Ağır sanayi işçileri Bill ve Abby güneye doğru daha iyi bir iş bulmak için yola çıkarlar. Yanlarında manevi kardeşleri saydıkları Linda da bulunmaktadır. İki kardeş olduklarını söyleyen Bill ve Abby büyük bir çiftlikte mevsimlik işçi olarak çalışmaya başlarlar. Toprak sahibinin Abbyye olan duygularının farkında olan ve onun ölümcül bir hastalığa sahip olduğunu şans eseri öğrenen Bill, zengin olmanın yolunu bulduğunu düşünür. Gerçekten de kardeş gibi davranarak çiftlikte kalan ve ardından toprak sahibi ile evlenen Abby, bir süre sonra Bill ve eşi arasında kalmaya başlar. Abbyye aşık olan Bill ise gün geçtikçe bu evlilikten rahatsızlık duyacak ve olmadık işlere başvuracaktır * Çok iyi bir film; oldukça sade ve sıkmayan bir anlatım, kimi yerlerde belgesel ve fotoğraf sanatı niteliğinde çekimler ve arka planda bir aşk üçgeni var

Amerikan sinemasının en inatçı muhaliflerinden ve en büyük yaratıcılarından Robert Altmanın yeniden gündeme geldiği doksanlı yıllarda kotardığı en iyi filmlerden birisi. Güney Kaliforniyada yaşayan mutsuz insanları, çiftleri, aileleri, arkadaşları, aşıkları, telefon seksi yaparken kızını besleyen kadınları anlatan filmin oyuncu kadrosunda Hollywoodun dev isimleri yer alıyor * 3 saat olması seyirciyi zorluyor lakin güzel filmdir.

Şaşkın haldeki bir genç kız, erkekler ve kadınlar arasında çıkan bir savaştan kaçarken ıssız bir patikanın sonunda kendisini mantıksız davranışları olan tuhaf kişilerin yaşadığı alternatif bir dünyada bulur. Büyük bir koruluğun içindeki malikanede kemirgenlerle konuşan, yatağından hiç çıkmayıp sürekli olarak telsiz kullanan yaşlı bir kadın, konuşabilen tek boynuzlu bir at, bir domuzu kovalayan çırılçıplak bir grup küçük çocuk, biri kız biri erkek kendisiyle aynı adı taşıyan tuhaf davranışlı ikiz gençler bu gerçeküstü dünyanın yaşayanlarıdır.İzleyebileceğiniz sıradışı filmlerden biri olan Black Moon, yapıldığı dönemin alternatif sineması açısından kendini gizli bir yere konumlandırıyor ve izleyicisi tarafından keşfedilmeyi bekliyor.

Danimarkalı sinema dehası Carl Theodor Dreyer, Jeanne d'Arc'ın hikayesine yönelmeden önce, kendi zamanının ötesinde bir aile içi yaşam incelemesi olan bu filmi yaratmıştır. İnce bir intikam komedisi olan film, kurnaz bir dadının yardımıyla, zorba kocasına oyunu kendi lehine çeviren bir ev kadınının hikayesidir. Dreyer, bu filmde, alışılagelmiş titiz tekniği ve sağlam duyarlılığı ile hafifliği ve mizahı bir araya getirir. Evin Efendisi (Master of the House), kendi döneminde büyük bir gişe başarısı elde etmiş ve sessiz sinemanın bir incisi olarak kalmıştır.

1969 yılında Ingmar Berman, görüntü yönetmeni olarak Sven Nykvist ile birlikte adanın geleceğine dair oldukça karamsar bir bakış açısıyla sonlanan Fårö Belgesi filmini çekti. Filmdeki sahnelerden biri bir okul otobüsü ve içindeki genç yolculara aittir. Bergman, on yıl sonra Fårö Document 1979 adlı uzun belgeselinde bunlara ve gerçeklere geri döner.Almanya'da geçirdiği zamanın ortasında Bergman, sevdiği uzak İsveç adasını ve orada yaşayanların sosyoekonomik gerçeklerini incelediği ikinci belgeseli için Fårö'ye döndü. Bir öncekinden daha uzun, daha iyimser ve daha az münzevi olan bu film, adanın 673 sakininin yaşamından bir takvim yılı kesitler sunarken, birçoğunu yorulmak bilmeden koyun kırkarken, çatıları örerken, hayvan keserken ve çeşitli toplumsal ritüelleri yerine getirirken gözlemliyor. Yirmi sekiz saatlik materyalden damıtılan Fårö Document 1979, hayatın döngüsel doğasının lirik bir tasviridir.

Julien Duvivier'in 1948 yapımı "Anna Karenina" filmi, Leo Tolstoy'un ünlü romanından uyarlanmıştır. Filmde Vivien Leigh, Anna karakterini canlandırırken, Ralph Richardson ise diğer ana karakterlerden birini oynamaktadır. Film, evli bir kadının genç bir adamla olan yasak aşkını ve bunun getirdiği toplumsal baskıları ele alıyor. Görüntü yönetimi ve oyunculuklar oldukça dikkat çekici olup, dönem atmosferi yaratmada başarılıdır.

Bengalli yönetmen Ritwik Ghatak’ın sinema tarihine kazandırdığı ve Hindistan’ın Bölünmesi’yle topraklarından koparılarak hayatta kalma mücadelesine tutunan bir ailenin hikâyesini anlatan "Bulutlarla Örtülü Yıldız", kendini ailesine adayan en büyük kızları Neeta’nın (Supriya Choudhury) trajedisini merkezine alır. Neeta, kendi umutları ve arzularının ailesi ve kardeşlerinin çıkarları uğruna defalarca hiçe sayılışını çaresizce izler; ta ki mutluluk için tüm şansları buharlaşana, kendisi paramparça olana ve hastalık onu ele geçirene dek. Ghatak, dengesiz kompozisyonlar, süreksiz kurgu ve katmanlı bir ses tasarımı denemeleriyle melodrama hem entelektüel açıdan iddialı hem de duygusal açıdan sarsıcı yeni bir biçim kazandırır. Yönetmen, hem Hindistan tarihinin trajedilerine hem de geleneksel toplumsal cinsiyet rollerinin eşitsizliklerine ağıt yakar hem de kendisinden sonraki Hint sinemacı kuşakları için biçimsel bir yol çizer.

Phillip Glass’ın unutulmaz müzikleriyle belleklere çakılan Koyaanisqatsi, görüntülere dair bir festivali çağrıştırıyor. 1983 yılı itibariyle devrim niteliğinde olan film hayatın imgesel dengesine(ve dengesizliğine) yakılan bir ağıt niteliğinde. Görüntüden görüntüye geçerek, sonunda tüm görüntülerin tek bir görüntünün yansımasından ibaret olduğunu ispatlamaya çalışan film, tabiat bilimleriyle ve sosyal-antropolojiyle bağlarını sıkılaştırıyor.Otuz yıldır hayatın anlamını görüntülerin toplamından çıkarsamaya çalışan yönetmen Godfrey Reggio’nun en iyi belgeseli olan Koyaanisqatsi; doğa ve medeniyet arasındaki çelişkiyi ortaya koyan, Powaqqatsi ve Naqoyqatsi ile beraber oluşan bir üçlemenin ilk ayağını teşkil ediyor. 6 yılda toplanan görüntüleri ve 3 yılda hazırlanan müzikleriyle, hiçbir diyalog içermemesine rağmen gelmiş geçmiş en etkileyici belgesellerden biri olduğuna şüphe yok.

Wenders'in "yol üçlemesi" olarak da anılan bir dizi filmin ikincisidir ve diğer iki filmin aksine renkli çekilmiştir.Senaryosunu avangart romancı ve oyun yazarı Peter Handke'nin yazdığı film, Goethe'nin 1795'te yayımlanan ve ikinci romanı olan Wilhelm Meister’in Çıraklık Yılları'nın modern çağa taşınmış serbest bir uyarlamasıdır."Filmde, yazar olmak için yaşadığı kasabayı, baskıcı annesini ve sıkıcı yaşantısını geride bırakan yalnız bir adamın Almanya'yı katederken yolda tanıştığı bir grup tuhaf (ve yine yalnız) insanla olan ilişkileri anlatılır. Adamın düşünceleri sıklıkla dış ses olarak verilir."Mignon rolü 1959 doğumlu Nastassja Kinski'nin sinemadaki ilk gerçek rolüdür ve adı jenerikte Nastassja Nakszynski olarak geçer (bu onun gerçek adıdır). Deutscher Filmpreis veya Bundesfilmpreis olarak da bilinen Alman Film Ödülleri'nin neredeyse tamamı bu filme verilmiştir.

Laura Manion eve döndüğünde kocasına tecavüze uğradığını söylüyor. Kocası tecavüzcüyü öldürdükten sonra bu cinayetin meşru olduğunu savunuyor. Savunma avukatı Paul Biegler (James Stewart) de mahkemede bu doğrultuda bir savunma yapıyor. Sonuçta film bu tip bir cinayet sebebinin haklı olup olmadığını tartışıyor. Tecavüz olayı, cinayete motivasyon sağlar mı ?

Kasvetli ve uzun bir gecede bir kadınla bir erkek küçük bir köprünün üzerinde karşılaşırlar. Çekingen ve yalnız bir memur olan Mario (Marcello Mastroianni) yeni geldiği bu şehirde aylak aylak dolaşmaktadır. Natalia (Maria Schell) ise bir yıl önce ayrıldığı sevgilisi (Jean Marais) ile o gece köprüde buluşmayı ummaktadır. Her iki yanlız insan da birbirlerine ilgi duymaya başlarlar. Beklenen sevgili o gece gelmez. İki yanlız insan üç gece daha buluşurlar. Bu buluşmalarda Natalia Mario’ya hayatını anlatır, gençliğinin nasıl boşa harcandığından bahseder, kiracıları olan adama nasıl aşık olduğunu anlatır. Aşık olduğu bu adam bir denizcidir ve bir yolculuğa çıkıp bir yıl sonra döneceğine söz vermiştir. Söz verdiği saatte köprüye gelmeyen denizcinin bir otelde kalıyor olabileceğini düşünen Natalia, Mario’dan ona bir mektup götürmesini ister. Mario ise mektubu yırtıp atar ve sonraki buluşmalarında da Natalia’yı denizcinin dönmeyeceğine ikna etmeye çalışır. Ancak dördüncü gece beklenen gizemli yabancı ortaya çıkınca Natalia hemen kendini onun kollarına atar.İyi seyirler..

2.Dünya Savaşı nın sonlarına doğru 1944 yılında Nazi işgali altındaki Roma şehrinde yaşayan bir grup insanın hikayesi anlatılır.Gestapo Nazilere karşı yapılan direniş hareketinin lideri olan Giorgio Manfredi (Marcello Pagliero) nin peşine düşmüştür.Yakın arkadaşı Francesco (Francesco Grandjacquet),Francesconun evlenmek üzere olduğu dul Pina (Anna Magnani) ve Rahip Don Pietro Pellegrini (Aldo Fabrizi) birlikte Giorgionun bir an önce Romadan ayrılabilmesi için yeni bir kimlik edinmesine yardımcı olurlar.

Çekingen ve aykırı bir yönetmen olan Anna Silver, yeni filminin tanıtımını yapmak için bir Avrupa turuna çıkar. Yol boyunca birçok farklı insanla karşılaşır ve daha çok onların anlattıklarını sessizce dinler. Köln'de, Brüksel'de ve Paris'te karşılaştıkları Anna'ya, Avrupa'nın hala savaşın etkilerini atamadığını ve toplumların giderek homojen bir hale geldiğini düşündürecektir.

Jean-Luc Godardın başyapıtı Pierrot le Fou (Çılgın Pierrot), yönetmenin uzun ve parlak kariyerinde önemli bir kilometre taşıdır. Karışık bir dönüm noktası olan film, Godardın Breathless (Nefes Nefese, 1960) ve Vivre Sa Vie (Hayatını Yaşamak, 1962) gibi eserlerinin deneysel yaşam gücü ve Week End (Hafta Sonu, 1967) ve Wind from the East (1969) gibi son derece politik, alaycı ve acı bir biçimde komik filmleri arasında kalır. Pierrot le Fou, her ikisinin öğelerini de barındırır ve sırf bu nedenle izleyici için zengin bir deneyim fırsatı sunar. Ancak filmin sahip olduğu bir başka koz da gerçek güzellik duygusu. Eleştirmenler, Godardın polemik yaratan üslubuna karşın zarif bir biçimde güzel filmler de yaptığını unutmaya meyilli ama Pierrot le Fou, hiç kuşkusuz Contemptle (1963) birlikte, bu açıdan değerlendirilmeli.

1960’ların başı, İtalya... Amiyane tabirle “sonradan görme” diye ifade edilebilecek insanların hızla türediği, köylüleri ve köy yaşantısını küçümsediği ve daha fazlasını kazanmak için kendi benliklerinden bile vazgeçtikleri bir dönemde Giovanni, sıradan bir işçidir. Çalışmak ve sevgilisi Liliana’yla birlikte geceleri dans salonuna giderek dans etmek haricinde yaptığı bir şey yoktur. Bir de yaşlı ve ilgiye muhtaç babası vardır. İşi gibi özel hayatının da bir süre sonra rutine dönüşmesi, ister istemez işine olan yabancılığı gibi eşine de yabancılaşmasına neden olacaktır...Ermanno Olmi'nin yönettiği I Fidanzati (The Fiances), Cannes Film Festivali'nden ödülle dönmüştü.

Dardenne kardeşlerin ülkelerindeki göçmenlerin sorunlarına değindiği Söz, belgesele yakın, gerçekçi üslubuyla izleyiciyi içine çeken sevecen bir film. On beş yaşındaki Igor zamanını arkadaşlarıyla ve babası Roger’ın kaçak göçmenlere iş verdiği inşaatta çalışarak geçirir. Dayak yemesine rağmen hırsızlık ve dolandırıcılık yapmayı öğrendiği babasına bağlıdır. Bir gün inşaattaki işçilerden birinin ölümüne tanık olur; ölmeden önce adama, karısına ve çocuğuna göz kulak olacağına dair söz verir * Olanı tüm yalınlığıyla ortaya döken film naif senaryosuyla etkileyici. Müziksiz efektsiz, olduğu gibi ağır, hüzünlü. Son olarak, entelektüel ve samimiyetsiz hislenmeler yerine tahammül sınırımızı ve sağduyumuzu revize etmeliyiz sanırım.

Jean-Luc Godard'ın yönettiği film, gündelik baskı düzeni içinde kendilerini farklı şekillerde kurtarmaya çalışan üç karakterin hayatından birkaç günü konu ediniyor. TV yapımcısı Paul Godard, eski sevgilisi Denise ve Paul'ün geçmişte birlikte olduğu bir fahişe olan Isabelle... Denise, Paul'den ayrılıp işini de bırakıp köye taşınmak ister. Isabelle, belalısından kurtulup kendi hesabına çalışmak niyetindedir. Paul ise sadece hayatta kalmaya bakmaktadır.Godard'ın politik denemeler ve videoyla ilgilendiği 70'lerin ardından sinemaya dönüş filmi olan, başrolünde Isabelle Huppert'ın yer aldığı Sauve Qui Peut (La Vie) (Every Man for Himself) - Herkes Başının Çaresine Baksın, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye adayıydı.

1970'li yıllarda geçen öyküde Vance Jeffords, zalim babası T.C. Jeffords ile anlaşamamaktadır. Baba-kızın ilişkileri, babasının başka bir kadınla beraber olmak istemesi sonucunda daha da karmaşık hale gelecektir.

Terry Zwigoff’un, Daniel Clowes’ın kült olmuş çizgi romanından uyarlanan ilk kurmaca filmi, bir yandan kasvetli bir mizah anlayışına sahipken diğer yandan son derece sevimli olabilen, ergenlik yabancılaşmasının kendine özgü bir portresidir. Lise mezuniyetini takip eden bıkkınlık dolu aylarda geçen *Ghost World*, tüketim çılgını Amerika’nın kültürel çölünde belirsiz bir gelecekle yüzleşen, kendine gururla “uyumsuz” diyen Enid’in (Thora Birch) hikayesini anlatır. Alaycılığı en yakın arkadaşı Rebecca (Scarlett Johansson) için bile katlanılmaz bir hal alırken, Enid kendini hiç beklenmedik bir ruh ikiziyle bulur: kendisinden yaşça hayli büyük, melankolik bir plak koleksiyoncusu (Steve Buscemi). Tuhaf karakterleri, Oscar’a aday gösterilen unutulmaz diyalogları ve eski tarihli az bilinen parçalardan oluşan eklektik müzik seçkisiyle "Ghost World", 21. yüzyılın en çok sevilen komedilerinden biridir.

Efsanevi yazar-yönetmen Preston Sturges'in bu kapkara komedisinde Rex Harrison, karısının bir ilişkisi olduğu şüphesiyle yanıp tutuşan dünyaca ünlü senfoni şefi Sir Alfred De Carter rolünde. Bir konser sırasında, kıskanç De Carter üç ayrı orkestra eseri eşliğinde ayrıntılı intikam hayalleri kurar. Ancak ölümcül fantezilerini eyleme geçirmeye çalıştığında, hiçbir şey planladığı gibi gitmez. Jilet gibi keskin diyaloglar ve gülünç şakaların zekice bir karışımı olan Unfaithfully Yours, beyazperde komedisinin büyük ustasından gerçek bir klasik.

Göreve çağrıldığını duyan genç Tom Beddows (Brian Stirner) orduda eğitime başlar ve İkinci Dünya Savaşının en büyük muharebelerinden biri olan D-Day çıkarmasına katılmaya hazırlanır. Yönetmen Stuart Cooperın düşündürücü dramasında, görüntü yönetmeni John Alcottun uzman becerileri sayesinde otantik arşiv görüntüleri kusursuz bir şekilde filme entegre edilmiştir. Filmde, küresel çatışmanın enginliğine kıyasla bir adamın önemsizliği işlenmiştir.

Donna Deitch'in ilk uzun metrajlı kurmaca filmi "Desert Hearts", 1985'te vizyona girdiğinde çığır açıcı nitelikteydi: İki kadın arasındaki bir aşk hikâyesini, tamamen bağımsız olarak, kısıtlı bir bütçeyle ve bir kadın yönetmen tarafından hayata geçirilmişti. Jane Rule'ın sevilen romanından uyarlanan ve 1959'da geçen filmde, doğu yakasından gelmiş, geleneksel değerlere bağlı profesör Vivian Bell (Helen Shaver), boşanma davası için Reno'ya gelir. Ancak kendini, özgür ruhlu genç Cay'in (Patricia Charbonneau) dikkatini çekerken bulur. Bu karşılaşma, nefes kesici çöl manzarası eşliğinde ağır ilerleyen bir baştan çıkarılışı başlatır. İki başrol oyuncusu arasındaki yadsınamaz kimya, duygu yüklü bir jukebox müzikleri seçkisi ve Robert Elswit'in etkileyici sinematografisiyle "Desert Hearts", içten bir özlemi ve duygusal açık yürekliliği muhteşem bir biçimde yansıtır.

Roman Polanski, William Shakespeare'in Orta Çağ İskoçyası'nda geçen acımasız hırs ve cinayet trajedisini oldukça sert bir şekilde uyarlayıp perdeye taşırken, filmine alışılmışın dışında bir gerçeklik ve dramatik bir yoğunluk katıyor. Rütbeleri yükselen madalyalı bir savaşçı ve hırslı karısı olarak, tahtı ele geçirmek için her yolu deneyerek birlikte entrika çeviren Jon Finch ve Francesca Annis, öfke ve cinsel çekicilikle dolu performanslar sergiliyor. Polanski ve ünlü tiyatro eleştirmeni ile dramaturg Kenneth Tynan'ın birlikta uyarladığı, Birleşik Krallık adalarının çarpıcı ve yalın manzaraları eşliğinde çekilen bu Macbeth uyarlaması, tüm Shakespeare filmleri arasında en etkileyici atmosfere ve otantikliğe sahip olanlardan biri olarak ön plana çıkıyor.

Savaştan dönen Nico babasının iki bacağını da bir kazada kaybettiğini öğrenir.Baba mesleği olan meyve taşımacılığı işine emektar kamyoneti ile devam eder.Taşradan aldıkları elmaları San Fransisco haline götürür.Burada Mike Figlia isimli bir toptancı kendi yöntemleri ile taşradan getirilen malları vurgun yapmaktadır.Nico'yu da ağına düşürmekte gecikmez, tıpkı babasına yaptığı gibi.Aceba Nico'nun sonu da babasının olduğu gibi mi olacak?

Küçük oğlu Jun ile, ölen kocasının doğduğu yer olan Miryang’a taşınmaya karar veren piyano öğretmeni Shin-ae, yol esnasında arızalan aracını tamir için gelen servis görevlisi Jong Chan ile tanışır. Shin-ae, Çince'de anlamı "Gizli Güneş Işığı" anlamına gelen Miryang’dan bir arsa almak, orada bir müzik okulu açarak temelli kalmak istemektedir. Yaşadığı çevrede birikmiş parası olduğu duyulduktan kısa bir zaman sonra oğlu Jun fidye için kaçırılır. Fidyeyi ödemesine karşın oğlunu geri alamayan Shin-ae’nin zaten var olan inanç bunalımı iyice artar ve hayatta neyin doğru neyin yanlış olduğuna karar veremeyecek trajik bir döngüye hapsolur.

1950’li yıllarda, Orta Batılı bir aileyi merkezine alan film ailenin en büyük oğlu Jack’in, çocukluk masumiyetinin kaybolmasından başlayarak buruk bir yetişkinlik evresine geçişini konu alıyor. Tam bu geçiş sürecinde de babası (Brad Pitt) ile yaşadığı çalkantılı baba-oğul ilişkisi, öykünün merkezine oturuyor. Jack’in olgunluk hali (Sean Penn) artık modern çağda yolunu yitirmiş bir bireydir. Kaderin varlığını ve çıkmazlarını sorgularken, diğer yandan yaşamın anlamını bulmaya çalışır…

Michael Dorsey, New York’ta yaşayan işsiz bir oyuncudur. Bir taraftan oyunculuk dersleri veriyor bir taraftan da filmlerde, tiyatrolarda rol almak için denemelere gidiyor. Fakat bir türlü istediği rolleri alamıyor, ya çok kısa buluyorlar kendisini, ya başka birini düşünüyoruz diyorlar v.s. Bir gün yakın arkadaşı Sandy ile televizyonda yayınlanan bir pembe dizi için prova yapıyorlar. Sandy’e destek olmak için onunla beraber gidiyor ve kaderin cilvesiyle sonradan rolu kendisi alıyor. Tabii Michael Dorsey olarak değil ama Dorothy Michaels olarak. Bunu yaparken de söylediği sadece arkadaşı Jeff (Bill Murray) ile beraber hazırladıkları tiyatro oyunu için gerekli parayı kazanmak. Bundan sonra Michael, ikili bir hayat sürmeye başlıyor. Aynı dizide rol alan Julie (Jessica Lange) ile tanışması işleri iyice karıştırıyor. Çünkü Michael Julie’ye aşık oluyor.

1938, İtalya... Hitler ve Mussolini, Roma'da büyük bir törenle buluşurlar. Halk, bu tarihi olaya tanıklık etmek için tören alanına akın eder. Boğucu bir evliliği olan ev kadını Antonietta'da o gün kocası ve çocuklarını törene uğurlamıştır. Apartmanda yalnız kaldığını düşündüğü bir anda, kendisi gibi törene katılmayan Gabriele ile tanışır. Çok geçmeden Gabriele'nin cinsel tercihi ve anti-faşist tutumu yüzünden işini kaybettiğini öğrenecek ve kendisinden oldukça farklı bu erkeğin çekimine kapılacaktır.Alışılmadık ilişki üzerinden son derece başarılı bir faşizm eleştirisi yapan Una Giornata Particolare (A Special Day) - Özel Bir Gün, 2 dalda Oscar adaylığının yanı sıra toplam 13 ödül kazanmış bir yapım.

Paris'e hukuk okumaya gelen Charles, Paul adlı kuzeninin yanına taşınır. İki kuzen, birbirlerine tamamen zıt karakterdedirler. Charles, Paul'ün çevresinden Florence isimli kıza aşık olur...

Melville'in ikinci filmi, Fransız sinemacıları ciddi anlamda etkilemiş ve Melville'e, ülkesinin stüdyo sistemi dışında da harikalar yaratabilen bağımsız bir yönetmen olarak ün kazandırmıştır. Film, senaryo aşamasında da Melville'le birlikte çalışan şair ve sinemacı Jean Cocteau'nun 1929 tarihli romanını temel almaktadır. Gözlerden uzak dünyalarına çekilmiş, erotik imalarla yüklü dramlar oynayan bir kız ile kardeşinin hikayesi, görsel bir bütünlüğün parçası olan lirik ve akıcı bir devinime sahip.

Gösteri dünyasındaki üç genç kadının yükselişini ve düşüşünü anlatan Jacqueline Susann'ın en çok satan romanının film versiyonu. Film sonradan değeri anlaşılıp kült statüsüne dönüşmüştür.

Bernardo Bertolucci'nin ilk uzun metrajlı filmi olan La Commare Secca (The Grim Reaper) - Korkunç Orakçı, bir fahişenin ölümünü araştıran ve açığa çıkarmak üzere birçok şüpheliyi sorguya alan polisin katili bulmaya çalışmasını konu ediniyor.

Genç ve güzel bir kont kızı olan Bayan Julie, omuzlarında püriten yetiştirilme tarzının verdiği, doğal insan içgüdülerini bastıran bir yük taşımaktadır. Bir yaz dönümü gecesi babası evden uzaktayken Julie, artık bu durumu daha fazla kaldıramayacağına karar verir. Malikânenin sakinleri şöleni kutlarken, Julie nişanlısını aşağılar ve babasının uşağı Jean'la flört etmeye başlar. Jean, çocukluğundan beri ona nasıl hayran olduğunu anlatır. Sonunda Julie ve Jean, bu kokuşmuş yerden kaçma kararı alacaktır...August Strindberg'in 1888'de yazdığı, cinsel alçalma üzerine tutkulu ve acımasız draması, dünyanın en önemli oyunlarından birisi olarak kabul edilmektedir. Alf Sjöberg'in bu oyundan uyarlanan filmi Fröken Julie (Miss Julie) - Bayan Julie, Cannes Film Festivali'nden ödülle dönmüştü.

Ingmar Bergman, komedi konusunda yetenekli olmadığını zaten kendi güncelerinde de teslim eder. Kvinnors Väntan (Waiting Women) - Kadınların Bekleyişi, komedi olmasa da komik ögeler içeren bir filmdir. Film, dört erkek kardeşle evlenen dört kadının, eşlerine kavuşmadan önceki gece birbirlerine anlattıkları sırları üzerinedir.

Samuray Moritoh Enda, güzel Lady Kesa'yı şiddetli bir ayaklanmadan kurtarmak suretiyle kahramanca bir eylem gerçekleştirir. Samuray, Kesa'ya aşık olur. Ancak Wataru Watanabe adında kendinden yüksek pozisyonda bir başka samurayla evli olduğunu öğrenir. Lady Kesa'ya olan hisleri gittikçe artan samuray neler yapacaktır?Yabancı dilde en iyi film ve en iyi kostüm tasarımı dallarında Akademi Ödülü kazanan Cehennem Kapısı, Teinosuke Kinugasa'nın görsel açıdan görkemli, psikolojik açıdan nüfuz edici bir çalışması. On ikinci yüzyıl Japonya'sında destansı ve şiddetli entrikaların ortasında, bir imparatorluk savaşçısı bir leydiye aşık olur; leydinin evli olduğunu öğrendikten sonra, onun aşkını kazanmak için çılgınca girişimlerde bulunur. Kinugasa'nın renkli sinematografinin Japonya'daki ilk zaferlerinden biri olan filmi, saplantı ve karşılıksız tutkunun unutulmaz, trajik bir öyküsüdür.

Barbra ve kardeşi Johnny, babalarının mezarını ziyaret etmek için şehir merkezinden bir hayli uzakta, izbe bir bölgede olan mezarlığa giderler. Burada dua rutinlerini tamamladıkları esnada kendilerine yaklaşmakta olan yabancı bir siluetle karşılaşırlar. Kız kardeşinin aksine bir hayli rahat davranan Johnny, bu yabancının saldırısına uğrar ve oracıkta hayatını kaybeder. Ancak bu bir son değil, ürkütücü bir başlangıcın habercisi olur. Genç kadın ağır bir travmaya girer ve canını kurtarabilmek için bulabildiği ilk yere sığınır. Ancak burada yalnız olmadığını fark etmesi uzun sürmez. Bir anda kasabayı saran bu yaratıklardan korunmaya çalışan tek insan kendisi değildir. Ben de kendisi gibi canını zor kurtarmıştır ve kapıda diğerleri de vardır...

Önemsizlik, soğuk savaş yıllarında ün kazanma olgusunu irdeliyor. New Yorka, ünlü McCarthy soruşturmalarında ifade vermeye çağrılmış ve politik oyunların dışında kalmayı seven bir profesör, kaba cinselliği ve acımasızlığıyla sağcı bir senatör, mutsuzluğunu neşeli görünmeye çalışarak yenmeye çalışan bir Marilyn Monroe tiplemesi ve karısının gerçek ihtiyaçlarını anlamayan ünlü bir beyzbolcu. Terry Johnsonun kendi tiyatro oyunundan sinemaya uyarladığı Önemsizlik filminde Roeg, hüzne ve umutsuzluğa karşı çıkan dört insanın portresini çizerken gerçeklik, mistik, melodramatik üç yapıyı kamerasında ustaca işliyor.

Paul Schrader'in Japon yazar-eylemci Yukio Mishima hakkındaki sıra dışı filmi, Japonca çekilmiş (Roy Schneider'in az miktardaki İngilizce dış sesine rağmen) zengin bir Amerikan sanat filmi, yani bir anomalidir. Mishima bir narsist, devrimci bir vatansever, samuray özentisi ve muhtemelen 20. yüzyılın en önemli Japon yazarıdır. Taksi Şoförü'ndeki Travis Bickle'nin yaratıcısının, kendini ruhen Mishima'ya yakın gördüğü aşikârdır ama film sadece bir saygı gösterisi değildir. Schrader, Mishima'nın takındığı pek çok maskeyi büyük bir zeka ve açıklıkla ortaya döker.Film, yazarın çocukluğunu gösteren siyah beyaz sekanslarla ve Temple of the Golden Pavillion (Altın Sayvanlı Tapınak), Kyoko's House (Kyoko'nun Evi) ve Runaway Horses (Kaçak Atlar) kitaplarından esinlenen stüdyoya bağlı, son derece stilize üç sahnelemeyle, Mishima'nın (Ken Ogata) son meydan okuyuşuna (sanatla eylemciliği bağdaştırmaya yönelik, bir generali kaçırmayı içeren gösterişli bir teşebbüs) dek gelişen olayları dokur. Yapım yönetmenleri Francis Ford Coppola ve George Lucas'in (tanınmış bir sinema aşığı) desteğiyle gerçekleştirilen Mishima, karmaşık ve gayret gerektiren bir film olduğu kadar, aydınlatıcı ve anlaşılırdır. Film, Eiko Ishioka'dan nefes kesici yapım tasarımı, John Bailey'den ışıltılı görsel yönetim ve Philip Glass'tan güçlü, çarpıcı film müzikleri sunar.

Şeytan Ruhlu İnsanlar olarak Türkçe’ye geçen Les Diaboliques, korku gerilim türünün en başarılı örneklerinden biridir. 1955 yapımı film, ‘’eskiler daha iyiydi’’ savını destekleyici nitelikte. Film noir, yani kara fi lm sayılan Les Diaboliques, fi lmde geçen olayların tuhaf oluşu, zalim karakterleri ve kafa karışıklığı yaratması ile, bu kategoriye dahil olmuştur. Filmin daha sonra 1996 yılında Sharon Stone’un oynadığı bir versiyonu daha yapılmıştır ama Henri-Georges Clouzot’unki gibi bir başarıya ulaşamamıştır asla.Film, Pierre Boileau ve Thomas Narcejac’ın birlikte yazdıkları Celle Qui N’était Plus (1952) isimli romandan uyarlanmıştır. Hatta söylentiye göre, romanın fi lm haklarını satın almak isteyen bir diğer isimde A. Hitchcock’tur ama birkaç saatle bunu kaçırmıştır. Bu filmden sonra Hitchcock’un namı Psycho (1960)’yu çekene kadar Clouzot’ta kalmıştır.Les Diaboliques, Michel, kalp hastası eşi Christine ve metresi Nicole arasında Fransa’da bir yatılı okulda geçer. İki kadında birbirinden haberdardır ve Michel hem karısına hem de ilk günden itibaren Nicole’e zalimce davranır. Bütün bunlardan usanan iki kadın, Michel’i ortadan kaldırmak üzere bir plan yaparlar. Önce zehirleyip, sonra banyo küvetinde adamı boğarlar. Cesedi ise cinayet olduğunun fark edilmemesi adına, okulun havuzuna atarlar fakat sonrasında ceset bir türlü bulunamaz.Siyah beyaz olmasının da getirdiği kasvetli yapısı, karakterlerin kimi zaman tedirgin edici sakinliğiyle, kimi zaman da bakışlarındaki korkuyla, özellikle de Christine’in yaşadıklarıyla izleyiciyi filmin içine sürüklüyor. Film, bir de korku-gerilim fi lmi olunca, kalp hastası bir karakterin olması, her an beklenmedik bir şeyler olabileceği izlenimi yaratıyor, o yüzden fi lmden kopamayarak pür dikkat izliyorsunuz filmi. Zaten film de izleyicinin dikkatini dağıtmadan, izleyiciyi akıştan koparmadan izlettriyor kendini, 114 dakika boyunca su gibi akıyor zaman.Filmdeki küvet sahneleri ve Hitchcock’un Psycho (1960)’sunda geçen duş sahneleri birçok kişiyi derinden etkilemiş olacak ki, bu konuda Hitchcock’un bir mektup aldığı söylenir. Mektupta, mektubu yazan adamın kızının fi lmlerden çok etkilendiği; bu yüzden banyo yapamayıp, duş alamadığı ve bu durumdan çok müzdarip olduğunu anlatır ve ne yapacağını sorar Hitchcock’a. Ve yine söylenenlere göre Hitchcock şu cevabı verir: ‘’Kuru temizlemeciye gönderin.’’ Les Diaboliques, takdir ve olumlu eleştirilerin dışında, 1955’te en iyi yabancı dilde film kategorisinde “New York Film Eleştirmenleri Ödülü”nü almıştır. Bunun dışında Edgar Allan Poe ve Louis Delluc olmak üzere 2 ödülü daha vardır. Film izlerken gerilmeyi seviyorsanız, bu siyah beyaz Fransız filmi size beklediğinizden çok daha fazlasını verecektir.

Gururlu, eksantrik ve asosyal bir adam olan Monsieur Hire (Michel Simon), her zaman kendi kabuğuna çekilmiş bir hayat sürmüştür. Ancak yaşadığı Paris banliyösünde bir kadının ölü bulunmasıyla birlikte, kasabaya yeni gelen güzel bir kadına (Viviane Romance) karşı içsel bir çekim hissetmeye başlar. Bu süreçte, komşularının onun hakkında en kötüsünü düşünmeye dünden razı olduklarını acı bir şekilde fark eder ve nihayetinde işlemediği bir cinayetin zanlısı durumuna düşürülür. Georges Simenon’un bir romanından uyarlanan ve Julien Duvivier’nin Hollywood’dan Fransa’ya dönüşünden sonra çektiği ilk film olma özelliğini taşıyan bu yapıt, usta yönetmenin şiirsel gerçekçilikteki maharetini çok daha karanlık ve karamsar bir atmosferde sergiliyor. İki başrol oyuncusunun derinlikli performanslarıyla ivme kazanan bu gerilim dolu kara film örneği Panique; hem kışkırtılmış bir kalabalığın linç kültüründeki tehlikeleri gözler önüne seriyor hem de Duvivier’nin yurttaşlarının savaş sırasındaki tutumlarına dair keskin bir alegori sunuyor.