1968 Amerika yapımı, Oscar adaylığı bulunan bir belgesel olan film, Vietnam Savaşı'nın başlangıç ve patlama dönemlerini ele alıyor. Siyah beyaz formatında çekilen ve savaşın köklerine inen film, yapımının gerçekleşmesinin ardından izleyicilerin bir kısmının büyük tepkisiyle karşılaşmıştır. Gazeteci, siyasetçi ve ordu mensupları gibi farklı tanıklarla savaş üzerine yapılan ropörtajların ve arşiv görüntülerinin yer aldığı filmin yönetmenliğini Emile de Antonio üstleniyor.

Bu film, bir yıl boyunca, kızları Parlayan Yıldız Günü (Kim Jong-ils doğum günü) kutlamalarına katılmak üzere seçilen sıradan bir Pyongyang ailesinin hayatını takip ediyor. Kuzey Kore hükümeti bir propaganda filmi isterken, yönetmen senaryo sahneleri arasında çekim yapmaya devam etti. Ritüelleştirilmiş renk ve neşe patlamaları, özellikle korkunç olmayan, ancak oldukça gerçeküstü olan soluk günlük gerçeklikle keskin bir tezat oluşturuyor.

2013-2014 yılları arasında Ukrayna’daki halk ayaklanmasını konu alan belgeselde, 2013 yılında Ukrayna hükümeti halkın Avrupa Birliği ile daha yakın olma arzusunu göz ardı etmeye çalışır. Ancak halk, bu ciddiye alınmama durumunu kabullenemez. Başkan Viktor F. Yanukovich’in istifasını isteyen barışçıl öğrenci protestoları şeklinde başlayan direniş, 93 günde kanlı bir devrime ve tam bir insan hakları hareketine dönüşür.

Makedonya kırsalında arıcılıkla uğraşan bir ailenin yaşamına ışık tutuyor ve doğayla içi içe yaşayan bu ailenin göçebe arıcıların yanlarına taşınmasıyla bozulan düzeni yeniden sağlamak için verdikleri mücadeleyi anlatıyor. Hatice ve ailesinin verdiği bu mücadele, insanlık ile doğa arasındaki dengenin kırılganlığını da gözler önüne seriyor.

Human bize, insanoğlunun derinliklerine inme fırsatını sunarken, dünyamıza dair görüntü ve hikâyelerle iki kanatlı bir tablo çizer. Kin ve şiddetle olduğu kadar aşk ve mutluluk aracılığıyla da Human, bizleri başkalarıyla karşı karşıya getirirken kendi hayatlarımıza da götürür. En basit günlük hikâyelerden en ilginç masalsı hayatlara kadar değinerek, bizlerin aslında kimler olduğumuza, karanlık yanlarımız olduğu kadar güzel ve evrensel bir yanımızın da olabildiğine ışık tutar. Yeryüzünü, yani bizim Dünyamızın, belki de hiç görülmemiş en güzel yerlerine ait havadan görüntüleri ve opera tarzındaki müzikler eşliğinde dünyanın güzelliklerine tanıklık etme ve soluklanma fırsatı sunar. Human, insan koşullarına sıkı sıkıya bağlanmamızı ve varoluş sebebimizin ne olduğunun yansıtılmasını sağlayan bir film.

Jonas Mekas'ın yönettiği Diaries Notes and Sketches (Walden) belgeselinde, 6 film makarası içinde benlik, aile, arkadaş, çift ve idol gibi hayat hakkında bir çalışma gerçekleştiriliyor.

Sara, keçi yetiştiricisi bir ailede büyüyen genç bir kızdır. Ebeveynleri, İncil'in emirlerini titizlikle takip ederek on iki çocuğuna evde eğitim veriyor. Kız kardeşleri gibi Sara'ya da dindar bir kadın olması, erkeklere itaat etmesi ve evlenene kadar duygusal ve fiziksel saflığını koruması öğretiliyor. Sara, genç amatör boğa binicisi Colby ile tanıştığında krize girer ve şimdiye kadar bildiği tek yaşam biçimini sorgular.

Vahşi yaşam aktivistleri ve araştırmacılar, bu gerilim dolu belgeselde yasadışı Afrika fildişi ticaretiyle mücadele etmek için hayatlarını ortaya koyuyor.

Latin cazının önde gelen müzisyenlerinin hayatlarını konu alan bu müzikal - belgeselde, Latin cazını Güney Amerika’dan sayısız müzik geleneğiyle buluşturan Paquito D'Rivera, flamenko’yu cazın ifade gücüyle birleştiren Chano Dominguez ve Latin cazının altın çağında bu müziğin kilometre taşlarından sayılan Bebo Valdés gibi ustaların hayatlarını ve enfes performanslarını izleyebileceksiniz.

Kim demiş hikâye anlatıcılığı sona eriyor diye! Dünyanın en eğlenceli ama güvenilmez hikâye anlatıcılarıyla tanışmaya ne dersiniz? Sarah Polley, hem yönetmen hem de adeta bir detektif gibi kendi ailesini sorguya çekiyor. Geçmiş bilgi kırıntıları arasında kayboluyor, onları birbiriyle çarpıştırıyor. Bir süre sonra itirafların, gerçeklerin, aile hikâyelerinin değişik bakış açılarından anlatılınca ne kadar farklılaştığını ortaya koyuyor.İyi seyirler..

Michael Moore’un yazıp yönettiği, aynı zamanda oynayıp yapımcılığını da üstlendiği bu bağımsız film ABD’deki sağlık sistemini eleştirmektedir. (İngilizcede sick (hasta) sözcüğünden türetilmiş argo bir sözcük olan “Sicko”, “tehlikeli akıl hastası”, “sapık” anlamında kullanılmaktadır.) Daha önce de Bowling for Columbine belgeseli ile şiddetin Amerikan kültüründeki etkilerine, Fahrenheit 9/11 belgeseli ile de İkiz Kuleler’e yapılan terörist saldırılara farklı bir bakış açısı getiren Oscar ödüllü yönetmen, eylem adamı Michael Moore bu belgesel filminde de dikkatleri ABD’deki sağlık sisteminin olumsuz yönlerine çekmektedir. ABD’deki sağlık sigorta şirketlerinin acımasızca sigortalıları istismar etmeleri, sadece kâr peşinde koşan ilaç şirketleri, şirketlerden para alan siyasetçilerin şirketlerin çıkarları doğrultusunda kararlar almaları gibi konulara değinen ve bunu yaparken sıklıkla belgeleri ve rakamları ortaya döken Moore ayrıca ABD’deki sağlık sistemini İngiltere, Kanada, Fransa ve Küba’da uygulanan kâr amacına dayanmayan sosyal sağlık sistemleri ile kıyaslar. Dünyada sağlığa en fazla bütçeyi ayırmış bir ülke olan ABD’de ortalama yaşam süresinin bile bu ülkelerden çok daha düşük olduğunu da belgeler. Sigortalı oldukları halde aldıkları (veya alamadıkları) sağlık hizmetlerinden dolayı yüksek ve ödenemez faturalarla yüz yüze gelen ABD vatandaşlarından bazılarını Küba’ya götürerek bedava sağlık hizmeti almalarını sağlar. Sağlık sistemlerini kıyaslarken yine her zamanki hınzırlıklarını yaparak seyirciyi güldürmeyi de ihmal etmez. Zaten filmin tanıtım sloganı da doktorların hastalarına ara sıra sarfettikleri bir sözden alınmıştır; “Biraz canınız yanabilir!” Film ilk gösteriminin yapıldığı Cannes Film Festivali’nde çok büyük ilgi gördü ve dakikalarca ayakta alkışlandı. Film “En iyi belgesel film” dalında Akademi Ödülü’ne aday gösterildi. Çeşitli yarışmalarda tam 7 ödül kazandı. 9 milyon dolara mal olan Sicko, belgesel bir film olmasına rağmen 6 ay içinde 35 milyon dolar hasılat yaptı. İyi seyirler..

Çernobil nükleer felaketinin mağdurlarından bir tanesi olan sıradışı Ukraynalı sanatçı, Soğuk Savaş?ın örttüğü korkunç bir sırrı ortaya çıkarır; bunu ifşa etmenin bedelinin riskini üstlenebilecek midir?Ukraynalı sanatçı Fedor Aleksandroviç dağınık saçları, kocaman gözleri, aklından geçeni fütursuzca söylemesiyle Dostoyevski romanlarından fırlama bir karakter gibi. Çernobil patlaması, o sırada sadece dört yaşında olmasına rağmen, Fedor?un tüm hayatını etkilemiştir. Kemiklerinde dahi radyasyon taşımaktadır. Patlamanın perde arkasını araştırmaya karar veren Fedor?un ilgisi, Çernobil alanına yakın bir arazide Sovyetler tarafından inşa edilen dev radyo antenine takılır. Duga adı verilen bu antenin Soğuk Savaş sırasında yapılan yüksek maliyetli, gizli bir silah olduğunu öğrenir. Amaç Batı?daki iletişim sistemlerine ve belki de insanların zihinlerine sızabilmektir. Bu antenin gerçek işlevi hakkında bilgi edindikçe Fedor, Duga?nın Çernobil?le bağlantısını açıklayan korkunç bir gerçeğe daha ulaşır. Öğrendikleri, Rusların komşu ülkeye karşı uyguladıkları şiddete yeni bir boyut getirir. Bu sırada günümüz Ukrayna?sında bu tarihi çekişmenin yeni bir perdesi yaşanmaktadır ?Kiev sokakları demokrasi ve Avrupa yanlısı göstericilerle Rusya?ya yakınlaşan hükümet arasındaki çatışmayla doludur. Tehdit edilen Fedor?u öğrendiklerini ifşa edip etmeme konusunda zor bir karar beklemektedir. Tarihi gerçeklikle kişisel hikâyeleri ustalıkla harmanlayan, görüntü ve müzikleriyle olağanüstü bir estetik yakalayan Rus Ağaçkakanı, bir insanın karanlık güçlere karşı verdiği mücadeleyi sürükleyici ve içten bir şekilde anlatıyor.

Belgesel, sinemanın önde gelen yönetmenlerinden olan Patricio Guzman'ın 1975 yılında tamamladığı 3 bölüm ve 5 saatten oluşuyor. The Battle of Chile adlı bu belgesel dizisinde Guzman, kamerasını 1973 tarihine çeviriyor. 1973 darbesi öncesi dönemden başlayarak ülkede tırmanan siyasi gerginliğe, taraflar arası kutuplaşmaya ve demokratik yollarla seçilmiş Salvador Allende hükümetine yönelik gerçekleştirilen şiddet yüklü karşı devrime ışık tutuyor.

Birçok insana göre Roger Ebert, Amerikanın en etkili sinema eleştirmenlerinidir. Dünyanın da en tanınmış sinema yazarlarından biri olan Ebert, 4 Nisan 2013 tarihinde, uzun zamandır savaştığı kansere yenik düşüp hayata veda etti. Chicago Sun-Timesda sürdürdüğü 45 yıllık yazarlık ve televizyonda Gene Siskel ile yürüttüğü programcılık kariyerlerininin yanı sıra Pulitzer Ödülü sahibi de olan Ebert, 2011 yılında otobiyografisi Life Itselfi yayınlamıştı. Yönetmen Steve James bu kitaptan uyarladığı filminde ünlü eleştirmenin hayatı ve kariyerini beyazperdeye aktarıyor.

Ronald Reagan'ın göreve gelmesinden önceki yıllarda Manhattan harabeye dönmüştü. Ancak gerçek sanat hiçbir zaman rahatlıktan gelmez ve Jim Jarmusch, Lizzy Borden ve Amos Poe gibi sanatçılara en iyi eserlerinden bazılarını üretmeleri için ilham veren de tam olarak bu korkunç koşullardı. Punk rock ve new wave müzikten ilham alan bu başına buyruk genç sinemacılar, izleyicileri Hollywood'un ürettiği kaçışçı ürünlerle güçlü bir tezat oluşturan yalın bir gerçeklikle karşı karşıya bıraktılar.

Van Gogh'un resimlerinin kalbine dalın. İlk kez IMAX'te, gözlerimizin önünde yeni bir hayata bürünen büyük bir dehanın fantastik renklerini ve tutkulu fırça işçiliğini keşfedin.

Grand Prix Yarışlarının altın çağında geçen '1', Formula 1'in en ölümcül döneminde hayatlarını riske atarak uçlarda yarışan karizmatik pilotlar neslinin ve ayağa kalkıp sporu sonsuza dek değiştiren adamların hikayesini anlatıyor.Melbourne'deki 1996 Avustralya Grand Prix'sini gösteren sekans sırasında, Adelaide'de düzenlenen 1994 Avustralya Grand Prix'sinin yanı sıra 2006 gibi geç bir tarihe ait diğer yarışlardan da birkaç kare yer alır. Ayrıca Michael Schumacher'in hem Ferrari hem de Benetton için sürüş görüntüleri de vardır. Yarışın Martin Brundle'ın gerçekte ilk turun başlarında meydana gelen kazasından en azından bir süre önce devam ettiği de ima ediliyor.

İstanbul'da Amerikalı yazar James Baldwin, ırk, Amerikalıların cinselliğe olan takıntısı, ülkede kesintiye uğrayan yazarlık on yılına dair içgörüler, Türklerin cömertliği ve başka bir ülkede, başka bir yerde olmanın, modern toplum hakkındaki kökleşmiş tutumları yeniden gözden geçirmeye nasıl zorladığı hakkında derin düşüncelere dalar.

Cannes Film Festivali'nde özel bir gösterimde dünya prömiyerini yapan Mekânlar ve Yüzler, son derece özel bir karşılaşmanın ve benzersiz bir işbirliğinin filmi: Fransız sinemasının en önemli isimlerinden, Yeni Dalga'nın ?büyükannesi? Agnès Varda ile Fransız sokak sanatçısı ve fotoğrafçı JR'ın ortak proje-filmi. 60 seneyi aşkın bir süredir sinemadan fotoğrafa, video yerleştirmeden heykele yapıtlar üreten 88 yaşındaki efsane Varda, İstanbul'da da ?Şehrin Kırışıklıkları? projesiyle duvarlara yapıtlar bırakan genç JR ile birlikte Fransa'nın köylerini gezdi. İkili bir yandan halkla sohbet etti, fotoğraflar çekti, çektikleri fotoğrafları sergiledi, bir yandan da dost olup birbirlerini daha iyi tanımaya çalıştı. Mekânlar ve Yüzler, iki çok özel sanatçının sanat, yaş almak, paylaşmak ve gezmek hakkında yarattıkları son derece özel bir günce-gezi filmi.

Cobra Gypsies Documentary, Kuzey Hindistan'ın Rajasthan kırsalında yaşayan göçebe Kalbeliya kabilelerinin muhteşem antik kültürüne çağdaş ve renkli bir pencere sunuyor. Belgesel, günümüz Avrupa'sında yaşayan modern Roman Çingenelerin ataları olan bu egzotik görünümlü insanların sonsuz dans kültürlerini, senkoplu müziklerini, yılan çekiciliğini, renkli modalarını ve göçebe yaşam tarzlarını araştırıyor.

Sorgulanmış Yaşam, felsefeyi akademik dergilerden ve sınıflardan çıkarıp sokaklara geri koyuyor. Ahlak felsefesinden kültür teorisine kadar çeşitli alanlardan büyük düşünürlerle ayrıcalıklı anlar sunan "Examined Life", felsefenin çevremizdeki dünyayı görme ve onun içindeki yerimizi hayal etme şeklimizi dönüştürme gücünü ortaya koyuyor.

Yönetmenler Hetherington ve Junger, Afganistan'ın en tehlikeli vadilerinden birinde bulunan Birleşik Devletler Ordusu'nun 2. Taburu ile bir yıl geçiriyor. Belgesel, birlik Taliban'ı geri püskürtmek zorunda kalırken sıkı çalışma, ölümcül çatışmalar ve karşılıklı dostluklarla savaşın nasıl kazanılacağına dair içgörü ve empati sağlıyor.

1986'nın 26 Nisan'ında, Ukrayna'nın gökyüzüne 1,000 feet yüksekliğinde bir alev yükseliyor. Çernobil nükleer santralinin dördüncü reaktörü patladı. Sovyetler Birliği genelinde 500,000 erkeğin "radyoaktiviteyi ortadan kaldırmak", hasar görmüş reaktörün "sarkofagını" inşa etmek ve dünyayı Avrupa'nın yarısını yok edecek ikinci bir patlamadan kurtarmak için savaşa girdiği bir mücadele başlıyor. Referans bir film haline gelen bu belgesel, tanıklıkları ve daha önce görülmemiş görüntüleri bir araya getiriyor, Çernobil Savaşı'nı ilk kez anlatıyor.

70 mm’lik film yaklaşık 5 yıl süren bir çalışmayla 5 kıtada 25 ülkede çekildi. Samsara bizi kutsal toprakların farklı dünyalarına, felaket alanlarına, endüstriyel tesislere ve doğal mucizelere götürüyor * Belirli bir kompozisyon içinde sessiz sedasız Dünya medeniyetlerinin tarihine ve kültürüne eşsiz bir yolculuk.

Yoksul sinema tutkunu Hüseyin Sabzian, otobüste yaşlı bir kadınla tanışır ve kendisini ünlü İranlı yönetmen Mohsen Makhmalbaf olarak tanıtır. Kadın, buna inanarak, adamı ailesiyle tanıştırmak üzere evine davete eder. Sabzian da, aileyi, yeni çekeceği filme para yardımı yapmaları şartıyla, filminde oynamaya ikna eder. Fakat, zengin Ahankhah ailesi, evi soyacağından şüphelenerek, adamı polise ihbar eder. Sabzian tutuklanır, sorgulama ve yargılanma süreci başlar.

Kanada Pasifik Demiryolu’nun kurucusu William Cornelius Van Horne, 1888 yılında Winnipeg’de ilginç bir oyun başlattı. Kanada’nın zorlu doğa koşullarına bile başkaldıran bu demiryolu dehasının kışın ilk gününde “başla!” komutunu verdiği bu oyun, şehrin tüm gençlerinin katılımına açıktı. Hepsinin eline birer harita veren Van Horne, onları bu haritanın gösterdiği hedefi bulmaya zorladı. Ödül, şehir dışına çıkan ilk trene “sadece gidiş” biletiydi. Buradan kurtulmak isteyen düzinelerce genç, şehrin altını üstüne getirip birinci olmaya çalışırken, büyük ödülün aslında şehirleri Winnipeg olduğu gerçeği ile yüzleştiler. Van Horne’un bu dahiyane numarası kesinlikle işe yaramıştı!

Jonas Mekas'ın günlük hayatın küçük anlarını, anıları ve şiirsel görüntüleri kaydettiği kişisel sinema denemesi olarak bilinir. Yönetmen Jonas Mekas, 30 yılı aşkın özel ev filmi çekiminden uzun metrajlı bir anlatı oluşturarak kişisel hayatına samimi bir bakış sağlıyor.

Antropolog Jean Rouch ve sosyolog Edgar Morln’ln birlikte çektiği Chronique d’un Été - Chronicle of a Summer, bütün belgesellerin en önemlisi ve en çok anılanıdır. Türün bazı öncülerinin (Dziga Vertov ve Robert Flaherty) yarattığı gelenekleri ve teknikleri kullanan Rouch ve Morin, 1960’ların başlarında Paris’te, günlük yaşamın kalıplarını ve işleyişlerini belgeler. O dönemde 16 mm. film ekipmanı ve tekniklerinde meydana gelen bazı temel değişikliklerden yararlanan film, gitgide daha hareketli hale gelen ve "nesnel" bir aracın sağladığı, ortaya yeni yeni çıkmaya başlayan olanakları sergiler.Bazı açılardan Chronique d’un Eté’nin gözlemci bir üslubu olduğu söylenebilirse de film kendi yöntemsel ve ahlaki yaklaşımını durmadan sorgular. Bu açıdan, filmin "son halinin" gösterilmesini ve eleştirel biçimde tartışılmasını filme dahil ederek, Flaherty’nin yaklaşımını geliştirir (o da çekimlerini Nanook of the North-Kuzeyli Nanook’a, (1922), konu olan Inuit’lere göstermekte ısrarcıydı). Ayrıca Chronique d’un Été bize bazen Morin’le konuşan, diğer zamanlarda kamera önünde "var olmayı sürdüren" karakterlerinin yaşantısından anlar sunsa da aynı zamanda kendisini bilinçli bir biçimde, konu edindiği öznelerin etkileşimli karşılıklarını içine alan etnografik ya da antropolojik bir deney olarak damgalar.Belki de Chronique d’un Eté’nin en çarpıcı yanı aracısız aktarılan gerçeklik anlarını yakalama başarısından daha çok, gerçeklikle, kameranın varlığıyla dayattığı gösterinin (ya da bir gerçeklik olarak gösterinin) karışımını, eleştirel biçimde inceleyebilme kapasitesidir. Frederick Wiseman’in kamerayı ve yönetmeni silmek için büyük gayret harcayan belgesellerinin aksine, Rouch’un ve Morin’in filminde her ikisinin de varlığına ısrarla vurgu yapılır. Böylelikle kamera ve yönetmen, günlük yaşamın gözlemcilerinden ziyade, bu yaşamın inşasında ve gözler önüne serilmesinde etkin olarak gösterilir. Bununla birlikte toplama kampından sağ kurtulan Marcelline’in, son derece açık biçimde "kişisel" yorumları eşliğinde Paris sokaklarında yürümesinde, cinéma vérité türünün yaklaşmakta olan "özgürlüğü"nün izleri sezilebilir. Bu film, "dolaysız" sinemanın gücünü ve tekniklerini bir yandan biçimlendiren bir yandan da eleştirel açıdan sorgulayan, ileri görüşlü bir çalışmadır.

2005 yapımı "Cinema Iran," Mark Cousins tarafından yönetilen bir belgeseldir. Film, İran sinemasının tarihi ve etki alanını, bu alandaki önemli sinemacıları ve eserleri incelemektedir. Omid Djalili de filmde sunucu olarak yer almaktadır.

Marcello Mastroianni son filmi olan, Manoel de Oliveira imzalı 'Dünyanın Başlangıcına Yolculuk' filminin Portekiz'de süren çekimleri sırasında, uzun süredir birlikte yaşadığı Anna Maria Tatò'nun kamerasının önüne geçmişti. Amaç; fikirleri, anıları serbest şekilde paylaşıp, konuşmaları bir itiraf belgeseli formatında kaydetmekti. Altı saatlik çekimlerden ortaya çıkarılan bu 200 dakikalık belgeselde, ünlü aktör Luchino Visconti'nin yönetiminde ilk sahne deneyimlerini, Cinecitta'da ilk kez bir filmde çalışmasını, Vittorio De Sica'ya ve Marco Ferreri'ye olan sevgisini, ve Federico Fellini'yle meslek yaşamı boyunca süren 'karşılıklı güvensizlik üzerine kurulu' diye tanımladığı bir arkadaşlığı anımsıyor. Bu hatıralar rastgele ama dokunaklı, ve Mastroianni'nin kendini hiç önemsemeyen o ünlü mizah anlayışıyla anlatılıyorlar. Kendisine yakıştırılan (ve her zaman uygunsuz bulduğu) Latin âşık imajını ironiyle ele alırken, oyunculuğa bezgin yaklaşımına kendisi de şaşırır bir halde, bazı rolleri sadece filmlerin çekildikleri yerlerden dolayı tercih ettiğini itiraf ediyor.

1999’dan beri Nepal’de yaşayan etnograf Stephanie Spray’in, Nepal’deki köyünde Pacho Velez ile çektiği, Locarno’dan ödüllü projesi, durağan ve biraz da sıkıcı köy yaşantısında farklı bir aksiyona tanık olmak istiyor. Hindu tapınağı Manakanama’ya giden bir teleferikte insanların gidiş anlarına tanık olan belgesel “oyunsuz” bir kesit. Hayatlarımızın en sıradan görünen anı bile bir o kadar ilginç değil midir zaten?

Kanser oranları artıyor, insanlar giderek şişmanlıyor, küresel ısınma önlenemez hale geliyor, ormanlık alanlar azalıyor, birçok canlı türü yok oluyor ve bizim gibi milyarlarca omurgalı-memeli hayvan kırıma uğruyor. Bu trajik olayların en büyük sorumlusu ise endüstriyel hayvancılık ve hayvanlara zulüm uygulayan kurumlar. Bu belgesel’de bu olayların nasıl geliştiğini anlatıyor.

Vérités et Mensonges (F for Fake) - Hakikatler ve Düzmeceler filminde yönetmen Orson Welles sahte olanı, taklit olanı, başkalarını aldatmayı, profesyonel dolandırıcıları ve sahte ile ilişkilendirebilecek olayları görünürdeki altı öykü üzerinden izleyicisine sunuyor.Orson Welles'in tamamlanmış son filmi olan F for Fake, ne belgesel, ne belgeselimsi, ne de kurgu denilebilecek düzeyde bir yapım.

Sinemanın önde gelen yönetmenlerinden olan Patricio Guzman'ın 1975 yılında tamamladığı 3 bölüm ve 5 saatten oluşan The Battle of Chile (La Batalla de Chile) - Şili Savaşı belgeselinin üçüncü bölümü.

Eşsiz görüntüleriyle ve sert tarzıyla modern savaşların korkunç sonuçlarını anlatan Tears of Gaza - Gazze'nin Gözyaşları, aynı zamanda dramatik bir savaşın ardından kadın ve çocukların günlük hayatlarına devam etme çabalarını da gözler önüne seriyor. Bu insanların çoğu duvarı ve çatısı olmayan çadırlarda ve harabelerde yaşamaktadır. Hepsinin paraya, yemeğe, suya ve elektriğe ihtiyacı vardır. Bazıları aile üyelerini kaybetmiş veya çocukları yaralanmıştır. Savaş, çatışmaları çözüp barış sağlayabilir mi? Film, savaş ve ateşkesten sonraki dönemde üç çocuğun yaşadıklarını konu ediniyor.

Kutsal Günah, modern Katolik Kilisesinin tarihinde en bilinen tacizcisi Peder Oliver OGrady'nin hikayesini anlatıyor. Herhangi bir suçluluk ya da utanma hissetmeden OGrady, otoritesi ve cazibesini kullanarak düzinelerce inançlı Katolik aileyi yirmi yıldan fazla bir süre aldatmayı başardı. Kurbanları arasında dokuz aylık bebeklerden orta yaşlı kadınlar ve gençlere kadar herkes var.

Belgeselci Chris Smith, asi ruhuyla karşı kültür odaklı sinemacılığa on yıllar boyunca ilham veren radikal yönetmen Robert Downey Sr.ın hayatı, kariyeri ile son günlerinin sevgi ve hiciv dolu bir portresini çiziyor. Odağına, Downey'nin birbiriyle son derece iç içe geçmiş sanatını ve hayatını alan "Sr.", ünlü sanatçının, oğlu Robert Downey Jr. ile ilişkisine de samimi bir bakış sunuyor. Downey Sr.ın doğrusallıktan uzak, isyankâr yaklaşımına tamamen sadık kalan belgesel, yönetmenin üç yıl süren çekimlerle eş zamanlı olarak hayatının son film projesine başlama sürecini de ekrana taşıyor. Smith, bir ailenin ve sanatçının öyküsünü, hayat üzerine hem gerçeküstü hem de duygusal düşünceler eşliğinde anlatırken aynı zamanda kendininkiler de dâhil hiçbir kural tanımayan bir sanat anlayışına saygı duruşunda bulunuyor.

Banksy, eserleri New Orleans kasırgası sonrası duvarlardan Filistin Batı Şeria'sındaki ayrım bariyerine kadar her yerde görülebilen, küresel üne sahip bir grafiti sanatçısıdır. Kovuşturmadan kaçınmak için anonimliğini şiddetle koruyan Banksy, şimdiye kadar filme alınma girişimlerine direndi. Exit Through the Gift Shop, eksantrik bir Fransız dükkan sahibinin belgesel yapımcısına dönüşerek Banksy'nin yerini tespit etmeye ve onunla arkadaş olmaya çalışmasının, ancak sanatçının kamerayı sahibine geri çevirmesinin inanılmaz gerçek hikayesini anlatıyor.

Efsanevi edebiyat ozanı Charles Bukowski'nin renkli hayatına ve dönemine odaklanarak müteveffa şair, yazar ve adı çıkmış hedonist üzerine aydınlatıcı bir genel bakış sunan bu film, muazzam bir seyir keyfi veriyor… Çok sayıda şiir kitabının, basındaki köşesi Pis Bir İhtiyarın Notları'nın, Postane ve Kadınlar gibi otobiyografik romanların ve Barbet Schroeder'in biyografik film denemesi "Barfly"ın yazarı Bukowski, 1994'te ölmüştü. Filmde Bono, Sean Penn ve Harry Dean Stanton gibi ünlü hayranlarının övgülerinin yanısıra, basımcılardan, içki arkadaşlarından ve sevgililerinden anekdotlar ve içyüzünü ortaya çıkaran bilgiler de bulunuyor.Ancak, çeşitli kaynaklardan toplanan olağanüstü arşiv görüntüleri sayesinde, filmin asıl yıldızı, kapısına gelen herkesle konuşmaya gönüllü görünen Bukowski'nin kendisi. Schroeder ve Taylor Hackford gibi isim yapmış Hollywood yönetmenlerinin çektiği filmlerden bölümler dışında, Avrupa televizyonlarından alınmış, seyirci önünde yaptığı okumaların zor bulunan görüntülerinin de dahil olduğu parçalar var. Sonuçta bu cazip ve geniş kapsamlı biyografik film, sanatçının benzeri az bulunur yeteneğinden ve hayatını alışılmışın sınırlarının epey ötesinde yaşamaya yönelik öfkesinden kuvvet alan, karizmatik bir yaşam-gücü olarak portresini ortaya çıkarıyor.

Ünlü yapımcı Lili Fini Zanuck’un yönettiği Eric Clapton: Perdelerin Ardında Yaşam efsanevi gitarist Eric Clapton’ın travmatik çocukluğundan BluesBreakers, The Yardbirds ve Cream’li günlerine, 70’li yıllardaki uyuşturucu ve alkol bağımlılığından George Harrison’ın eşi Pattie Boyd’a duyduğu aşka, solo kariyeri ve küçük yaştaki oğlunun ölümüne kadar hayatının her devresine ayrıntılı ve özenli bir bakış atan biyografik bir belgesel. Zanuck’un ilk uzun metraj yönetmenlik denemesi Rush’ın (1991) müziklerini besteleyen Clapton dostlukları uzun yıllara dayanan Zanuck’la kalp kırıklıkları, acılar ve başarılarla dolu hayatının en mahrem detaylarını içtenlikle paylaşıyor. Zanuck’un daha önce gün yüzüne çıkmamış arşiv görüntülerinden ve ses kayıtlarından derlediği film adını blues müziğin en temel akor dizisinden alıyor.