90 yıllık yaşamında on hayata yetecek denli olaya tanık olan yönetmen Joris Ivens, kendisi için kavraması belki en güç olan konuya, kendisine çevirmişti kamerasını. Hayatı boyunca astımdan mustarip olan yönetmen, kendi yaşamını ve bütün yaşamları besleyen ve dünyada kendini rüzgar olarak gösteren nefes üstüne bazı düşüncelerle başlar. Tıpkı Ivens gibi rüzgar da sınır tanımaz, doğası gereği halkları, kültürleri ve kıtaları birleştirir. Ivens'in araştırması, sonunda onu en önemli filmlerinden birkaçını çektiği Çin'e geri götürür. Burada, sırrını öğrenebilmek için, rüzgarın mitolojik temsilcisi olan Ejderha'yı aramaya başlar. Yolda karşısına engeller çıkar; bazı Parti yetkilileri çekim yapmasını engellemek için, son derece kibar bir biçimde ellerinden geleni yaparlar ve doğanın da bazen yönetmenin projesi için işbirliği yapmaya ikna edilmesi gerekir. Qin Hanedanı'nın muhteşem toprak savaşçılarını filme alamayan Ivens ve Loridan, kendi savaşçılarını yaratır; hatta onlarla Busby Berkeley'i (1930'ların unutulmaz müzikallerinin yönetmeni) andıran bir oyun bile sahneler. Loridan ve Ivens, belgesel, kurmaca, mitoloji, felsefe ve muziplik arasında gidip gelerek, bu son eserleriyle günümüze dek çekilmiş en muhteşem "serbest" filmlerden birini yaratırlar. Bu film, sinemanın gerçek yaratıcılarından birine adanmaya layıktır gerçekten.Joris Ivens'in filmografisine bakınca, bunca filmin tek bir sinemacının işi olduğuna inanmak güçtür. Bu sanatçı, ilk Avrupa avangard sinema akımının faal üyelerinden biriydi; ilk beş yıllık Sovyet Kalkınma Planı'nı (Konsomol), İspanyol İç Savaşını (The Spanish Earth-İspanya Toprağı) ve Amerikan "New Deal" (Yeni Görüş) programını (Power and Land-Güç ve Ülke) filme aldı; ve özünde sömürgecilik karşıtı olan ilk filmi çekti (Indonesia Calling-Endonezya'nın Çağrısı). Böylesi bir hayat kendi çelişkilerini de barındırıyordu; çok az sanatçı hem Uluslararası Lenin Ödülü hem de Fransız Legion d'Honneur nişanıyla ödüllendirildiğini iddia edebilir. Bu yüzden, sinemada birlikte çalıştığı karısı Marceline Loridan'la ortaklaşa çektiği son fimi Une histoire de vent'in, sinema tarihinin en zarif ve akıldan çıkmaz kişisel değerlendirmelerinden biri olması, duruma mükemmelen uygundur.

Rock’n Roll efsanesi Keith Richards’a çocukluğundan günümüze kadar kimlerin ve hangi seslerin ilham verdiğini bu kapsamlı belgeselle keşfedin.

Çernobil nükleer felaketinin mağdurlarından bir tanesi olan sıradışı Ukraynalı sanatçı, Soğuk Savaş?ın örttüğü korkunç bir sırrı ortaya çıkarır; bunu ifşa etmenin bedelinin riskini üstlenebilecek midir?Ukraynalı sanatçı Fedor Aleksandroviç dağınık saçları, kocaman gözleri, aklından geçeni fütursuzca söylemesiyle Dostoyevski romanlarından fırlama bir karakter gibi. Çernobil patlaması, o sırada sadece dört yaşında olmasına rağmen, Fedor?un tüm hayatını etkilemiştir. Kemiklerinde dahi radyasyon taşımaktadır. Patlamanın perde arkasını araştırmaya karar veren Fedor?un ilgisi, Çernobil alanına yakın bir arazide Sovyetler tarafından inşa edilen dev radyo antenine takılır. Duga adı verilen bu antenin Soğuk Savaş sırasında yapılan yüksek maliyetli, gizli bir silah olduğunu öğrenir. Amaç Batı?daki iletişim sistemlerine ve belki de insanların zihinlerine sızabilmektir. Bu antenin gerçek işlevi hakkında bilgi edindikçe Fedor, Duga?nın Çernobil?le bağlantısını açıklayan korkunç bir gerçeğe daha ulaşır. Öğrendikleri, Rusların komşu ülkeye karşı uyguladıkları şiddete yeni bir boyut getirir. Bu sırada günümüz Ukrayna?sında bu tarihi çekişmenin yeni bir perdesi yaşanmaktadır ?Kiev sokakları demokrasi ve Avrupa yanlısı göstericilerle Rusya?ya yakınlaşan hükümet arasındaki çatışmayla doludur. Tehdit edilen Fedor?u öğrendiklerini ifşa edip etmeme konusunda zor bir karar beklemektedir. Tarihi gerçeklikle kişisel hikâyeleri ustalıkla harmanlayan, görüntü ve müzikleriyle olağanüstü bir estetik yakalayan Rus Ağaçkakanı, bir insanın karanlık güçlere karşı verdiği mücadeleyi sürükleyici ve içten bir şekilde anlatıyor.

Amerikalı yazar J. D. Salinger'ın (1919-2010) kendini dayattığı bir inzivanın neredeyse geçilmez duvarının ardında geçirdiği yaşamının özel dünyası üzerine derinlemesine bir araştırma: İkinci Dünya Savaşı sırasındaki travmatik deneyimlerinin yaşamını ve eserlerini nasıl etkilediği, çok genç kadınlarla olan ilişkileri, takıntılı yazma yöntemleri ve birçok edebi sırrı.

1969 yılında Ingmar Berman, görüntü yönetmeni olarak Sven Nykvist ile birlikte adanın geleceğine dair oldukça karamsar bir bakış açısıyla sonlanan Fårö Belgesi filmini çekti. Filmdeki sahnelerden biri bir okul otobüsü ve içindeki genç yolculara aittir. Bergman, on yıl sonra Fårö Document 1979 adlı uzun belgeselinde bunlara ve gerçeklere geri döner.Almanya'da geçirdiği zamanın ortasında Bergman, sevdiği uzak İsveç adasını ve orada yaşayanların sosyoekonomik gerçeklerini incelediği ikinci belgeseli için Fårö'ye döndü. Bir öncekinden daha uzun, daha iyimser ve daha az münzevi olan bu film, adanın 673 sakininin yaşamından bir takvim yılı kesitler sunarken, birçoğunu yorulmak bilmeden koyun kırkarken, çatıları örerken, hayvan keserken ve çeşitli toplumsal ritüelleri yerine getirirken gözlemliyor. Yirmi sekiz saatlik materyalden damıtılan Fårö Document 1979, hayatın döngüsel doğasının lirik bir tasviridir.

Bir kamera ekibi Tayland'ı dolaşarak köylülerden sürekli büyüyen bir hikâyenin bir sonraki bölümünü yaratmalarını ister. Televizyon takıntılı bir boksör, bir grup okul çocuğu, yalnız bir kauçuk ağacı yetiştiricisi ve kavgalı yiyecek satıcıları; cadılar, kaplanlar, sürpriz ikilemler ve imkansız geri dönüşler içeren bir hikayeye katkıda bulunur.

Karamsar filmleriyle ünlü İsveçli yönetmen Ingmar Bergman, sadece yaşadığı coğrafyayı ve yaşadığı çağı etkilemiş bir yönetmen değil, bundan çok daha fazlası. Avrupa sineması içerisindeki etkileriyle beraber bütün dünyaya yayılmış olan fikirleri, sinema içerisinde yapmış olduğu sorgulamaları, kendine özgü melankolik varoluşsal kimliği ile sinema tarihinin yapı taşlarından biridir. Usta yönetmen Margarethe von Trotta'nın gözünden Ingmar Bergman'ın hayatının belgeseli...

Sara, keçi yetiştiricisi bir ailede büyüyen genç bir kızdır. Ebeveynleri, İncil'in emirlerini titizlikle takip ederek on iki çocuğuna evde eğitim veriyor. Kız kardeşleri gibi Sara'ya da dindar bir kadın olması, erkeklere itaat etmesi ve evlenene kadar duygusal ve fiziksel saflığını koruması öğretiliyor. Sara, genç amatör boğa binicisi Colby ile tanıştığında krize girer ve şimdiye kadar bildiği tek yaşam biçimini sorgular.

Aquarela’nın başkahramanı; İskoçya, Meksika, Rusya, Grönland, Venezuela, Portekiz, ABD ve Atlantik Okyanusu’nda saniyede 96 kare çekilmiş muhteşem görüntülerde aysbergden şelaleye her haliyle filme aktarılan, dünyamızın en özel ve değerli maddesi: Su. “Denizin her gün, her saat, hatta her dakika değiştiğini fark ettim. Hiç sıkılmadım; çünkü su hiç aynı değildi” diyor yönetmen Victor Kossakovsky: “Farklı renkler, farklı hareketler, farklı enerjiler... Öfke, saldırganlık, huzur, asalet, yalnızlık, kıskançlık gibi insani duyguların neredeyse tümünün gelgitlerini suyun doğal merceğinden bakarak deneyimleyebilirsiniz. Aquarela’da suyla etkileşim sayesinde deneyimlenebilecek tüm hisleri filme çekmek istedim; güzel, huzursuz eden, canlandıran, esin veren, yok eden ve insanı mahvedenleri de...”

1917 Şubat ve Ekim ayları arasında, bir zamanlar ebedi olduğu düşünülen Rusya İmparatorluğu devrime sürüklenir. Büyük Savaş'ın yorgunluğuyla beslenen halkın birden ortaya çıkan isyanı... Petrograd'da görev yapan bir gazetecinin o dönemde kaleme aldığı ve bu döneme yeni bir ışık tutan dokuz aylık umutlar, özgürlük ve demokratik özlemler… Kısmen renklendirilmiş eşsiz arşiv görüntüleri sayesinde bu belgesel, 20. yüzyılın bu önemli dönüm noktasını başka bir açıdan yeniden anlatmayı amaçlıyor.

İspanya İç Savaşında Cumhuriyetçilerden yana tavir alan Amerikalı yazar ve kısa öykünün ustası Ernest Hemingway'in senaryosunu yazdığı, Joris Ivens'in yönettiği 'Spanish Earth' (İspanyol Toprağı) kimilerine göre bir propaganda filmi. İç savaşı konu edinen belgesele Orson Welles de sesiyle katılıyor. Filmin Fransızca versiyonunda ise seslendirmeyi ünlü yönetmen Jean Renoir üstlenmiş. Yıllar önce Fransa'da gösterilmesine rağmen, iç savaş hassasiyetini hâlâ koruyan İspanyollar, filmin ülkelerinde gösterilmesini istememişti.

Kirby Dick ve Amy Ziering’in birlikte yönettiği Derrida belgeselinde ünlü Fransız felsefeci Jacques Derrida (1930-2004) dışında, ailesi ve yakın çevresinden Marguerite Derrida, René Major, Chantal Major, Avital Ronell, René Derrida, Eddie Yeghiayan gibi isimler de yer aldı.

Godfrey Reggio, Qatsi Üçlemesi’nin son bölümünde dijital devrimi işliyor. Yavaş çekim, time-lapse, bilgisayarla üretilmiş görüntüler ve buluntu film gibi çok çeşitli sinematik tekniklerin kullanıldığı bu film, doğaldan yapaya geçişin tamamlandığı bir dünyayı anlatıyor. Küreselleşme başarılmıştır, bütün etkileşimlerimiz artık teknoloji aracılığıyla gerçekleşmektedir ve bütün görüntülerin üzerinde oynanmıştır. Bu (sanal) gerçeklikte Reggio, “iletişim” kakofonisinin insanlığı dil ötesi bir yaşantıya sürüklediği bir çağın, çılgınca olduğu kadar düşündürücü tablosunu çiziyor.Qatsi üçlemesinin ilk filmini Coppola, ikinci filmini Lucas ve son filmini de Soderbergh finanse etmiştir.

“Kuantum fiziği gibi bir durum bu: İnsanlar filmi izlerken film değişmeye başlıyor.”(Yönetmen) Bir çok kült filmin radikal yorumları vardır ama hiç birisi bu konuda Stanley Kubrick’in filmi Cinnet’inin (1980) eline su dökemez herhalde. 237 No’lu Oda, Kubrick’in belki de en çok tartışılan filminin altında yatan gizli anlamları, tuhaf sembolleri ve şifreleri çözdüğünü iddia eden bir grup (belki biraz kaçık ve fazlasıyla meraklı) sinefille tanıştırıyor bizi. Cinnet’i baştan sona didik didik eden, onu hiç akla gelmeyecek biçimlerde yeniden düşünmeye sevk eden 237 No’lu Oda bizi hem ikna edici, hem de kışkırtıcı ve tuhaf teorilerle başbaşa bırakıyor. Rodney Ascher, Cinnet’ten aldığı parçalarla bu teorileri ustaca bir araya getirirken bir yandan da günümüzün sinefil kültürünün muhteşem bir portresini çiziyor. 237 No’lu Oda hiç abartısız senenin en keyifli, en kült olmayı hakeden seyirliklerinden birisi.

Hiçbir kalıba sığmayan, dünyanın en yaratıcı ve yenilikçi yönetmenlerinden Godard’ın bu son filmi yine kışkırtıcı, yine zorlayıcı, elbette politik ve zihin açıcı. Godard’ın kendi sesiyle "Savaş geldi" diyerek başlattığı, bazılarına göre "gözlere ve kulaklara hitap eden bir şiir" bazılarına göreyse "bir korku filmi kadar güncel ve dehşet verici" olan İmgeler ve Sözcükler, bilge aktivist Godard’ın gözünden dünyanın hâlini anlatıyor. Farklı formatların, görüntü kaynaklarının, ses parçalarının kolajlandığı İmgeler ve Sözcükler, sinemada artık hiçbir şeye özgün denilemeyeceğini iddia eden bir zihin egzersizi, oryantalizmden sinema ahlakına kadar birçok konuya değinen görsel bir bombardıman, yine heyecan verici bir başyapıt.

Rolling Stone: Brian Jones'un Yaşamı ve Ölümü, ünlü film yapımcısı Danny Garcia'nın yeni belgeseli. Brian Jones ve Rolling Stones'un yükselişinin yanı sıra Jones'un zamansız ölümünü inceleyen Garcia, lanetli pop yıldızının ilginç ve açıklayıcı bir resmini çiziyor.

Never-Ending Man: Hayao Miyazaki, efsanevi Japon animasyon ustası Hayao Miyazaki’nin emeklilik sonrası dönemde yeniden yaratım sürecine dönüşünü konu alır. Studio Ghibli’nin kurucularından biri olan Miyazaki, 2013’te emekli olduğunu açıklamış, ancak sanattan ve hikâye anlatıcılığından kopamamıştır. Bu belgesel, onun dijital animasyon dünyasıyla ilk defa tanışmasını, teknolojiye karşı geleneksel yaklaşımını ve yaratıcılığının sınır tanımayan doğasını takip eder. Film, izleyiciyi hem bir sanatçının iç dünyasına hem de yaratıcı sürecin perde arkasına samimi bir şekilde davet eder.Never-Ending Man: Hayao Miyazaki, belgesel türündedir. Sanat, animasyon ve biyografi odaklı yapım; hem Miyazaki’nin hayranlarına hem de yaratıcı süreçlere ilgi duyanlara hitap eder. Durağan ve sade anlatımı, izleyiciye sadece bir karakter portresi sunmakla kalmaz, aynı zamanda üretmenin yaşla, teknolojiyle ve tutkuyla ilişkisini de sorgular.

Yasujirô Ozu'nun yönettiği 1936 yapımı Kagamijishi (‎The Lion Dance), bir kabuki dansçısı hakkında kısa bir belgesel çalışması.

Endişeye gerek yok. İran’da İslami rejimin devamı için çalışan din adamları, bir insanın olabileceği her şey olmuşlar. Danışman, avukat, politikacı, psikanalist, filozof ve hatta gerekirse tıp doktoru. En azından muhteşem demagoglar. Mesela, birbirlerini hormonal dengesizlik yarattığı için müziğin sağlıksız olduğuna ikna edebiliyorlar. Her iddianın sonuna kaynak göstermeden “bilim kanıtladı” ibaresi ekleyebiliyorlar. Fransa’da yaşayan liberal bir naif İranlı, bu din adamlarına birlikte yaşamanın mümkün olduğunu, İran’ın kendisi gibileri de taşıyabileceğini göstermeye kararlı. Hepi topu dört kişiyi, bir evde kısa bir süre beraber yaşamaya ikna etmesi üç yılını alıyor. Herkes ailesiyle gelecek, odalarında özellerini yaşayacak, salonda ise ortak bir kamusal alan yaratacaklar. Kadından müziğe, yaşamdan ahirete her şey masaya yatırılıyor. En hafif deyimiyle, çıldırtıcı bir şekilde aydınlatıcı bir deneyim.

Büyük yönetmen Stanley Kubrick'in (1928-1999) özel şoförü olan, Emilio ile 1971 yılında Londra'da tesadüfen tanışan ve onu işe alan, böylece otuz yıl süren derin bir dostluk kuran ve dört başyapıtın yaratılmasına yardımcı olan İtalyan Emilio DAlessandro'nun inanılmaz hikayesi. İdeal seyahat arkadaşlarını evlerinden uzakta bulan, birbirine karşıt görünen iki kişinin dokunaklı hikayesi…

2005 yapımı "Cinema Iran," Mark Cousins tarafından yönetilen bir belgeseldir. Film, İran sinemasının tarihi ve etki alanını, bu alandaki önemli sinemacıları ve eserleri incelemektedir. Omid Djalili de filmde sunucu olarak yer almaktadır.

Çılgın zekanın ve gösterişli samimiyetin incelenmesi. Diğer adıyla Cassius Clay, boksun en cesur, açık sözlü ve karizmatik isimlerinden biri olan Muhammed Ali'nin inanılmaz hayatına ve başarılarına büyüleyici bir bakış sunuyor. 1942'de Cassius Clay'de doğan Ali, kısa sürede ünlü bir atlet, düşüncelerini açıkça ifade eden bir yazar ve ilgi çekici bir siyasetçi haline geldi; Önder. Cesur, hırslı ve tamamen korkusuz olan Ali, bir gurur simgesi, bir umut efsanesi ve 20. yüzyılın en sıra dışı kültürel ikonlarından biri haline geldi.

Garth Brooks ve Taylor Swift gibi megastarların kökeni, Nashville'in müzik tarihinin gidişatını değiştiren tesadüfi dönüm noktası olan The Bluebird Cafe'de hayallerinin peşinde koşan yeni şarkıcı-şarkı yazarlarını takip ediyor.