Bir çiftçi ve torunu sakin ve tekdüze bir hayat sürmektedir. Bir tarım sezonu boyunca anlatılan hikayede bu dede ve torunun yaptığı şey, her yıl olduğu gibi toprağı belleyip mısır ekmektir. Gürcistan ile Abhazya arasındaki adada çalışan ikili, gün boyunca kıyıdan geçen askerler dışında kimseyi görmezler. Fazlasıyla sessiz ve sakin bu hayatı yeni bir gelişme biraz karıştıracaktır: Yaralı askerlerden biri, yetiştirdikleri mısırların arasına gizlenir ve bu durum bir taraf tutmaları ihtimalini yaratır.

Charles Foster Kane, Xanadu'daki görkemli malikânesinde hayata gözlerini yumar ve son nefesini verirken, başucundakilere kimsenin anlam veremediği bir sözcük fısıldar: 'Rosebud'. Gazeteciler, bu sözün anlamını bulmak için harekete geçerler ve konuşulan her kişi, Kane'in hayatının farklı bir yönünü ortaya çıkartır.

Ünlü filozof Kant'ın hayatında kurgulanmış kısa bir zaman dilimi. Hikaye Kant'ın memleketi Königsberg'de geçiyor; 1804'te 80 yaşında ölümünden önceki son birkaç yılını anlatıyor.

Çocuk parkında birbiriyle kıyasıya dövüşen iki haşarı çocuk... Sıradan görünen bir kavgayı, ebevyenler bir ev davetiyle modern biçimde çözmeye ve tatlıya bağlamaya çalışır. Fakat ilk başta medeni biçimde konuşarak sorunu çözmeye çalışsalar da, sonrasında işler sarpa sarar ve herkesin birbirinden sakladığı foyası meydana çıkar. Hiç kimse küçük çaplı bu 'katliamdan' kaçamaz... Fransız oyun yazarı Yasmina Reza'nın Tony Ödüllü "The God Of Carnage" adlı tiyatro oyunundan uyarlanan yapım, 11 yaşında iki çocuğun okulda kavga etmesinin ardından aileleri arasında başlayan tartışmanın doğurduğu ilginç olayları konu alan bir kara-komedi olarak nitelendiriliyor. Oscar Ödüllü oyuncularından oluşan kadroyu (Kate Winslet, Christoph Waltz, Jodie Foster, John C. Reilly) Polonyalı sinemacı Roman Polanski yönetiyor... Oyun ülkemizde İstanbul Devlet Tiyatrosu tarafından Vahşet Tanrısı ismiyle oynanmıştı.

Ünlü siber-punk yönetmeni Gakuryû Ishii, Aynalı Zihin ile köklerinden uzaklaşarak bilinçaltı dünyasına giriyor. Kendini bir anda Tokyo'nun karmaşasından tropik bir cennete sürüklenirken bulan ve kimlik bunalımı yaşayan bir aktrise rehberlik eden yönetmen Ishii, ruhumuzun kökenleri hakkında felsefi sorular soruyor. Manevi ve huzurlu bir yaşam ihtiyacına görsel olarak çarpıcı bir övgü. Aynalı Zihin, Jeonju Uluslararası Film Festivali'nin başlattığı Üç Film Yapımcısının Dijital Kısa Filmleri 2004 (2004) kapsamında çekilen aynı adlı kısa filmin uzun metrajlı versiyonudur.

Arkansas'taki Wakefield cezaevinde bazı olaylar gelişmektedir. En hafifi rüşvetle başlayan bu olumsuzluklar zincirinin dışarıya yansımayan halkaları, işkence, cinayet, yolsuzluk, cinsel taciz vb.den oluşmaktadır. İdealist biri olan Henry Brubaker (Robert Redford), cezaevine müdür olarak atanır. Ancak görevine normal yollardan başlamak yerine içeriye bir tutuklu kılığında girerek olayları kendi görmek ister. İnsan haklarına yönelik çabaları, mahkumlar arasında destek bulan Brubaker, cezaevi yönetiminin ve valinin hedefi haline gelmiştir.

Leyla, babası tarafından istenmeyen bir evliliğe zorlanmaktadır. 1952 Mısır Devrimi ile birlikte devrimin ve yeni özgürlük ideallerinin ortaya çıkışı, Leyla'ya eski geleneklerle başa çıkmasında yardımcı olacaktır.

Manon des Sources (Manon'un Pınarları) Jean de Florette filminin devamıdır... Papet(Yves Montand), Soubeyran ailesinin neslinin devamı için Ugolin'e (Daniel Auteuil) baskı yapmaktadır. Ugolin'in gönlünde güzel Manon (Emmanuelle Béart) bulunmaktadır. İşin dramatik yanı ise Manon seneler evvel arazisini almak istedikleri Jean de Florette'in küçük kızıdır. Manon dağlarda keçilere çobanlık yaparak yaşamaktadır. Vahşi bir yaşam süren Manon'un sosyal ilişkileri sıfırdır. Film teması bu defa aşk ve intikam üzerine kurulmuştur. Manon, ailesinin elinden dalavereyle alınan toprakları geri kazanmak istemektedir, yalnız gerçeği bilen kendisinden başka kimse yoktur. Ugolin için hayattaki en önemli şeyler yetiştirdiği göz alıcı karanfiller ve Manon'dur. Ugolin'in filmdeki rolü ilk filmde olduğu gibi basit düşünen, saf ama amcası Papet'e uyan bir köylüdür. Saf olan aşkı derin bir umutsuzluğa düşer. Filmin can alıcı noktası ikili insan ilişkilerinin doğa ile süslenmesidir. Köy yaşamının zorlukları, susuzluk ve aşk bizi yine ilk filmde olduğu gibi hüzünlü bir yolculuğa çıkarmaktadır...

Tokyo Drifter'ın sonundaki cesur renkli, stilistik olarak minimalist görünümü, Jacques Tati'nin Playime'ı gibi bir şeyin sert köşeli set tasarımını aldığınızda ve bunu insanların emek olarak sömürülmesine odaklanan bir bilim kurgu hikayesiyle filtrelediğinizde ne elde edersiniz?Ortaya Dislocation çıkıyor ve ben bu filmin varlığına şaşırdığım kadar varlığına ve filmin kalitesine de hayranlık duyuyorum. Anakara Çin'in bilimkurgu konusunda pek de parlak olmayan bir geçmişi var, dolayısıyla 80'lerden bu yana sadece yüksek kalitede değil, aynı zamanda komünizm aracılığıyla yukarıda bahsedilen insanlıktan çıkarma konusunu ele alan bir filmin olması beni gerçekten şaşırtıyor. Yönetmen Huang Jianxin'in bunu ortaya çıkarmak için ne yapması gerektiğini bilmiyorum ama bunu yaptığı için ona daha fazla güç vermeliyiz.Görselliği bir kenara bırakacak olursak, film gözler için sinematik bir şölen niteliğinde ve hikaye de oldukça ilgi çekici olmasaydı, sırf bu yüzden bile filmi izlemenizi tavsiye ederdim; açıkçası şimdiye kadar gördüğüm en iyi "bir oyuncunun aynı anda iki rolü birden oynadığını gösteren bölünmüş ekran" efektlerinden bazılarına sahip. Film baştan sona bu tuhaf, neredeyse eğik tonu taşıyor; her şey neredeyse biraz fazla gösterişsiz hissettiriyor. Bu sıkıcı bir tuzak olabilirdi ama Huang bu tonu film boyunca altta yatan bir gerilim duygusuyla koruyabiliyor.Bu gerçekten karanlık bir film ve bence gerçekten daha fazla tanınmayı hak ediyor. Çok ilgi çekici bir film olmanın ötesinde, bu döneme ait Çin bilim kurgu sinemasının eşsiz, belki de tek örneği ve bu sayede o dönemdeki insanların rahatsızlığına dair en azından bir parça içgörü görebiliyoruz. Şiddetle tavsiye ederim, mümkünse izleyin. 

Öğrencilerin sesini yükseltmeye başladığı, o ünlü 68 Baharı’ndayız. Isabelle ve erkek kardeşi Theo, bohem aileleri tatilde olduğu için Paris’te yalnız kalmışlardır. Matthew isimli Amerikalı bir öğrenciyi evlerine davet ederler. Üçünün de ortak özelliği ise filmlere olan düşkünlükleridir. Zamanla, konukla aralarındaki ilişki tutkularının peşinden cinselliği tüm yönleriyle keşfedecekleri arzu dolu bir oyuna dönüşür. Dışarıda ise devrim sesini çoktan yükseltmeye başlamıştır.

Gelmiş geçmiş en kışkırtıcı filmlerden biri olarak görülen acımasız Dönüş Yok!'un ardından çektiği bu ilk uzun metrajlı filmi, Gaspar Noé'nin tabiriyle "psikedelik bir melodram". İlk gösterimi 2009 yılında Cannes'da yapılan Boşluk, transa benzer görsel üslubu ve birinci şahıs gözünden öznel anlatımıyla epey tartışma yarattı. Filmi, Tokyo'da küçük çaplı işler çeviren uyuşturucu satıcısı Oscar'ın gözünden izliyoruz. Oscar bir gece bir polis baskınında yakalanır ve vurulur. Ölüm döşeğinde, ruhu dünyadan ayrılmaya direnir ve kız kardeşi Linda'yı korumak üzere kızın peşine düşer.

1961 yılında Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel, yerli üretim bir otomobil yapılmasını emreder ve görevin TCDD işletmesine verildiğini açıklar. Hemen işe girişen 23 mühendisin önünde bu otomobili yapmak için Cumhuriyet Bayramı’ na kadar yalnızca 130 gün vardır. “Devrim” adı verilecek olan bu arabayı üretmek için 23 mühendis, kariyerlerini ve aile hayatlarını riske atarak zamanla, yoklukla, politikayla, karşılarına çıkan sayısız engelle baş etmek zorunda kalırlar. “Benzini bitti diye yolda kalan araba” etiketiyle unutulan “Devrim”in hikayesinin bilinen ve bilinmeyenlerinin anlatılacağı “Devrim Arabaları” filminin senaryosunu, Murat Dişli ve Tolga Örnek 2 yıllık bir araştırma sonucunda oluşturmuşlar.

Nick parçalanmış bir ailenin çocuğudur. Annesi Vicki ile babası David boşanmıştı ve mahkeme onun velayetini annesine vermiştir. İyi bir baba olan David boşanmanın ardından oğlundan uzak kalsa da onunla ilgilenmeyi ihmal etmez. İyi bir çocuk ve başarılı bir öğrenci olan Nick’in hayatındaki değişim kısa sürede ailesinin de dikkatini çeker. Oğlundaki değişimlerin nedenini anlamaya çalışan David acı bir gerçekle yüzleşmek zorunda kalır. Nick, kristal meth bağımlısıdır. David, oğlunu iyileştirmeye kararlıdır ve her ne olursa olsun onu içine düştüğü bataklıktan kurtaracaktır.

Kasvetli ve uzun bir gecede bir kadınla bir erkek küçük bir köprünün üzerinde karşılaşırlar. Çekingen ve yalnız bir memur olan Mario (Marcello Mastroianni) yeni geldiği bu şehirde aylak aylak dolaşmaktadır. Natalia (Maria Schell) ise bir yıl önce ayrıldığı sevgilisi (Jean Marais) ile o gece köprüde buluşmayı ummaktadır. Her iki yanlız insan da birbirlerine ilgi duymaya başlarlar. Beklenen sevgili o gece gelmez. İki yanlız insan üç gece daha buluşurlar. Bu buluşmalarda Natalia Mario’ya hayatını anlatır, gençliğinin nasıl boşa harcandığından bahseder, kiracıları olan adama nasıl aşık olduğunu anlatır. Aşık olduğu bu adam bir denizcidir ve bir yolculuğa çıkıp bir yıl sonra döneceğine söz vermiştir. Söz verdiği saatte köprüye gelmeyen denizcinin bir otelde kalıyor olabileceğini düşünen Natalia, Mario’dan ona bir mektup götürmesini ister. Mario ise mektubu yırtıp atar ve sonraki buluşmalarında da Natalia’yı denizcinin dönmeyeceğine ikna etmeye çalışır. Ancak dördüncü gece beklenen gizemli yabancı ortaya çıkınca Natalia hemen kendini onun kollarına atar.İyi seyirler..

Higashigaoka Ortaokulu, zorbalığa maruz kalan öğrencilerden biri olan Noguchi'nin geçen dönem intihara teşebbüs etmesi nedeniyle çalkantılıdır. Yeni dönemin ilk gününde, ikinci sınıf derslerine girmek üzere bir yedek öğretmen gelir. Öğretmen Murauchi (Hiroshi Abe) kendini tanıttığında, öğrenciler onun kekemeliği karşısında şaşırırlar. Konuşma bozukluğu vardır. Güzel konuşamayan Murauchi, öğrencilerinin karşısına 'gerçeğin sözleriyle' çıkar. Öğrencilere verdiği ilk talimat, Noguchi'nin masasını ve sandalyesini sınıftaki orijinal yerine geri koymaktır. Murauchi her sabah boş sırayı "Günaydın Noguchi" diye selamlar. Bu, sınıfın ötesinde diğer öğretmenler ve veliler arasında bir dalgalanmaya neden olur, ancak Murauchi bunu yapmaktan vazgeçmez. Sonunda Murauchi'nin gitmesi gereken gün gelir.

Tükenmiş, alkolik gazeteci Winkiel, 1980 Gdansk tersanesi grevinin karizmatik lideri ve güçlü bir hatip olan Maciek Tomzyk’in eylemlerini araştırmakla görevlendirilir. Genç ruhlu bir radikal olarak tanınıyor olmasından faydalanarak Tomzyk’le dayanışma içindeymiş gibi görünse de asıl amacı parti önderlerinin umduğu şekilde Tomzyk’in kirli çamaşırlarını ortaya çıkarmaktır. Ama sendika liderinin arkadaşlarıyla ve gözaltına alınmış eşi Agniezska ile yaptığı röportajlarda, Tomzyk’in çektiği çileleri, 1970 yılında hükümetin işçilere yaptığı saldırılarda babasının öldüğünü öğrenen Winkiel’in geçmiş idealizmi yeniden canlanır ve kariyerini riske atmak uğruna grevcilerin yanında yer alır.Yalnızca önemli bir tarihi belge değil, aynı zamanda muazzam bir aşk hikayesi ve idealizm ve uzlaşma üzerine zamansız bir inceleme. Öfke, şiir, insanlık ve duygu dolu büyük bir film. 1981’de Altın Palmiye kazandı ve Wajda’nın Polonyadaki rejim tarafından istenmeyen kişi ilan edilmesine neden oldu.

Reykjavik'te annesiyle yaşayan 16 yaşındaki Ari'nin yetişkinliğe geçiş hikayesi. Bir anda uzak Batı Fiyortları'ndaki babası Gunnar'ın yanına geri gönderiliyor. Orada, babasıyla zor bir ilişki içinden geçmek zorunda kalıyor ve çocukluk arkadaşlarının değiştiğini görüyor. Bu umutsuz ve kötüleşen ortamda, Ari'nin sorumluluk alıp kendi yolunu bulması gerekiyor.

Hye-Young, Amsterdam'da yaşayan genç ve güzel bir ressamdır. Şehrin en kalabalık meydanında insanların resmederek ve kendi tablolarını satarak geçimini sağlamaktadır. Park Yi ise, şehirde uluslar arası uyuşturucu trafiğinde önemli rol oynayan Kore mafyasının emrindeki bir kiralık katilidir. Park Yi, bir papatya tarlasında resim yaparken gördüğü Hye-Young'a aşık olur.. Onun çalıştığı meydanı karşıdan net bir biçimde gören bir daire kiralar ve her gün onu izler. Fakat kendini gösterme cesaretini kendine bulamaz. Bunun yerine her gün saat 4:15'de onun dükkanının önüne bir demet papatya bırakıp, "çiçekler" diye bağırıp ortadan kaybolmaktadır. Bu gizemli hayranından her gün aynı saatte çiçekler alan Hye-Young, hiç görmediği bu adama aşık olacaktır...

1998, Nalçik. Yahudi bir ailenin başı dertte: En küçük oğlu ve gelini eve gelmiyor ve sabah bir fidye notu geliyor. Fidye o kadar yüksek ki, aile sadece küçük işletmesini satmakla kalmıyor, aynı zamanda diğer kabile üyelerinden de yardım istemek zorunda kalıyor.

Uyku ve uyanıklık, zihin ve maddenin ikiliğini temel alan, günlük dünyada belirsiz bir aşk hikayesi.Kendi sakin hayatında kendi halinde biri olarak yaşayan Endre bir mezbaha firmasında finans direktörü olarak çalışmaktadır. Şirkete yeni gelen Maria hastalıklı derecede asosyal, kendi halinde bir karakterdir. Endre de içine kapanık biri olmasına karşın Maria'dan hoşlanmıştır ve bunu kimseye söyleyememektedir. Şirketin psikiyatrı ise bu iki kişinin aynı düşleri gördüğünü fark edince onları birbirleri ile tanıştırır ve ikili arasında garip bir ilişki başlar.

"Cet amour-là," Marguerite Duras'ın son dönem ilişkisini ele alan bir film olup, Duras'ın son sevgilisi Yann Andréa ile olan tutkulu ilişkisinin portresini çizmektedir. Film, Bretagne kıyılarında geçmekte ve Duras'ın bireysel deneyimlerini derinlemesine incelemektedir."Cet Amour-là", Fransız yönetmen Philippe Garrel'in yönettiği bir filmdir ve karmaşık bir aşk üçgenini konu almaktadır. Film, geçmişte tutkulu bir ilişki yaşayan iki karakterin, yıllar sonra tekrar bir araya gelmeleriyle başlar. İlişki, aşk, kayıplar ve hatalar etrafında dönerken, karakterlerin içsel mücadeleleri ve dışsal ilişkileri derinlemesine incelenir. Film, aşkın hem güzelliklerini hem de zorluklarını gözler önüne sererek, izleyiciye duygusal bir yolculuk sunar. Estetik açıdan etkileyici sahneleri ve güçlü karakterizasyonlarıyla dikkat çekmektedir.

19. yy sonlarında geçen film, karısı ile sevgilisi arasında kalan soylu bir erkeğin çaresizliğini konu ediyor. Film, sinema diliyle, Visconti estetiğinin son örneği olmasıyla ilgi çeker. Fakat yönetmen filmde kişilerin toplumsal konumlarına değil, bireysel dünyalarına ilgi duyar..

Tatil otobüsü şoförü Mario, tüm hayatını kendi seyahat şirketi Paradise Trips ile yaşlı emeklileri güneşli güneye taşıyarak geçirdi. Bugün, kendi emekliliğinin eşiğinde olan Mario, Hırvatistan'daki bir psikedelik festivale alternatif parti müdavimlerinden oluşan karma bir grup getirmek zorunda. Yolculuk kısa sürede Mario'yu kendi önyargılarıyla ve uzun zamandır kayıp olan oğluyla yüzleştiren büyüleyici bir yolculuğa dönüşüyor.

19. yüzyılda ünlü bir ailenin oğlu olan tembel ve yeteneksiz bir Kabuki oyuncusu, kardeşinin süt annesi Otoku’ya âşık olur. İlişkilerine karşı çıkan ailesi, Otoku’yu evden kovar. Bunun üzerine Kikunosuke de hayatını onun sanatını geliştirmesine adayacak ve bu uğurda ölecek olan Otoku’nun ardından gidecektir...Göz kamaştıran bir zarafet ve titizlikle yapılan; ve kadınlara fedakar kurbanlar rolünü biçen toplumsal yapıya güçlü bir saldırı niteliği taşıyan Zangiku Monogatari (The Story of the Last Chrysanthemum) - Son Krizantemlerin Öyküsü, Kenji Mizoguchi’nin en önemli filmleri arasında sayılır. Mizoguchi’nin uzun planları, anlatıdaki olayların amansız mantığını gittikçe genişleyen ve karmaşıklaşan bir yapıda gözler önüne sererek yavaşça akar. Konumlarını iktidarın kalıpları içinde tanıyan karakterler korku, dehşet, üzüntü ya da isyanla tepki verirken, film düşünmeye ve içselleştirmeye zaman bırakır. Mizoguchi, kumpanyanın göçebeliği ve kahramanın sanatsal mükemmelliğe giden yolu gibi metaforik yolculukların altını çizerek anlatıyı iki aşamalı bir metaforik süzgeçten geçirir. Çünkü yönetmene göre, sinema da tiyatro da güzelliği damıtmaya ve trajik kavrayışa ulaşmaya yarayan araçlardır.

İki yetimin, kanunun zıt taraflarında büyümelerine ve aynı kadına aşık olmalarına rağmen süren dostluğunu anlatan klasikler arasında yer alan yapım.

25 Aralık 1985'te hırsızlar Meksika Antropoloji Müzesi'ne girdiler ve ülkenin en değerli hazinelerini alıp götürdüler. Bu müze, Meksika'nın en saygın, en bilinir, neredeyse kutsal mekânlarından biriydi. Bu olay, tarihin en büyük müze soygunlarından biriydi. Yetkililerin soyguncuları uzun süre bulamadı, zaten ipucu da yoktu. Seneler sonra, müzeyi talan edenlerin 30'lu yaşlarında 2 veterinerlik fakültesi öğrencisi oldukları anlaşıldı. Alonso Ruizpalacios'un birçok festivalde ödüllendirilen Güeros'tan sonra çektiği ilk film olan Museo, Meksika'nın bu en kötü şöhretli soygununu içeriden bir bakış açısıyla anlatıyor. Filmin senaryosunun yazım sürecinde soyguna bir şekilde bulaşanlarla da görüşmeler gerçekleştirildi. Başrollerden birini üstlenen Gael Garcia Bernal, aynı zamanda filmin yürütücü yapımcılarından. Filmin çekimleri 90 gün boyunca Mexico City, Acapulco ve Palenque'de yapıldı ve Antropoloji Müzesi'nde çekim yapılmasına ilk kez izin verildi.

Earth (1930), Ukraynalı yönetmen Alexander Dovzhenko’nun, insanın doğayla ve toplumsal değişimle olan ilişkisini epik bir şiirsellikle ele aldığı bir Sovyet sinema klasiğidir. Film, bir köyün kolektivizasyon sürecini ve bu süreçte yaşanan çatışmaları anlatırken, insan emeğini, tarımın ritmini ve doğanın gücünü büyüleyici görsellerle yüceltir. Dovzhenko’nun sembolik anlatımı ve yenilikçi sinematografisi, hem bireysel hem de toplumsal dönüşümü derin bir estetikle işler. **Earth**, yalnızca bir propaganda filmi değil, aynı zamanda yaşamın döngüsüne, ölüm ve yeniden doğuşa dair zamansız bir meditasyondur. Sovyet avangart sinemasının en önemli örneklerinden biri olarak, sinema tarihindeki yerini korumaktadır.

Londra'nın ileri gelen ailelerinden birinin kızı Joan Webster, nereye gittiğini bilen, aklı başında, planlı programlı bir genç hanımdır. Bu plan ve program çerçevesinde, zengin bir sanayiciyle nişanlanır ve evlenmek üzere İskoçyaya gider. Ancak yolda büyük bir fırtınaya yakalanır ve yolculuğuna ara vermek zorunda kalır. Mahsur kaldığı adada tanıştığı genç adam, kasaba sakinleri ve yaşadıkları kafasını karıştırır. Acaba gerçekten nereye gittini biliyor mudur? İngiliz sinemasının saklı cevherlerinden olan bu Powell Pressburger klasiği, sinema sanatının tüm hilelerini kullanıyor.

Film, Tahran'ın kenar mahallesinde oturan sıradan bir ailenin dramını anlatmakta.. Büyük ağabey Muhsin, kızkardeşi Sümeyye ile evlenecek olan Afgan gençten başlık parası alarak dükkanını genişletmeye çalışmakta, küçük ağabey Murtaza, bağımlısı olduğu uyuşturucu için gerekli parayı yine uyuşturucu satarak temin etmekte, en küçük erkek kardeş Nevid ise okuldaki başarısı sebebiyle üstün zekalıların gittiği liseye kayıt yaptırmaya çalışmaktadır. Ailenin merkezi sayılan Sümeyye, bir yandan Afganlı sözlüsü ile evlenmek üzere hazırlık yaparken, bir yandan da aile içinde bitmek bilmeyen didişmelerde arabulucu görevi üstlenmektedir. Asıl düşüncesi evlenip bu netameli aile ortamından uzaklaşmak olsa da gelişen olaylar, onun bu düşüncesini sürekli ertelemesini gerektirir.

Metropolis, yalnızca döneminin değil, bütün zamanların en üstün bilim kurgu yapıtlarından biridir. Endüstrileşme çağının etkisini hissettirdiği bir dönemde, Lang'ın gelecek tasarımı da bundan payını alır. İnsanlar ikiye ayrılmıştır. Yeraltında makinelerle beraber yaşayan sınıf ve yukarıda daha konforlu bir yaşam süren yönetici sınıf. Lang, bölünmüş toplumsal yapıyı, insanı bir aşktan yola çıkarak, uzlaştırmaya çalışır.Dönemine göre mükemmel sayılabilecek bir şehir tasarımı vardır filmde ve kendisinden sonra gelen bütün bilim kurgu filmlerini etkilemiştir.Özellikle, filmin genel atmosferinden uzak, naif sonuyla eleştiriler almış olsa da, bu durum kesinlikle filme gölge düşürmez. Bilim kurgu sinemasının, bilimsel yönünün en büyük keşiflerinden biridir.

1968 ve 1969'da Paris: Öğrenci ve sendika ayaklanmasının içinde ve sonrasında. François 20 yaşında, askerlikten kaçan bir şair. Barikatlara katılıyor ama polise Molotof kokteyli atmıyor. Afyon çekiyor ve mirasa konmuş, kendisine kalacak bir dairesi olan arkadaşı Antoine'la devrim hakkında konuşuyor. François, geçimini sağlamak için bir dökümhanede çalışan heykeltıraş Lilie ile tanışıyor. Aşık oluyorlar. Bir yıl geçiyor; François yazmaya, konuşmaya, çekmeye ve Lilie'yle birlikte olmaya devam ediyor. Lilie'nin önüne fırsatlar çıkıyor: Peki o ve François ne yapacak?

Nick ve kardeşi küçükken, annelerinin içki bağımlısı olmasından dolayı küçük kardeşlerine bakmak durumunda kalırlar. Ancak bu bebek talihsiz bir şekilde ölür ve iki kardeş birbirini suçlamaya başlar. Yolları ayrılan iki kardeş, yıllar sonra annelerinin cenazesinde bir araya gelecek ve birbirlerini yeniden tanımaya başlayacaklardır…2010 Berlin Film Festivalinde Altın Ayı ödülünü kazanan film, Kuzey Ödüllerine de aday olarak gösterildi.

Film, hayatını kırık dökük, 1920 model eski bir Chevrolet taksiyle (ismi Jaggadal'dır) yolcu taşıyarak kazanan şoför Bimal'ın hikayesini anlatır. Plakasında "BRO" yazan bu araba, Bimal için sadece bir metal yığını değil, adeta canlı bir varlık, en yakın arkadaşı ve ailesidir.Satyajit Ray'in aksine, Ghatak insan ilişkilerinden çok, manzaranın dokusunu, genişliğini ve hüznünü vurgulayan epik çekimlerle öne çıkar. Kameraman, Bengal'in kırsalının ve dağlık bölgelerinin güzelliğini ve çoraklığını yakalar.Film zamanında ticari bir başarı elde edememiş olsa da, film eleştirmenler ve sinemaseverler tarafından bir kült klasik olarak kabul görür ve Ghatak'ın dehasının en saf örneklerinden biri olarak gösterilir. Sonuç olarak Ajantrik, sıradışı konusu, şiirsel sinematografisi, dokunaklı hikayesi ve güçlü temalarıyla izleyiciyi hem güldüren hem de hüzünlendiren, üzerinde düşünmeye sevk eden bir başyapıttır. Sadece Hint sinemasının değil, dünya sinema tarihinin de önemli ve özgün yapıtlarından biridir. Ritwik Ghatak'ın dehasını anlamak için mutlaka izlenmesi gereken bir filmdir.

Ano Natsu, ichiban Shizukana Umi (A Scene at the Sea) - Bir Deniz Manzarası filminde; doğuştan sağır-dilsiz olan Shigeru, yarı zamanlı olarak çöp toplama işinde çalışmaktadır. Kız arkadaşı Takako da sağırdır. Bir gün Shigeru, her gün geçtiği yol üzerindeki bir çöp yığını içinde kırık bir sörf tahtası bulur. Bu, onun sörf dünyasıyla tanışması olur. Shigeru ilk denemelerinde dalgayı yakalayamaz. Yöre sakinleri ilk kez sörf yapan Shigeru'yla dalga geçerken Takako da onları izler. Çevrelerindeki insanlara aldırış etmeyen Shigeru ile Takako her gün sahile gitmeyi sürdürür. Shigeru'nun kararlılığından etkilenen bir sörf dükkanı sahibi Shigeru'ya bir sörf giysisi ile bir yarışmaya katılım formu verir...

Bir dönemin en ilgi uyandıran çiftlerinden biri olan P.S. ve Marie Kroyerin yaşam öyküsünü konu alan Danimarka yapımı bir film, 20. yüzyılın başlarında P.S. Kroyer (Søren Sætter-Lassen), Danimarkanın en ünlü ressamıdır. Fiyatı ne olursa olsun, ülkenin tüm önemli isimleri ona resim yaptırabilmek için sıraya girmektedir. Avrupanın en güzel kadını olarak bilinen Marie (Birgitte Hjort Sørensen) ile evlenir. Kroyer çifti, bir süre sonra Vikebe adında bir kız çocuğuna sahip olur. Görünüşte muhteşem bir hayata sahip olan Kroyerlerin kapalı kapılar ardında yüzleştikleri gerçekler ise bambaşkadır...

Valerie Somers (Barbara Hershey), bir psikiyatristtir. Problemli bir evliliği olan genç kadın, kocası John Knox'un (Geoffrey Rush) kendisini aldattığından şüphelenmektedir. Bir polis detektifi olan Leon Zat'ın (Anthony Lapaglia) karısı Sonja (Kerry Armstrong), tedavi için pskiyatrist Valerie'yi sık sık ziyaret etmektedir. Leon da karısını evli bir kadın olan Jane O'May (Rachel Blake) ile aldatmaktadır. Jane'in kocası Pete'in bu durumdan haberi yoktur. Komşuları Paula ve Nick çifti, Jane'in ilişkisini bilmelerine rağmen suskunluklarını korumayı tercih etmektedirler. Bir gece psikiyatrist Valerie'nin kaybolmasıyla tüm işler karışır. Detektif Leon, olayı araştırması için görevlendirilmiştir...Avustralya Film Festivali'nde yedi dalda ödül kazanan film, Toronto Film Festivali'nin kapanış filmi olarak gösterilmişti.

Para hırsıyla doğayı katleden bir kasaba ile gerçeğin peşinde koşan bir doktorun çarpıcı mücadelesi. Dr. Stockmann, kirlilik gerçeğini ortaya çıkarmaya çalışırken, kasaba halkının çıkar çatışmalarıyla yüzleşecektir. Peki insanlar sağlıklarını mı yoksa ekonomik çıkarlarını mı seçecek?

Türkmenistan'ın Krasnovodsk (Turkmenbashi) şehrinde bulunan çocuk doktoru Dmitri, jeolog Vecherovsky ve savaş hizmetleri sorumlusu Snegovoy, her gün farklı insanlarla görüşürler. Yarı belgesel niteliğinde olan Dni Zatmeniya (Days of Eclipse), Türkmenistan'daki çaresiz insanları, hasta çocukları ve psikolojisi bozulmuş insanları ele alıyor.

Jonathan Shields, başarıdan başarıya koşma hevesinde olan bir film yapımcısıdır. Bu adamın hikayesini, kariyer yolu boyunca bir nevi ezip geçtiği 3 kişinin ağzından dinleriz: meşhur ettiği star, ilk şanslarını tanıdığı, sıfırdan alıp birinci sınıfa çıkardığı bir yönetmen ve epeyce dolaylı bir yoldan Pulitzer ödülü kazanmasını sağladığı bir yazar...

Uzun yıllardır profesyonel rodeo yarışçılığı yapan Jeff McCloud, bir Brahma boğasına bindiği sırada yaralanır ve rodeo yarışını bırakmaya karar verir. Çocukluğunun geçtiği eve otostop çekerek geri döner. Yıkık dökük bu evin şimdiki sahibi Jeremiah'dır. Ev bu haliyle bile Wes Merritt ve karısı Louise için hayallerinin evidir. Evi satın alabilmek için Wes'in bir kovboy olarak az para kazanmasına rağmen titizlikle para biriktirmeye çalışırlar. Wes, Jeff'in bir zamanlar ünlü bir rodeo yarışçısı olduğunu fark eder ve kendisiyle tanışır. Daha sonra Jeff'in çalıştığı çiftlikte iş bulmasına yardım eder. Wes, bazı yerel rodeo yarışlarına katılmıştır ama daha fazlasını yapma arzusundadır. Bu yüzden Jeff'ten rodeo yarışlarında kendisini geliştirmesi için yardımcı olmasını ister...