Efsanevi edebiyat ozanı Charles Bukowski'nin renkli hayatına ve dönemine odaklanarak müteveffa şair, yazar ve adı çıkmış hedonist üzerine aydınlatıcı bir genel bakış sunan bu film, muazzam bir seyir keyfi veriyor… Çok sayıda şiir kitabının, basındaki köşesi Pis Bir İhtiyarın Notları'nın, Postane ve Kadınlar gibi otobiyografik romanların ve Barbet Schroeder'in biyografik film denemesi "Barfly"ın yazarı Bukowski, 1994'te ölmüştü. Filmde Bono, Sean Penn ve Harry Dean Stanton gibi ünlü hayranlarının övgülerinin yanısıra, basımcılardan, içki arkadaşlarından ve sevgililerinden anekdotlar ve içyüzünü ortaya çıkaran bilgiler de bulunuyor.Ancak, çeşitli kaynaklardan toplanan olağanüstü arşiv görüntüleri sayesinde, filmin asıl yıldızı, kapısına gelen herkesle konuşmaya gönüllü görünen Bukowski'nin kendisi. Schroeder ve Taylor Hackford gibi isim yapmış Hollywood yönetmenlerinin çektiği filmlerden bölümler dışında, Avrupa televizyonlarından alınmış, seyirci önünde yaptığı okumaların zor bulunan görüntülerinin de dahil olduğu parçalar var. Sonuçta bu cazip ve geniş kapsamlı biyografik film, sanatçının benzeri az bulunur yeteneğinden ve hayatını alışılmışın sınırlarının epey ötesinde yaşamaya yönelik öfkesinden kuvvet alan, karizmatik bir yaşam-gücü olarak portresini ortaya çıkarıyor.

Ünlü yapımcı Lili Fini Zanuck’un yönettiği Eric Clapton: Perdelerin Ardında Yaşam efsanevi gitarist Eric Clapton’ın travmatik çocukluğundan BluesBreakers, The Yardbirds ve Cream’li günlerine, 70’li yıllardaki uyuşturucu ve alkol bağımlılığından George Harrison’ın eşi Pattie Boyd’a duyduğu aşka, solo kariyeri ve küçük yaştaki oğlunun ölümüne kadar hayatının her devresine ayrıntılı ve özenli bir bakış atan biyografik bir belgesel. Zanuck’un ilk uzun metraj yönetmenlik denemesi Rush’ın (1991) müziklerini besteleyen Clapton dostlukları uzun yıllara dayanan Zanuck’la kalp kırıklıkları, acılar ve başarılarla dolu hayatının en mahrem detaylarını içtenlikle paylaşıyor. Zanuck’un daha önce gün yüzüne çıkmamış arşiv görüntülerinden ve ses kayıtlarından derlediği film adını blues müziğin en temel akor dizisinden alıyor.

Black Panthers - Kara Panterler, 1968 yazında Kaliforniya, Oakland’da Kara Panterler Partisi’nin, liderleri Huey Newton’un özgürlüğü ve onun politik mücadelesine dönmesi için yapılan toplantılar çerçevesinde çekildi. Denediler ve Amerika’nın dikkatini çekmek konusunda başarılı oldular.Usta belgeselci ve sinema eylemcisi Agnès Varda kamerasını 60’ların gerilim merkezine odaklanmak için eline aldı ve bugünle bağı olan ölçülü, provokatif, tarihi bir kısa filmi yaptı. Huey Newton davası protestoları sırasında çekilen Black Panthers hareketin liderlerinin konuşmalarına tanık oluyor.

Ichikawa’nın çekimleri, 1964 Yaz Olimpiyatları’nı, açılış töreninden kapanış seremonilerine kadar yansıtmaktadır. Bazen izleyicilere odaklanmış, bazen de yorgun düşmüş sporcuları görüntülemiştir. Örneğin bir yarışı başından sonuna kadar çekmiştir. Bir sporcunun gelişini, çıktığı yemekleri, eğitimlerini, yarışı ve kaybedişini de gözlemlemiştir. Film boyunca sporcuların asaleti ve kendi sınırlarını zorlamaları

Belgesel, Irak'ın Kuveyt işgali sonrası ateşe verdiği 600'den fazla petrol kuyusunun haftalarca, hatta aylarca söndürülemeyen yangının söndürülme çabasını konu ediniyor ve "dünyanın sonu geldi" hissayatını, "karanlık" gerçekliği ve "ateşli" gerçeküstülüğüyle beyaz perdeye taşıyor. Basra Körfezi'ni bir ölü denize dönüştüren, yarım milyon ton petrolün atmosfere karışmasına ve asit yağmuru olarak başımıza yağmasına, Kuveyt çöllerinin, ormanlarının bir petrol nehrine dönüşmesine sebep olan bu korkunç olayı yönetmen Werner Herzog yerinde gözlemliyor ve bizlerin de bilgilenmesini sağlıyor.Lektionen in Finsternis (Lessons of Darkness) - Karanlıkta Dersler, etkileyici bir savaş belgeseli olmasının yanında aynı zamanda yıllar geçse de unutulmayacak olan bir arşiv niteliğinde.

Amerika'nın en etkili ve ünlü film yapımcılarından ve komedyenlerinden biri olan Buster Keaton'ın hayatı ve kariyerine yönelik bir anma belgeseli.

Antropolog Jean Rouch ve sosyolog Edgar Morln’ln birlikte çektiği Chronique d’un Été - Chronicle of a Summer, bütün belgesellerin en önemlisi ve en çok anılanıdır. Türün bazı öncülerinin (Dziga Vertov ve Robert Flaherty) yarattığı gelenekleri ve teknikleri kullanan Rouch ve Morin, 1960’ların başlarında Paris’te, günlük yaşamın kalıplarını ve işleyişlerini belgeler. O dönemde 16 mm. film ekipmanı ve tekniklerinde meydana gelen bazı temel değişikliklerden yararlanan film, gitgide daha hareketli hale gelen ve "nesnel" bir aracın sağladığı, ortaya yeni yeni çıkmaya başlayan olanakları sergiler.Bazı açılardan Chronique d’un Eté’nin gözlemci bir üslubu olduğu söylenebilirse de film kendi yöntemsel ve ahlaki yaklaşımını durmadan sorgular. Bu açıdan, filmin "son halinin" gösterilmesini ve eleştirel biçimde tartışılmasını filme dahil ederek, Flaherty’nin yaklaşımını geliştirir (o da çekimlerini Nanook of the North-Kuzeyli Nanook’a, (1922), konu olan Inuit’lere göstermekte ısrarcıydı). Ayrıca Chronique d’un Été bize bazen Morin’le konuşan, diğer zamanlarda kamera önünde "var olmayı sürdüren" karakterlerinin yaşantısından anlar sunsa da aynı zamanda kendisini bilinçli bir biçimde, konu edindiği öznelerin etkileşimli karşılıklarını içine alan etnografik ya da antropolojik bir deney olarak damgalar.Belki de Chronique d’un Eté’nin en çarpıcı yanı aracısız aktarılan gerçeklik anlarını yakalama başarısından daha çok, gerçeklikle, kameranın varlığıyla dayattığı gösterinin (ya da bir gerçeklik olarak gösterinin) karışımını, eleştirel biçimde inceleyebilme kapasitesidir. Frederick Wiseman’in kamerayı ve yönetmeni silmek için büyük gayret harcayan belgesellerinin aksine, Rouch’un ve Morin’in filminde her ikisinin de varlığına ısrarla vurgu yapılır. Böylelikle kamera ve yönetmen, günlük yaşamın gözlemcilerinden ziyade, bu yaşamın inşasında ve gözler önüne serilmesinde etkin olarak gösterilir. Bununla birlikte toplama kampından sağ kurtulan Marcelline’in, son derece açık biçimde "kişisel" yorumları eşliğinde Paris sokaklarında yürümesinde, cinéma vérité türünün yaklaşmakta olan "özgürlüğü"nün izleri sezilebilir. Bu film, "dolaysız" sinemanın gücünü ve tekniklerini bir yandan biçimlendiren bir yandan da eleştirel açıdan sorgulayan, ileri görüşlü bir çalışmadır.

Grubun kariyerini kapsayan 1.200 saatten fazla görüntüden derlenen Pearl Jam: Twenty Pearl Jam'in kesin bir portresi. Kısmen konser filmi, kısmen içeriden samimi bir röportaj ve kısmen de müziğin gücüne bir tanıklık.

1920'lere kadar uzanan nadir arşivler, Albert Einstein, Paul Dirac, Jocelyn Bell-Burnell ve Stephen Hawking gibi en parlak fizikçilerden bazılarının yaşamları ve kişilikleri hakkında eşsiz bir fikir veriyor.

İran'da sinemanın 100. yılı vesilesiyle film çekmek için gazeteye ilan vererek oyuncu arayan yönetmen Makhmalbaf, sadece ilk gün 5 bin başvuru gelmesi sonucu fikrini değiştirir ve yeni filmini bu konu üzerine inşa etmeye karar verir.Beş bin kişinin kuyruk oluşturduğu oyuncu seçmeleri, çeşitli kavgalara ve taşkınlıklara sebep olacaktır.

The Doors’un öyküsünü anlatan “When You’re Strange: A Film About The Doors” adlı Tom DiCillo tarafından yönetilen belgeselde anlatıcı olarak Johnny Deep yer alıyor.Bu belgesel The Doors’un müzik kariyerine ışık tutuyor..Rock’n’Roll müziğine yaptıkları devrim niteliğindeki katkının irdelendiği belgeselde, davulcu John Densmore, gitarist Robby Krieger, klavyeci Ray Manzarek ve vokal Jim Morrison’ın arasındaki yaratıcı kimyanın sonucu ortaya çıkan unutulmaz parçaların hikayeleri de sunuluyor.

1996 senesinde ana vokalist Chris Martin ve ana gitarist Jonny Buckland tarafından kurulan grup 20 senelik serüveni belgeselleşiyor. Pectoralz adıyla UCL (University College London)'da kurulan ekip Starfish ve sonrasında 1998 senesinde de Coldplay olarak yoluna devam ediyor. İlk 3 EP ve single'larıyla ivmeyi arttıran müzik grubu Yellow adlı single ile Merkür Ödülü aday olarak çıkışını Parachutes albümüyle yaptı. Dinleyici kitlesi de sürekli artan grup, Viva la Vida or Death and All His Friends (2008) albümüyle Grammy Ödülleri kazandı. Son albümünü 2015 yılında çıkaran Coldplay'in kariyerinden canlı performanslar, daha önce görülmemiş görüntüler, röportajlar ve daha birçok şey bu belgeselde olacak. Belgeselin yönetmenliğini ise Mat Whitecross üstleniyor.

Japonya’dan, Gine’nin Bijago Adaları’ndan, Capa Verde’den görüntüler ve sesler... Dünyanın dört bir yanını dolaşan anlatıcı, ilgisini tek çeken şeyin sıradanlık olduğunu söyleyerek bizi bambaşka yerlerde en sıradan gündelik hayatların içine sokarak , en sıradan yerlerde, harika manzaralar eşliğinde gezdirir. Dinsel ayinlere, sokak gösterilerine, kutlamalara tanık eder. Marker’ın başyapıtı Sans Soleil - Güneşsiz, aynı anda hem antropolojik bir araştırma, hem zaman kavramı üzerine felsefi bir deneme, hem de şiirsel bir sinema örneği olan eşsiz bir yapım.

Çekildiği yılda belgesel tarihini alt üst etmiş bir film. Filmdeki röportajlar ve itiraflar kanıt olarak gösterildi ve yargılanan kişiyi idamdan kurtararak beraat ettirdi. Film 1970ler de işlenen bir polis cinayetini aydınlatmak için o dönemdeki görgü tanıklarıyla, polislerle ve sanıklarla yapılan röportajlardan oluşuyor. Film genel anlamda 12 Angry Manin gerçekte vücut bulmuş hali olarak tanımlanabilir.

Son on yılda, bundan daha etkileyici, gerçeküstücü ve tedirgin edici bir belgesele rastlamadım. Werner Herzog, Öldürme Eyleminin kaba kurgusunu gördükten sonra. Öldürme Eylemi, karaborsada sinema biletleri satan Anwar ve arkadaşlarının ufak ‘sinema çetesi’nin, daha sonra milyonlarca kişinin öldürülmesinden sorumlu paramiliter, aşırı sağcı bir örgüte dönüşmesini anlatıyor. Komünist olduğu varsayılan milyonlarca entelektüel ve Çinli azınlık 1965 yılında meydana gelen askeri darbe süresince grubun yaptığı katliamlar sonucunda yaşamlarını yitirir. Anwar, şimdilerde konforlu ve rahat bir yaşam sürmekte, örgütün kurucu rol modeli olmanın keyfini çıkarmaktadır. Film boyunca, Anwar ve arkadaşları yaptıkları katliamları bütün sıradanlığıyla anlatırken, diğer yandan da bu anları tüm tuhaflıklarıyla, çok sevdikleri eski Amerikan filmlerinden sahnelermiş gibi canlandırıyorlar...

Ronald Reagan'ın göreve gelmesinden önceki yıllarda Manhattan harabeye dönmüştü. Ancak gerçek sanat hiçbir zaman rahatlıktan gelmez ve Jim Jarmusch, Lizzy Borden ve Amos Poe gibi sanatçılara en iyi eserlerinden bazılarını üretmeleri için ilham veren de tam olarak bu korkunç koşullardı. Punk rock ve new wave müzikten ilham alan bu başına buyruk genç sinemacılar, izleyicileri Hollywood'un ürettiği kaçışçı ürünlerle güçlü bir tezat oluşturan yalın bir gerçeklikle karşı karşıya bıraktılar.

Efsanevi rock grubu The Beatles'ın bölünmenin eşiğine geldiği son aylarını takip ediyoruz. Bu arada son iki albümleri "Let It Be" ve "Abbey Road" için müzik yapıyorlar ve sonunda Apple binasının çatısında son bir konserle sona eriyorlar.

Nina Simone sahnede, dinleyicileri büyüleyen ve ömür boyu sürecek hayranlar edinmesini sağlayan son derece özgür, sınır tanımayan müzikal ifadesiyle tanınıyordu. Ancak 1960'ların Amerika'sında sivil haklar döneminin şiddet dolu, unutulmaz ve anlamsız günlerinin ortasında Simone, sanatsal kimliğini ve hırsını bir harekete olan bağlılığıyla uzlaştırmakta zorlandı. Saatler süren otobiyografik kayıtlardan derlenen bu yeni film, parlak bir sanatçının sınır tanımayan egosunu ve yaşadığı dönemin saçmalıklarını gözler önüne seriyor. Simone, şöhretinin zirvesindeyken ailesini, ülkesini, kariyerini ve hayranlarını terk ederek Liberya'ya taşındı ve sahneye çıkmayı bıraktı. Bu olaya kadar uzanan hayat hikayesi, "bir kraliyet mensubu nasıl olur da çamurda tepinir ve yine de zarafetle yürür?" sorusunu akla getiriyor.

Bu film, Haziran 1973'te Kentucky, Harlan County'deki Eastover Madencilik Şirketi'nin Brookside Madeni'ne karşı kömür madencilerinin grevini belgelemektedir. Eastover'ın sözleşme imzalamayı reddetmesi (madenciler Amerika Birleşik Maden İşçileri'ne katıldığında) bir yıldan fazla süren ve silahlı şirket haydutları/iş kırıcıları ile grev yapan madenciler ve onları destekleyen kadın halk arasında şiddetli çatışmalar içeren greve yol açmıştır. Yönetmen Barbara Kopple, bize madencilerin tarihsel sıkıntıları ve UMWA'nın tarihi hakkında biraz arka plan bilgisi vererek grevi perspektife oturtmaktadır. 2004 yılında New York Women in Film & Television ile ortaklaşa Academy Film Archive tarafından korunmuştur.Barbara Kopple'ın Akademi Ödülü kazanan belgeseli, efsanevi country ve bluegrass sanatçıları Hazel Dickens, Merle Travis, Sarah Gunning ve Florence Reece'in yer aldığı tüyler ürpertici bir film müziği eşliğinde, hayatta kalmak için mücadele eden bir topluluk ile kâra adanmış bir şirket arasındaki on üç aylık mücadelenin yürek burkan bir kaydı.

Fotoğraf sanatçısı ve kaşif Sebastião Salgado, kırk yıl boyunca insanlığın hep değişime uğrayan karakterinin izini sürüp deneyimlediği açlık, göç ve uluslararası anlaşmazlıklar gibi önemli olaylara tanık olmuş ve bunları ölümsüzleştirmişti. Sanatçı bu kez modern uygarlık tarafından henüz zarar görmemiş toprakların keşfine çıkıp Vrangel Adası, Batı Papua ve Panatanal bölgesi gibi yerlerde sıradışı çekimler yapıyor. Belgesel, bir fotoğrafçının oğluyla çalışma ilişkisine ve Salgadoların aile yaşantısına da değinen dokunaklı bir çalışma. Yönetmen olarak ona eşlik eden isimler, kendi oğlu Juliano Ribeiro Salgado ve ünlü yönetmen Wim Wenders * o kadar başarılı ki insanın gerçek anlamda hissetmesini sağlıyor * dünyanın hala güzelliklerle dolu olduğunu gösteren Genesis projesini hayata geçiren Salgado gibi dünyanın da huzura kavuşmasının tek yolu bütün bu acımasız düzenin değişmesiyle olacaktır.

“Baraka”, kelimelerle zor tarif edilebilen, gerçek anlamda ‘görsel’ bir film. “Baraka”‘da konuşma yok, “Baraka”da standart bir olay örgüsü yok. Sadece büyük metropollerin ve mistik doğu’nun gizemli resimleri var. Binbir türlü sinemasal atraksiyonla kotarılan ve sürekli çalan müzik eşliğinde seyirciye sunulan “Baraka”, bizleri kimi zaman Japonya’nın kalabalık yerleşim birimlerindeki kargaşaya ortak ediyor, kimi zamansa sufi törenlerine götürüyor. Açılışında, yaşlı bir maymunun hüzünlü bakışıyla sizi etkileyecek olan “Baraka”, yedinci sanatın teknik anlamda ulaştığı noktayı göstermekle kalmıyor, aynı zamanda bizlere içinde yaşadığımız ‘gelişmiş-sanayii toplumu’ndan insan manzaraları sunuyor.

Yoksul sinema tutkunu Hüseyin Sabzian, otobüste yaşlı bir kadınla tanışır ve kendisini ünlü İranlı yönetmen Mohsen Makhmalbaf olarak tanıtır. Kadın, buna inanarak, adamı ailesiyle tanıştırmak üzere evine davete eder. Sabzian da, aileyi, yeni çekeceği filme para yardımı yapmaları şartıyla, filminde oynamaya ikna eder. Fakat, zengin Ahankhah ailesi, evi soyacağından şüphelenerek, adamı polise ihbar eder. Sabzian tutuklanır, sorgulama ve yargılanma süreci başlar.

Alexander Hacke adındaki müzisyen kültür karmasının yansıdığı müzik türlerini anlamak ve şehirdeki ahenkli tınlamaları kaydetmek için, hiç Türkçe bilmediği halde, İstanbul’a gelir. Burada Selim Sesler’le tanışır. Aralarındaki diyolaglar müzik diliyle gelişmeye başlar. Ardından bir çok müzisyen ve şarkıcı onların bu serüvenine katılır ve ortaya İstanbul’un çok sesli korosu çıkar. Tarzların farklılığı ortak amaçlarının en birleştirici özelliği oluverir. Hedefleri, İstanbul’un şarkısını yapmaktır.

Belçikalı film yapımcısı Chantal Akerman, New York'ta yaşıyor. Şehrin filme alınmış görüntülerine, Chantal Akerman'ın Brüksel'deki evindeki sevgi dolu annesinin metinleri eşlik ediyor. Akerman'ın bizzat kendisi tarafından okunan annenin sözleri yavaş yavaş kaybolurken, Şehir giderek daha fazla ön plana çıkıyor.

Hayli bilgilendirici ve oldukça şaşırtıcı! “Şirket” bir yandan günümüzdeki modern şirketlerin kuruluş, yapı, gelişim aşamalarına özgün bir perspektif getirirken, bir yandan da bu kuruluşların yerküre üzerinde ekonomik, siyasi ve kültürel etkilerini ele alıyor. Kurumların günlük hayatımızı nasıl etkilediğini anlatıyor ve bunun yanı sıra kurumsal tahakküme karşı mücadele veren birey ve grupları inceliyor. “Şirket”, kurumların pazar ekonomisine dayalı toplumlarda refah düzeyini yükselten ana etkenlerden biri olarak değerini koruyabilmesi ve varlığını uzun vadeli sürdürebilmesiyle ilgili bir çok soruyu gündeme getiriyor. Film, şirket yapısının kamusal ürünler üzerindeki etkisiyle ilgili endişelere dikkat çekerken üretim süreçlerinin genelin refahı için daha iyi nasıl organize edilebileceğini sorguluyor.

İkinci Dünya Savaşı'nda Yeni Gine seferine katılan 62 yaşındaki Kenzo Okuzaki, Japon garnizonu kuşatılmışken işlenen zulümlerin, özellikle de birliğindeki iki Japon erin açıklanamayan bir şekilde öldürülmesinin ardındaki gerçeği bulmak için hayatta kalanlar ve akrabalarıyla görüşmeler yapmak üzere yola çıkar.

Kalküta'nın kırmızı ışık bölgesi Songachi'deki çocuk fahişelerin hayatlarını anlatan bir belgesel. Yönetmen Zana Briski, fahişeleri fotoğraflamaya gittiğinde onların çocuklarıyla tanıştı ve arkadaş oldu. Çocuklara fotoğrafçılık dersleri vermeye başlayan Briski, fotoğrafçılığın daha iyi bir hayat sürmeleri için bir yol olabileceğinin farkına vardı.

Long Time Running, 2017 yapımı bir Kanada belgesel filmidir. Jennifer Baichwal ve Nicholas de Pencier tarafından yönetilen film, Kanadalı rock grubu The Tragically Hip'in 2016 yılında gerçekleştirdiği Man Machine Poem isimli ülke genelindeki turunu ve grubun son konserini konu alır. Film, grubun solisti Gord Downie'nin beyin kanseri teşhisi sonrası yaşadıklarını ve bu süreçteki duygusal anları belgeliyor.

Sekreter Jane Goodall'ın hayatının dönüm noktası, ünlü antropolog Louis Leakey'in asistanı olarak, 1960'ta Tanzanya'da şempanzeler üzerinde çalışmaya gitmesi oldu. Bilim çevreleri, kolej eğitimi almamış genç bir kadının önemli bir saha araştırmasında yer almasından çok rahatsız olmuştu. Fakat Goodall, kendini akademik olarak geliştirmeyi ve Cambridge Üniversitesi'nden doktorasını almayı başardı. Şempanzelere numara yerine isim veren Goodall, bu canlılarla sandığımızdan daha çok ortak yönümüz olduğunu ortaya çıkardı. Onların da zekaları, duyguları, karakterleri ve sosyal ilişkileri vardı.Çalışmalarından ötürü dünya çapında ödüllere layık görülen Goodall'ın yaşamı ve çalışmaları birçok kitaba ve filme konu oldu. 2017 yapımı Jane filminde onun görkemli hayatına tanıklık edeceğiz.

Vahşi yaşam belgeselleri ile ün yapan ödüllü belgeselci, fotoğrafçı ve kameraman Luc Jacquet, Antarktika’nın buz çöllerinde, dünyanın barınılması en güç bölgesinde İmparator Penguenler’in peşine düşüyor.

Anthony Powell adlı bir adam Antarktika’da geçirdiği 1 yılı filme alıyor. Antarktika’nın güzellikleri olduğu kadar, zorluklarının da olduğunu gösteriyor.” Antarktika’da iki mevsim vardır. Biri tüm olayların gerçekleştiği yaz mevsimi, diğeri ise karanlık ve yalnızlık dolu kış…,çoğu insan kışı burada geçirmeyi istemez.” Bu belgeselde Antarktika’ya daha farklı bir açıdan bakacaksınız. Görselleri ise gerçekten muhteşem.

Çernobil nükleer felaketinin mağdurlarından bir tanesi olan sıradışı Ukraynalı sanatçı, Soğuk Savaş?ın örttüğü korkunç bir sırrı ortaya çıkarır; bunu ifşa etmenin bedelinin riskini üstlenebilecek midir?Ukraynalı sanatçı Fedor Aleksandroviç dağınık saçları, kocaman gözleri, aklından geçeni fütursuzca söylemesiyle Dostoyevski romanlarından fırlama bir karakter gibi. Çernobil patlaması, o sırada sadece dört yaşında olmasına rağmen, Fedor?un tüm hayatını etkilemiştir. Kemiklerinde dahi radyasyon taşımaktadır. Patlamanın perde arkasını araştırmaya karar veren Fedor?un ilgisi, Çernobil alanına yakın bir arazide Sovyetler tarafından inşa edilen dev radyo antenine takılır. Duga adı verilen bu antenin Soğuk Savaş sırasında yapılan yüksek maliyetli, gizli bir silah olduğunu öğrenir. Amaç Batı?daki iletişim sistemlerine ve belki de insanların zihinlerine sızabilmektir. Bu antenin gerçek işlevi hakkında bilgi edindikçe Fedor, Duga?nın Çernobil?le bağlantısını açıklayan korkunç bir gerçeğe daha ulaşır. Öğrendikleri, Rusların komşu ülkeye karşı uyguladıkları şiddete yeni bir boyut getirir. Bu sırada günümüz Ukrayna?sında bu tarihi çekişmenin yeni bir perdesi yaşanmaktadır ?Kiev sokakları demokrasi ve Avrupa yanlısı göstericilerle Rusya?ya yakınlaşan hükümet arasındaki çatışmayla doludur. Tehdit edilen Fedor?u öğrendiklerini ifşa edip etmeme konusunda zor bir karar beklemektedir. Tarihi gerçeklikle kişisel hikâyeleri ustalıkla harmanlayan, görüntü ve müzikleriyle olağanüstü bir estetik yakalayan Rus Ağaçkakanı, bir insanın karanlık güçlere karşı verdiği mücadeleyi sürükleyici ve içten bir şekilde anlatıyor.

Sinemanın 100 yıllık ömründe eşcinsellik nadiren beyaz perdeye yansıdı. Yansıdığında ise sadece gülünecek, acınacak ya da korkulacak bir şey olarak gösterildi. Bunlar hızla geçen ancak unutulmaz görüntülerdi ve hala süren birer efsane gibiler. Büyük mit yaratıcısı Hollywood; heteroseksüellere eşcinseller hakkında, eşcinsellere de kendileri hakkında ne düşünmeleri gerektiğini öğretti. Kimse bu etkiden kaçamadı...Vito Russo'nun aynı adla yazdığı kitaptan yola çıkılarak hazırlanan The Celluloid Closet - Sakıncalı Film Dolabı, Hollywood'un ilk günlerinden itibaren eşcinselliğe bakışını ve eşcinsellerin sinemada kendilerine nasıl bir yer bulduğunu anlatıyor. Filmin toplam 7 ödülü bulunuyor.

Fidel Castro’nun devrimle başa geçmesinden sonra Agnès Varda’nın Küba ziyaretinde çekilen fotoğraflarla oluşturulmuş özel bir kurgu. Varda’nın devrim sonrası toplumsal ve kültürel ortamı incelediği siyah beyaz bir belgesel.Küba Devrimi’nden 4 yıl sonra, Agnès Varda adayı ziyaret ederek değişimin kaydını tutuyor. Eve dönerken yanında 1.800 kadar fotoğraf getiren Varda, bunlarla neşeli ve dinamik bir film kurgularken, fotoğraf ve sinema arasındaki sınırda dolanıyor, bir yandan da devrimin etkisine bizi tanık ediyor.

Yaklaşık 20 yıl boyunca Fransız toplumu Alman İşgalinin yol açtığı ahlaki sorunları incelemeye pek istekli görünmedi ama Mayıs 1968in derin huzursuzlukları yeni bir açık sözlülüğe yol açtı. Marcel Ophüls’un belgeseli Le Chagrin et la Pitié, Clermont-Ferrand kasabasındaki olaylara odaklandı. Fransız ulusal televizyonu başlangıçta Ophülsü desteklese de daha sonra filmin yayınlanmasına izin vermedi. Bunun üzerine sanat evlerinde gösterilen film kısa sürede yılın en çok tartışılan yapımı oldu. Bu ilk gösterimleri dünya çapında bir dağıtım izledi ve savaştan kurtulmuş insanların anılarının arşiv çekimleriyle desteklenmiş dört saatlik kayıt, kısa sürede dünya sinemasının en çok beğenilen belgesellerinden biri oldu. Konuşmacıların zor, utandırıcı sorgulamalara hazırlıksız tepkileri, farklı tanıklıklar sayesinde ortaya çıkarılan yalanlar ya da çarpıtmalarla oluşturduğu duygu, adının da belirttiği gibi, kederdir.

Peter Davis'in 1974 tarihli dönüm noktası niteliğindeki belgeseli Hearts and Minds (Kalpler ve Zihinler), ABD'nin Vietnam'a müdahil oluşunu, etrafını saran tartışmaların doruğa ulaştığı bir dönemde korkusuzca gözler önüne seren şaşırtıcı ve cesur bir film. Davis, röportajlardan haber filmlerine, çatışma görüntülerinden iç cephede yol açtığı kargaşaya kadar çok sayıda kaynak kullanarak savaşın feci etkilerine dair güçlü ve etkileyici bir tablo çiziyor. Patlayıcı, ikna edici ve sarsıcı olan Kalpler ve Akıllar, ezici bir duygusal deneyim ve tarihin bu yıkıcı dönemi hakkında bugüne kadar yapılmış en önemli kurgusal olmayan film.

TPB AFK: The Pirate Bay Away From Keyboard, yıllardır süregelen ateşli tartışmaları ve zorlu davalarıyla The Pirate Bay'ın hikayesini ekrana taşıyor. İsveçli yönetmen Simon Klose'un ellerinden çıkan belgesel Creative Commons lisansı altında, satın alma opsiyonunun yanı sıra, ücretsiz olarak izleme ve paylaşıma açılacak. Günün sonunda, paylaşımın ekonomik ve sosyal faydalarını ve paylaşmanın gerçek bir iş planı olabileceği tartışmaların alevlendirmek isteyen TPB AFK ekibi, filmin 8 Şubat günü 63. Berlin Uluslararası Film Festivali'nde prömiyer yapacağını açıkladı. Film, festival gösterimiyle eşzamanlı olarak internet üzerinden de izlenebiliyor ve paylaşılabiliyor olacak.

Film yapımcısı ve yazar Mark Cousins, sadece kırk gün boyunca sinema tutkusu ve film yapımına ilişkin stil, fikirler, duygular ve pratiklikler gibi konuları incelemek üzere sıra dışı bir yolculuğa çıkıyor; her türlü sanatsal ve kültürel sınırı aşan işleri analiz ederek sinemanın evrensel dilini iddialı bir şekilde araştırıyor.

Oscar'a aday olmuş yönetmen Charles Ferguson, İç İşler ile, hâlâ dünyayı kasıp kavurmakta olan 2008 ekonomik krizinin perde arkasındaki akıl almaz gerçekleri ilk kez gözler önüne seren bir belgesele imza atıyor. Faturası 20 trilyon doları aşan kriz, milyonlarca insanı evsiz ve işsiz bırakarak mağdur etti. Film, derinlemesine araştırmaların yanı sıra finans dünyasının önemli isimleriyle, politikacılarla ve gazetecilerle yapılan dudak uçuklatıcı röportajlar üzerinden arsız bir endüstrinin gelişimini takip ediyor. Aynı zamanda da siyasetin, düzenlemelerin ve akademinin yozlaşmasıyla sonuçlanan yıkıcı ilişkiler ağını açığa çıkarıyor. Matt Damon tarafından seslendirilen film yalnızca ABD ile sınırlı kalmıyor, İzlanda, İngiltere, Fransa, Singapur ve Çin'e de giderek, her birimizin hayatını etkilemekte olan yoz ve açgözlü sistemin resmini bir bütün olarak çiziyor. Bu, olayları parça parça gazetelerde okumaktan çok farklı bir his; uyandırıyor, sarsıyor.2011 Oscar En İyi Belgesel Ödülü

92 sınıf, önem ve altı fevkalade yetenekli genç Manchester United futbolcularının (David Beckham, Nicky Butt, Ryan Giggs, Paul Scholes, Phil ve Gary Neville) küresel spor superstardom yükselişi ayrıntılı bir sinematik bir belgesel.Film Manchester United'ın Avrupa Kupası zaferle sonuçlanan, 1992-1999 dönemini kapsayan ve dramatik dokumak ve muazzam sosyal ve kültürel değişimler anda İngiltere'de yer alan ile futbol odyssey yüksek ve alçak aynası olacaktır.