Haftasonu için herkes Lane'in Vermont'taki yazlığında toplanır. Lane'in komşusu Howard Lane'e aşıktır; ancak Lane, Peter ile birliktedir. Peter ise Stephanie için yanıp tutuşmaktadır. Ama Stephanie de evlidir ve çocukları vardır. Herkesin başkasına aşık olduğu ama kimsenin bunun farkında olmadığı bir dünya yaratan Allen, filminde ilişkiler arası çatışmayı işliyor...

Yeni evlenmiş olan Virginia ve Robert Cunningham çifti için işler yolunda gitmemektedir. Yazar olan Virgiana son zamanlarda birtakım tuhaf davranışlar sergilemektedir. Yıllar önce yaşadığı bir suçluluk duygusu nedeniyle kimi zaman insanları ve yerleri unuttuğu bazı krizler geçiren Virginia, kocası Robert'ın ısrarlarıyla bir kliniğe başvurmayı kabul eder. Ancak bu durum işlerini daha da zorlaştıracaktır...

Güzel ve erdemli mürebbiye Henriette Deluzy, Kral Louis-Philippe’in sadık bir tebaası ve fevri, saplantılı Düşes de Praslin’in eşi olan nazik Praslin Dükü’nün çocuklarını eğitmek üzere geldiğinde; ayrı yaşadığı kocasına yaklaşan herkesten delicesine şüphelenen hanımının öfkesini hemen üzerine çeker. Henriette, düşesin küçük oğlunu ölümcül bir hastalıktan kurtarıp tüm çocukların sevgisini kazansa da, intikam hırsıyla dolu düşes tarafından işten kovulur. Bu sırada, dük ve Henriette arasındaki çekim büyümeye devam eder ve bu durum nihayetinde bir trajediye yol açar.

Aktivist ve oyuncu Ruby Dee ile usta yönetmen Jules Dassin’in buluştuğu bu iddialı ortaklıkta, siyah devrimciler içlerinden birinin ihanetine sürükleniyor. 1935 klasiği The Informer’dan uyarlanan hikaye, hareketin iç çatışmalarını, korkuyu ve sadakat sınavını sert ve yalın bir dille önümüze koyuyor. Film, karanlık sokaklarda giderek daralan bir çember hissi yaratırken, her adımda güvenin kırılganlığını hatırlatıyor. Dassin’in gergin ve ritmi iyi ayarlanmış anlatımı, karakterlerin ahlaki ikilemlerini keskinleştiriyor; Ruby Dee’nin katkısı ise metne vicdan ve sıcaklık katıyor. Büyük laflara ihtiyaç duymadan, baskının ve umudun aynı kadrajda durabildiğini hissettiriyor. Sinemada politik gerilim arayanlar için hem döneminin yankısını taşıyan hem de bugünle konuşan bir iş. Kısa sürede derdini anlatan, ama finalinden sonra uzun süre zihinde dolaşan türden bir film.

Genç adam, henüz bir bebekken kendisini yetimhaneye bırakan annesiyle 19 yıl sonra ilk kez yan yana gelir. Bu ilk karşılaşmada, sigara içmekten söz ederler. Anne eskiden çok sigara içtiğini, ancak hamileliği süresince sigarayı bıraktığını söyler. Aldığı yanıt, sıkıntıdan patlayan bir ifade ile “Aferin sana” olur. Lukas Traber Avusturyalı yönetmen Karl Markovics’in, buna benzer sahnelerle aynı anda hem güldürüp hem ağlatmayı başaran bu sıra dışı filmi, Viyana’nın ruh halini mükemmel biçimde yansıtıyor. Film, şehre methiye düzmekten uzak bir tonla, izleyiciyi ülkenin meşhur kara mizahıyla tanıştırıyor. Bu şehrin sokaklarında her an rastlayabileceğiniz karakterler bugüne dek Avusturya sinemasında bile az görülen bir özgünlükler ele alınıp, ustalıkla perdeye aktarılıyor. Ancak Nefes sadece Avusturya seyircisine yönelik bir film değil. Kendi oyunculuk performansıyla adından sık sık so¨z ettiren Karl Markovics, muhteşem görüntülerle bezeli bu ilk filminde, güçlü, duygusal bir hikayeyi, genç, amatör bir aktörün etkileyici doğal oyunculuğu ile bir araya getiriyor. Markovics, hem Avusturya sinemasının son yıllardaki en iyi yapıtları, hem de Cannes Film Festivali’nin en dikkat çeken filmleri ile boy ölçüşen bir yapıta imza atıyor.

Intimní osvětlení (Samimi Aydınlatma), 1965 yapımı bir Ivan Passer filmidir. Çek Yeni Dalgası'nın diğer politik ve sert örneklerinin aksine, bu film sinema tarihinin en zarif, insancıl ve "küçük" anlara odaklanan başyapıtlarından biri olarak kabul edilir.Filmin Konusu ve TemasıFilm, büyük bir dramatik olay örgüsü üzerine değil, iki eski dostun yıllar sonra bir araya geldiği bir hafta sonuna odaklanır: Buluşma: Şehirde yaşayan başarılı bir çelist olan Petr, genç sevgilisiyle birlikte taşradaki eski müzisyen arkadaşı Bambas'ı ziyarete gider. Zıtlıklar: Bambas, yerel bir bando şefi olmuş, evi çoluk çocukla dolmuş, gündelik telaşların ve yerel bir cenazede çalma gibi sıradan işlerin içinde kaybolmuştur. Petr ise daha "seçkin" bir hayat sürmektedir. İçerik: Film boyunca bu iki eski arkadaşın geçmişi yad etmelerini, yemek masası sohbetlerini, aile içi küçük sürtüşmeleri ve aslında her iki tarafın da birbirinin hayatına duyduğu gizli iç çekişleri izleriz.Öne Çıkan Özellikler Gündelik Hayatın Şiiri: Film, "hiçbir şeyin olmadığı" anların güzelliğini yakalar. Ivan Passer, büyük ideolojik söylemler yerine insanların tavuk peşinde koşması veya komik bir yemek yeme sahnesi gibi sıradan durumlarla hayatın absürtlüğünü ve sıcaklığını anlatır. Amatör Oyuncular: Passer, doğallığı korumak için filmde profesyonel olmayan oyunculara yer vermiştir. Bu sayede film, bir kurgudan ziyade gizli bir kamerayla kaydedilmiş gerçek bir yaşam kesiti hissi verir. Müzik: Filmin ruhunda müzik vardır; ancak bu müzik sadece icra edilen bir sanat değil, karakterlerin arasındaki bağı temsil eden bir unsurdur. Siyasi Alt Metin: Doğrudan bir rejim eleştirisi yapmasa da, bireyin özel alanına ve gündelik mutluluk arayışına odaklanması, o dönemin kolektivist baskısı altında başlı başına insancıl bir "direniş" olarak görülmüştür.Sinema Tarihindeki YeriIntimní osvětlení, Milos Forman'ın yakın dostu olan Ivan Passer'in yönettiği tek Çek yapımı uzun metrajlı filmdir (daha sonra ABD'ye göç etmiştir). Birçok eleştirmene göre, "en az malzemeyle en büyük etkiyi yaratan" nadir filmlerden biridir.

...a pátý jezdec je Strach (Ve Beşinci Atlı Korkudur), 1964 yapımı (bazı kaynaklarda 1965), yönetmenliğini Zbyněk Brynych'in üstlendiği Çek Yeni Dalgası'nın en önemli başyapıtlarından biridir. İkinci Dünya Savaşı dönemindeki Nazi işgali altındaki Prag’ı konu alan film, alışılagelmiş savaş filmlerinden farklı olarak fiziksel şiddetten ziyade "korku"nun insan psikolojisi üzerindeki tahribatına odaklanır.Eleştirmen Roger Ebert, filmi "neredeyse kusursuz bir çalışma" olarak nitelendirmiştir. Film, sadece Nazi dönemini değil, aynı zamanda yapıldığı dönemin baskıcı rejimlerini ve toplumsal paranoyayı eleştiren zamansız bir başyapıt olarak kabul edilir. 

Kafasının dikine giden bir oğul ve değer bilmeyen bir kocayla yaşayan Věra, evdeki hayal kırıklığını gidermek için evlilik dışı bir ilişki yaşar. Bu sırada, 1962 Dünya Jimnastik Şampiyonası’na hazırlanan Eva Bosáková’nın antrenmanlardaki şevksizliği, koçunun ona baskı yapmasına neden olur.Erkekler tarafından yönlendirilen ve sürekli hakları yenen iki kadın karakterine de sosyal gerçekçi bir duyarlılıkla yaklaşan Chytilova, feminist sinema için oldukça değerli bir yapıma imza atıyor. Belgesel ile kurmacanın iç içe geçtiği ve Çek Yeni Dalgası için tanımlanan ‘insana dair duyarlılıklarla sosyal hayata bakış’ı iki kadın üzerinden kurgulayarak Çek Sineması’ndaki yerleşik kalıpları yıkan filmin Mannheim Film Festivali’nden Grand Prix ödülüyle döndüğünü de hatırlatalım. Vera Chytilova’nın ilk uzun metraj filmi olan O Necem Jiném (Something Different), tarihin eskitemediği klasiklerden...

O Slavnosti a Hostech (Parti ve Konuklar Hakkında Bir Rapor), Çek Sineması'nın en keskin siyasi hicivlerinden biri olarak kabul edilen, 1966 yapımı bir Jan Němec filmidir. Çek Yeni Dalgası'nın en önemli eserleri arasında yer alan bu film, totaliter rejimleri ve toplumsal boyun eğmeyi sert bir dille eleştirir.Bir grup burjuva arkadaş, kırsalda huzurlu bir piknik yaparken aniden gri takım elbiseli gizemli adamlar tarafından durdurulur. Grup, bir göl kenarındaki açık hava ziyafetine katılmaya zorlanır. Bu ziyafet, kısa sürede bir "siyasi hiyerarşi dersine" ve sorgulama seansına dönüşür. Siyasi Alegori: Film, dönemin sosyalist Çekoslovakya rejimine ve genel olarak baskıcı yönetimlere yönelik derin bir alegoridir. Özellikle, insanların kendi özgürlüklerinden ne kadar kolay vazgeçebildiklerini ve otoriteye nasıl hızla uyum sağladıklarını (konformizm) gösterir. Yasaklanma Geçmişi: Sosyalist rejime bir hakaret olarak algılandığı için film, 1966-1968 yılları arasında yasaklanmıştır. 1968'deki Prag Baharı sırasında kısa bir süre gösterime girse de, Sovyet işgali sonrası 20 yıl boyunca tekrar yasaklanmış; yönetmen Jan Němec ise 1974'te ülkeyi terk etmek zorunda kalmıştır. Absürt ve Sürrealist Tarz: Film, gerçekçi bir dilden ziyade absürt tiyatro (Ionesco etkisi) ve sürrealist bir fabl tarzını benimser. Karakterlerin diyalogları genellikle kopuk ve anlamsızdır, bu da iletişimsizliği ve bireyin sistem karşısındaki çaresizliğini vurgular.

Kendi öz benliğiyle yaşama serüveni, sınavlardan ve çetin yollardan geçen sarsıcı ve bir o kadar da kendinden emin bu ilk filminde Dee Rees, siyahi kuir kadınların deneyimlerini dürüstçe yansıtan, eşine az rastlanır bir büyüme hikayesi sunuyor. Rees’in incelikli kalemine, derinlikli karakter analizlerine dayanan ve Adepero Oduye’nin çok katmanlı, usta oyunculuğuyla hayat bulan Pariah, Brooklyn’li genç Alike’nin hikayesini anlatıyor. Alike, kendisi için hiçbir alan yaratmayan bir toplumsal düzenin içinde, cinsiyet ve cinsel kimliğini dışa vurmaya çabalarken; bir yandan ilk aşkın ve kalp kırıklıklarının duygusal mayın tarlalarında yolunu bulmaya, diğer yandan ise ailesinin hoşnutsuzluğuyla baş etmeye çalışıyor. Bradford Young’ın etkileyici ve akıcı sinematografisiyle ana karakterine yüreğe işleyen bir yakınlık kuran bu derin portre, gücü kırılganlıkta, özgürlüğü ise zincirleri kırmakta buluyor.

Tyler Hawkins (Robert Pattinson), babasının, erkek kardeşi intihar ettikten sonra boşanmak istemesine karşı isyan bayrağını çekmiş olan ve şanssız olduğunu düşünen bir gençtir. Kaderin bir oyunu sonucu Ally Craig (Emilie de Ravin) ile tanıştığı güne kadar kendisini kimsenin anlayamadığını düşünmektedir. Aşk aklına gelen en son şey olmasına rağmen, Ally’nin beklenmedik şekilde kendine çok iyi gelmesi ve ondan ilham alıyor olmasıyla ona yavaş yavaş aşık olmaya başlar. Bu aşkla beraber mutluluğu ve hayatındaki anlamı da keşfeder. Az bir zaman sonra sırların ortaya çıkması ve trajedinin yeniden boy göstermesiyle, onları bir arada tutan sebepler ters yönde etki etmeye başlar.

10 yaşındaki Dana ve 6 yaşındaki Zana, doksanlı yılların başında Kuzey Irak’taki bir Kürt köyünde yaşayan iki kardeştir. Benzersiz hayal güçleri sayesinde yaşama tutunan iki öksüz kardeşin hayatı, köyde seyrettikleri Süpermen filminin ardından ilginç bir hal alır. Karşısına çıkan hiçbir güçlüğün yenemediği Süpermen’e hayran olan iki kafadar, ne pahasına olursan olsun gidip bu hiçbir şeyin yenemediği adamı bulmaya karar verirler. Nerede olduğunu bilmedikleri Amerika’ya ulaşmak üzere Michael Jackson adını verdikleri eşeklerine binerek yola koyulan iki kardeş, mayınlar, savaş ve türlü zorluklarla dolu bir yolculuğa çıkmak üzerelerdir.

Benim Adım Joe’nun Oscar’lı oyuncusu Peter Mullan yönettiği üçüncü film olan Serseriler ile, bol ödüllü Magdalene Kardeşler’den dokuz yıl sonra ilk kez seyirciyle buluşuyor. Serseriler, gelecek vaad eden akıllı uslu bir genç adamın ödüllerle dolu parlak öğrencilik günlerinden bıçak taşımaya başladığı ilk gençliğine uzanan hikâyesini anlatıyor.John McGill kurbandan intikamcıya, papaz yardımcısından tinerciye dönüşür. Tekrar eski günlerine dönmek istediğinde ise içinde bulunduğu yeni durum ve daha önce yaptıklarının ağırlığı, kurallara uymasını neredeyse imkânsız, kendi kaderinin şiddetle sonlanmasını kaçınılmaz hale getirir.

Cormac McCarthy'nin oyunundan uyarlanan bu film, ten renklerine göre Beyaz ve Siyah denilebilecek iki karakterin etrafında döner. Siyah dindar bir Hristiyan, Beyaz ise ateist bir profesördür. Film Siyahın Beyazı, bir trenin önüne kendisini atmaya çalışmasından kurtardığını öğrenmemizle başlar. Film boyunca bu ikili tanrının varlığı yokluğu, hayatı yaşamanın anlamının olup olmadığı, insanın kötülüğü, her şeyin geçiciliği gibi konularla ilgili bir tartışmaya koyulurlar.

Yazar ve yönetmen Atiq Rahimi, ödüllü filmi Yeryüzü ve Küller´den sekiz yıl sonra yeniden sinemaya dönüyor. Afganistan´ın Oscar adayı olan film, yönetmenin çok satan romanından uyarlanmış. Afganistan´da ya da savaşla yerle bir olmuş herhangi bir ülkede herhangi bir yerdeyiz... Otuzlarında güzel bir kadın, yıkık dökük bir odada felçli kocasına bakmaktadır.Bir gün suskun kocasına tek yönlü bir itirafta bulunmaya başlar; çocukluğunu, sıkıntılarını, hayal kırıklıklarını, yalnızlığını, hayallerini, isteklerini anlatır. Kocası sessizce onu dinlerken bilmeden kadının "sabır taşı" olur, onu mutsuzluktan, acıdan, eziyetten koruyan... Fakat kadın asıl benliğini, daha sonra tanışacağı genç bir askerde bulacaktır. Rahimi, Sabır Taşı´nı 2005´te 25 yaşındayken kocası tarafından öldürülen Afgan kadın şair Nadya Encuman anısına yazmış: "Afgan kadınları hakkında hep aynı söylemleri duymaktan bıkmıştım, ezilen, kurban olan kadınlar. Oysa Afganistan´a gittiğimde son derece dirayetli kadınlarla tanıştım."

Okuldan nefret eden ve kafası dünyanın sonuna dair tuhaf fikirlerle dolu 14 yaşındaki Lorenzo’nun ailesiyle de arası bozuktur. Tek başına kafasını dinlemek için bir plan yaparak ailesine kayak tatiline gideceğini söyler ve kendi evlerinin bodrum katına gizlenir. Ancak bu hayalleri, üvey ablasının gelişiyle suya düşecektir… Lorenzo ile kendisinden daha tuhaf olan güzel, dengesiz ve bağımlı Olivia arasında bu hafta boyunca derin bir bağ kurulacaktır…

Bir anne, büyük kızı (Park Bo-Young) ve küçük kızı (Kim Hyang-Gi) ile birlikte kırsal bölgedeki büyük bir eve taşınır. Büyük kızın akciğerleri hastadır ve bu hastalığın tedavisi için doktor aileye böyle bir tavsiyede bulunmuştur. Bu ev ölen babalarıyla birlikte çalışan iş ortağının oğlu olan Ji-tae (Yoo Yeon-Seok) tarafından onlara tahsis edilmiştir. Aile bu ortama ayak uydurmaya çalışırken, Bo-young inanılmaz bir şey keşfeder. Ahırda kilit altında vahşi bir çocuk (Song Joong-ki) yaşamaktadır. Aile sosyal sorumluluk gereği bu çocuğu yanlarına almaları gerektiğini düşünürler ve onu alırlar. Joong-ki yaptıklarıyla bo-young'un ilgisini çekmeye başlar. Bu arada, Ji-tae, Bo-young ile evlenme planları yapmaktadır. Aile içindeki bütün bu olayların yanı sıra akla gelen bir soru daha vardır. Bu çocuk kimdir ve sakladığı sır nedir?

Güçlünün güçsüzü ezdiği bir Dünyada yaşıyoruz.. Yaşanan ülke ne kadar demokratik olursa olsun bu farketmiyor.. Paran, kuvvetin ve cesaretin varsa karşındakine diz çöktürebilirsin.. Bu filmde de kısacası bunlar göz önüne serilmiş.. Kızların çok küçük yaşta uyuşturucuya alıştırılıp erkeklere peşkeş çekilmesi, erkek hegemonyasının hakim olduğu bir Dünyada kaba kuvvetle herşeyin herkeze yaptırılabilir olması, uyuşturucu alan insanların bilinç kaybıyla ne yaptıklarını bilmemesi, mafyanın ve sokak çetelerinin bu işin önderleri olduğu gerçeği vs.. vs.. Belki şu an böyle yaşamıyoruz ama daha ne kadar dayanabiliriz.

2011'in en çok ödül toplayan ve konuşulan filmlerinden biri. Jacky Limbourg'ün güneyinde önemli bir çiftçi aileye mensuptur. 33 yaşında içine kapanık , öngörülemez ve zaman zaman saldırganca hareket etmektedir. Bir veteriner ile yaptığı iş birliği sayesinde Jacky hormon mafyasının ortasında kendine iyi bir yer edinir. Batı Flandreın en büyük hormon trafikçilerinden biriyle büyük bir pazarlık yapmak üzereyken, bir federal ajan vurulur. Bu polisler için savaş demektir. Jacky için herşey daha da karmaşıklaşmaya başlar. Herşey onun etrafında toplanmaya başlayınca , geçmişi ve bu geçmişle ilgili sırlar ortaya çıkacaktır.

Carlos Galindo Meksikalı, düzgün ve yalnız yaşayan bir babadır. 14 yaşındaki oğlu Luis'e bakmak için California'da bahçıvanlık yapmaktadır. Carlos'un yegane amacı oğlunu çetelere kaptırmamaktır. Kız kardeşinden aldığı borçla bir kamyonet satın alır ama beraber çalıştığı adamlardan biri kamyonetini çalar. Oğluyla birlikte adamın peşine düşseler de kamyonet çoktan el değiştirmiştir. Baba oğul bir yolunu bulup tek kayda değer varlıkları olan kamyoneti geri almak isterlerken, Carlos'un yasa dışı bir gçömen olduğu gerçeği de polisin dikaktinden kaçmayacaktır... Roger L. Simon'un öyküsünden Eric Eason tarafından senaryolaştırılan filmin yönetmenliğini Amerikan Pastası, Bir Erkek Hakkında, Altın Pusula gibi filmlere imza atmış olan Amerikalı sinemacı Chris Weitz üstleniyor. Filmde başrol Carlos'u ise Demián Bichir canlandırıyor.

İspanya’nın en prestijli ödüllerinden olan “Goya Ödül Töreni” de dahil toplamda 9 ödül kazanan bu yapım son dönemlerde İspanyol Sinemasının ilk sıralarında yer almakta ve örnek gösterilmektedir.. 11 yaşındaki Andreu, bir çocuk ve babasının hayattaki son anlarına şahit olmuştur. Ölü bulunan bu çocuğun faili olarak kendisi gösterilmektedir ve bu yüzden kaçmak zorundadır. Annesi de kendisi ile ilgilenmemektedir. Andreu başının çaresine bakmaya çalışır. Hayatla mücadelesini sürdürürken bir taraftan da katili bulmak için çaba harcayacaktır...

Susan Seidelman, kadınların kendilerini yeniden yaratışına dair sunduğu o canlı portrelerin düşük bütçeli ve özgün başlangıcı olan bu ilk uzun metrajlı filmiyle, kendine has New York vizyonunu mühürlüyor. New Jersey’den kaçan, file çorapları içinde bir kıvılcım gibi parlayan tam bir punk prototipi Wren (Susan Berman), ünlü olma misyonuyla şehre adım atar. Kendi reklamını yaptığı el ilanlarını duvarlara yapıştırmadığı ya da Peppermint Lounge’da takılmadığı anlarda, vaktini ya otoyol kenarındaki bir minibüste yaşayan dünyanın en nazik adamı Paul (Brad Rinn) ile ya da mesafeli rock yıldızı Eric (Richard Hell) ile geçirmektedir. 80’li yılların şehir merkezindeki o kirli ama görkemli havayı yakalayan 16 mm çekimleri ve The Feelies ile diğer grupların imzasını taşıyan, değişken ruh halleri arasında gidip gelen enerjik müzikleriyle Smithereens; Cannes’da Altın Palmiye için yarışan ilk Amerikan bağımsız filmi olma özelliğini taşıyor. Film, çoktan geride kalmış bir dönemin renkleri solmamış bir anlık görüntüsü niteliğinde.

Sachie'i Helsinki'de sakin bir sokakta, pirinç topları üzerine bir lokanta açmıştır. Fakat bir ay boyunca hiç müşteri olmamıştır. Kısa bir süre sonra ilk müşterisi çıkagelir. Daha sonra Midori isminde Japon bir turistle karşılaşır ve onu evine davet eder. Ardından çantasını kaybetmiş orta yaşlı Masako adındaki kadınla tanışır. Bu üç kadın lokantada birlikte çalışır ve müşterilerine hizmet etmeye başlarlar.

Konusu Yunan Efsanesine dayalı Evripides'in aynı isimli Antik Yunan oyunundan uyarlanan "Medea" filmi ismini baş kadın karakterinden almaktadır. Medea'nın, kocası "kahraman" Jason'dan iki çocuğu vardır. Kral Creaon'ın kızını Jason'la evlendirmek istemesi sebebiyle kral, Medea'nın çocukları ile ülkeden gitmesini istemektedir. Jason'ın evlenmeyi kabul etmesi sebebinin çocuklarının güvenliği gösterir. Bunun üzerine Medea, intikam almak için hayatında en değer verdiği şeylerden vazgeçecektir...

Film, bir psikiyatri kliniğinde tedavi gören Charly’nin geliştirilen yeni bir yöntemle zekâ geriliğinden kurtulmasının öyküsünü anlatıyor. Zekâsı tahmin edilenden çok daha hızlı bir şekilde ve beklenmedik derecede gelişen Charly, yaşadığı dünyanın tahammül edilemez yanlışlıklarıyla yüzleşecek ve yeni algılayışı onu eskisinden çok daha mutsuz edecektir. Dehaya yaklaşan zekâsıyla etrafına uyum sağlamakta sıkıntı çeken Charly’nin en çok zorlanacağı konuysa aşk olacaktır...

Arjantin, 1980. Finans sektöründe çalışan Yvan, askeri yönetim altındaki Buenos Aires’te bir anda ortadan kaybolan ortağının yerini almak için Cenevre’den yola çıkar. Sürekli gözetim altındaki bu toplumda, kendini kolonyalizmin her yere sindiği bir “kirli savaş”ın orta yerinde bulur.

Eddie travesti bir performans sanatçısıdır ve Tokyo’nun eşcinsel gettosu içerisinde bir barda çalışmaktadır. Bar işletmecisi ve uyuşturucu satıcısı olan Gonda ile de gizli bir ilişki yaşamaktadır. Barın gözdesi konumunda olan Eddie, mekânın “madam”ı olan ve Gonda’nın da sevgilisi Leda isimli bir başka travesti tarafından kıskanılmaktadır. Girdikleri şiddetli rekabetin amacı, hem bar hem de Gonda içindir. Diğer taraftan Eddie’nin çocukluğundan gelen travmaları zihnini rahat bırakmamaktadır.

Michele, İtalyan Komünist Partisi'nden bir milletvekilidir ve bir trafik kazasında hafızasını kaybeder; gerçi kimse bunu fark etmemiş gibidir. Seçim günü öncesinde oynanan bir sutopu maçı sırasında geçmiş yaşamını anımsamaya başlayan Michele'nin ortaya çıkan tablosu, kişisel ve politik kimlik krizi İtalyan komünizmininkini yansıtan bir adamın portresini gözler önüne serer.

Almanya ve Fransa arasındaki sınırda bir kömür madeni çöktüğünde ve bir grup Fransız madenciyi mahsur bıraktığında, sınırın her iki tarafındaki işçiler harekete geçer. Ulusal önyargıları ve savaş zamanından kalma kinleri bir kenara bırakarak tehlikeli bir kurtarma operasyonu başlatırlar. Yönetmen G. W. Pabst, gerçekçi setler ve ses tasarımı kullanarak, madencilerin hayatta kalma mücadelesi verdiği isle boğulmuş kuyulardan oluşan labirenti yaratır ve zamana karşı yarışılan bu senaryoda çarpıcı bir klostrofobi hissi uyandırır. Gerçek bir maden çöküşünden ilham alan Kameradschaft (Yoldaşlık), etkileyici bir felaket filmi ve uluslararası iş birliği için güçlü bir çağrı niteliğindedir. Bu film, Pabst'ın döneminin ahlaki açıdan en duyarlı ve biçimsel olarak en hünerli yönetmenlerinden biri olarak statüsünü pekiştirmiştir.

Thymian Henning, masum bir genç kız, babasının eczanesindeki kâtip tarafından tecavüze uğrar. Hamile kalır, ailesi tarafından reddedilir ve acımasız, zalim bir dünyada kendi başının çaresine bakmak zorunda kalır. Bu film, Louise Brooks'un Pabst ile ikinci ve son filmi olup, önceki işbirlikleri Pandora'nın Kutusu gibi birçok film tarihçisi tarafından klasik olarak kabul edilmektedir. Film, Margarete Böhme'nin aynı adlı tartışmalı ve çok satan 1905 tarihli romanından uyarlanmıştır.

Donna Deitch'in ilk uzun metrajlı kurmaca filmi "Desert Hearts", 1985'te vizyona girdiğinde çığır açıcı nitelikteydi: İki kadın arasındaki bir aşk hikâyesini, tamamen bağımsız olarak, kısıtlı bir bütçeyle ve bir kadın yönetmen tarafından hayata geçirilmişti. Jane Rule'ın sevilen romanından uyarlanan ve 1959'da geçen filmde, doğu yakasından gelmiş, geleneksel değerlere bağlı profesör Vivian Bell (Helen Shaver), boşanma davası için Reno'ya gelir. Ancak kendini, özgür ruhlu genç Cay'in (Patricia Charbonneau) dikkatini çekerken bulur. Bu karşılaşma, nefes kesici çöl manzarası eşliğinde ağır ilerleyen bir baştan çıkarılışı başlatır. İki başrol oyuncusu arasındaki yadsınamaz kimya, duygu yüklü bir jukebox müzikleri seçkisi ve Robert Elswit'in etkileyici sinematografisiyle "Desert Hearts", içten bir özlemi ve duygusal açık yürekliliği muhteşem bir biçimde yansıtır.

Ida ile başta Oscar olmak üzere ödüle doymayan yönetmen Pawel Pawlikowski, tekrar 2. Dünya Savaşı'nın küllerine dönüyor. Cannes'da dünya prömiyerini yaparak Pawlikowski'ye En İyi Yönetmen ödülünü kazandıran film, 1950'lerde, Soğuk Savaş esnasında, Stalinist Polonya'dan Berlin'e, Yugoslavya'dan bohem Paris'in gece kulüplerine uzanan, iki müzisyen arasındaki tutkulu aşkı anlatıyor. Zamanda sıçrayarak ilerleyen hikâyesi, melankolik havası, sade, siyah-beyaz görüntüleriyle birbirinden vazgeçemeyen iki aşığın tutkusunu perdeye aktaran filmin en güçlü yönlerinden biri de müzikleri. Caz ve şansonların yanı sıra folk ezgilerini de barındıran filmdeki şarkılar ve aranjmanlar Mazowsze ile avangart piyanist ve besteci Marcin Masecki'ye ait.

Juan Villegas (yaş 52) hayatının son yirmi yılında Patagonya’daki ıssız bir yolda bulunan bir benzin istasyonunda çalışmıştır.Benzin istasyonu el değiştirmiştir ve yeni sahipleri orayı modernleştirmeye niyetlidir. Diğer çalışanlarla birlikte Juan da işten çıkarılır. Bir yandan başka bir iş ararken bir yandan da eski bir hobisi sayesinde geçinmeye çalışmaktadır: Sapı işlemeli bıçaklar yapmaktadır. Ama işler iyi gitmemektedir. Ne iş bulabilmiş, ne de tek bir bıçak satabilmiştir.İşsizliğin zorluklarını en trajik haliyle yaşamaktadır. Yaşı geçkin ve vasıfsız olduğu için dünyanın onu gözden çıkardığını düşünmeye başlamıştır.Şans eseri, bir çiftlikte eski bir araba üzerinde ufak bir tamirat yapar. Çiftlik sahibi yaşlı hanım vefat eden eşine ait olan bu arabayı satmak zorundadır, çünkü kendisi de paraya muhtaçtır. Juan işini bitirince çiftlik sahibi ona olan borcu karşılığında bir köpek vermeyi teklif eder. Ama bu köpek herhangi bir köpek değildir, eşinin bir köpek üretme çiftliği kurma düşüncesiyle satın aldığı müthiş bir Dogo Argentino’dur.Juan, işsiz olduğunu ve iri cüssesiyle köpeğin kendisinden çok yemek yiyeceğini söyleyerek karşı çıkacak olsa da, dul kadın köpeğin çok değerli bir hayvan olduğunda ısrarlıdır, Juan gibi tek başına yaşayan birine iyi bir can yoldaşı olacağını söyleyerek onu ikna eder. O andan sonra Juan’ın şansı açılmaya başlar. Dikkat çekici olduğu şüphe götürmeyen köpek herkes tarafından övülür, artık köpeğin sahibi olan Juan da kendine bundan gurur payı çıkarır. Köpek sayesinde geçici bir iş bulur, bir Dogo Argentino hayranı olan banka müdürü bile, ücretini almaya gittiğinde onu ofisine çağırır. Juan kısa zamanda geleceğinin bu köpekte yattığını anlayıp, boş zamanlarında köpekleri yarışmaya hazırlayan Walter’le temas kurar. Köpeğin bir sürü ödül kazanacağından emin olan Walter ona şöyle bir teklifte bulunur: Hizmetine karşılık köpeğin kazanacağı ödüllerin yarısını alacaktır. Sonra, hem köpek hem de Walter’in deyişiyle işsizlikten kurtulup yeni bir işe adım atan Juan için uzun bir eğitim dönemi başlar.İlk gösteride işler çok iyi gider ve köpek üçüncülük ödülünü kazanır. Bir Lübnan lokantasında gürültülü bir kutlama yaparlar, Juan orada Arap asıllı bir kadın şarkıcıyla tanışır, ondan hoşlanmıştır. Köpek ve şarkıcı sayesinde Juan kendini bulutların üstünde hissetmektedir. Ama kısa zamanda içgüdülerin kötü oyunlar oynayabileceğini anlar.

Bosna Savaşı sırasında Sırp askeri Marko, silah arkadaşlarının Müslüman bir sivile yaptığı kötü muameleyi durdurmaya çalışırken kendi hayatını tehlikeye atar. Aradan 12 yıl geçer, savaş biter fakat Markonun kötü sonuçlanan bu kahramanca hareketinin, babası, nişanlısı, en yakın arkadaşı ve yardım ettiği adamda açtığı derin duygusal yaralar kapanmaz. Aksine bu kadar zaman sonra hepsi bir kez daha bu acı olayla yüzleşmek zorunda kalacak ve bunun onlarda bıraktığı derin izlerle başa çıkmaya çalışacaklardır.

Bartleby (1970), Herman Melville'in romanı "Bartleby, the Scrivener"’ın serbest bir uyarlaması olan, varoluşçu temaları ve minimalist anlatımıyla öne çıkan bir İngiliz dram filmidir. Film, modern bir ofis düzeninde çalışan kâtip Bartleby’nin, kendisinden istenen görevleri giderek artan bir sakinlikle “Yapmamayı tercih ederim” diyerek reddetmesini izler. Bu pasif direniş, işveren olan avukatın rasyonel dünyasını sarsarken; itaat, özgür irade ve bireysel geri çekiliş üzerine yoğun bir sorgulama başlatır. 1960’ların sonu–1970’lerin başında Avrupa’da güçlenen entelektüel/arthouse damar içinde konumlanır. Melville’in metnini birebir aktarmak yerine, onu çağdaş bir ofis alegorisine dönüştürerek modernleştirir. Paul Scofield’ın kontrollü oyunculuğu ile John McEnery’nin içe kapanık performansı arasındaki karşıtlık, filmin dramatik omurgasını kurar. Edebiyat uyarlamasını felsefi bir sinema diliyle yeniden yorumlar. “Eylemsizlik” kavramını politik ve etik bir jest olarak tartışmaya açar. Bürokrasi eleştirisini yüksek sesle değil, sessizlik ve duraksama üzerinden kurar.

Öğretmen Yolanda ile fabrika işçisi Mario’nun aşkı, farklı görüşleri ve değerleri sebebiyle karmaşık bir hal alır. Yolanda’nın önyargıları, alt sınıftan öğrencilerle kurduğu ilişkilerde ortaya çıkarken, maçoluğunu dizginleyemeyen Mario da Yolanda gibi bağımsız bir kadın karşısında bocalar.

Reykjavik'te ailesi ile birlikte yaşayan Paul sanata ve müziğe ilgi duymaktadır ve rüyalarının kızıyla bir ilişkiye başlamıştır. Görünürde normal bir yaşam sürmektedir. Derken davranışları giderek tutarsızlaşmaya ve çevresini rahatsız eder duruma gelmeye başlar. Bunun üzerine ailesi onu istemeye istemeye yakınlardaki bir akıl hastanesine götürürler. Burada Paul çok ilginç şahsiyetlerle tanışır. Kuzey soğukluğunu filmlerinde yansıtan İzlandalı yönetmenden bir kara mizah denemesi.

Sadece kızların bulunduğu tuhaf bir akademide, aralarında Iris'in de bulunduğu yeni öğrenciler okula tabutlar içinde teslim edilir. Gizemli öğretmenlerin rehberliğinde öğrenciler gündüzleri büyülü ormanlarda dans ederken; geceler, masumiyet ile uyanış arasındaki çizgiyi bulanıklaştıran karanlık dersleri açığa çıkarır.

Şair Yusuf annesinin ölüm haberini alır ve yıllardır uğramadığı kasabadaki çocukluk evine geri döner. Bakımsızlıktan harap düşmüş bir evde onu genç bir kız, Ayla beklemektedir. Yusuf beş yıldır annesi ile yaşayan bu uzak akrabadan habersizdir. Aylanın Yusuftan bir isteği vardır. Zehranın ölmeden önce adadığı adağını oğlu Yusuf yerine getirmelidir. Kurban kesimi için yola çıkarlar. Koçun kurban edilişi Yusufun kaderini değiştirecek midir?

Altın Portakal Ödüllü Yumarta’nın ardından, Yusuf Üçlemesinin ikinci filmi Süt...Liseyi bitirdikten sonra üniversite sınavını kazanamayan Yusuf’un büyük bir tutku ile yazdığı şiirler, adını sanını kimsenin duymadığı bazı edebiyat dergilerinde yayınlanmaktadır. Ama ne şiirin ne de değeri günden güne düşen sütün Yusuf’a ve annesi Zehra’ya bir katkısı vardır.Yusuf, Zehra’nın kasabadaki istasyon şefi ile yaşadığı gizli ilişkiyi keşfedince ne yapacağını şaşırır. Gelecek kaygısı, yaşanan hızlı değişim ve gençlikten yetişkinliğe adım atmanın acılarıyla baş etmenin yolunu bulabilecek midir?