Michael Haneke, 1997 yılında çevirdiği Funny Games'den sonraki bu son filminde, Paris'te yaşayan bir gurup sıradan insanın hayatından bölümler yansıtıyor. Kalabalık bir bulvarda, adamın biri garip bir dilencinin eline buruşturulmuş bir kağıt parçası atar. Bu kağıtta yazılanlar, kendi hayatlarını yaşamakta olan öğretmen Amadou (Ona Lu Yenke), sinema oyuncusu Anne (Juliette Binoche) ve dilenci Mariayı (Luminita Gheorghiu) bir şekilde birbirine bağlar.

12. yüzyılın İspanyol halk Kahramanı Rodrigo Diaz (El Cid)'ın Mağripli komutan Ben Yussuf ve ordusuna karşı verdiği savaşı konu almaktadır.Savaş sahneleriyle uzun yıllar akıllardan çıkmayan ve usta oyuncu Charlton Heston ve güzel, yetenekli oyuncu Sophia Loren'i buluşturan film, 1961 yılında üç dalda Oscar'a aday olarak da adından çok söz ettirmişti...

Emektar öğretmen Andrew, hayatının başarısız olduğu gerçeğiyle yüz yüze gelir.Andrew, bir İngiliz özel okulunda soğuk, sevilmeyen bir öğretmendir. Birden mesleğinin, evliliğinin ve hayatının tamamen başarısız olduğunu fark eder. Bir doktor ona daha kolay bir iş bulmasını, 18 yıldır Yunanca ve Latince okuttuğu okuldan ayrılmasını tavsiye eder. Andrew’u aldatan eşini Greta Scacchi, fizik öğretmeni Frank’i Matthew Modine oynuyor.Terence Rattigan’ın oyunu The Browning Version sinemacılar tarafından o kadar beğenildi ki, dört kez beyazperdeye uyarlandı. Kahramanı Andrew Crocker-Harris’i; 1951’deki ilk filmde Michael Redgrave, daha sonraki iki TV filminde sırasıyla Peter Cushing ve Ian Holm (30 yıl arayla, 1955 ve 1985) ve bu sefer izleyeceğimiz Mike Figgis filminde de İngiliz sinemasının bir başka büyük oyuncusu, Albert Finney oynadı. İlk kez Londra’daki Phoenix Theatre’da, 8 Eylül 1948’de sahneye konan The Browning Version, gelmiş geçmiş en iyi tek perdeli oyunlardan biridir ve yazarının ciddi, olgun bir oyun yazarı sayılmasını sağlamıştır.

Marius otuzlu yaşlarının sonlarında, eşinden ayrılmış bir adamdır. 5 yaşındaki kızı Sofia annesi Otilia ile birlikte yaşamaktadır. Otilia'nın anne ve babası da torunları Sofia'ya göz kulak olmaktadır. Marius, kızının yaş gününde onu alıp piknik yapmaya götürmek için gelir ancak Otilia evde yoktur. Otilia'nın anne babası da annesi yokken çocuğu teslim etmek istemezler. Sinirleri iyice gerilmiş olan Marius için artık sabrın sonu gelmiştir...

Kosmos mucizeler yaratan bir hırsızdır. Dağlardan taşlardan, ağlayarak ve sanki birilerinden kaçar gibi gelir bu zaman dışı sınır şehrine. Şehre girer girmez nehirde boğulan bir küçük çocuğu kurtarır ve mucize yaratan insan olarak hemen kabul görür şehirde. Kosmos sıradan birisi değildir. Kosmos’u hiç yemek yerken ya da uyurken görmeyiz. En büyük ihtiyacı çay, tek besini ise avuç avuç yediği kesme ya da toz şekerdir. Şaşırtıcı maharetlerinden birisi de yüksek yüksek ağaçlara büyük bir kolaylıkla tırmanıp, incecik dallarında bir kuş gibi oturabilmesidir. Kosmos herkesi irkilten bir isteğini açık sözlülükle belirtir: Aşk peşindedir.

Lourenco, Sao Paolo’da bir ikinci el dükkânı sahibidir. Lourenco soğuk alışveriş ilişkisinden yavaş yavaş tuhaf bir zevk almaya başlar, zira dükkânına gelen ve malî zorluklar içinde olan müşterileri haksız bir şekilde istismar etmek hoşuna gitmektedir. Lourenco dünyayı, sadece kullanılmış eşyaların değil, insanların da – tercihen düşük fiyatlara - satılık olduğu bir yer olarak görür. Dükkânına gelen insanları özelliklerine veya sundukları eşyaya göre sınıflandırır; “gelin”, “gramofon adam”, veya “uyuşturucu bağımlısı”. İnsanları “eşyalar haline dönüştürme” süreci sadece Lourenco bazı insanlarla ilişkisinde kendisine yabancı gelen bir para birimine, yani şefkate başvurmak zorunda kaldığı zaman sona erecektir. Ayrıca, sembolik bir şekilde, dükkânda kötü kokular saçan kanalizasyon da onu çok rahatsız etmektedir. Kontrolü altında olduğunu sandığı karakterlerin karşısında Lourenco dünya görüşünü tekrar gözden geçirmek zorunda kalır.

Bir İspanyol aktör, bir filmin çekimleri sırasında ortadan kaybolur. Cesedi hiçbir zaman bulunamasa da polis onun uçurum kenarında kaza geçirdiği sonucuna varır. Yıllar sonra gizem günümüze geri dönüyor.Kült yönetmen Víctor Erice'nin yıllar sonra çektiği ilk film.

2007 yılında Belçikada yaşanan gerçek bir olaydan esinlenilen film, Pakistanlı bir aileye sahip olan 18 yaşındaki Zahira'nın Belçika'da batılı kızlar gibi yaşarken hamile kalmasını ve ailesinin onu bir Pakistanlı ile evlendirmeye çalışması nedeniyle genç kızın direnmesini ve ailesiyle arasının bozulmasını konu alıyor.

1966 yılında İspanya’da geçen filmde, bir lisede İngilizce/Latince öğretmenliği yapan Antonio, çok büyük hayranlık duyduğu Beatles grubunun efsanevi solisti John Lennon ile tanışabilmek için Almeira’ya doğru yola çıkar. Yolculuğu sırasında iki otostopçu Belén ve Juanjo’yu arabasına alacak ve bu yolculuğu beraber sürdüreceklerdir.

Remy asık suratlı, müzik kariyerinde hiçbir yere varamayan, eşi Martine'le olan 8 senelik evliliği çökmeye başlayan birisidir. Martine bir araba kazasında ölür ve Martin'in on dört yaşındaki kızı Marion babasının yanına taşınmaktansa Remy'nin yanında kalmayı istemektedir. Remy bu fikri beğenir: Marion'u sevmektedir, onu kendisi yetiştirmiştir ve Marion ona duygusal bir sorumluluk getirmektedir. Marion'un babası bu duruma itiraz eder, ama Marion çok isteklidir ve sonunda babası mecburen yumuşar. Marion kısa süre sonra Remy'ye onu çekici bulduğunu, artık kendisnin de "bir kadın" olduğunu ve neden sevgili olamayacaklarını sorar. Remy bu teklif karşısında dehşete düşer, fakat Marion'un babasıyla geçirdiği Noel esnasında Marion'u özlediğini fark eder. Sevgili olsalar ne olur? Ya sonrası? Ya Remy'den daha yaşlı bir kadın bu tabloya girerse?

İranda kadınların stadyuma girerek erkeklerle birlikte maç seyretmesinin yasak olması üzerine, İranın 2006 Dünya Kupasına kalmasının belli olacağı son maçı statta izlemek isteyen kadınlar tek bir çare bulurlar: stadyuma erkek kılığında girmek. Kadınların bir kısmı, kalabalık arasından farkedilmeden girmeyi başarsa da bazıları, polisin dikkatini çeker ve stadın dışında bir yere, maç bitene kadar göz altında tutulmak üzere götürülürler. Hayattaki, belki de en büyük istekleri olan, o maçı stadyumda canlı canlı izleyebilme şansını malesef ki kaybetmişlerdir.

Cannes'da Altın Palmiye'yi kazanan Ahdat Sanawovach El-Djamr (Chronique Des Années de Braise) - Ateş Yıllarının Öyküsü, Fransız sömürgesindeki Cezayir’in özgürlük savaşını konu ediniyor. Film, kuraklıkla başa çıkmaya çalışan ve Cezayir Kurtuluş Savaşı’nın başlangıcından hemen önce direniş hareketine katılan bir çiftçinin öyküsünü anlatıyor.Mohamed Lakhdar-Hamina’nın zengin renkleriyle CinemaScope çektiği çarpıcı ve destansı film, dünya sinemasında az bulunan bir cevher niteliğinde.

Sorumsuz grafiti sanatçısı Daniel, en az onun kadar umursamaz Franc adında bir kız, Dede yani Roger, uykusuzluk çeken bir yargıç ve küçük bir Fiat 500 hakkında bir öykü. Franc ve Daniel, sorumluluktan ve bağlanmaktan alabildiğine kaçar, Dede ise bütün kurallara uymak ister; bir yargıç, Daniel’i duvarlara yazı yazmaktan suçlu bulur ama adliyeden çıkar çıkmaz, işini, ailesini, her şeyi geride bırakmaya karar verir.

+ 18. Amsterdam'a isteyerek veya mecburen gelen 6 kişinin isteyerek veya istemeyerek kesişen hayatları sonucunda birbirlerinin yaşamlarında bıraktıkları kalıcı etki konu ediliyor * İsmi ile ironik filmde, altı farklı öykünün şaşırtıcı bir gerçeklik ve kurguyla kesişmesi oldukça etkileyici. Faşizmi anlamayı kolaylaştırırcasına, mutlu aile babasının uygun ortamda nasıl bir canavara dönüşebiliyor olduğunun gösterilmesi ve güç karşısında hissedilen çaresizliğin uygun müzik ile de duyumsatılmasıyla önemli bir film çıkmış ortaya * Son zamanlarda seyrettiğim en iyisi..Siz de benim gibi keşisen hayatları anlatan filmleri (Amores perros, Crash , 21 Gram vb.) filmleri seviyorsanız bu filmi de mutlaka görün.

İsveçte monarşi kaldırılmış ve şehrin göbeğindeki kraliyet sarayı bir modern sanat müzesine dönüştürülmüştür. Müzenin baş küratörü Christian, modern dünyanın tüm gerekliliklerini ve aynı zamanda kendine özgü duyarlılıklarını yerine getiren bir adamdır. Ancak hayatı rayından çıkmak üzeredir: telefonunun çalınmasından sonra yaptığı hareketler, onu utanç verici durumlara düşürür. O sırada müzede sergilenecek Arjantinli bir sanatçının yeni enstalasyonu Karenin tanıtımını yapacak halkla ilişkiler şirketi çok provokatif bir kampanya hazırlayınca tam bir kargaşa ortamı oluşur. Christian ve müze için varoluş amaçlarını sorgulamaları gereken bir ortam oluşmuştur.

Tükenmiş, alkolik gazeteci Winkiel, 1980 Gdansk tersanesi grevinin karizmatik lideri ve güçlü bir hatip olan Maciek Tomzyk’in eylemlerini araştırmakla görevlendirilir. Genç ruhlu bir radikal olarak tanınıyor olmasından faydalanarak Tomzyk’le dayanışma içindeymiş gibi görünse de asıl amacı parti önderlerinin umduğu şekilde Tomzyk’in kirli çamaşırlarını ortaya çıkarmaktır. Ama sendika liderinin arkadaşlarıyla ve gözaltına alınmış eşi Agniezska ile yaptığı röportajlarda, Tomzyk’in çektiği çileleri, 1970 yılında hükümetin işçilere yaptığı saldırılarda babasının öldüğünü öğrenen Winkiel’in geçmiş idealizmi yeniden canlanır ve kariyerini riske atmak uğruna grevcilerin yanında yer alır.Yalnızca önemli bir tarihi belge değil, aynı zamanda muazzam bir aşk hikayesi ve idealizm ve uzlaşma üzerine zamansız bir inceleme. Öfke, şiir, insanlık ve duygu dolu büyük bir film. 1981’de Altın Palmiye kazandı ve Wajda’nın Polonyadaki rejim tarafından istenmeyen kişi ilan edilmesine neden oldu.

"Respiro" (Nefes Alıyorum), 2002 yapımı bir film olup, Cannes Film Festivali'nde 3 önemli ödül kazanmıştır. Film, Sicilya'da yaşayan bir kadının hayatının zorluklarını ve toplumun beklentilerine karşı duruşunu konu alır. Eleştiriler, filmin görselliği ve güçlü karakterizasyonu ile öne çıktığını, ayrıca Sicilya kültürünün etkili bir şekilde yansıtıldığını belirtmektedir. İzleyicilere sunulan duygusal derinlik ve atmosfer nedeniyle, film genel olarak olumlu yorumlar almıştır.

Cezayir Özgürlük Savaşçıları ile olan ilişkisi yüzünden Fransa Özel Gizli Birliği tarafından takip edilen bir aydın, uzun süre evli olduğu eşinden ayrılır ve Cezayir kökenli bir kadın ile ilişki yaşamaya başlar. Ancak her iki tarafta aşırılık yanlısı taraflarca hedef haline gelir. Melankoli ve Politik Yorgunluk İçinde Bir Aşk Portresi1. Tematik Derinlik ve Tarihsel Arka PlanGarrel, 1968 sonrası Fransız solunun dağılan ideallerini, bireysel yalnızlık ve aşkın kırılganlığı üzerinden irdeler. Film, bir fotoğrafçı (Mireille Perrier) ve eski bir devrimci (Maurice Garrel) arasındaki tutkulu ama yıkıma giden ilişkiyi anlatırken, "gece" metaforuyla politik umutların karardığı bir dönemi simgeler. 1970'lerin terör eylemleri sonrası "yenilmiş" aktivistlerin iç göçü, Garrel'in karakteristik siyah-beyaz görsel diliyle bütünleşir.2. Biçimsel Özellikler ve Estetik Görsellik: Siyah-beyaz kullanımı, Jean-Luc Godard'ın "À bout de souffle"undaki gibi bir gerçekçilik değil, daha çok bir rüya kaydı hissi verir. Uzun plan sekanslar ve loş ışık, karakterlerin içsel kaosunu yansıtır. Diyaloglar: Minimalist ve şiirsel. Örneğin, "Özgürlük artık gecenin renginde" gibi replikler, politik dilin kişisel çöküşe dönüşümünü vurgular. Müzik: Deneysel jazz ve sessizlik anları, gerilimi artırır.3. Karakterler ve Psikolojik Katmanlar Kadın karakter (Anne), aktif bir sanatçı olmasına rağmen, erkeğin geçmişinin gölgesinde kalır. Garrel'in feminist eleştirilere açık bu tutumu, filmdeki "devrimci erkek melankolisi" klişesini güçlendirir. Erkek karakter (Claude), kaçışı ve eylemsizliği seçerek, 68 kuşağının çözülüşünü temsil eder. Onun afyon bağımlılığı, politik idealizmden bireysel uyuşukluğa geçişin metaforudur.4. Eleştirel Zayıflıklar Politikanın Silikleşmesi: Garrel, tarihsel bağlamı kişisel dram uğruna fazla arka plana atar. Militan şiddet gibi temalar yüzeysel kalır. Kadın Bakışının Eksikliği: Anne'nin arzusu, erkeğin krizine hizmet eden bir araç gibi işlenir. Bu, Garrel'in diğer filmlerinde de (örn. "Les Amants Réguliers") tekrarlanan bir sorundur.5. Sonuç: Neden İzlenmeli?"Liberté, La Nuit", devrimci romantizmin çöküşünü şiirsel bir dille anlatan, görsel olarak çarpıcı bir film. Godard'ın politik didaktizminin aksine, Garrel yenilginin estetiğini yaratır. Ancak, karakterlerin derinliksizliği ve politik analiz eksikliği, onu "tam anlamıyla başyapıt" olmaktan alıkoyar.

Ritwik Kumar Ghatak'ın yönetmenliğini yaptığı Subarnarekha (The Golden Thread), dönemin Doğu Pakistan'ında yaşayan ve her gün Bengal'in batısında ev bulabilmek için mücadele eden Hintli bir göçmen ailenin nefes kesici hikayesini ele alıyor. Chakravorty Ishwar, küçük kız kardeşi Sita ile birlikte her şeye sıfırdan başlamak için Batı Bengal'e taşınır ve bir mülteci kampında yaşamaya başlarlar. Chakravorty ve kız kardeşinin burada tanıştıkları insanlar ve onların sürdükleri yaşam, kendilerinin hayatını da tamamıyla değiştirecektir.Subarnarekha, bazılarına göre sinemanın en büyük keşfedilmemiş başyapıtları arasında yer almaktadır. Ritwik Ghatak'ın dinamik kompozisyon duygusu, kişisel ilişkilerde etkin olan güç oyunlarını biçimlendirirken, yine de ısrarcı bir dışavurumcu keskinlik, toplumsal, etnik, ekonomik ve belki de mitolojik güçlerin karşısındaki daha büyük bir temel güçsüzlüğü gözler önüne serer. Ghatak özellikle marjinallerin; yani kadının, gencin, yaşlının ve akıl hastasının kaderine karşı duyarlıdır. Ghatak, bu yaşamların enkazlarından titrek bir umut ışığını ortaya çıkarır. Bununla birlikte, seyircilerin çok acıklı bulduğu Subarnarekha, sadece çok sınırlı bir gösterim olanağı buldu; yönetmense alkolizme sürüklendi. Ghatak, 1976'da, 51 yaşındayken hayatını kaybetti.

1960’ların başında İngiliz Yeni Dalga akımının devrimci filmleri, işçi sınıfı yaşamlarına ve cinsiyetler arası ilişkilere tavizsiz yaklaşımlarıyla büyük ilgi görmüştü. Bu akımın öncü isimlerinden yönetmen Tony Richardson’ın, dönemin en tartışmalı oyunlarından birini sinemaya uyarladığı "A Taste of Honey" (Bir Tadımlık Bal), Rita Tushingham’a yıldızını parlatan ilk rolünde, sanayi kenti Manchester’ın ekonomik çaresizliği ve bencil, ilgisiz bir annenin gölgesinde kendi yolunu arayan asi bir genç kızı anlatır. Toplumun dışladığı insanlarla kurduğu özdeşlik, cinsellik ve ırk meselelerine getirdiği duyarlı ve modern yaklaşım ile Richardson’ın bu klasiği, gerçekçi sinemanın hâlâ şaşırtıcı derecede güçlü bir yapıtı olarak öne çıkar.

Yalnız Amerikalı bir kadının birdenbire kendini İtalyan güneşi altında bulmasını ve aşkı keşfetmesini anlatıyor film. Ohio’da sekreterlik yapan, orta yaşlarına yaklaşmış çekici bir kadın olan Jane Hudson, nihayet hayallerindeki yazı yaşamak için Venedik’e gidecek imkânı bulur. Bağımsızlığına düşkün Jane, kolunda kamerası, canı istediği gibi gezer. Ama zamanla fark eder ki, dünyanın en güzel köşelerinden biri olan Venedik gibi bir şehirde bile yalnızlık zamanla insanın canını yakmaya başlamaktadır. Bu farkındalıkla hayatını değiştirmeye karar veren Jane, tam da zamanında, San Marco Plaza’daki küçük bir kahvede Renato de Rossi isimli bir antikacı ile çarpışır ve hayatı değişir.

Genç bir ressam olan Ichiro Aoye, ünlü bir şarkıcı olan Miyako Saijo ile bir tatil sırasında karşılaşır ve motosikletiyle genç kadını gideceği yere götürür. İkisi de aynı otelde kalmaktadırlar. Skandallar konusunda uzmanlaşmış bir gazetenin fotoğrafçısı, Ichiro ve Miyako'nun fotoğrafını çeker. Manşetten yayınlanan bu haber mahkemelik olacak ve iki taraf arasında büyük bir mücadeleye dönüşecektir.

Beş yönetmenin (Marcel Ophüls, Renzo Rossellini, François Truffaut, Andrzej Wajda ve Shintarô ishihara) ortak çalışması olan L'amour a Vingt Ans (Love at Twenty), 20 yaşında aşkın nasıl olduğuna dair bir konuyu işleyen aynı senaryoyu beş yönetmen de kendi ülkesinde çekmiş, ortaya bambaşka beş kısa film çıkmış.

Başrolünde Marlon Brando'nun yer aldığı 1950 yapımı The Men, 2. Dünya Savaşı sırasında ciddi bir şekilde yaralanmış ve topluma yeniden adapte olmaya çalışan bir gazinin öyküsünü konu ediniyor.

Japonya'dan dönen mühendis Jeff, iş arkadaşı Carl'ın birlikte cinayet işlediği eşi Vicky'e aşık olur. Doğal olarak Carl bunu kıskansa da konudan az da olsa haberdar olduğu için, Jeff'e hiç bir şey söyleyemez.

Avustralya'nın ünlü yeşil karıncaları, belli bir obada çok kalabalıklaştıklarında yaşadıkları yeri terk edip uzak bir diyara, ölüme giderlermiş. Yerliler, onların ölüme yürüyüşlerini "düş görmeye gidiyorlar" diye yorumlarmış. Werner Herzog'un bu filmi; ata topraklarından koparılmış, asimile edilmiş Avustralya yerlilerini anlatıyor. Artık hepsi tarihlerini unutmuş, dillerinden kopmuş, düzene uymuşlardır. Eski dillerini, sadece kabileden yaşlı bir yerli bilmekte ama kimse onunla iletişim kuramamaktadır.Yabancı bir şirket, yerlilerin yaşadıkları topraklarda uranyum bulur ve işletmek ister. Toprağn asıl sahiplerinin yerliler olduğunu bir tek o yaşlı adam bilmektedir. Ancak artık onun dilinden anlayan kimse kalmamıştır. Yerliler mahkemeye gider ve kaybederler. Son topraklarını da terk etme zamanı gelmiştir. Şirket, yerlilerin nakli için yeşil bir C-130 uçağı tahsis eder. Mahkemeyi kaybeden yerliler şirkete, "bütün bu terk ettiğimiz topraklar karşılığında sizden tek bir şey istiyoruz" derler. "Bu yeşil uçağı"... Şirket bu talebi kabul eder. Yerliler, yeşil uçağa doluşup çok uzak bir yere doğru yola çıkarlar. Rahatça düş görebilecekleri kadar uzak bir yere...Werner Herzog'un yazıp yönettiği Wo Die Grünen Ameisen Träumen (Where the Green Ants Dream) - Yeşil Karıncaların Düş Gördüğü Yer, Cannes'da Altın Palmiye adayıydı. Filmin, Alman Film Ödülleri'nden toplam 2 ödülü bulunuyor.

Sekizinci yüzyıl Çin'inde, İmparator karısının ölümü için yas tutuyor. Yang ailesi, imparatora saray üzerindeki etkilerini pekiştirmeleri için bir eş sağlamak istiyor. General An Lushan, İmparator'a sunmak için yetiştirdikleri mutfağında çalışan uzak bir akraba bulur. İmparator ona aşık olur ve Prenses Yang Kwei-fei olur. Yang'lar daha sonra önemli bakanlar olarak atanırlar, ancak An Lushan'a imrendiği mahkeme pozisyonu verilmez. Bakanlar güçlerini o kadar kötüye kullanıyorlar ki, Yang'lara karşı An Lushan tarafından körüklenen bir halk isyanı çıkıyor.

Bir çiçekçi dükkânında çalışan Clara’nın yaşamı, Franchi adlı film yapımcısının onu görmesiyle birlikte değişime uğrar. Franchi, genç kadını ikinci sınıf bir filmde oynaması için ikna ettikten sonra, film setinde Clara’ya evlenme teklifinde bulunur. Clara’nın kuşkularını dinlemeden onu balayına sürükler. Ancak dönüşlerinde, karısının artık ikinci sınıf ucuz filmlerde oynayamayacağını söyler ve ilk filmini tamamlamasına izin vermez. Büyük bir proje olan ve karısının başrolünü oynayacağı “Jeanne D’Arc” filmi için ortak yapımcılar bulup çekime başlar...Film Endüstrisi, Antonioni’nin “fumetti”ye duyduğu nefreti anımsatan sert bir gözle ele alınır bu filmde ve sönen yıldıza karşı değişen tutum, Antonioni’nin hayran olduğu Scott Fitzgerald yapıtlarını andırır. Stüdyonunun ve Milano sokaklarının görüntüleriyle bağlantılı olarak irdelenen karakterler ve filmin betimlenmesi, Antonioni’nin bu üçüncü konulu filminde bir özgüven belirtisi olarak görülür. Giuseppe Ferrara “Il nuovo cinema italiano”da 1957 yılında film için: “Daha önce başka bir film, Visconti’nin Bellisima’sı seyirciye sinemanın sırlarını açıklamayı denemişti. Öz olarak Antonioni de Visconti’nin görüş açısına yanaşıyor. Kibar ve sosyetik diplomat da bir çeşit dışişlerinin kadrolarını dolduran yüksek sosyetenin boş dünyasının temsilcisidir… La Signora Senza Camelia özellikle bir cesaret sinemasıdır” der. (Yeni Sinema, Mart 1968 Sayı: 16)

1900'lerin başında bir yaz. Dul, yaşlı bir ressam olan Bay Ladmiral'in kırsal bölgede, Paris'ten trenle ulaşılan güzel bir evi vardır. Yağlı boya tablolar ve renkler eve sıcak bir hava vermektedir. Evde hizmetçisiyle yalnız yaşayan Bay Ladmiral, karısı ve iki çocuğuyla kentten kendisini ziyarete gelecek olan oğlunu beklemektedir. Birlikte yine sıradan bir pazar günü geçireceklerdir. Bir zamanlar bu evin küçük kızı olan Irène de haber vermeden tüm şen şakraklığıyla, tıpkı bir kelebek gibi aralarına katılır. Ancak görünürdeki coşkusunun ardında, Irène'nin de gizlediği bir takım duygular, mutsuzluklar vardır...

Irma Vep, Olivier Assayas tarafından yazılan ve yönetilen 1996 Fransız komedi-drama filmidir. Hong Konglu aktris Maggie Cheung, istikrarsız bir Fransız film yönetmeni (Jean-Pierre Léaud tarafından canlandırılıyor) Louis Feuillade'nin klasik sessiz film dizisi Les Vampires'i (1915–1916) yeniden çekmeye çalıştığında felaketler meydana geldiğinden, kendisinin kurgulanmış bir versiyonunu oynuyor. Büyük ölçüde bir yabancının (Cheung) gözünden gerçekleştiği gibi, aynı zamanda Fransız film endüstrisinin durumu üzerine bir meditasyondur.Irma Vep, 1996 Cannes Film Festivali'nde Belirli Bir Bakış bölümünde gösterildi.

Bir grup genç, İsa'nın son günlerini toplumda yer edinmiş inançların dışına çıkarak sahnelemeye çalışır. Ancak araştırma derinleştikçe, peygambere ve dine bakışları değişmeye başlayıp kontrolden çıkacaktır...Cannes Film Festivali'nde iki ödül birden kazanan Jésus de Montréal (Jesus of Montreal) - Montreal'li İsa toplam 18 ödül sahibi bir yapım.

Bavyera'nın dağ köylerinden birinde bulunan ve birbirleriyle bir alakası olmayan beş kişinin hayatlarının kesişmesini anlatan film, kurgu yönünden son derece başarılı bir yönetime sahip. Seyahat acentesinde çalışan Rebecca, kayak hocalığı yapan Marco, hemşire Laura, sinema makinisti René ve çiftçilik yapan Theo'nun kesişimi mükemmel bir şekilde görselleştirilmiş.

Film, "cahil" bir katil olan José del Carmen Valenzuela Torrès’in hayat hikayesini bölümlere ayırarak anlatıyor. Bunu yaparken de bir katile dönüşmesine yol açan toplumdan, onu topluma kazandırmaya çalışan devlete kadar pek çok unsuru tarafsızca gözlemlememizi sağlıyor.Şili'nin en önemli yönetmenlerinden biri olan Miguel Littin'in ilk uzun metrajlı filmi El Chacal de Nahueltoro (Jackal of Nahueltoro) - Nahueltoro Çakalı, dönemin hakim sinema teknolojisi ve estetiğinden uzak duran bir 'gerilla' filmi. Bu açıdan film, yeterli imkanı olmayan sinemacılara da ilham vermekte. Filmin her noktasında hissedilen gerilla estetik, filmi belgesel ile sahte belgesel arasında bir noktaya yerleştiriyor. Sinema tarihinde kendine sarsılmayacak bir yer edinen filme hâkim olan başına buyrukluk, izleyiciyi bugün bile her dakikasında şaşırtabilecek güce sahip.

İki denizci, elmas kaçakçılığı oltasına yakalanırlar. Londra liman bölgelerinde aşkı ve gönül yarasını bulan siyah denizci Johnny için daha fazla zorluk çıkar.

Danimarka, 1961. Ergenliğe yeni girmiş bir çocuk olan Bjorn zengin ama soğuk ebeveynleri olan akranı Steen tarafından kabul görmek ister. Bjorn’un diğer bir arkadaşı olan Mulle ise neşeli ve çocuksu bir oğlandır. O da Bjorn gibi orta sınıf bir aileye sahiptir. Üç çocuk önceleri birbirleriyle arkadaş gibi görünür ama Steen yavaş yavaş Mulle’yi kendinden uzaklaştırmaya ve Bjorn ile daha yakın arkadaş olmaya çalışır. Ancak bunu yaparken davranışları sevgisiz yuvasına olan öfkesi nedeniyle oldukça sert ve kötüdür.

Bo Widerberg'in en açık siyasi eserlerinden biri, 1931 işçi grevinin gerçek hikayesini güçlü bir çağdaş rezonansla iç içe geçiriyor. İsveç'in kuzeyindeki Ådalen sanayi bölgesinde barışçıl bir gösteri trajik bir dönüş yaparak tarihi bir genel greve yol açıyor. Bu olayların ortasında, genç Kjell (Peter Schildt) fedakarlık ve çekişme, sevgi ve kayıp ve bu şok edici şiddetin sonuçlarını yaşar. Zarif geniş ekranda parıldayan, ışık dolu görüntüler yakalayan Elvira Madigan görüntü yönetmeni Jörgen Persson ile bir kez daha çalışan Widerberg, canlı ve acilen canlı hissettiren bir tarih vizyonu için samimi bir reşit olma yolculuğuyla heyecan verici bir direniş portresini iç içe geçiriyor.

Rainer Werner Fassbinder'in yazıp yönettiği In Einem Jahr Mit 13 Monden (In a Year with 13 Moons) - 13 Ayla Bir Yılda, bir erkeğe aşık olduktan sonra cinsiyet değiştiren Erwin Weishaupt'un hayatının son günlerinde yaşadığı kabusu anlatıyor.

Lisede okuyan kızlar Hana ve Alice çok yakın arkadaştır. Hana, trende gördüğü Miyamoto’ya aşık olunca onun gittiği tiyatro grubuna yazılır. Talihsizlik sonucu Miyamoto, bir gün grup çıkışı kafasını çarpıp bayılınca Hana’ya gün doğar. Miyamoto’yu hafıza kaybı yaşadığına ve kendisinin aslında kız arkadaşı olduğuna inandırır. Fakat Miyamoto, bilgisayarında onun çekilmiş resimlerini görünce işin rengi değişir ve Hana bu suçu arkadaşının üzerine atmaya çalışır...

Jestem (I Am(, lakabı “Mongrel” olan Kundel isimli bir çocuğun yaşadıklarını anlatıyor. Yetimhanede kalan Kundel, buraya uyum sağlayamaz ve evine, annesinin yanına dönmek için yetimhaneden kaçar. Evine döndüğünde ise, beklediği sevgiyi annesinde bulamaz. Çünkü annesi de Kundel gibi sevgiye açtır, bu nedenle umutsuzca sevgiyi cinsel birlikteliklerde arar. Kapılar arka arkaya Kundel’in üstüne kapanırken, Kundel de tek başına yaşamaya çalışır.Pastel tonlardaki renklerin ağırlıkta olduğu bir renk paletiyle, eşsiz doğa görüntüleri ve etkileyici müzikleriyle Jestem, şiirsel bir ahengin yakalandığı, sade ama büyüleyici bir drama.

Kanun Namına (veya In nome della legge), Pietro Germi'nin yönettiği 1949 yapımı İtalyanca bir mafya dram filmidir. Giuseppe Guido Lo Schiavo'nun Piccola pretura adlı romanından uyarlanmıştır. Federico Fellini ile senaryoyu birlikte yazmıştır. Filmin tarzı İtalyan yeni gerçekçilik film akımına yakındır. Malesef şimdilik sadece İngilizce altyazısı bulunmaktadır.