Amerika´nın efsanevi kayıt stüdyosu Sound City´nin tarihi. Nirvana ve Foo Fighters´tan tanıdığımız Dave Grohl,

“Baraka”, kelimelerle zor tarif edilebilen, gerçek anlamda ‘görsel’ bir film. “Baraka”‘da konuşma yok, “Baraka”da standart bir olay örgüsü yok. Sadece büyük metropollerin ve mistik doğu’nun gizemli resimleri var. Binbir türlü sinemasal atraksiyonla kotarılan ve sürekli çalan müzik eşliğinde seyirciye sunulan “Baraka”, bizleri kimi zaman Japonya’nın kalabalık yerleşim birimlerindeki kargaşaya ortak ediyor, kimi zamansa sufi törenlerine götürüyor. Açılışında, yaşlı bir maymunun hüzünlü bakışıyla sizi etkileyecek olan “Baraka”, yedinci sanatın teknik anlamda ulaştığı noktayı göstermekle kalmıyor, aynı zamanda bizlere içinde yaşadığımız ‘gelişmiş-sanayii toplumu’ndan insan manzaraları sunuyor.

Muhteşem… Wenders’in Buena Vista Social Club’tan Bu Yana En İyi Filmi. 2009’da yaşamını yitiren efsanevi dansçı ve kareograf Pina Bausch, dansını vücut diliyle birleştirerek olağanüstü ve devrimsel nitelikte bir dönüşüme imza attı. Ünlü yönetmen Wim Wenders bu filmde Bausch’un estetiğini tüm heyecanıyla ve Tanztheatre Wuppertal dans grubunun muhteşem kareografileri ile ortaya koyuyor. Bausch’un yaşamının ve eserlerinin göz kamaştırıcı bir kutlaması olan Pina, duygular için bir ziyafet ve yılın en büyük film olayı.

Sinema tarihini araştıran olağanüstü 15 bölümlük belgeselinin son bölümü, Filmin Hikayesi: Bir Odyssey. Mark Cousins, covid krizinin "öncesi" ile "sonrası" arasında bir köprü kuruyor.Mark Cousins, farklı filmleri araştırırken, teknolojinin yeni bir yüzyılda sinemanın seyrini nasıl değiştirdiğini ve Covid'in süreci nasıl sürdürdüğünü anlatırken umut ve iyimserlik sunuyor.

Robert Hessens ve Alain Resnais'in yönettiği Guernica adlı kısa filmde; Guernica İspanya’da küçük bir Bask kasabasıdır. 26 Nisan 1937'de Franco, Nazi ve faşist İtalyan kuvvetlerinin yeni uçaklarını Guernica üzerinde test etmesi için izin vermiş ve bombardıman başlamıştır. Bombardıman sonrası kasabada büyük bir katliam yaşanmış, Guernica yerle bir edilmiş, ölü sayısı en az 1.654 ve yaralı sayısı ise 889 olmuştur. Paris'te yaşayan Pablo Picasso da memleketindeki bu olayı gazeteden öğrenmiş ve şok olmuştur. Duygularını şehit şehrin adını taşıyan görkemli ama korkunç bir resme çevirir. Bu film sadece resim üzerine yorum yapmakla kalmıyor, aynı zamanda çılgınca kamera ve ses efektleri ile yeni bir hayat sunuyor.

İspanya’nın çorak ve fakir bölgesi Las Hurdes’te yaşayan köylülerin yoksulluğunu belgeleyen bu filmde abartıdan kaçınan yorum eşliğindeki görüntüler köylülerin açlık ve sefaletini o kadar etkileyici olarak sergiliyordu ve bu sebeple film, İspanya’da yasaklandı ve Bunuel 29 yıl sonra çektiği Viridiana’ya kadar ülkesinde bir daha çalışamadı.Film, bir yandan bölgedeki insanların perişanlığını gösterirken belki de daha güçlü olarak belgesel türünü ve filmi izleyen kentlileri suçlama yoluna gidiyordu. Filmin asıl amacı rahat koltuklarında oturup gerçek yaşamdan alınmış korkunç öyküleri izlemekten zevk alan insanları rahatsız etmekti.Luis Buñuel'in yönettiği Las Hurdes (Land Without Bread) - Ekmeksiz Toprak, faşist Franco karşıtı bir yapım.

Mourir à Madrid (To Die in Madrid) - Madrid'de Ölmek, Frédéric Rossif'in yönettiği, İspanya İç Savaşı'nı konu alan 1963 Fransız belgesel filmidir. Belgesel, İspanya İç Savaşı ile ilgili birçok makaleyi bir araya getiriyor ve farklı bakış açılarını bir araya getirerek, Franco rejimi sırasında İspanyolların çektiği acıların sürekliliğini temsil etmeyi amaçlıyor. Federico Garcia Lorca'nın ölümü, Guernica, Madrid'in savunması, Uluslararası Tugaylar bu belgede yer alan maddelerden bazılarıdır.

Yasujirô Ozu'nun yönettiği 1936 yapımı Kagamijishi (‎The Lion Dance), bir kabuki dansçısı hakkında kısa bir belgesel çalışması.

Gözalıcı Romy Schneider'in henüz yirmi altı yaşındayken başrolünde oynadığı eşsiz bir yapım. Delilik ve kıskançlık hakkında, sınırsız bir bütçeye sahip benzersiz bir sinema olayı. Büyük yönetmen Henri-Georges Clouzot imzalı, "olağanüstü" olduğu söylenen, ancak bitirilememiş ve elli yılı aşkın süredir gözlerden uzak kalmış bir film... Görüntüler kısa süre önce bulundu ve tahminleri de aştı. On beş saatlik çekimler, bazı oyuncular ve çekim ekibiyle yapılan röportajlar, storyboard ve fotoğraflar arasından seçilen malzemelerden hazırlanan bu belgesel, Clouzot'nun anlatmak istediği, ancak şansı yaver gitmeyen efsanevi bir hikâyeyi yeniden hayata geçiriyor.Cannes Film Festivali'nde de gösterim imkanı bulan L'enfer d'Henri-Georges Clouzot (Henri-Georges Clouzot's Inferno) - Henri-Georges Clouzot'nun Cehennemi, toplam 4 ödül kazanmış bir belgesel.

Sinemanın önde gelen yönetmenlerinden olan Patricio Guzman'ın 1975 yılında tamamladığı 3 bölüm ve 5 saatten oluşan The Battle of Chile (La Batalla de Chile) - Şili Savaşı belgeselinin üçüncü bölümü.

The Song Remains the Same, İngiliz rock grubu Led Zeppelin'in yer aldığı 1976 konser filmidir. Çekimler 1973 yazında, New York City'deki Madison Square Garden'daki üç gecelik konserler sırasında, Shepperton Studios'ta ek çekimler yapıldı.

Hikâyenin merkezinde, Sibirya Taygası'nda Yenisey nehri kıyısındaki Bakhtia köyünün yerli halkının yaşamı yer alıyor. Kamera, bir yıl boyunca köydeki kahramanları takip ediyor. Son yüzyıllarda günlük rutinleri neredeyse hiç değişmeyen yerliler, hayatlarını kendi kültürel geleneklerine göre yaşamaya devam ediyor.

Kim demiş hikâye anlatıcılığı sona eriyor diye! Dünyanın en eğlenceli ama güvenilmez hikâye anlatıcılarıyla tanışmaya ne dersiniz? Sarah Polley, hem yönetmen hem de adeta bir detektif gibi kendi ailesini sorguya çekiyor. Geçmiş bilgi kırıntıları arasında kayboluyor, onları birbiriyle çarpıştırıyor. Bir süre sonra itirafların, gerçeklerin, aile hikâyelerinin değişik bakış açılarından anlatılınca ne kadar farklılaştığını ortaya koyuyor.İyi seyirler..

The Band grubunun veda konserini konu alan Scorsese belgeseli. Film, konserin yanı sıra grup elemanlarının kulis içi görüntülerine, Bob Dylan ve Neil Young ve Ringo Starr gibi ünlü müzisyenlerle yapılan röportajlara yer veriyor. The Last Waltz bugün Scorsesenin müzik belgesellerinin öncülü sayılıyor.

62 dakikalık bu belgeselde yönetmen Andrei Tarkovsky'nin Nostalghia filminin hazırlıkları için İtalya'da yaptığı yolculuklar incelenmektedir.

Belgesel, Irak'ın Kuveyt işgali sonrası ateşe verdiği 600'den fazla petrol kuyusunun haftalarca, hatta aylarca söndürülemeyen yangının söndürülme çabasını konu ediniyor ve "dünyanın sonu geldi" hissayatını, "karanlık" gerçekliği ve "ateşli" gerçeküstülüğüyle beyaz perdeye taşıyor. Basra Körfezi'ni bir ölü denize dönüştüren, yarım milyon ton petrolün atmosfere karışmasına ve asit yağmuru olarak başımıza yağmasına, Kuveyt çöllerinin, ormanlarının bir petrol nehrine dönüşmesine sebep olan bu korkunç olayı yönetmen Werner Herzog yerinde gözlemliyor ve bizlerin de bilgilenmesini sağlıyor.Lektionen in Finsternis (Lessons of Darkness) - Karanlıkta Dersler, etkileyici bir savaş belgeseli olmasının yanında aynı zamanda yıllar geçse de unutulmayacak olan bir arşiv niteliğinde.

Politik açıdan solcu görüşü benimsediğini çekincesizce ortaya koyan; yaşam ve ölümlülük üzerine düşüncelerden sanatın toplumdaki rolüne saparken toplum dışına itilmişlere ve marjinallere saygılarını sunan belgesel, çok farklı konulara değiniyor. Bununla birlikte Varda, filmin kendisinden uzaklaşmasına izin vermiyor; izleyici, sanki bir yolcu koltuğunda oturmuş, usta bir kaptanla aydınlatıcı bir yolculuğa çıktığı hissine kapılıyor. Filmdeki en muhteşem anlardan birinde, yönetmen Varda, ağaçtan olgun incirleri toplayıp oracıkta yerken, varlıklı ve bencil insanların açgözlülüğüyle ilgili bir tirada başlıyor. Beylik Marksist teoriyi ezbere okumak yerine sadece bir gözlemini dile getiriyor: ‘iyi olmak istemiyorlar.’ Merkezinde, semt pazarları kapandıktan sonra yiyecek bulmak için artıkları toplayan veya çöplükleri karıştıran modern zamanların rençperlerinin bulunduğu bu acımasız gerçek, belgesel boyunca yankılanıyor.

Çekildiği yılda belgesel tarihini alt üst etmiş bir film. Filmdeki röportajlar ve itiraflar kanıt olarak gösterildi ve yargılanan kişiyi idamdan kurtararak beraat ettirdi. Film 1970ler de işlenen bir polis cinayetini aydınlatmak için o dönemdeki görgü tanıklarıyla, polislerle ve sanıklarla yapılan röportajlardan oluşuyor. Film genel anlamda 12 Angry Manin gerçekte vücut bulmuş hali olarak tanımlanabilir.

Yaklaşık 20 yıl boyunca Fransız toplumu Alman İşgalinin yol açtığı ahlaki sorunları incelemeye pek istekli görünmedi ama Mayıs 1968in derin huzursuzlukları yeni bir açık sözlülüğe yol açtı. Marcel Ophüls’un belgeseli Le Chagrin et la Pitié, Clermont-Ferrand kasabasındaki olaylara odaklandı. Fransız ulusal televizyonu başlangıçta Ophülsü desteklese de daha sonra filmin yayınlanmasına izin vermedi. Bunun üzerine sanat evlerinde gösterilen film kısa sürede yılın en çok tartışılan yapımı oldu. Bu ilk gösterimleri dünya çapında bir dağıtım izledi ve savaştan kurtulmuş insanların anılarının arşiv çekimleriyle desteklenmiş dört saatlik kayıt, kısa sürede dünya sinemasının en çok beğenilen belgesellerinden biri oldu. Konuşmacıların zor, utandırıcı sorgulamalara hazırlıksız tepkileri, farklı tanıklıklar sayesinde ortaya çıkarılan yalanlar ya da çarpıtmalarla oluşturduğu duygu, adının da belirttiği gibi, kederdir.

Chicago'da yerel bir takımda oynayan ve birer NBA yıldızı olma hayali kuran Arthur Agee ve William Gates adlı iki siyahi gencin gerçek hayat hikayelerini anlatılıyor. Yetenekleriyle dikkat çeken gençler, bir sosyal-sportif proje kapsamında sokaklardan alınıp, beyazların hakim olduğu bir okula yerleştirilirler. İdolleri (Isiah Thomas) ile aynı lisede (St. Joseph) profesyonelliğe doğru çıktıkları bu yolculuklarında, bir yandan farklı bir sosyal çevreye adapte olmanın getirdiği zorluklar ve ergenlik problemleriyle başetmek, diğer yandan da ağır çalışma temposu, sakatlıklar ve form gibi basketbola özgü sıkıntılarla yüzleşmek mecburiyetinde kalacaklardır.

Bu film, Haziran 1973'te Kentucky, Harlan County'deki Eastover Madencilik Şirketi'nin Brookside Madeni'ne karşı kömür madencilerinin grevini belgelemektedir. Eastover'ın sözleşme imzalamayı reddetmesi (madenciler Amerika Birleşik Maden İşçileri'ne katıldığında) bir yıldan fazla süren ve silahlı şirket haydutları/iş kırıcıları ile grev yapan madenciler ve onları destekleyen kadın halk arasında şiddetli çatışmalar içeren greve yol açmıştır. Yönetmen Barbara Kopple, bize madencilerin tarihsel sıkıntıları ve UMWA'nın tarihi hakkında biraz arka plan bilgisi vererek grevi perspektife oturtmaktadır. 2004 yılında New York Women in Film & Television ile ortaklaşa Academy Film Archive tarafından korunmuştur.Barbara Kopple'ın Akademi Ödülü kazanan belgeseli, efsanevi country ve bluegrass sanatçıları Hazel Dickens, Merle Travis, Sarah Gunning ve Florence Reece'in yer aldığı tüyler ürpertici bir film müziği eşliğinde, hayatta kalmak için mücadele eden bir topluluk ile kâra adanmış bir şirket arasındaki on üç aylık mücadelenin yürek burkan bir kaydı.

Sinemanın 100 yıllık ömründe eşcinsellik nadiren beyaz perdeye yansıdı. Yansıdığında ise sadece gülünecek, acınacak ya da korkulacak bir şey olarak gösterildi. Bunlar hızla geçen ancak unutulmaz görüntülerdi ve hala süren birer efsane gibiler. Büyük mit yaratıcısı Hollywood; heteroseksüellere eşcinseller hakkında, eşcinsellere de kendileri hakkında ne düşünmeleri gerektiğini öğretti. Kimse bu etkiden kaçamadı...Vito Russo'nun aynı adla yazdığı kitaptan yola çıkılarak hazırlanan The Celluloid Closet - Sakıncalı Film Dolabı, Hollywood'un ilk günlerinden itibaren eşcinselliğe bakışını ve eşcinsellerin sinemada kendilerine nasıl bir yer bulduğunu anlatıyor. Filmin toplam 7 ödülü bulunuyor.

1983te askeri diktatörlüğün yıkılmasından sonra, birbirini izleyen demokratik hükümetler, Arjantini dünyanın en liberal ve müreffeh ekonomisi haline getirme iddiasında olan bir dizi reform başlattı. Yirmi yıldan kısa bir süre sonra, Arjantinliler kelimenin tam anlamıyla her şeylerini kaybettiler: büyük ulusal şirketler değerinin çok altında yabancı şirketlere satıldı; özelleştirmelerden elde edilen gelirler yozlaşmış yetkililerin ceplerine aktarıldı; revize edilmiş iş kanunları çalışanların tüm haklarını elinden almış; geleneksel olarak önemli bir gıda maddesi ihracatçısı olan bir ülkede yetersiz beslenme yaygındır; milyonlarca insan işsiz ve yoksulluğa düşüyor; ve tasarrufları nihai bir bankacılık çöküşünde ortadan kayboldu. Film, Arjantinin yıkıma giden yolunu belirleyen çok sayıda siyasi, mali, sosyal ve yargısal yönü vurguluyor.

Katalan mimar Antoni Gaudí (1852 - 1926) dünyanın en şaşırtıcı binalarından, iç mekanlarından ve parklarından bazılarını tasarladı; Japon yönetmen Hiroshi Teshigahara, yirminci yüzyılın ikinci yarısının estetik açıdan en cüretkar filmlerinden bazılarını inşa etti. Burada onların sanatı eşsiz, büyüleyici bir sinema deneyimiyle birleşiyor. Görsel bir şiirden daha az belgesel olan Teshigaharas Antoni Gaudí, izleyicileri Gaudi'nin henüz tamamlanmamış devasa başyapıtı Barselona'daki Sagrada Familia katedrali de dahil olmak üzere gerçekten muhteşem mimarisinde bir tura çıkarıyor. Teshigahara, konusunun organik yüzeylerindeki kıvrımlar kadar cesur ve şehvetli kamera çalışmasıyla Gaudi'yi filmde ölümsüzleştiriyor.

Mısır, Hindistan, Türkiye, Romanya, Macaristan, Slovakya, Fransa ve İspanya çingenelerinin danslari ve müzikleri ile yer aldığı bir yapım..

Bundan bir süre önce, dünyanın en eski uygarlıklarının mekanı Anadolu’ya doğru yola çıkan Nezih Ünen ve ekibi, benzersiz bir sinema projesini de başlatmış oldu. Unutulmuş topraklarda geçen ve yapımı 6 yıl süren film, 2008 yılında festivallerde, 2010 yılında ise salonlarda seyirci ile buluşarak gün ışığına çıktı. Görkemli bir geçmişten bugüne kalan şarkı, dans ve ritüellerin modernize edilerek ölümsüzleştirildiği bu ilk ‘Gerçek Yaşam Müzikali’nde dünya, bilmediği belki de son büyük uygarlıkla, Anadolu ile tanışıyor. Yapımı kadar, yayınlanmasında da pek çok güçlükle karşılaşılan Anadolunun Kayıp Şarkıları projesi, herşeye rağmen sessiz bir süreç içinde uluslararası alanda geniş kitlelere ulaştı ve ulaşmaya devam ediyor. İçeriğindeki benzersiz kültürler, tarihi mekanlar ve doğal ortamlar her geçen gün silinip yok olurken geriye bu film ve albümündeki şarkılar, danslar ve anılar kalmakta.

The Love Goddesses, beyazperdeyi süsleyen bazı önemli ve en güzel aktrislere yer veriyor. Film endüstrisinin, sessiz film çağından günümüze seks tasvirini ve aktrislerin seks tasvirini nasıl değiştirdiğini gösteriyor. Lillian Gish'in oynadığı sessiz film True Heart Susie'den, Jeanette MacDonald'ın (Nelson Eddy öncesi) ve Elizabeth Taylor'ın oynadığı, seks ve sofistikeliği harmanlayan Love Me Tonight'a (1932) ve A Place in the Sun'da Elizabeth Taylor'a klasik sahneler gösteriliyor.

Filistinli bir köylü olan Emad Burnat, dördüncü çocuğu doğduğu zaman olan 2005 yılında ilk kamerasını satın alır. Kendi tecrübeleriyle kameramanlığı öğrenen Burnat, Bil'in adlı köyde gerçekleşen tecrit bariyerine karşı direniş gösteren köylüleri ve oğlunun büyümesini kameraya kaydeder. Direnişe karşılık köyde hemen her gün tutuklamalar, şiddet, zeytin ağaçlarının yıkılması gibi olayları da kameraya kaydeden Burnat, dikkatleri üzerine çeker. Arkadaşları, kardeşleri ve kendisi dahil olmak üzere çoğu kişi ya vurulmuş ya da tutuklanmıştır. Yapılan zulmü delil olarak kameraya kaydeden Burnat'ın kameraları ise delilleri yok etmek amacıyla ya kırılmış ya da ateş edilerek kullanılamaz hale getirilmiştir. 5 Kırık Kamera'sı olan Burnat ise İsrailli film yapımcısı Guy Davidi ile beraber bu belgeseli hazırlarlar. Her bir kamera, Burnat'ın hayat hikayesini ve tarihin bir kesitini gösterir.

This Much I Know to Be True belgeseli, Nick Cave ile Warren Ellis‘in son iki stüdyo albümleri Ghosteen ile CARNAGE‘ın dünyalarından keşifler sunarken bir yandan da ikilinin yaratıcı birlikteliklerinin perde arkasını gözler önüne seriyor.

1955'te Clouzot, arkadaşı Pablo Picasso ile biraraya gelerek sanatçının farklı çalışma yöntemlerini olabildiğince kameraya almaya çalışırlar. Picasso çalışırken kamera tam karşısında O'nu çeker, fırçasıyla yarattığı darbeleri ve akan boyaları hareket halinde yakalar. Bunun sonucunda Clouzot'nun filmi - perdesi ve karesi, Picasso'nun tuvali haline gelir ve izleyici olarak kendimizi sanatçının olağanüstü yaratıcı dehası; güzel yapıtları ile ani yarattığı imgeler ve yeni fikirler içinde buluruz.Bir matadorun boğayı karşısına alması gibi, sanatçı da tuvalini alır karşısına. Sanatçı fırçasını savurdukça, resim gözlerimiz önünde dans etmeye başlar. Yepyeni belgesel tarzına öncülük eden bu sanat filmi, yaratma anını ve gizemini irdeler. Filmde, sanatçı 20 siyah-beyaz ve renkli resim yaratır. Kağıttan akan mürekkebi kullanarak Picasso'nun hızla çizdiği desenleri yönetmen Clouzot tersinden çekme imkanı bulur. Sanatçı renkli boya kullanmaya başladığı zaman sinemacı da renkli filme geçer ve stop-motion animasyon tekniğinin sihrini kullanır. Le Mystère Picasso (The Mystery of Picasso) - Picasso'nun Gizemi; büyüleyici, etkileyici ve unutulmaz bir film olarak, sanat üzerine yapılmış en iyi belgesellerden biridir. Film, Fransız Hükümeti tarafından 1984'te ulusal bir hazine olarak kabul edilmiştir.

Belçikalı film yapımcısı Chantal Akerman, New York'ta yaşıyor. Şehrin filme alınmış görüntülerine, Chantal Akerman'ın Brüksel'deki evindeki sevgi dolu annesinin metinleri eşlik ediyor. Akerman'ın bizzat kendisi tarafından okunan annenin sözleri yavaş yavaş kaybolurken, Şehir giderek daha fazla ön plana çıkıyor.

Endişeye gerek yok. İran’da İslami rejimin devamı için çalışan din adamları, bir insanın olabileceği her şey olmuşlar. Danışman, avukat, politikacı, psikanalist, filozof ve hatta gerekirse tıp doktoru. En azından muhteşem demagoglar. Mesela, birbirlerini hormonal dengesizlik yarattığı için müziğin sağlıksız olduğuna ikna edebiliyorlar. Her iddianın sonuna kaynak göstermeden “bilim kanıtladı” ibaresi ekleyebiliyorlar. Fransa’da yaşayan liberal bir naif İranlı, bu din adamlarına birlikte yaşamanın mümkün olduğunu, İran’ın kendisi gibileri de taşıyabileceğini göstermeye kararlı. Hepi topu dört kişiyi, bir evde kısa bir süre beraber yaşamaya ikna etmesi üç yılını alıyor. Herkes ailesiyle gelecek, odalarında özellerini yaşayacak, salonda ise ortak bir kamusal alan yaratacaklar. Kadından müziğe, yaşamdan ahirete her şey masaya yatırılıyor. En hafif deyimiyle, çıldırtıcı bir şekilde aydınlatıcı bir deneyim.

İkinci kuşak Sovyet sinemacılarından biri Mikhail Romm. Hemen tümü arşivlerden derlenmiş, aralarında Hitler’in özel film arşivi, SS subaylarının çektiği özel filmler, Sovyetler’in ve diğer kimi ülkelerin devlet arşivleri gibi kaynaklar da bulunan bir materyali kurgulayarak oluşturduğu anıtsal “Sıradan Faşizm” filmiyle, Almanya’da Nazizm’in 1930’larda başlayan yükselişini ve savaş sonuyla birlikte gelen çöküşünü anlatıyor. Bunun yanı sıra, aynı zamanda, “faşizm”in içinde oluştuğu koşulları, sıradan, küçük, önemsiz bulunan olaycıklarla, tehlikeli hoşgörülerle, gündelik boş verişlerle, yerine getirilmeyen görevler ve kaçınılan sorumluluklarla nasıl palazlandığını da gösteriyor. Bir taraftan “eğlenceye boğulmuş” ve çökmekte olan “soyluları ve zenginleriyle”, diğer taraftansa, Hitler ve Mussolini’nin şahsında cisimleşen pespaye bir hakimiyet tutkusuyla çok başarılı bir üslupla dalga geçerken, diğer taraftan bu kepazeliklerin ağır bedellerini de seyircinin önüne koyuyor.

Dont Look Back - Arkana Bakma, Bob Dylan'ın 1965 yılındaki İngiltere turunu anlatan D.A. Pennebaker yapımı 1967 tarihli bir belgeseldir. 1998 yılında film kültürel, tarihi ve estetik açıdan önemli olduğu için Kongre Kütüphanesi'nde saklanmak üzere ABD Ulusal Film Arşivi tarafından koruma altına alınmıştır.

Dünya prömiyerini 2015 Sundance Film Festivali'nde yapan Meru adlı belgesel film, milyonlarca kişinin yakından takip etmiş olduğu etkinlikte iki farklı dalda aday gösterilip, Belgesel alanında İzleyici Ödülü'nü elde edip, daha sonraki süreç içerisinde ise birçok festivalde yer almıştır. 2015 ABD ve Hindistan ortak yapımı olan Meru adlı eserin yönetmenliğini Jimmy Chin ve Elizabeth Chai Vasarhelyi ikilisi üstlenmiştir. Aksiyon ve macera türündeki Meru adlı belgesel, 3 elit dağcının, Hint mitolojisinde tanrıların buluşma yeri ve barınağı olarak geçen kutsal dağ Meru'ya tırmanış hikayesi konu ediniyor.Yapımcılığını Jimmy Chin, Shannon Ethirdge ve Elizabeth Chai Vasarhelyi üçlüsünün üstlenmiş olduğu eserin, heyecanlı müziklerini ise J. Ralph ele almıştır. IMDb puanı 8,5 Meru adlı eserin süresi ise 1 saat 27 dakikadır. Bu müthiş belgeselde şu isimler Conrad Anker, Grace Chin, Jimmy Chin, Amee Hinkley, John Krakauer, Jennifer Lowe-Anker ve Renan Öztürk yer almıştır.

One More Time with Feeling, Nick Cave’in oğlu Arthur’un ölümünden sonra, Nick Cave & The Bad Seeds’in Brighton’da kaydettikleri Skeleton Tree albümünün yaratım sürecine ve onu çevreleyen kişisel travmalara odaklanan bir müzik belgeseli. Program kapsamında izleyeceğiniz diğer bir film olan Korkak Robert Ford'un Jesse James Suikastı’nın da yönetmeni Andrew Dominik imzalı belgesel Nick Cave'in albümün stüdyo kaydı sırasında içinden geçtiği zor döneme ve özel hayatına çok yakından tanıklık ediyor. Grubun stüdyo kaydı sırasındaki etkileyici canlı performansları ve Nick Cave röportajlarıyla dolu, sade olduğu kadar içten bir yapım.

Bu belgesel, eski ve dijital dönem filmlerin tarihini ve işleyişini inceliyor. Sinema sanatçılarının ve yönetmenlerinin yaratıcılıklarını dışavurmada yardımcı olan film dünyasını bu iki çağ boyunca, devrimleriyle işliyor ve günümüzdeki imkanlarını gösteriyoru. Yönetmen, sinematograf, colorist, bilim adamı, mühendis ve oyuncuların tecrübelerini, görüşlerini ve iki dönem sineması hakkındaki yorumlarını, sinemanın bugünkü hâle nasıl geldiğini ve neler getirebileceğini görüyoruz.

Tarık Hodziç, Bruce Dickinson’un 1994’te çıkarılan Saraybosna konseriyle ilgili belgeselini yazıyor ve yönetiyor. Şehir kuşatma altındayken Dickinson, korkunç şiddetin ortasında yakalanan yerel halk için bir rock konseri düzenledi.Buraya giden hayranların katkılarıyla birlikte konserden arşiv görüntüler yer almaktadır.

Film, yönetmenin “Memorias del Saqueo” ile başlayan üçlemesinin son parçası olarak düşünülebileceği gibi üçlemeden bağımsız olarak da izlenebilir. 21. yüzyılın başlarından itibaren Arjantin’de ortaya çıkan ekonomik ve sosyal krizleri ele aldığı tarihsel belgeler niteliğindeki diğer iki filmden farklı olarak bu filmde yönetmen bugünün ve geleceğin kuşaklarına daha iyimser bir bakış açısı ile seslenmektedir. Film boyunca Solanas ülkenin farklı bölgelerini ve muhtemelen birçok Arjantinlinin dahi bilmediği ulusal kuruluşları göstererek ülkenin potansiyel ve mevcut teknolojik ve bilimsel konumunu, yer altı zenginliklerini, çalışkanlığını bilimsel ve tarafsız bir dille sunmaktadır. Film basit bir şekilde yapılandırılmıştır ve basit bir mesaj vermektedir: Burada, Arjantin’de de yapabiliriz.

Godfrey Reggio, Qatsi Üçlemesi’nin son bölümünde dijital devrimi işliyor. Yavaş çekim, time-lapse, bilgisayarla üretilmiş görüntüler ve buluntu film gibi çok çeşitli sinematik tekniklerin kullanıldığı bu film, doğaldan yapaya geçişin tamamlandığı bir dünyayı anlatıyor. Küreselleşme başarılmıştır, bütün etkileşimlerimiz artık teknoloji aracılığıyla gerçekleşmektedir ve bütün görüntülerin üzerinde oynanmıştır. Bu (sanal) gerçeklikte Reggio, “iletişim” kakofonisinin insanlığı dil ötesi bir yaşantıya sürüklediği bir çağın, çılgınca olduğu kadar düşündürücü tablosunu çiziyor.Qatsi üçlemesinin ilk filmini Coppola, ikinci filmini Lucas ve son filmini de Soderbergh finanse etmiştir.