı bir iş adamıdır.Ancak Orton’un bu düzenli yaşamı, sorumsuz fakat etkileyici küçük kardeşi Conrad’ın ona verdiği beklenmedik bir doğum günü hediyesiyle köklü değişikliklere uğrar. Nicholas oyuna başlarken ortada çok büyük bir ödül olduğunu farkeder ancak bu esrarengiz oyunun kuralları ve amacı hakkında hiçbir bilgisi yoktur. Ayrıca Nicholas karşılaştığı olaylardan hangisinin gerçek, hangisinin oyunun bir parçası olduğunu da anlayamaz. Kendi evinde esrarengiz kişiler tarafından izlendiğini farkeder. Bu kişiler onu ortadan kaldırmak istemektedir..Bu oyun hayatını sonsuza dek değiştirecek bir ölüm kalım savaşı haline gelmiştir...

Aile içi tartışmalardan tedirgin olan genç bir anne, kocasının isteklerinin aksine aniden kişisel bir yolculuğa çıkar. Kendisine getirilen kısıtlamaları ve beklentileri tanımayarak, yanına hasta oğlunu da alarak dünyayı dolaşmaya başlar.

Amerika ordusunun üs kurduğu Kore'nin bir kasabasında geçiyor film, Amerikan kültürüyle tanışan kasaba halkının yaşamlarında dolaşıyor; kardeşiyle oynarken bir gözünü kaybeden genç kız, melezliğinden utanan Chang-guk ve köpeklerin etlerini satarak geçinen Dog Eyes'in çevresinde ilerleyen film, sıradan bir dramın ötesine, ince bir Amerika eleştirisiyle geçmeyi başarabiliyor. Metafor kullanma ustası Kim kİ Duk tüm filmi bir metafor olarak kullanıyor bu sefer ve küçük karakterler üzerinden büyük bir ülke ülkeler sorununa değiniyor

Karadeniz’in bir dağ köyünde, ailesiyle birlikte yaşayan Mehmet, bir yandan beslediği birkaç hayvanla, günlük ihtiyaçlarını temin ederken, diğer yandan büyük bir tutkuyla; dağlarda maden rezervi aramaktadır. Zamanla umutsuz bir çabaya dönüşen maden arama fikri Mehmet’in duyduğu bir haberle yerini yeni bir maceraya bırakır; Mehmet Artvin’de gerçekleştirilecek olan boğa güreşlerine katılacaktır. Sıradan bir yaşam mücadelesi gibi görünen bu hikâyenin arka planında, dokunaklı bir hayatın, inceden inceye örülen bir mücadelenin, doğa, insan ve hayvan ilişkisinin naif bir portresi çizilmektedir.

Pasifist bir asker olan Fernando'nun birliğinden kaçmasıyla başlayan film, genç adamın zengin Don Manolo'nun evine gelişiyle ilginç bir durum alıyor. Don Manolo'nun 4 kızı Fernando'nun dikkatini çekmek için her şeyi yapacak, genç kahramanımız hayli eğlenceli günler yaşayacaktır..

Mağribi general Othello, yeni karısı Desdemona'nın teğmeni Michael Cassio ile bir ilişki yaşadığını düşünmesi için manipüle edilir, oysa gerçekte tüm bunlar Lago adında acımasız bir asteğmenin planının bir parçasıdır. Shakespeare oyununun Sovyet versiyonu.

Gururlu, eksantrik ve asosyal bir adam olan Monsieur Hire (Michel Simon), her zaman kendi kabuğuna çekilmiş bir hayat sürmüştür. Ancak yaşadığı Paris banliyösünde bir kadının ölü bulunmasıyla birlikte, kasabaya yeni gelen güzel bir kadına (Viviane Romance) karşı içsel bir çekim hissetmeye başlar. Bu süreçte, komşularının onun hakkında en kötüsünü düşünmeye dünden razı olduklarını acı bir şekilde fark eder ve nihayetinde işlemediği bir cinayetin zanlısı durumuna düşürülür. Georges Simenon’un bir romanından uyarlanan ve Julien Duvivier’nin Hollywood’dan Fransa’ya dönüşünden sonra çektiği ilk film olma özelliğini taşıyan bu yapıt, usta yönetmenin şiirsel gerçekçilikteki maharetini çok daha karanlık ve karamsar bir atmosferde sergiliyor. İki başrol oyuncusunun derinlikli performanslarıyla ivme kazanan bu gerilim dolu kara film örneği Panique; hem kışkırtılmış bir kalabalığın linç kültüründeki tehlikeleri gözler önüne seriyor hem de Duvivier’nin yurttaşlarının savaş sırasındaki tutumlarına dair keskin bir alegori sunuyor.

Jack ile annesi, 5 yıl boyunca tek odada hayatlarını sürdürmek zorunda kalmıştır. Hiç dışarı çıkamadıkları için, 5 yaşındaki Jack bütün hayatı bu odadan ibaret sanmaktadır. Fakat günün birinde kurtuldukları zaman, küçük Jack’in keşifleri oldukça sarsıcı olacaktır.

Katil balina eğitmeni olan Stephanie ile 5 yaşındaki oğlunu kaybettikten sonra kimsesiz, evsiz ve parasız kalan Ali'nin yolları bir gece kulübünde çıkan kavga sonrası tesadüfen kesişir. Aslında tamamen ayrı dünyaların insanı olan Stephanie ve Ali'ye kader bir oyun daha oynar. ulaşılmaz gibi görünen Stephanie akvaryumdaki bir kaza sonucu kötürüm kalır ve Ali ömrünün geri kalanını Stephanie'nın mutlu olmasına adar. Fransız yönetmen Jacques Audiard'ın, Craig Davidson'ın kısa hikayesinden Thomas Bidegain ile beraber uyarladığı ve yönetmenliğini üstlendiği filmin başrollerini ise Marion Cotillard ve Matthias Schoenaerts paylaşıyor.Yapım 65. Cannes Film Festivali'nin yarışmalı bölümünde iddialı filmlerden...