1970'lerde şöhretin zirvesindeyken iç çekişmeler, uyuşturucu sorunları ve trajik bir festival konseri sırasında sahneye yıldırım düşmesi sonucu dağılan Strange Fruit grubu, aradan geçen 20 yılın ardından derin bir unutulmuşluğa gömülmüştür. Grubun eski klavyecisi Tony, eski menajerleri Karen'ın yardımıyla eski grup üyelerini tek tek bulmaya karar verir. Ancak eski rock ilahları artık çatı ustası, bahçıvan ve otel görevlisi gibi sıradan işlerde çalışan orta yaşlı insanlara dönüşmüştür. Geçmişteki hesaplaşmalar, sönen egolar ve finansal zorluklar eşliğinde, Avrupa turnesine çıkarak eski günlerin sihrini ve kaçırdıkları başarıyı yakalamaya çalışırlar.

Yaşlanan alkolik aktris June Buckridge (Beryl Reid), bir BBC pembe dizisinde halkın sevgilisi, iyiliksever "Sister George" karakterini canlandırmaktadır. Dizinin reytinglerini artırmak isteyen yapımcılar, Sister George karakterini bir kazada öldürmeye karar verir. İşini kaybetmek üzere olan June'un gerçek hayattaki hırçın, kontrolcü ve sadomazoşist eğilimli karakteri, evini paylaştığı genç sevgilisi Alice "Childie" McNaught (Susannah York) ile olan ilişkisini uçuruma sürükler. BBC yöneticisi Bayan Mercy Croft (Coral Browne), June'a kötü haberi vermek için eve geldiğinde Alice'e göz koyar ve işler manipülatif bir güç savaşına dönüşür.Başroldeki Beryl Reid, canlandırdığı sert ama ödün vermeyen karakterle sinema eleştirmenlerinden tam not almıştır. Ayrıca Susannah York'un oyunculuğu da son derece cesur ve inanılmazdır. Dönemin baskıcı Hollywood standartlarına (Stonewall ayaklanmaları öncesi) rağmen eşcinsel temaları gizlemeden, doğrudan ve manipülatif yönleriyle beyaz perdeye aktarmıştır.

Mai Zetterling’in sineması, 1960’ların feminist sinemasının bu keskin ve muzip mihenk taşıyla, coşkulu bir deneyselliğin ve amansız bir politik adanmışlığın zirvesine ulaşır. Üç kadın (ulusal sinemanın ikonik isimleri Bibi Andersson, Harriet Andersson ve Gunnel Lindblom), Lysistrata oyununun tiyatro turnesiyle İsveç’i fellik fellik gezip ekseriyetle kendilerini anlamayan seyircilere oynarken, kendi yaşamlarının ve evliliklerinin Aristofanes’in eserindeki o karmaşık, çatışmalı toplumsal cinsiyet ilişkilerinde aynalandığını görür. Sahnedeki dram, sahne arkasındaki gerçeklik ve sürrealist fanteziler ile gündüz düşlerinden taşan bir sel, Kızlar’da (The Girls) çarpışır. Film; kadınların özgürleşme yolunda karşılaştıkları sayısız engele ve patriyarkanın gürültüsü arasında sesini duyurmaya çalışan kadın sanatçının varoluş mücadelesine yöneltilmiş keskin ve alaycı bir bakıştır.

Jacques Tati, büyüleyici ilk uzun metrajlı filminde, köyüne seyyar bir panayır geldiğinde altüst olan titiz bir postacıyı canlandırıyor. Tati, daha bu erken dönem çalışmasında dahi, sinemasını tanımlayacak olan araçlarla (sessiz görsel şakalar, minimal ama ustalıkla yerleştirilmiş ses efektleri) ustaca oynuyor ve temayı (teknolojiye artan bağımlılığımızın saçmalığı) irdeliyordu.

Pascal adında bir çocuk, kırmızı bir balonla arkadaşlık kurar. Bu balonun sanki duyguları vardır. Balon, çocuğu sürekli takip eder; okula, otobüse, kiliseye... Paris'in sokaklarında beraber oynarlar, balonu patlatmaya çalışan başka çocuklardan beraber kaçarlar...En İyi Özgün Senaryo dalında Oscar ödülünü kazanan diyalogsuz ilk film olan Le Ballon Rouge (The Red Balloon) - Kırmızı Balon, aynı zamanda Cannes Film Festivali'nde En İyi Kısa Film dalında Altın Palmiye ödülünü kazanmıştı.

"Her zaman bir bardak kahve içerek başlar. Sonra beraber dışarı çıkarsın, bir yemek ve bir bakarsın beraber uyuyorsun. Bir müddet sonra her şey normale döner ve bir gün çok yakınlaştığınızı düşünerek korktuğunu söyler." Bunlar geleceğinden endişe duyan 29 yaşındaki Fanny'nin sözleri. Son derece çekici ve güzel bir kadın olan Fanny, dört yıldır tek başına yaşıyor. Aslında ihtiyacı olan her şeye sahip gibi görünüyor; bir daire, bir iş ve arkadaşlar. Ancak eksik olan bir şey var...

Sedmikrasky (Küçük Papatyalar): her ikisi de Marie adlı, 17 yaşında iki özgür kızın (Jitka Cerhovâ ve Ivana Karbanovâ) hikâyesini anlatır. Kızların bir olay örgüsünden çok, unutulmaz bir edepsizlik sahneleri dizisi oluşturan çeşitli çılgınlıkları arasında, Chytilovânın başını hükümetle belaya sokmasına yol açan birçok penis- karşıtı gagler (salatalık ve muz soymak gibi), çirkin yaşlı adamlara eğilim ve kaliteli yemeklerin ikram edildiği herkese açık (Laurel ve Hardyye rakip olabilecek cinsten) bir parti bulunur. Bu rahatsız edici ama özgürleştirici güç gösterisi, yetenekli yönetmeninin özgürlükle neler yapabileceğini gözler önüne serer. Jacques Rivettenin Celine and Julie Go Boatingi üzerinde büyük bir etkisi olan Sedmikrasky, eleştirmen Ruby Richin de dile getirdiği üzere, Medusanın kahkahası olarak yorumlanabilecek, yıkıcı, canlı, enerjik ve çoğu erkek izleyici için (tehditkâr değilse bile) ürkütücü kadın kıkırdamalarıma dopdolu.Çekoslavakya'nın rejimi destekleyen bir mesajdan yoksun gördüğü için yasakladığı Sedmikrásky (Daisies) - Küçük Papatyalar, Çekoslavakya'nın ilk feminist sinemacısı Vera Chytilová'nın uzun bir süre film yapamamasına sebep oldu. Sovyetler'in Çekoslavakya'ya girmesinden sonra 1969-75 yılları arasında film yapması yasaklanan Chytilová, ancak cumhurbaşkanına yazdığı mektuptan sonra yeniden çalışma izni alabilmişti. Çekoslavakya'da 60'lı yıllarda çekilmiş en anarşik ve cesur film olarak kabul edilen güldürü niteliğindeki bu özgün ve avangart film, aynı zamanda anti-militarist ögeler de içeriyor.

Şehrin ileri gelenleri, bir akşam yemeği için Señor Edmundo Nobile ve eşi Lucianın evinde toplanırlar. Fakat sabahleyin anlayamadıkları bir sebepten dolayı kapılar açık olmasına rağmen odayı terk edemezler. Yanlarında sadece geceden kalan yiyecek ve içecek vardır.Geçen birkaç gün içindeyse, toplumda yer edinmiş bu elit topluluk birbirlerine düşer, hilelerini ortaya döker ve vahşice saldırır.Gerçeküstü sinemanın ustalarından Luis Buñuelin burjuvazi ve erdemliliği sorguladığı bu filmi, New York Times tarafından en iyi 1000 film arasında gösteriliyor.

Hal ve Gidiş Sıfır’ın ikinci adı olan ‘Küçük Şeytanlar Okulda’, Carry On (İngiltere’de 1958 ve 1992 yılları arasında çekilmiş 31 filmden oluşan komedi serisi) tarzı, tatlı bir yaramazlık hikâyesini akla getiriyor; ama Jean Vigo’nun klasik kısa filminin şakası yok. Çocukların baskıcı okul kurumuna karşı isyanını anlatan bu öykü, çatıya çıkmış muzaffer küçük şeytanların uçmaya hazırmış gibi göründüğü final sahnesiyle kozmik boyutu pekiştirilen, tam bir gerçeküstücü manifesto. Bu müthiş film, görecekleri şeye hazır olmayan öğrencileri gafil avlar: çırılçıplaklık, müstehcen ve vücut saplantılı mizah, dine saygısızlık, ısrarcı bir eşcinsel erotizm. Ancak basit ‘gençliğin karşısında otorite’ ikilemini (1968 yapımı serbest yeniden çevrimi lf...’in aksine) kaçınılmaz ve çok aşamalı sapıklık görüşüyle aşar: En eski kafalı öğretmenler bile sapıkça duygular taşır ve içten içe çılgındır.

"La Dolce Vita", Roma şehir yaşantısının modern yozluğunu ve sofistike ahlak çöküntüsünü yüksek sosyetenin peşinde koşan bir gazetecinin gözünden anlatır. Genç gazeteci Marcello Rubini gerçek bir eser yaratmanın düşüyle yaşar; fakat çalıştığı bulvar gazetesinin ona sağladığı para ve prestijden de vazgeçemez. Günlerini Roma'nın en şık caddesi Via Veneto'da, bir sonraki skandalın peşinde koşarak geçirir. Filmde Marcello'nun yedi günü ve gecesini, birlikte olduğu farklı kadınlarla ilişkilerini, arka planda 1960'ların gençlik ve heyecanıyla kaynayan Roma sokakları ve sosyete yaşantısından kesitlerle izleriz. Marcello seks, içki, partiler ve alemlerle dolu bir dünyada savrulurken bile aslında haz almadığı bu "tatlı hayat"ı sonuna kadar yaşamaya devam eder. Onunki ruhsuz ve heyecansız bir varoluştur. İtalyan sinemasının ilk 3,5 saatlik filmi olan "Tatlı Hayat" gösterime girmesiyle birlikte büyük skandallara ve polemiklere yol açmış, Vatikan tarafından yasaklanmaya çalışılmış, halk tarafından kucaklanmıştır. Fellini "Tatlı Hayat"ı yaratırken hiçbir ahlaki ya da eleştirel kaygı taşımadığını, tek amacının şartlara rağmen yaşamın kendine özgü, yumuşak bir akışı olduğunu anlatmaya çalıştığını söylemiştir. Başka bir deyişle, eleştirmenleri ve gazetecileri hayal kırıklığına uğratma pahasına da olsa, bilinçli bir ironi sergilememiş ve tatlı hayattan çok hayatın tatlılığından bahsetmek istemiştir. Fellini, "Tatlı Hayat" filmiyle hem ticari hem de sanatsal başarı kazanmıştır. Film, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye ve New York Film Eleştirmenleri Birliği'nin En İyi Yabancı Film ödüllerine layık görülmüş, En İyi Kostüm dalında Oscar® Ödülü almıştır.