Polonyalı yönetmen Dorata Kedzierzawska'nın gerçek olduğu rivayet edilen bir hikayeden yola çıkarak çektiği Jutro Bedzie Lepiej (Tomorrow Will Be Better) - Yarın Daha Güzel Olacak, küçük yaşlarına rağmen yaşamlarını bir şekilde değiştirmek isteyen çocukların umut dolu yolculuk hikayesine odaklanıyor.Berlin Uluslararası Film Festivali'nde Barış Filmi Ödülü'ne layık görülen yapımın senaristliğini de deneyimli yönetmen Kędzierzawska üstleniyor...

Yazar Fumiko Hayashi'nin 1936 tarihli aynı adlı romanından uyarlanan film, İkinci Dünya Savaşı sonrası Tokyo'sunda alt-orta sınıfa mensup işlevsiz bir ailenin çatışmalarını ve geçim mücadelesini konu alır.Film, Ginza bölgesinde otobüs biletçisi olarak çalışan Kiyoko'nun hikayesini anlatır. Kiyoko'nun annesinin, dört farklı erkekten olan dört çocuğu vardır ve kardeşlerin her biri oldukça sorunlu hayatlar yaşamaktadır. Ailesinin kendisini istemediği bir adamla zorla evlendirme baskısından ve evdeki sürekli devam eden bencilce kavgalardan bıkan Kiyoko, nihayetinde bağlarını kopararak kendi bağımsız hayatını kurmaya karar verir.Film, Japon sinema tarihinin en güçlü işbirliklerinden biri kabul edilen Naruse ve Takamine ortaklığının savaş sonrasındaki ilk büyük adımıdır. Çıktığı dönem büyük beğeni toplayan film, prestijli Mavi Kurdele Ödüllerinde (Blue Ribbon Awards) En İyi Film ve En İyi Yönetmen ödüllerini kazanmıştır.  Japonya'nın en köklü sinema dergisi Kinema Junpo'nun 1952 yılı en iyi filmleri listesinde, Akira Kurosawa'nın başyapıtı Ikiru'nun hemen ardından 2. sırada yer almıştır. 

Gösteri yıldızı Tao ile güvenlik görevlisi erkek arkadaşı Taisheng, dünyanın ünlü mimari yapılarının minyatür modellerinin sergilendiği bir parktan ibaret evrenlerinde, kendi yalnızlıklarından sıyrılmaya çalışıyorlar...

Ida ile başta Oscar olmak üzere ödüle doymayan yönetmen Pawel Pawlikowski, tekrar 2. Dünya Savaşı'nın küllerine dönüyor. Cannes'da dünya prömiyerini yaparak Pawlikowski'ye En İyi Yönetmen ödülünü kazandıran film, 1950'lerde, Soğuk Savaş esnasında, Stalinist Polonya'dan Berlin'e, Yugoslavya'dan bohem Paris'in gece kulüplerine uzanan, iki müzisyen arasındaki tutkulu aşkı anlatıyor. Zamanda sıçrayarak ilerleyen hikâyesi, melankolik havası, sade, siyah-beyaz görüntüleriyle birbirinden vazgeçemeyen iki aşığın tutkusunu perdeye aktaran filmin en güçlü yönlerinden biri de müzikleri. Caz ve şansonların yanı sıra folk ezgilerini de barındıran filmdeki şarkılar ve aranjmanlar Mazowsze ile avangart piyanist ve besteci Marcin Masecki'ye ait.

Sovyet seksenlerinde, 11 yaşındaki Rolanas ve Emilija, ebeveynleri boşandıktan sonra arkadaşlık kurarlar. Duvarlar, balkonlar ve prizler aracılığıyla iletişim kurarlar, ancak trajik bir kaza Emilija'nın bir randevuya çıkmasını engeller.

Güzel ve erdemli mürebbiye Henriette Deluzy, Kral Louis-Philippe’in sadık bir tebaası ve fevri, saplantılı Düşes de Praslin’in eşi olan nazik Praslin Dükü’nün çocuklarını eğitmek üzere geldiğinde; ayrı yaşadığı kocasına yaklaşan herkesten delicesine şüphelenen hanımının öfkesini hemen üzerine çeker. Henriette, düşesin küçük oğlunu ölümcül bir hastalıktan kurtarıp tüm çocukların sevgisini kazansa da, intikam hırsıyla dolu düşes tarafından işten kovulur. Bu sırada, dük ve Henriette arasındaki çekim büyümeye devam eder ve bu durum nihayetinde bir trajediye yol açar.

Tarihin sürekliliği ile çöküşünü, baskı mekanizmalarının gücünü ve hesaplaşmanın yarattığı dehşeti; sadakat, ihanet ve intikam temaları üzerinden ele alan bir yapıt. Cesur ve sinematik bir kurgusal oyun alanında, Heinrich Böll’ün Dokuz Buçukta Bilardo adlı romanı; bir Alman ailesinin birkaç nesle yayılan yaşam öyküsünü ileriye doğru taşırken, metni kırılmalara, bloklara, kesintilere ve ani dönüşlere ayırır. Kölnlü bir mimar ailesi olan Fähmel'lerin hikayesi üzerinden, 1914 ile 1954 yılları arasındaki yarım asırlık Alman tarihi anlatılır. Büyükbaba Heinrich 1907'de görkemli bir manastır inşa eder; oğlu Robert, İkinci Dünya Savaşı'nın son günlerinde Wehrmacht askeri olarak bu manastırı havaya uçurur; torun Joseph ise savaş sonrası manastırın yeniden inşasında görev alır. Film, II. Dünya Savaşı sonrasındaki "ekonomik mucize" (Wirtschaftswunder) Almanyası'nın geçmişteki Nazizm, militarizm ve faşizm suçlarıyla gerçek anlamda yüzleşmediğini savunur.Straub ve Huillet ikilisi, ana akım sinemanın tüm anlatı kurallarını reddederek sinema tarihinin en katı "Brechtçi sinema" örneklerinden birini ortaya koymuşlardır: Zaman Kırılmaları: Film, geleneksel geri dönüş (flashback) tekniklerini, dönem kostümlerini veya dekor değişikliklerini kullanmaz. Geçmiş ve şimdiki zaman aynı sahnede, hiçbir görsel uyarı olmaksızın iç içe geçer.  Kompakt Süre: Koca bir nehir romanı, gereksiz her türlü süslemeden arındırılarak sadece 55 dakikalık son derece yoğun bir süreye sığdırılmıştır. Yabancılaştırma Efekti: Amatör oyuncular tercih edilmiş, duygusal abartıdan kaçınılmış ve metinler düz bir tonda, adeta bir mahkeme tutanağı gibi "alıntılanarak" okutulmuştur.Filmin adı, Bertolt Brecht'in bir şiirine ve Böll'ün metnine referans verir. "Uzlaşılmamış" ifadesi, faşizmin tortularını temizlemeden normalleşen burjuva toplumuyla uzlaşmayı reddetmeyi simgeler. "Şiddetin hüküm sürdüğü yerde yalnızca şiddet çare olur" alt başlığı ise, kurumsal ve tarihsel şiddete karşı sessiz kalmanın imkansızlığına vurgu yapar.

Bir oyunda neler vardır? Ülkesini arkasında bırakmış, hafızasını kaybetmiş ve aşkını unutmuş genç bir adam için oyun tek çıkış yolu olabilir. Bu bir Alman olmak için büyüyen bir Bulgar gencinin öyküsüdür. Bir araba kazasından sonra Alex adını bile hatırlayamaz. Hafıza kaybını tedavi etmek için büyükbabası Bai Dan Bulgaristandan Almanyaya gelir ve torununun geçmişini hatırlaması için geldiği ülkeye spiritüel bir yolculuk düzenler. Zaman geçer, mekan değiştirirler, Avrupanın yarısını geçerler, oyunların en basiti ve en karmaşığı olan tavlayı oynarlar. Bu oyun Alexin kim olduğunu idrak etmesine yardımcı olur ve oyun öyküde semboliktir. Ellerimizde tuttuğumuz zar kaderimizdir, şans ve yetenek arasındaki çizgide de hayat oyundur.

Güney Dakota´daki Amerika yerlilerine tahsis edilen yerleşim bölgesinde geçen film, 17 yaşında bir ağabey ile 13 yaşındaki kız kardeşi arasındaki bağı işlerken, yuvayı terk edip edememek sorusu üzerinde duruyor.

12 yaşında bir erkek çocuk ve bekar annesi ayrı hayatlar yaşamaktadır. Annesi çalışırken ve arkadaşlarıyla dışarı çıkarken oğlan günlerini yalnız geçiriyor. Çocuğun yalnızlığı hem özgürlük kaynağı hem de acı kaynağıdır. Keşifleri yavaş yavaş toplumun kuralları ile doğa kanunları arasındaki karanlık zıtlığı gün ışığına çıkarıyor. Ve çok geçmeden iç dünyasının hassas dengesi beklenmedik olaylarla bozulur.

Sara, keçi yetiştiricisi bir ailede büyüyen genç bir kızdır. Ebeveynleri, İncil'in emirlerini titizlikle takip ederek on iki çocuğuna evde eğitim veriyor. Kız kardeşleri gibi Sara'ya da dindar bir kadın olması, erkeklere itaat etmesi ve evlenene kadar duygusal ve fiziksel saflığını koruması öğretiliyor. Sara, genç amatör boğa binicisi Colby ile tanıştığında krize girer ve şimdiye kadar bildiği tek yaşam biçimini sorgular.

De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen (The Man Who Had His Hair Cut Short) - Saçını Kısa Kestiren Adam, Belçika sinemasının modernizme giriş filmidir. André Delvaux'nun ilk uzun metrajı olan film, ayrıca Belçika'nın kendi ulusal sinema tarzının, yani günlük hayatın gerçeküstü melankolisini ele alan benzersiz bir gerçekçilik ve ürkütücü hayal karışımı büyülü gerçekçiliğin doğuşunu da müjdeler.Delvaux'nun filmi; aşk hikayesinden, dedektiflik-korkuya uzanan alışılmadık bir anlatı izleyerek, akıl sağlığı ve delilik arasındaki ince çizgiyi irdeler. Öğretmen Govert Miereveld, bir öğrencisine âşık olur ama öğrenci kısa bir süre sonra ortadan kaybolarak, bizleri ve Govert'i öldürülüp öldürülmediği konusunda merak içinde bırakır.

Avustralyalı usta oyuncu Cate Blanchett, evsiz bir adam, bir ilkokul öğretmeni, bir borsacı, bir vaiz, bir haber spikeri gibi pek çok birbirinden farklı karakteri canlandırdığı bu filmde çok yönlülüğünü net şekilde ortaya koyuyor. Blanchett, Berlinli sanatçı Julian Rosefeldtin 12 kısa filmden oluşan bu kolajında 13 farklı rol üstleniyor. Oyuncunun replikleri ise Fütürizmden, Dadaizme, Pop-Arttan Dogmatizm’e kadar pek çok farklı sanat akımının manifestolarından oluşuyor. Bu manifestoların ise birer talebi var. Özgürlük çağrısı yapıyor, toplumu değiştirmek istiyor, yaratıcılığı yeni baştan ele alıyorlar. Çarpıcı olanlar ise metinlerin güncelliği.

1937 Musevi Alman, arkalarında her şeylerini bırakarak Havana’ya doğru yola çıkar. Kimisi toplama kampından çıkmış, kimisi ise Hitler ve politikaları yüzünden elindekileri kaybetmiştir. Havana’da akrabalarına kavuşacaklarını ve yeni bir hayata başlayacaklarını düşünen bu insanların tek istedikleri, Nazilerin soykırım tehdidinden uzaklaşmaktır. Ancak Havana limanına ulaştıklarında, tüm bu yolculuğun Nazilerin propaganda bakanı Josef Goebbels’in bir planı olduğu anlaşılır. Gemiden inmelerine izin verilmeyen ve hiçbir ülke tarafından kabul edilmeyen bu insanlar için Almanya’ya geri dönmek, bile bile ölüme gitmekle aynı anlama gelir.Nazi Almanya’sı döneminde yaşanmış bir olaydan esinlenen Lanetliler Gemisi, politik oyunların insanların hayatını nasıl cehenneme çevirdiği gerçeğini tokat gibi yüzünüze çarpıyor. Faye Dunaway, Orson Welles, James Mason gibi birçok Hollywood efsanesinin yer aldığı oyuncu kadrosunun başarılı performansları ise filmin etkisini daha da artırıyor.

Tayvan Yeni Dalga Sineması’nın en güçlü dışavurumlarından biri olan her geçen gün giderek büyüyen beton duvarların arasında sıkışmışlık duygusuyla birlikte gelen yalnızlığın gizli gölgesi The Missing’de canlı olarak hissediliyor. Anlatıma göre en kötüsü bunun farkına varmak değil, bu farkındalıkla düzeni iyileştirecek bir şey sunmaktaki yetersizliğin ağırlığı. Bu anlamda aslında farkındalığımızla her açıdan kayıp haldeyiz. Bir bakıma dönemin derin uykusunu da kaybetmek fiiliyle pekiştiren bu filmde, sembolik biçimciliğin izlerini görmek mümkün. Bu izler gerçeklik anlayışının en tedirgin edici yollarına saplandığından saydamlığını bilindik tarzda yansıtmıyor. Zaman geçtikçe ölen yaşama sevinçlerimiz için birer birer mum yakıyor.

Bir grup adam kış sezonu balık avı için yatlarında seyahat etmektedir. Yolculukları sona ermek üzereyken mekanik bir problem yaşanır ve içlerinden birinin önerisiyle o çözülene dek Chevalier adı verilen oyunu oynamaya karar verirler. Vakit öldürmek için başladıkları bu oyun yolculuğun kalan kısmında herkesi etkisi altına alan esaslı bir yarışa dönüşecektir.

Ekvadorlu bir çocuk olan Efraim, uzak akrabalarının yanında yaşamak üzere memleketinden gönderildiğinde, sevdiği koyunu da yanına alır. Bir gün amcası, yaklaşan dini bayram için koyununu kurban etmesi gerektiğini söyler, ancak Efraim, tek dostunu kurtarmak ve evine dönmek için her şeyi yapmaya hazırdır.

Avrupa'da kriz yaşayan ülkelerden biri olan olan Portekiz'de bir yönetmen, içinde bulunduğu sefil gerçeklikten kurgulanmış hikayeler yaratmaya niyetlenir ve bunun için de Binbir Gece Masalları'ndan yola çıkar. Yönetime ve devlete ince dokundurmalarda bulunarak ve masalların aslına sadık kalmadan, kafasındaki kurguyu beyaz perdeye aktarır. Böylece ortaya üç serilik bir film çıkar...As Mil e Uma Noites: Volume 3, O Encantado (Arabian Nights: Volume 3 - The Enchanted One) - Binbir Gece: Bölüm 3, toplamda 13 ödül kazandı.

Bir yan kesici olan Wu, arkadaşları gibi sokaklarda vaktini geçirmektedir. Wu, eski bir dostunun kendisini düğününe davet etmeyince, bu hayatta yalnız olduğunu fark etmeye başlar. Üstelik bir fahişeye de gönlünü kaptırmıştır ve bu durum geleceği hakkında kendisini düşünmeye itmeye başlar. Acaba Wu, suç geçmişini bir kenara bırakabilecek midir?

Filmin, 7. yüzyılda rahipliği bırakıp Dharma'nın laik bir öğretmeni olan ünlü Koreli rahip Wonhyo'nun hikayesinin modern versiyonudur.

The Doors'un solisti Jim Morrison'ın çektiği, adından da anlaşılacağı gibi pastoral içeriğe sahip 1969 yapımı bir filmdir. Film Morrison'ın gezi yolculuğu üzerine geçtiği gibi her şey de tamamiyle Morrison'a aittir. Tümüyle özgür, olabildiğince doğaldır her şey. Morrison şehirden kaçıp doğaya yani özüne dönmeye çalışır. Üzerinde kalan şamanizmin etkisini de filmdeki müziklerde de, yerli çocuklarla şaman dansı yaparken de görebiliyoruz.Filmin altyazısı mevcut değildir. Ancak pek de gerek yoktur. Çünkü filmde çok az konuşma mevcuttur. Zaten Morrison hayranları için böylesi bir eser kaçırılmaz bir değer taşımaktadır.

Birbirlerine tereddütle yaklaşan mutsuz bir hasta ve yeni hemşiresinin sıradan hikâyesi, evrendeki yerimize ilişkin yanılsamalara, hayatın kendisi kadar etkileyici ve gizemli bir hikâyeye dönüşüyor.

2011 Jameson Cinefest Büyük Ödül, En İyi Yönetmen 2011 Melbourne En İyi Yeni Avrupalı Yetenek, Mansiyon 2011 Artfilmfest (Trencianske–Slovakya) Vali’nin Ödülü Cannes’da Altın Palmiye için yarışan Michael, 10 yaşındaki Wolfgang ile 35 yaşındaki pedofil Michael’in birlikte geçirdiği son beş ayı anlatıyor. Wolfgang’ı kaçırmış olan donuk ofis çalışanı Michael evinde alıkoyduğu çocuğa cinsel tacizde de bulunmaktadır. Kesin yargılarda bulunmadan durumu tüm çıplaklığıyla gözler önüne seren bu öykü, en feci suçlardan birini konu alırken kendi dünyasını ve bakış açısını nakleden bir suçluyu merkez alıyor. Michael, sık sık Michael Haneke ile birlikte çalışmış ünlü görüntü yönetmeni Markus Schleinzer’in ilk uzun metrajlı filmi...

The Day After (Ertesi Gün), 20 Kasım 1983'te ABC kanalında yayınlanan ve televizyon tarihinin en çok izlenen, en etkili nükleer felaket filmlerinden biridir. Nicholas Meyer tarafından yönetilen bu yapım, Soğuk Savaş'ın zirve yaptığı dönemde olası bir nükleer savaşın dehşetini kitlelere göstermek amacıyla çekilmiştir. Film ilk yayınlandığı gece sadece ABD'de 100 milyondan fazla kişi tarafından izlenerek televizyon tarihinin en yüksek reyting alan spor dışı etkinliklerinden biri olmuştur. Politik Etki: Dönemin ABD Başkanı Ronald Reagan filmi Beyaz Saray'da izlemiş, anılarına bu filmin kendisini çok derinden sarstığını yazmış ve sonrasında nükleer silahların azaltılmasına yönelik INF Antlaşması'nı imzalamıştır. Toplumsal Travma: Film yayınlandıktan sonra kanalda paneli düzenlenmiş, halkın psikolojik sarsıntı yaşamaması için destek hatları kurulmuştur. Özellikle X kuşağı üzerinde derin bir iz bırakmıştır.

Doğal ışık ve kısılmış renklerin kullanıldığı, Zhang’ın önceki çalışmalarına kıyasla daha gerçekçi bir hava taşıyan ve popüler bir internet biyografisini temel alan film, tanınmamış başrol oyuncularının rol aldığı, düşük bütçeli bir romantik dram. Üst düzey bir Komünist Parti yetkilisinin ayrıcalıklı oğlu ile 1970’li yıllarda Çin Kültür Devrimi sırasında hapse atılan bir düşünce suçlusunun kızı arasında bir beraberlik yaşanmaktadır. Sosyal durumları arasındaki fark göz önüne alındığında, ikilinin aşkı beklenmedik ve tehlikeli sonuçlara gebe bir eyleme dönüşür.

Ben kimim ve neyim – Alman mı yoksa Türk mü? Bu soruya altı yaşındaki Cenk ikilem arasında kaldığı için kendisine soruyor. Kimse onu futbol takımına almak istemiyor. Ne Türkler ne de Almanlar. Cenk’i teselli etmek için 22 yaşında olan kuzeni Canan dedeleri Hüseyin’in hikayesini anlatıyor. 60’li yılların sonunda bir Türk işçisi olarak Almanya’ya gelmiş, sonra da eşini ve çocuklarını yanına aldırmış. O zamandan bu yana çok zaman geçmiş ve Almanya onların yeni vatanı olmuş. Bir akşam aile fertleri hep bir arada iken Hüseyin bir konuşma yapar. Onlara Türkiye’de bir ev aldığını ve herkesle birlikte es vatanlarına gitmek istediğini söyler. Yalnız birilerinin aklında bir soru işareti oluşur: Benim gerçek vatanım neresi? Fakat tepkiler fayda etmez, sonunda bütün aile Türkiye’nin yolunu tutar. Yolculuk hatıralarla, kavgalarla ve barışla başlar. Ama bu yolculuk hiç beklenmedik biçimde değişir…

Arjantin, 1980. Finans sektöründe çalışan Yvan, askeri yönetim altındaki Buenos Aires’te bir anda ortadan kaybolan ortağının yerini almak için Cenevre’den yola çıkar. Sürekli gözetim altındaki bu toplumda, kendini kolonyalizmin her yere sindiği bir “kirli savaş”ın orta yerinde bulur.

Aslan, sınıf arkadaşları tarafından herkesin önünde küçük düşürülünce temizlik konusunda takıntılı hale gelmiştir. Mükemmeliyetçiliği ve bu takıntısı yüzünden, suç oranının oldukça yüksek olduğu köy okulunun acımasız dünyasıyla sürekli mücadele etmek zorunda kalır. Aslan, okuldaki bütün kötülüklerin kaynağı olarak, küçük öğrencileri tehdit ederek paralarını alan ve okuldaki kurulu güç sisteminin parçası olan çete lideri Bolat´ı görmektedir. Okulunu bu suçlardan arındırmak niyetiyle, Bolat´a karşı harekete geçmeye karar verir. Emir Baigazin´in hepsi amatör oyuncular olan öğrencilerle çektiği bu karanlık ve simgeselilk uzun metrajı, Berlin´de yarışan ilk Kazak filmi oldu.

Intimní osvětlení (Samimi Aydınlatma), 1965 yapımı bir Ivan Passer filmidir. Çek Yeni Dalgası'nın diğer politik ve sert örneklerinin aksine, bu film sinema tarihinin en zarif, insancıl ve "küçük" anlara odaklanan başyapıtlarından biri olarak kabul edilir.Filmin Konusu ve TemasıFilm, büyük bir dramatik olay örgüsü üzerine değil, iki eski dostun yıllar sonra bir araya geldiği bir hafta sonuna odaklanır: Buluşma: Şehirde yaşayan başarılı bir çelist olan Petr, genç sevgilisiyle birlikte taşradaki eski müzisyen arkadaşı Bambas'ı ziyarete gider. Zıtlıklar: Bambas, yerel bir bando şefi olmuş, evi çoluk çocukla dolmuş, gündelik telaşların ve yerel bir cenazede çalma gibi sıradan işlerin içinde kaybolmuştur. Petr ise daha "seçkin" bir hayat sürmektedir. İçerik: Film boyunca bu iki eski arkadaşın geçmişi yad etmelerini, yemek masası sohbetlerini, aile içi küçük sürtüşmeleri ve aslında her iki tarafın da birbirinin hayatına duyduğu gizli iç çekişleri izleriz.Öne Çıkan Özellikler Gündelik Hayatın Şiiri: Film, "hiçbir şeyin olmadığı" anların güzelliğini yakalar. Ivan Passer, büyük ideolojik söylemler yerine insanların tavuk peşinde koşması veya komik bir yemek yeme sahnesi gibi sıradan durumlarla hayatın absürtlüğünü ve sıcaklığını anlatır. Amatör Oyuncular: Passer, doğallığı korumak için filmde profesyonel olmayan oyunculara yer vermiştir. Bu sayede film, bir kurgudan ziyade gizli bir kamerayla kaydedilmiş gerçek bir yaşam kesiti hissi verir. Müzik: Filmin ruhunda müzik vardır; ancak bu müzik sadece icra edilen bir sanat değil, karakterlerin arasındaki bağı temsil eden bir unsurdur. Siyasi Alt Metin: Doğrudan bir rejim eleştirisi yapmasa da, bireyin özel alanına ve gündelik mutluluk arayışına odaklanması, o dönemin kolektivist baskısı altında başlı başına insancıl bir "direniş" olarak görülmüştür.Sinema Tarihindeki YeriIntimní osvětlení, Milos Forman'ın yakın dostu olan Ivan Passer'in yönettiği tek Çek yapımı uzun metrajlı filmdir (daha sonra ABD'ye göç etmiştir). Birçok eleştirmene göre, "en az malzemeyle en büyük etkiyi yaratan" nadir filmlerden biridir.

Thymian Henning, masum bir genç kız, babasının eczanesindeki kâtip tarafından tecavüze uğrar. Hamile kalır, ailesi tarafından reddedilir ve acımasız, zalim bir dünyada kendi başının çaresine bakmak zorunda kalır. Bu film, Louise Brooks'un Pabst ile ikinci ve son filmi olup, önceki işbirlikleri Pandora'nın Kutusu gibi birçok film tarihçisi tarafından klasik olarak kabul edilmektedir. Film, Margarete Böhme'nin aynı adlı tartışmalı ve çok satan 1905 tarihli romanından uyarlanmıştır.

Jackie ve Michael, büyük bir hukuk bürosunda çalışan iş arkadaşlarıdır ve bir gece Jackie'de akşam yemeği için buluşmaya karar verirler. Konuşmaları yavaş yavaş yalnız hayatlarını ve gizli kişiliklerini ortaya çıkarır.

Punk Ölmedi, Vladimir Blazevski'nin dikkat çekici bir kara komedisi. Eski bir punk grubunun yeniden bir araya gelmesini konu alıyor. Mirsa, Üsküp'teki günlük yaşamın zorluklarına katlanmaya çalışan bir punk'tır. Bir gün Debar'daki çok kültürlü bir etkinlikte çalması için teklif alır. Aslında tek istediği punk grubuyla tekrar çalmaktır, bu yüzden teklifi kabul eder. Bir sonraki adım, grubun tüm eski üyelerini bulmak ve tekrar çalmalarını sağlamaktır... Eski kız arkadaşı ona geri dönüyor ve grubun eski üyelerini bulması için ona yardım ediyor. Punk ölmedi iyi bir mesaj veriyor - hayallerimizi gerçekleştirmek için denemeye devam etmeliyiz.

Film, 1930'lı yıllarda Fransız Çinhindi'nde, genç bir Fransız dul kadın ile iki ergen çocuğunun okyanus kıyısındaki pirinç tarlalarında zorlu bir yaşam kurma mücadelesini merkeze alır. Her yıl denizin varlığı çabalarını baltalar; tuzlu su tarlaları istila eder ve mahsulleri yok eder. Çaresiz kalan anne, tek umutlarının seli önleyecek bir deniz duvarı inşa etmek olduğunu fark eder, ancak bunu gerçekleştirebilmek için neredeyse Sisifosvari bir çabayla yerel bürokrasiyi aşmak zorundadır. Bu sırada, inatçı kızı Suzanne, varlıklı bir Çinli beyefendi olan Mösyö Jo'nun romantik takıntısının hedefi olur. Jo onlara bir çıkış yolu sağlayabilecek güçte olsa da, aralarındaki ilişki yerel ırkçı önyargılar nedeniyle her iki tarafın hayatını da yaralayacak veya mahvedecek bir tehlikeyi barındırır.

Yıl 1935; hava çok sıcak, kamera devinimsiz. Latin Amerika’nın en yoksul ülkelerinden Paraguay’da 30 yıldan bu yana çekilen ilk film olan Hamaca Paraguaya (Paraguayan Hammock) - Paraguay Hamağı, ana akımla hiç uzlaşmıyor. Sabit kamerayla alınmış uzun çekimlerden oluşan filmde yaşlı bir çiftin dönüp dolaşıp ormanda bir hamakta dinlenmesi ve günlük konuşmaları duyulur. Konuşmalar önemsiz konular, havalar, hiç durmadan havlayan köpek, Bolivya’ya savaşa giden oğullarının yazgısı üzerinedir. Kimi eleştirmenlerce “Beckett’in uyarladığı, Tarkovski’nin çektiği bir Çehov” şeklinde yorumlanan bu yalın film, izleyicide savaş karşısında hem iyimser hem de kötümser imgeler uyandıran güçlü etkiler taşıyor.

Haftasonu için herkes Lane'in Vermont'taki yazlığında toplanır. Lane'in komşusu Howard Lane'e aşıktır; ancak Lane, Peter ile birliktedir. Peter ise Stephanie için yanıp tutuşmaktadır. Ama Stephanie de evlidir ve çocukları vardır. Herkesin başkasına aşık olduğu ama kimsenin bunun farkında olmadığı bir dünya yaratan Allen, filminde ilişkiler arası çatışmayı işliyor...

Susan Seidelman, kadınların kendilerini yeniden yaratışına dair sunduğu o canlı portrelerin düşük bütçeli ve özgün başlangıcı olan bu ilk uzun metrajlı filmiyle, kendine has New York vizyonunu mühürlüyor. New Jersey’den kaçan, file çorapları içinde bir kıvılcım gibi parlayan tam bir punk prototipi Wren (Susan Berman), ünlü olma misyonuyla şehre adım atar. Kendi reklamını yaptığı el ilanlarını duvarlara yapıştırmadığı ya da Peppermint Lounge’da takılmadığı anlarda, vaktini ya otoyol kenarındaki bir minibüste yaşayan dünyanın en nazik adamı Paul (Brad Rinn) ile ya da mesafeli rock yıldızı Eric (Richard Hell) ile geçirmektedir. 80’li yılların şehir merkezindeki o kirli ama görkemli havayı yakalayan 16 mm çekimleri ve The Feelies ile diğer grupların imzasını taşıyan, değişken ruh halleri arasında gidip gelen enerjik müzikleriyle Smithereens; Cannes’da Altın Palmiye için yarışan ilk Amerikan bağımsız filmi olma özelliğini taşıyor. Film, çoktan geride kalmış bir dönemin renkleri solmamış bir anlık görüntüsü niteliğinde.

Yaklaşık 19 yaşında olan Marius kendini Marsilya'da kendisini kapana kısılmış hissetmektedir. Çünkü hayatı babasının kafesinde çalışmak üzerine planlanmıştır ve Marius denize hasret kalmıştır. 5 yıllık deniz yolculuğuna çıkmadan bir gece önce, onunla büyüyen Fanny'nin kendisine aşık olduğunu ve kendisinin de ona aşık olduğunu anlar. Artık bir seçim yapmak zorundadır; ya denizin heyecanlı hayatını seçecektir ya da aşık olduğu kadınla yerleşik ve sıkıcı bir hayatı. Öte yandan Fanny de bir seçim yapmak zorundadır; ya sevdiği adamın yanında olacaktır ya da onun istediği hayatı yaşamasına izin verecektir...

Film, Cemal’in yoksullukla mücadelesini anlatır. Cemal annesi, karısı ve çocuklarıyla eski bir yalının bahçesinde yaşar. Motorlu kayığıyla ufak tefek işler yaparak geçinir. Uzun zamandır Almanya’ya işçi olarak gitmeyi plânlamaktadır. Sağlık muayenesinde dişleri eksik çıkan Cemal’in Almanya hayalleri suya düşer. Ailesinin temel ihtiyaçlarını karşılayacak para bile bulamayan Cemal çaresizdir. Yalının sahibi ona bir teklif sunar. Eğer teklifi kabul ederse ailesi refah içinde yaşayacaktır. Ancak işler beklendiği gibi olmayacaktır.

Bir anne, büyük kızı (Park Bo-Young) ve küçük kızı (Kim Hyang-Gi) ile birlikte kırsal bölgedeki büyük bir eve taşınır. Büyük kızın akciğerleri hastadır ve bu hastalığın tedavisi için doktor aileye böyle bir tavsiyede bulunmuştur. Bu ev ölen babalarıyla birlikte çalışan iş ortağının oğlu olan Ji-tae (Yoo Yeon-Seok) tarafından onlara tahsis edilmiştir. Aile bu ortama ayak uydurmaya çalışırken, Bo-young inanılmaz bir şey keşfeder. Ahırda kilit altında vahşi bir çocuk (Song Joong-ki) yaşamaktadır. Aile sosyal sorumluluk gereği bu çocuğu yanlarına almaları gerektiğini düşünürler ve onu alırlar. Joong-ki yaptıklarıyla bo-young'un ilgisini çekmeye başlar. Bu arada, Ji-tae, Bo-young ile evlenme planları yapmaktadır. Aile içindeki bütün bu olayların yanı sıra akla gelen bir soru daha vardır. Bu çocuk kimdir ve sakladığı sır nedir?

Eddie travesti bir performans sanatçısıdır ve Tokyo’nun eşcinsel gettosu içerisinde bir barda çalışmaktadır. Bar işletmecisi ve uyuşturucu satıcısı olan Gonda ile de gizli bir ilişki yaşamaktadır. Barın gözdesi konumunda olan Eddie, mekânın “madam”ı olan ve Gonda’nın da sevgilisi Leda isimli bir başka travesti tarafından kıskanılmaktadır. Girdikleri şiddetli rekabetin amacı, hem bar hem de Gonda içindir. Diğer taraftan Eddie’nin çocukluğundan gelen travmaları zihnini rahat bırakmamaktadır.