Gösteri dünyasındaki üç genç kadının yükselişini ve düşüşünü anlatan Jacqueline Susann'ın en çok satan romanının film versiyonu. Film sonradan değeri anlaşılıp kült statüsüne dönüşmüştür.

Oldukça varlıklı bir aileden gelen Thérèse Desqueyroux, henüz çocukken evlenmeye karar verdiği Bernard ile evlenmiştir. Şimdi Bernard ile evli olsa da artık kocasına aşık değildir. Bernard dürüst ve iyi huylu bir adamdır fakat hayatta sadece ava çıkmaktan zevk alan ve ileri derecede hipokondriyak olan birine dönüşmüştür. Thérèse'in taşrada sürdüğü bu yaşam ve evliliği Bernard'ın günden güne daha agresif birine dönüşmesiyle çileye dönüşür. Daha da kötüsü Bernard her daim kendisini bu evliliğe zorladıkları için Thérèse ve kız kardeşinin sorumlu olduğunu alenen yüzlerine vurmaktadır. Mutsuz kadın bir şekilde bu sıkıcı hayata ve sosyal baskılara son verip özgürlüğünü yeniden kazanmaya kararlıdır. Filmin yönetmen koltuğunda ünlü Fransız yönetmen Claude Miller bulunurken, başrolünde Amélie filmindeki performansıyla tüm dünya tarafından tanınan Audrey Tautou bulunuyor.

Stimulantia, aralarında Ingmar Bergman, Jörn Donner, Gustaf Molander ve Vilgot Sjöman'ın da bulunduğu sekiz farklı yönetmenin sekiz bölümden oluşan ve başrollerinde Ingrid Bergman, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Lars Ekborg ve Inga Landgré'nin yer aldığı 1967 yapımı bir İsveç antoloji filmidir.Sekiz bölümden oluşan filmin yönetmenleri sırasıyla şöyle; "Birgit Nilsson" (Arne Arnbom), "Daniel" (Ingmar Bergman), "Erdemin Maaşı" (Hans Alfredson, Tage Danielsson), "He, She" (Jörn Donner), "Yüzleşmeler" (Lars Görling), "Dolaptaki Siyah Kadın" (Vilgot Sjöman), "Mücevher" (Gustaf Molander) ve "Keşif" (Hans Abramson).

1961 yapımı Dúvad (The Brute); çiftliğindeki kadınları boş zamanlarında yatağa atan, kadınlarla gönül eğlendirdikten sonra da onları bir kenara atan taşralı bir toprak sahibinin çevresinde gelişmektedir. Böyle kötü muamele görmüş bir kız, ortak bir çiftlikten sorumlu olan genç bir adamla evlenir. Toprak sahibi de daha sonra ortak çiftliğe katılmak zorunda kalır. Kibirli, eski bağımsız çiftçi davranışlarında değişiklik yapmaz ve çok geçmeden uzun zaman önce bıraktığı ve şimdi genç yöneticinin karısı olan kadının peşine düşer.

Murphy, Paris’te yaşayan bir Amerikalıdır. Kararsız Electra ile duygusal açıdan heyecan dolu, cinsel olarak ise çok tutkulu bir aşk yaşamaya başlarlar. Bir gün ilişkilerine nasıl bir etkisi olacağından habersiz, güzel komşularını yataklarına davet ederler.

Paul Televizyon reklamları çeken bir yönetmendir. Eşiyle yaşadığı problemlerden ötürü depresyondadır. Hippi arkadaşlarının da etkisiyle LSD kullanmaya başlar.Film 60'lı senelerin hippi gençliğine ve uyuşturucuya bir bakış içeriyor. Senaryoda Jack Nicholson’un o dönem yaşadığı olaylardan (bir dönem LSD kullanması, eşiyle yaşadığı problemler, vs.) esinlendiği görülmektedir. Filmde Corman ve Nicholson da dahil, Dennis Hopper ve Peter Fonda da o dönemde LSD kullanmışlar, bu da filme bir gerçeklik katmış...25 sene boyunca gösterimi yasaklanan film, BBC tarafından; filmde yaşanan halisünasyon deneyiminin izleyiciyi uyuşturucu kullanımına teşvik etmediği ve filmde uyuşturucunun kötü yanlarının da işlendiği kanısına vardığı için, 2 kez geri çevrilmesine karşın, 18 yaş sertifikası alarak özgürlüğe kavuşmuştur...

Elizabeth kocası John'un savaşta öldüğü haberini alır, oğluyla bir başına kalmıştır. Yeniden evlenir, kendine yeni bir hayat kurar. Yıllar sonra John geri döner ama artık eski John değildir. Savaş ve yıllar onu çok değiştirmiştir.

Dünya Savaşı'nın sonunda İngiltere'yi ziyaret eden sömürge çay ekicisi John Wiley (Peter Finch), güzel İngiliz gülü Ruth'u (Dame Elizabeth Taylor) kazanır, evlenir ve onu yerel fillerin plantasyona karşı kin beslediği Elephant Walk, Seylan'daki evine götürür. Ruth'un yeni evinin tropik zenginliği ve lüksünden duyduğu haz, bölgedeki tek beyaz kadın olarak yalnızlığı; kocasının zaman zaman sergilediği buyurgan küstahlığı; plantasyon yöneticisi Dick Carver (Dana Andrews) ile arasındaki karşılıklı fiziksel çekim ve düşman fillerin havada asılı duran, uğursuz tehdidi tar.

İki genç adam, terk edilmiş ama samimi memleket köşelerinden ayrılıp tuhaf bir liman kenti olan Kenigsberg'e giderler. Orada, kendileri gibi dışarıdan gelen iki kızla tanışırlar. Normal bir insani temas kurma girişimi her seferinde yanlış anlaşılmalara yol açar. Belki de onlar da yalnız ve mutsuzdur. Zorunlu bir bireyciliği tetikleyen gerçeklikler, üzerinde tarihi ve insani felaketlerin mührü bulunan bu kasabanın atmosferinde eriyip gider.

Danny Alverez, California'nın küçük bir sahil kasabasında iki ev miras aldığını öğrenir. İki arkadaşı Pilon ve Pablo, evlerden birine taşınarak hevesle durumdan faydalanır. Ancak ev yandığında, Pilon kendini suçlu hisseder ve Danny'nin hayatını toparlamasına ve Danny'nin aşık olduğu kadını Dolores'in sevgisini kazanmasına yardım etmeye karar verir.

Yugoslav Kara Dalgası’nın en önemli temsilcilerinden olan Dušan Makavejev’in başyapıtlarından biri olan Sweet Movie (1974), tabiri caizse kapitalizm ile Stalinizm eleştirisini aynı potada eriten nadir bir örnektir. İki bölümden oluşan film, ilk bölümde yarattığı Amerika metaforu üzerinden kapitalizmi yerin dibine batırırken nasıl elini korkak alıştırmıyorsa ikinci bölümde de aynı tavrı Stalinizm’e yöneltir.Makavejev’in Katyn Katliamı’nın (Sovyetler Birliği tarafından 1940 yılında, yaklaşık 22.000 Polonyalı subay, sivil ve aydın, başlarına kurşun sıkılarak infaz edilmiştir.) gerçek görüntülerine yer verdiği Sweet Movie, Otto Muehl’in (ekspresyonist sanatçı) performanslarından etkilenen, oldukça zorlu sahneleriyle kolay yenilip yutulamayacak filmlerden biridir. Üstelik tüm bunların yanında çocukların metafor olarak seçildiği sahneler birçok kişinin izlemekte zorlanacağı anlara ev sahipliği yapar. Bu görüntüler üzerinden de elbette modern toplumun, kapitalist düzenin steril yapısının büyük bir yalan, bir makyaj olduğunu dile getirir. İlmik ilmik döşenen metaforları, hiç susmayan müzikleri, sarkastik ve faklı türlere göz kırpan yapısı ile Sweet Movie, her şeye rağmen umut vadeden bir sonla uğurlar seyirciyi.

Leni ve Lazar, 20’li yaşlarının ortalarında, hayatlarına daha yön verememiş iki eski arkadaştır. Leni hafif depresiftir ve yaz mevsimini babasının eczanesinde çalışarak geçirecektir. Lazar 3 sene yurtdışında kaldıktan sonra kasabaya geri dönmüştür. Bir cenazede karşılaşan iki gencin aralarında bir kıvılcım çakar ve bisikletlerine atlayıp 10 günlük bir gezintiye çıkarlar. Bir yandan çok iyi anlaşıyorlardır, ama diğer yandan ilişkilerinin adını koymazlar.Arkadaşlık ve aşk, çocukluk ve yetişkinlik arasındaki buğulu bölgede gezinen Leni ve Lazar daha ne kadar böyle devam edebileceklerdir?Dünya prömiyerini Sundance Film Festivali’nde yapan, Mina Djukic'in ilk uzun metrajlı filmi.

Tek kızı Prenses Alexandra, saraylarına sürpriz bir ziyarette bulunan uzak bir kuzeni üzerinde iyi bir izlenim bırakmadıkça, Prenses Beatrice'in kraliyet hayatının tadını çıkardığı günler sayılıdır. Prens Albert tüm Avrupa'da bir gelin aradı ve kur yapma rutininden sıkılmıştır. Alexandra'nın gül bahçesinden çok mandırayla ilgilenir. Sonra öğretmen ve Alexandra'nın erkek kardeşleriyle futbol oynamaya başlar. Öğretmeni o gece baloya davet eder ve Alexandra'nın onunla ne kadar zarif dans ettiğini izler.

1996 yılında Güney Afrika Cumhuriyeti hükümeti bir mutabakat komisyonu kurar. Bu kurulun amacı, insan haklarını ihlal edenleri ve ırkçılık suçlarını tespit etmektir. Fakat cinayet ve işkence suçundan yargılananlar, suçlarını itiraf ettikten sonra genel af kanunundan faydalanabilmekte ve özgür kalmaktadırlar. Olaylara tanıklık eden Washington Post gazetesi muhabiri Whitfield ve Güney Afrikalı beyaz şair Anne Malan sorumlulukları, kimlikleri ve insani değerleriyle büyük bir sınav vermek üzeredirler.

Amansız bir hastalığa yakalandığı için ölümü artık an meselesi olan yazar Louis-Jean Knipper, 12 yıldır hiç görmediği ailesini ziyaret ederek onlara veda etmeyi planlamaktadır. Ancak aile üyelerinin bunca yıl sonra gelen ziyarete farklı tepkileri olacaktır: Neredeyse hiç görmediği küçük kız kardeşi Suzanne, etrafındaki herkese öfke saçan ağabeyi Antoine ve annesinin onunla paylaşmak istedikleri farklıdır. Louisnin kendisi hakkındaki acı gerçeği ailesine anlatması kolay olmayacaktır.

Lucia, bir intihar girişiminden sonra ilerlemek için hayatında yeni bir anlam bulmalıdır. Oğlunun ölümünün verdiği acıyla baş etmeye çalışırken yeni bağlar kurar ve küçük mucizeleri fark eder. Bir karşılaşma ve beklenmedik bir yolculuk, ona yaşamaya devam edebileceğini anlaması ve sonsuzluğun tek bir anda yaşadığını keşfetmesi için alan açar.

Portland’daki kaykaycıların uğrak yeri Paranoid Park’tan (nam-ı diğer Punk Park) adını alan filmde usta yönetmen Gus Van Sant, bir kez daha gençlerin dünyasına bakıyor. Blake Nelson’un romanından uyarlanan film, ergenlik çağındaki kaykaycı Alex’in bir gece kaza sonucu bir güvenlik görevlisini öldürmesi ve bu konuda ağzını açmamaya karar vermesi üzerine gelişen olayları konu ediniyor.

Yaşlı bir beyefendi, şık bir konutta huzur ve sessizlik bulmaya çalışmaktadır. Yerel bir şekerlemeciyle sohbet ederek ve kardeşiyle satranç oynayarak zaman geçirmektedir. Bu sükûnet, üst kattaki daireye taşınan bir şarkıcı tarafından bozulur.

Bir anarşist grup, bir gece eylem sirasinda kazara (?) bir polisi öldürür. arabayı kimin sürdüğünü 3 ay boyunca söylemezler ise Danimarka kanunlari gereği üçü de serbest kalacaktır. Ama bu suç onların vicdanlarinda ve polisin eşinde onarılmaz bir yara açmıştır bir kere. Dürüstlüğün çok önemli olduğu bir topluma bakış ve tipik bir Per Fly filmi.

"Separation" (1968) filmi, hayal gücü ve gerçeklik arasındaki ince çizgiyi araştıran psikolojik bir drama filmidir. Film, boşanma sürecinde olan bir çiftin ve onların ilişkilerinin karmaşıklığını ele almaktadır.Ana karakterler, bu sürecin getirdiği duygusal zorluklarla başa çıkarken, aynı zamanda toplumsal normlar ve bireysel kimlikleri üzerine derinlemesine düşünceler geliştirmektedir. Film, insan psikolojisinin karmaşıklığını, aile dinamiklerini ve bireyin içsel çatışmalarını keşfederken, farklı anlatım teknikleri ve sembolizm kullanarak izleyiciyi düşündürmeyi amaçlamaktadır.Duygusal yoğunluğuyla dikkat çeken "Separation", izleyicileri karakterlerin içsel dünyalarına dahil ederek, insan ilişkilerini sorgulatmayı hedefleyen bir yapım olarak öne çıkmaktadır. Film, deneysel yapısı ve çizdiği derin karakter portreleriyle dikkat çekmektedir.

Efsanevi model, sanatçı, müzisyen Zouzou’nun Mary Magdalene’yi, Fransız oyuncu Pierre Clémenti’nin İsa’yı oynadığı, yönetmenin kendisinin de yanlış yola sapmış bir havari olarak yer aldığı İncil’le ilgili serbest bir alegori.Bir Başkaldırı Manifestosu: İsa, Devrim ve Erken Dönem Garrel Sinemasının Kökleri1. Tarihsel Konum: 1968 Sonrasının Ateşli İsyanıGarrel, bu filmi Mayıs 68 ayaklanmalarının hemen ertesinde, sokaklardaki barikat dumanları henüz dağılmamışken çekti. Sinema tarihinde nadir görülen bir "devrim anı"na sabitlenmiş filmdir: Dini mitolojinin politik bir silaha dönüşümü: İsa figürü (Pierre Clémenti), bir Che Guevara yorumuyla sunulur. Çarmıha geriliş sahnesi, Fransız polisi tarafından dövülen öğrencilerin fotoğraflarıyla zihinde örtüşür. Meryem Ana'nın yeniden yazımı: Zina yapan, afyon çeken ve "kutsal annelik" mitini reddeden bir karakter olarak işlenir. Bu, Katolik Fransa'ya yönelik kışkırtıcı bir saldırıdır.2. Biçimsel Radikallik: Avangartın SınırlarındaGarrel, bu filmde Godard'ın politik didaktizmini ve Bresson'un ascetik minimalizmini reddeder; kendine özgü bir "lirik anarşizm" yaratır: Siyah-beyazın şiddeti: Gölgeler ve ışık, karakterlerin iç çatışmalarını değil, tarihsel bir andaki kolektif çığlığı yansıtır. Doğaçlama diyaloglar ve teatral sahneler: Oyuncular (Nico dahil) senaryosuz çalışır. Bu, Artaud'nun "Vahşet Tiyatrosu" teorisinin sinemadaki karşılığıdır. Müzik: Nico'nun drone şarkıları ve aniden kesilen sessizlikler, izleyiciyi bir "devrimci ayin"e zorlar.3. Tematik Patlamalar: Din, Cinsellik ve Siyaset Kutsalın profanlaşması: İsa'nın son akşam yemeği, bir grup hippinin afyon partisine dönüşür. Kutsal Kase yerine şişe şarabın geçmesi, Kilise'ye değil, tüketim toplumuna yönelik bir eleştiridir. Cinsel devrim: Meryem'in bekaretinin kaybı, sahnede gerçek bir seks eylemiyle (simüle edilmiş olsa da) gösterilir. 1969'da bu, sansür kurullarını çıldırtacak derecede radikaldi. Sanatın rolü: Garrel, film boyunca "devrim mi sanat, sanat mı devrim?" sorusunu sorar. Kamerasını bir molotof kokteyli gibi kullanır.4. Eleştirel Sorunlar: Kaosun Bedeli Anlatı dağınıklığı: Film, bazen fazla içe dönük bir hal alır. Seyirci için takip etmesi zor olabilir. Kadın temsili: Nico'nun karakteri (Meryem Magdalena), eril bakışın nesnesi olmaktan kurtulamaz. Garrel'in kadın karakterleri "ilham perisi" olma tuzağına düşer. Politikanın estetikleştirilmesi: Gerçek sokak mücadeleleriyle bağlantı kopukluğu, filmi bazen "güzel ama boş" bir deneye dönüştürür.5. Günümüzdeki Yeri: Neden Hâlâ Sarsıcı?Le Lit de la Vierge, sinemanın bir katedral değil, bir barikat olduğunu hatırlatan nadir eserlerden. Günümüzdeki "aktivist sanat" tartışmalarının öncüsüdür.

Die Artisten in der Zirkuskuppel: Ratlos (Türkçe adıyla Sirkin Tepesinde Artistler: Şaşkın), 1968 yapımı, Batı Alman yapımı deneysel bir dram filmidir. Alexander Kluge tarafından yazılıp yönetilen bu yapım, "Yeni Alman Sineması" akımının en önemli ve simge eserlerinden biri olarak kabul edilir.Film, babası bir trapez kazasında ölen Leni Peickert'in hikayesini anlatır:Miras ve İdealler: Leni, babasından kalan mirası kullanarak sirk dünyasında bir devrim yapmak ister. Amacı, sirki sadece basit bir eğlence aracı olmaktan çıkarıp, sosyal ve sanatsal derinliği olan bir "reform sirki" haline getirmektir.Çatışma: Leni'nin bu idealist vizyonu, kapitalist düzenin gerçekleri ve meslektaşlarının isteksizliğiyle çarpışır.Başarısızlık ve Deneyim: Sirk iki kez iflasın eşiğine gelir. Sonunda Leni, hayallerini gerçekleştiremeyince televizyon dünyasına geçer; ancak bu süreçte edindiği deneyimler onun sanata bakışını şekillendirir.Film, yönetmen Alexander Kluge'nin o dönem Alman sinemasını modernize etme çabalarının ve bu süreçte yaşadığı hayal kırıklıklarının bir simgesi olarak görülür. Sirk, toplumdaki değişim sancılarını ve idealizm ile ticari gerçekler arasındaki çatışmayı temsil eden bir metafordur.

Faşizme ve mafyaya karşı oldukları için komünist partiye üye olan, yoksul Sicilyalı bir ailenin 1930’lardan günümüze dek süren macerası. Bavyera doğumlu yönetmen Tornatore otobiyografik özellikler içeren bu filminde, çocukluğunu geçirdiği Sicilyayı üç kuşağa yayılan bir öykü üzerinden anlatıyor...

Akira Kurosawa'nın yönettiği Zoku Sugata Sanshiro (Sanshiro Sugata Part Two), Sugata Sanshiro filminin devamı niteliğinde bir yapım.

İsrailli avukat Hanna Kaufman, Selim Bakri'nin savunmasına atandığında inançları sorgulanır. Amerika Birleşik Devletleri'nde Holokost'tan kurtulanların çocuğu olarak dünyaya gelen Kaufman, İsrail'in var olma hakkını her zaman kabul etti. Ancak, ciddi suçlamalarla karşı karşıya olan ve sözde düşmanlarıyla aynı şeyi isteyen, aile evini geri almak isteyen mülksüz bir Filistinli olan Bakri ile tanıştığında, egemenliğinin bazı maliyetlerine tanık olur.

Genç adam Francois Nole bir bankada çalışmaktadır. Sık sık yürüyüşe çıkmaz ve bir gün işe hiç gelmez. Yatağa gider ve ayakta durmayı reddeder. Francois yaşama sevincini kaybetmiş bir eroin bağımlısıdır. Hiçbir şey onu karanlıktan ve umutsuzluktan geri getiremez, ne annesi, ne arkadaşları, ne tatiller, ne de sevgi. Bir gün aniden değişir, neşeli ve sakin olur...

Merak Ediyorum (Sarı) ile aynı karakterler, oyuncular ve ekiple aynı film, ancak bazı farklı sahneler ve farklı bir politik eğimle. Mavi'deki politik odak noktası kişisel ilişkiler, din, hapishaneler ve seks. Mavi'de ilk versiyonda yer alan sınıf bilinci ve şiddet karşıtı röportajların çoğuna yer verilmemiştir. Sarı ve Mavi İsveç bayrağının renkleridir.

Bu drama, kocasının başka bir ailesi olduğunu öğrendiğinde hayatı mahvolan bir kadını konu alıyor. Evlenmeden önce her ikisi de müzisyen olan Marie ve Thomas, iki çocuklarıyla birlikte yaşayan, görünüşte mutlu bir çifttir. Bir gün Thomas kemanını evde unutur, Marie enstrümanı getirmek için onu takip eder, ancak başka bir evde başka bir kadın ve oğullarıyla yaşadığını öğrenir. Böylece, eski hayatının sonunu getiren kocasının ikinci hayatı hakkında daha fazla bilgi edinmek ister...

Andrzej Wajda'nın yönettiği Walesa. Czlowiek z Nadziei (Walesa: Man of Hope) filminde Polonyalı yönetmen, memleketlisi ve dostu Dayanışma Sendikası’nın lideri Lech Walesa’nın özeline ve hatta mahremine kadar giriyor. Basit bir dok işçisi olarak yola çıkan ama günün birinde Nobel Barış Ödülü’ne layık görülen bu karizmatik liderin geçirdiği inanılmaz dönüşüme ışık tutmaya çalışıyor.

Miguel Littin'in yönettiği Allende En Su Laberinto, Şili devlet başkanı Salvador Allende'nin son 7 saatini konu ediniyor. 11 Eylül 1973'de ordunun darbesiyle Şili'de demokrasi bitmiştir. Gerçek olaylara dayanmaktadır...

Bir Afrika ülkesinde devrim ufukta görünürken özgürlük mücadelesinin lideri Zumbi saflarına yeni savaşçılar katar. Bu sırada Latin Amerikalı bir asi, beyaz bir vaizin eline düşer. Bu iki isyancının bir noktada paralı bir Alman askeri, Portekizli danışmanı ve bir Amerikan ajanıyla yüzleşmesi gerekir.Yönetmen Glauber Rocha, memleketi Brezilya’dan sürgün edildiği dönemde, bağımsızlığını yeni kazanan Kongo’da çektiği bu filmle sömürgecilik tartışmalarına bomba gibi düştü. Kışkırtıcı gözlemleri ve nefes kesici görselliğiyle direniş ateşini ekrana taşıyan filmin başrolünde Jean-Pierre Léaud var.

1967 tarihli, Luis Bunuel’in yönettiği "Belle de Jour -Gündüz Güzeli" adlı filmdeki orijinal öyküsünden 38 yıl sonra, bir gece bir konserde Henri Husson, bir zamanlar çok garip maceralar yaşamış olan Severine’i görür. Husson onu Paris’in sokaklarında sürekli takip edip izini bulur ve sonunda Severine’i bir akşam yemeği için ikna eder. Bu akşam yemeği ise, Husson’un Severine’i geçmişiyle yüzleştirmesi ve ondan yavaş ve acı dolu bir intikam alması için büyük bir fırsat olacaktır.

Yönetmen Yulia Solnsteva bir kez daha merhum eşi Alexandre Dovchenko'nun senaryosunu yazdığı ancak çekmeye ömrü yetmediği bir filmi yönetiyor. Bu savaş zamanı dramında, İkinci Dünya Savaşı'nın şiddetli stres zamanlarında hem sivillerin hem de askerlerin kahramanlıklarına vurgu yapılıyor. Aksiyonun merkezinde, fedakarlıkları ve kahramanlıkları çok daha büyük bir grup adına konuşan özellikle bir adam var.

Bir kadınla mutluluğu bulamayan genç ve dengesiz bir adamın portresi. Bir zamanlar fabrika işçisi ve hemşire. Keman çalıyor, müzik okulundan atılıyor. Disk jokeyi olur.

Aşkta başarısız olmuş genç bir adam bedeninden ayrılmayı başarır ve Paris'i bedensiz ve görünmez bir şekilde turlar, şakalar yapar: bir sıra palto bir otelin vestiyerinden uzaklaşır; başıboş bir taksi uzaklaşır; kaldırımda bir sıra silindir şapka belirir.

Bartleby (1970), Herman Melville'in romanı "Bartleby, the Scrivener"’ın serbest bir uyarlaması olan, varoluşçu temaları ve minimalist anlatımıyla öne çıkan bir İngiliz dram filmidir. Film, modern bir ofis düzeninde çalışan kâtip Bartleby’nin, kendisinden istenen görevleri giderek artan bir sakinlikle “Yapmamayı tercih ederim” diyerek reddetmesini izler. Bu pasif direniş, işveren olan avukatın rasyonel dünyasını sarsarken; itaat, özgür irade ve bireysel geri çekiliş üzerine yoğun bir sorgulama başlatır. 1960’ların sonu–1970’lerin başında Avrupa’da güçlenen entelektüel/arthouse damar içinde konumlanır. Melville’in metnini birebir aktarmak yerine, onu çağdaş bir ofis alegorisine dönüştürerek modernleştirir. Paul Scofield’ın kontrollü oyunculuğu ile John McEnery’nin içe kapanık performansı arasındaki karşıtlık, filmin dramatik omurgasını kurar. Edebiyat uyarlamasını felsefi bir sinema diliyle yeniden yorumlar. “Eylemsizlik” kavramını politik ve etik bir jest olarak tartışmaya açar. Bürokrasi eleştirisini yüksek sesle değil, sessizlik ve duraksama üzerinden kurar.

İranlı şair Sahel Farzan, 30 yıllık mahkumiyet hayatından sonra serbest bırakılır. 30 yıl önce ailesine öldüğü bildirildiği için, ülkeyi terk eden eşi ve çocuklarını bulmak için İstanbul’a gelen Sahel’in hikayesini geçmişi ve bugünü harmanlayarak anlatıyor. 30 yıl sonra hapishaneden çıkan Şair Sahel, kendisini öldü bildiği için İstanbul’a giden karısını bulmak üzere İstanbul’a gelir. Sahel’in de, eşinin de hayatlarını alt üst eden kişinin de buluştuğu ortak nokta, “Aşk”tır.

Filmde, Manhattan'ın ücra köşelerindeki Charlie Parker hayranı olan bir gencin hayatın anlamını arayışı ele alınıyor. Babası ortalarda olmayan, annesi de akıl hastanesinde yatan genç, bir yolculuğa çıkar. Genç adam, yolculuk sırasında birbirinden ilginç karakterlerle tanışacak ve geçmişiyle ilgili bir çok şey keşfedecektir.Aidiyet kavramını ya da yönetmen Jim Jarmusch'un kendi deyimiyle hiçbir yere ait olamama kavramını irdeleyen Permanent Vacation - Sürekli Tatil, kendini bir turist gibi hisseden bir adamın hikayesi.

In 1831, Irishman Charles Adare travels to Avusturalya to start a new life with the help of his cousin who has just been appointed governor. When he arrives he meets powerful landowner and ex-convict, Sam Flusky, who wants to do a business deal with him. Whilst attending a dinner party at Fluskys house, Charles meets Fluskys wife Henrietta who he had known as a child back in Ireland. Henrietta is an alcoholic and seems to be on the verge of madness.

İki bölümlük filmin ilk bölümü olan Andrei Smirnov'un Meleği, mültecilerle dolu bir trenin haydutlar tarafından ele geçirildiği devrim sonrası kaosta geçiyor. İkinci bölüm olan Larisa Shepitko'nun Elektriğin Vatanı, elektrik getirmek için uzak bir köye gönderilen saf genç bir tamirciyi konu alıyor.