Normanlar, Saksonlar ülkesini işgal eder. Kral, en yakın danışmanlığına bir Sakson'u getirir. İkisi arasında iyi bir arkadaşlık başlar. Ancak ölümüne arkadaşlık, kralın bu en sevdiği adamı başpiskopos olarak atamasıyla ironik ve hazin bir ilişkiye dönüşecektir.

Frank Machin güçlü yapısı ve "vahşi" karakteriyle rugby sporunun zirvesine çıkmaya adaydır. Margaret Hammond ise Frank'in, kocasını iş kazasında kaybetmiş dul ve iki çocuklu ev sahibesidir. Frank, Margarete karşı hisler beslemekte ve hatta onunla ilgili evlilik planları yapmaktadır. Ancak Margaret, Frank ile arasındaki mesafeyi korumaya kararlıdır.

Isa (Élodie Bouchez), 20 yaşında tüm eşyasını sırt çantasına sığdırmış şehirden şehire dolaşmaktadır. Her şehirde ufak tefek işler bularak yaşamakta ve yaşama iyimser bir dünya görüşüyle karşı koymaya çalışmaktadır. Nereye giderse gitsin, kendi doğallığıyla içinde taşıdığı umutları, cömertliği ve sabrıyla bir şeyler inşa etmeye çalışır. Son durağı Lille kentidir. Kendisi gibi yalnız ve yaşıtı Marie (Natacha Régnier) ile karşılaşır. İki genç kız birlikte yaşamaya başlarlar. Marie kişilik olarak Isadan çok farklıdır. İçine kapanık tepkisel ve isyankardır. Bar sahibi genç bir adamla girdiği ilişkide yaşamını daha da karışık hale getirir.

In Bruges’ün yönetmeni Martin McDonagh’ın abisi John McDonagh’ın yönettiği İnfaz bir kara komedi... Günün birinde bir adam günah çıkartmak üzere Rahip James’e gelir ve hiçbir kusuru olmadığı için bir hafta içinde onu öldüreceğini söyler. Şaşırıp kalan James diğer rahiplerden kendisine bu konuda bir öğüt vermelerini ister. Ancak, ölüm hazırlıkları devam ederken, kısa süre önce intihara kalkışmış olan kızının çıkıp gelmesiyle işler iyice karışır. Yedi gün içinde Rahip James’in hem bu adamın kim olduğunu bulması, hem son hazırlıkları yapması, hem de çivisi çıkmış köyünün sırrını çözmesi gerekecektir...

1994'te, 6 Nisan 16 Temmuz tarihleri arasında Ruanda'da, çoğu tutsi kabilesinden 800.000 kadın, erkek ve çocuk vahşice katledildi.Birleşmiş Milletlerin görevlendirdiği Kanadalı Korgeneral Roméo Dallaire, yetersiz bilgi ve eğitimsiz güçleriyle bölgeye yollandı, ancak katliama engel olamadı. Dallaire, dokuz yıl sonra yazdığı kitabında vicdanının sesini dünyaya duyurdu. Hotel Rwanda'da başka bir açıdan ele alınan insanlık trajedisinin gayriresmi tanıklığını gözler önüne seren Shake Hands with the Devil - Şeytanla El Sıkışmak, olayı aynı adlı kitabına dayanarak Dallaire'in kendi ağzından anlatıyor...

Clarence Brown’ın yönettiği 1935 yapımı film, en ünlü Anna Karenina uyarlaması olarak kabul edilir. Film Venedik Film Festivali’nde Mussolini Kupası ödülünü alırken Greta Garbo, New York Film Eleştirmenleri Ödülü’nde en iyi aktris ödülüne layık görülür.

"Pixote"nin ana karakteri Fernando, annesi ve 9 kardeşiyle birlikte bir evde yaşıyor. Film, Sao Paulo'nun mahallelerindeki kimsesiz çocukların başına gelenleri anlatıyor.Brezilya'nın 120 milyon vatandaşının yarısı 21 yaşın altındadır. Bu vatandaşların yaklaşık 28 milyonu Birleşmiş Milletler'e bağlı Uluslararası Çocuk Hakları Örgütü'nce belirlenen standartların altında yaşamaktadır. Ayrıca, yaklaşık 3 milyon kadar aile bağlarını tamamen yitirmiş sokak çocuğu bulunmaktadır. Bazı yetişkinlerin istismarlarına maruz kalan bu çocukların kendilerini savunma yetilerinden uzak oluşları durumlarını daha da kaotik hale getirmektedir. Reşit olmadan hapse giremeyecekleri bilindiğinden suça zorlanırlar. En fazla ıslahevlerine gönderilirler ve birkaç ay sonra yer darlığından salıverirler.

Gerçek olaylar üzerine kurulu film, 1994 Nisan'ında patlak veren ve 100 gün içerisinde neredeyse 800.000 kişinin hayatını kaybettiği Ruanda soykırımını orta sınıf bir aile babası üzerinden anlatıyor.

Son kitabı üzerinde tek başına çalışabilmek için bir ev kiralayan Marion, yan evin odasından sesler duymaya başlar. Bir psikolog ve bir kadının konuşmalarıdır bunlar. Kadın hayatından çok mutsuzdur ve bunu psikologuna anlatır. Marion, kadının anlattıklarından çok etkilenir. Bu durum Marion'un geçmişiyle ve kendisiyle bir hesaplaşma yaşamasına sebep olacaktır.

19 yaşında, henüz liseyi bitirmiş olan dave günlerini eğlence düşkünü Cyrill, çabuk sinirlenen Moocher ve kindar olmasına rağme iyi yürekli Mike ile birlikte geçirmektedir. Dave’in en büyük hayali günün birinde çok iyi bir bisiklet yarışçısı olabilmek ve İtalyan bisiklet takımına girebilmektir. Bunun için Dave İtalyan kültürünü saplantılı bir şekilde öğrenmeye, ailesi ve arkadaşları ise onun bu durumundan endişe duymaya başlar. Ancak Dave hiçbir şeye rağmen hayallerini bırakmaz ve başarıya doğru sağlam adımlar atar.

Globe, kısa bir süre önce Star’dan kovulan Phineas Mitchell tarafından kurulan küçük ama vizyon sahibi bir gazetedir. İki gazete düşman olur ve Star’ın acımasız mirasçısı Charity Hackett rekabeti ortadan kaldırmaya karar verir.

Mike Nichols'ın yönettiği Catch-22 - Madde 22, 1944 yılında bir grup pilotun Akdeniz'de başından geçenlerin öyküsünü konu ediniyor.Catch-22 - Madde 22, Joseph Heller'in romanından beyaz perdeye uyarlandı.

Film, hafıza kaybı yaşayan Ali’nin yakın çevresiyle olan ilişkilerini konu edinir. Taksi şoförü Ali, başına aldığı bir darbe sonucu hafızasını kaybeder. Başta babası Rasim Bey olmak üzere tüm yakınları, Ali’ye hem kendilerini hem de geçmişte yaşadıklarını hatırlatmaya çalışır. Bu sırada alt katta oturan Keten, Ali’yi annesi Neriman’a söylediği bir yalana alet eder. Kendisine ait olduğunun bilinmesini istemediği yüzüğün Ali’ye ait olduğunu söyler. Keten’in söylediklerine hafızasını yitirmiş Ali de inanır. Ali, yüzüğe kendisininmiş gibi sahiplenir ve Keten’e geri vermeye yanaşmaz. Bu arada yüzüğe dair başka gerçekler de ortaya çıkar. Bu durum Ali’nin gerçekleşen soygunla ilişkisi olabileceği şüphelerini güçlendirecektir.Türk sinemasının en özgün yönetmenlerinden biri olan Reha Erdem tarafından beyaz perdeye aktarılan bu trajikomik hikaye, sinemamızda üretilmiş en iyi işlerden biri. Filmin toplam 19 ödülü bulunuyor.

Taşrada tatil yapan kentli bir kadın, oralı genç ve evli bir çiftçiyle ilişki yaşar ve adamı karısını öldürüp onunla birlikte büyük şehre taşınmaya ikna eder. Adam, karısıyla beraber şehre giderken binecekleri teknede bir ‘kaza’ planlar, kendini boğulmaktan kurtarmak için de tekneye bir demet saz saklar. Ancak planın sonunu getirmeyi yüreği kaldırmaz ve kürek çekerek karısını kıyıya çıkarır. Büyük bir keder içinde, tramvaya binip şehre giderler. Göz yaşlarıyla dolu barışmaları, düğün yapılan bir kilisede tamamlanır. Birbirlerine yeniden âşık olmuş bir halde, önce bir fotoğrafçıya, sonra da bir berbere uğrarlar. Adam berberdeki manikürcünün ona kur yapmasını görmezden gelir, karısını da çapkın bir hayranın ilgisinden korur. Devasa bir lunaparka gidip eğlendikten sonra, tekneyle eve dönerler. Ancak bir fırtına çıkar ve yelken yırtılır.

Egolarının bir türlü önüne geçemeyen Alex (Jack Nicholson) para hırsıyla yanıp tutuşmaktadır. Bir gün ortağı Victor ile bir soygun gerçekleştirmek ister. Ona bu soygunda Gabriella da yardım edecektir.

Fergus Frankie’yle 1976’da okuldaki ilk gününde tanıştığında beş yaşındaydı. O günden bu yana aralarından su sızmayan ikili, ergenliklerinde dünyayı gezme hayalleri kurarlardı. Fergus bu hayalini İngiltere’nin özel timi olan SAS’ın çok iyi eğitimli bir komandosu olarak gerçekleştireceğini o zamanlar bilmezdi.2004’ün Eylül ayında ordudan ayrıldıktan sonra Fergus, Frankie’yi Bağdat’taki özel güvenlik ekibine katılmaya ikna eder, bunun gittikçe özelleşmekte olan savaşta “voleyi vurmak” için son fırsatları olduğunu söyler. Frankie, Eylül 2007’de Bağdat havaalanı yolunda ölür. Liverpool’a dönen Fergus keder içinde can dostunun ölümünü araştırmaya başlar. Fergus’ın acısının derinliğini ve öfkesinin ölümcül potansiyelini anlayan tek kişi Frankie’nin sevgilisi Rachel’dır.

Bir ailenin bir asra yayılan kadın fertlerinin ve onların ilişkilerinin hikayesi... Yönetmenliğini Tran Anh Hungun üstlendiği film Alice Ferneyin romanından yine yönetmen Tran Anh Hung tarafından senaryolaştırıldı. Filmin oyuncu kadrosunda Audrey Tautou, Bérénice Bejo ve Mélanie Laurent isimleri başı çekiyor.

Japonya karışık bir dönemdedir. Yukinin babası öğretmen olarak bi köy veya kasabaya gelir o kasaba veya köyün yerel çetesi tarafında babası katledilir, annesi ise tecavüze uğrar annesi bu yerel çetenin bir elemanını öldürür ve böylece hapishaneye düşer orada intikamını almak için önüne gelen erkekle yatar intikamını bu doğan çocuğun almasını sağlamaktır amacı intikam gözünü kör etmiştir yani bi bakıma aynı zamanda böylece bir kız çocuğu doğurur bu kız çocuğunu doğurduktan bi süre sonra ölür kız hapisten çıkar ve budist bi rahip tarafından yetiştirilir her türlü dövüş tekniğini öğrenerek tabii sonra ailesini katillerinin peşine düşer filmin konusu budur. Salt intikam duygularını dayanan bir film çünkü intikam için doğmuştur Yuki ve bunu başarmalıdır.

1930 yapımı filmin tekrar uyarlaması, Altın Küre ödüllü yapım. Paul Baumer, sınıf arkadaşları ile birlikte, 1. Dünya Savaşı için cepheye gönderilen genç bir Alman’dır. Paul ve arkadaşları, savaşın müthiş bir macera olacağını düşünürler. Ancak Paul, arkadaşları gözünün önünde birer birer can verirken, gerçeğin hayallerinden çok farklı olduğunu anlayacaktır.

Boris Varissa, askerlerden kaçarak bir kasabaya gelir. Burada, yolu gözlenen ve kahraman denilen Jan Robin hakkında birtakım bilgiler verir. Jan'ın en yakın arkadaşı olduğunu ve ona nasıl yardım ettiğini özellikle Jan'ın kız kardeşine ve evin hizmetçisi Maria'ya anlatır. Ancak anlattıkları inandırıcı olmakla birlikte, oldukça tutarsızdır...Alain Robbe-Grillet'in yönettiği L'homme Qui Ment (The Man Who Lies), Berlin Film Festivali'nde iki ödül birden kazanmıştı.

“Bu alçak gönüllü genç kadının içinde iki farklı karakter birbirine üstünlük sağlamaya çalışıyordu, gerçek ve korkunç bir şekilde”Çoklu kişilik bozukluğu olan bir kadının farklı karakterleri arasında gidip gelen hayatının gerçek hikâyesi.Asıl olarak senaryo yazarlığı ile tanınan Nunnally Johnson’dan bir psikolojik dram. İki farklı karakter arasında sıkışan bir kadının finale doğru sayısı üçe çıkan karakterlerinin içinde kaybolup gitmesinin bu hikâyesi sinemasal özelliklerinden çok konusunun ilginçliği ve Joanne Woodward’ın hak ettiği ödüllere boğulmuş oyunu ile dikkat çeken bir çalışma.Nunnally Johnson toplam sekiz filmden oluşan yönetmenlik kariyerinde en çok bu çalışması ile dikkat çekmiş ama film onun yönetmenliğinden pek de yarar görmüşe benzemiyor. Gerçek bir hikâyeye dayanan ve hastanın tedavisi ile uğraşmış iki doktorun yazdığı kitabın kronolojik ve biraz düz bir uyarlaması karşımızdaki. Senaryoyu da yazan Johnson’ın bu tercihi muhtemelen hikâyenin gerçekliğini daha da ön plana çıkarma çabasının bir sonucu. Zaten filmin başında Amerikalı gazeteci ve televizyoncu Alistair Cooke hikâyenin gerçekliğini vurgulayan bir kısa konuşma yapıyor ve film boyunca zaman zaman dış ses olarak hikâyeye kısa açıklamalar getiriyor. Bu dış ses, pek çok filmde olduğu gibi burada da gereksiz kesinlikle ve her ne kadar yönetmenin hikâyenin gerçekliği üzerine yüklenme çabasının sonucu olsa da filme herhangi bir katkıda bulunmuyor.Hikâye gerçek ve ilginç, ve hayli düz olsa da akıcı bir şekilde ilerliyor ve kendisini seyrettiriyor ama filmin sinema sanatı açısından bakıldığına akılda iz bırakan bir yanı yok. Bunun tek istisnası Joanne Woodward’ın oyunu. Üç farklı karakteri (cinselliği bastırılmış ev kadını, ilişkilerinde baştan çıkarıcılığa soyunan bir rahat kadın ve adeta üçünün ortasında durur gibi görünen bir üçüncü kadın; hikâyede ilkinin soyadı “White”, ikincisinin ki “Black” olunca üçüncü de “Gray” soyadına sahip olmalı sanırım, her ne kadar film bunu dillendirmese de) inandırıcılıktan uzaklaşmayan ve ikna edici oyunu ile filmin tüm yükünü sırtlanıyor. Yine de belirtmek gerekir ki onun bir karakterden diğerine geçiş yaptığı sahnelerin çoğunda yönetmen görüntüyü keserek bir başka karakteri kısa süreliğine karşımıza getiriyor ve oyunculuğun görsel bütünlüğüne engel oluyor. Bu ”kesme” karakterler arası geçişi görselleştirmenin zorluğundan ve dolayısı ile ikna edici olamama endişesinden kaynaklanıyor muhtemelen.Özetle, ilginç hikâyesi, Woodward’ın oyunu ve bir gerçek hikâye izliyor olmanın verdiği ilave motivasyonla ilgiyi hak eden bir çalışma. Hikâye David Cronenberg veya David Lynch’in elinde nasıl bir biçim alırdı diye düşünmek hayli eğlenceli olabilir aslında. Bu durumda labirentler içinde kaybolur muyduk bilmiyorum ama sinema sanatı açısından daha çekici bir sonuca ulaşacağımızdan eminim.www.gurkankilicaslan.com'dan alınmıştır.

Du Côté D'Orouët, üç genç kızın üç haftalık yaz tatillerini küçük bir köyde geçirdikleri maceralarına dair sabırlı bir gözlem, yemek yapma, geziler, kart oyunları oynama ve erkeklerle dışarı çıkma gibi günlük aktiviteleri içerirken, hayatın sunabileceği basit zevklerin tadını çıkardıkları bir hikaye.

İşçi sınıfı mücadelesinin keskin bir incelemesi lehine nostaljiyi unutan bir dönem eseri olan Bo Widerberg'in ikinci uzun metrajı 1936'da yönetmenin memleketi Malmö'de ortaya çıkıyor. Raven's End'in fakir bölgesinde, genç Anders (Widerberg'in düzenli işbirlikçisi Tommy Berggren), kendisini çevreleyen çıkmaz dünyadan giderek daha fazla hayal kırıklığına uğrayarak yazar olma hayalini kovalar: alkolik bir baba, çalışkan bir anne ve Nazizmin uğursuz hayaleti. İsveç sinemasına mutfak lavabosu gerçekçiliğinin canlandırıcı sarsıntısını yaşatan Widerberg, ekonomik umutsuzluğa karşı yükselen genç idealizmin eşsiz bir portresini çiziyor.

Hong Kong Yeni Dalgası'nın önde gelen eserlerinden biri olan Tekne İnsanları, Vietnam Savaşı'nın ardından yüz binlerce Vietnamlı mülteciyi vatanlarından kaçmaya iten koşullara, unutulmaz, unutulmaz güç imgeleriyle anlatılan sarsıcı bir bakış. Komünistlerin ele geçirilmesinden üç yıl sonra, bir Japon foto muhabiri (George Lam), ülkenin görünüşte muzaffer yeniden doğuşunu belgelemek için Vietnam'a gider. Ancak bir genç kızla (Anne Sezonu) ve onun yoksul ailesiyle arkadaş olduğunda, hükümetin görmesini istemediği şeyi keşfetmeye başlar: siyasi baskının ve yoksulluğun birçok kişiyi hayatta kalmak için çaresiz önlemlere başvurmaya zorladığı bir ülkede hayatın acımasız, genellikle şok edici gerçekliği. Polemiği aşan ünlü yönetmen Ann Hui, acı verici ve acil bir konuya derinden hümanist bir yaklaşım benimsiyor ve yakıcı çağdaş bir rezonansa sahip.

Bergman’ın Tanrının Sessizliği üçlemesinin 2. filmi olan Kış Işığı, üçlemenin diğer filmleri gibi, insanın Tanrı ve dinle ilişkisine yoğunlaşıyor ; Bergman’ın sözleriyle “nüfuz etmiş ”ten söz ediyor. Varoluşunu sorgulayan, inancını yitirmiş bir rahibin, ondan yardım isteyenler ve ona yardım etmek isteyenlerle olan ilişkilerini konu alan film , İsveç taşrasının karlı ve soğuk günlerini dingin ve şairane bir sinematografi eşliğinde sunuyor. 1960’ların nükleer savaş tehdidinin her anına sızdığı Kış Işığı Bergman’ın kendi yaşamından da izler taşıyor.

Hindenburg Zeplini’nin gümüş renkli dev gövdesini yere bağlayan halatlar kalkış için çözülmektedir. İstikamet Amerika’dır. Takvimler ise 3 Mayıs 1937’yi göstermektedir. Hindenburg yavaşça yerden havalanmaya başlar. Üstünde LZ 129 yazmaktadır. Bu, onun şimdiye kadar yapılmış olan 129’uncu zeplin olduğunu göstermektedir. 250 metrelik uzunluğuyla gelmiş geçmiş en büyük zeplindir. Motorları aynı anda gürültüyle çalışmaya başlar. Akşam karanlığında gözden kayboluncaya dek, projektörler gümüş renkteki bedenine yerden ışık tutmaya devam eder. Sonra hepsi birden kapanır. Havaalanı işçileri bir sonraki uçuşa kadar tembellik yapmaya devam etmek üzere odalarının yolunu tutmuşlardır. Hindenburg ise Amerika’ya doğru yol almaktadır. Herkes o zamanın teknoloji harikası, döneminin en ihtişamlı aracı olan Hindenburg Zeplini’ne güvenmektedir. Fakat kimse zeplinlerin altın çağını bitirecek olan muazzam kazanın iki gün uzaklıkta olduğunu bilmemektedir.

Savaşa Almanların gözünden bakan film, bir grup Alman askerinin Avrupadan Rusyaya gidişini ve Stalingrad Savaşını anlatıyor. Hitler 2. Dünya Savaşında Nazi ordusunu toplayarak Rusyanın doğusunda Kızılorduya saldırır. Tarihin en büyük savaşları arasında yer alan bu savaş 2. Dünya Savaşının sonucuna da etki edecektir. Bu yüzden iki taraf da savaşı kazanmak için canla başla mücadele eder fakat savaşı Kızılordu kazanır.

Claire Denis’ye özgü parçalı bir anlatım izleyen film, şiddetli bir ayaklanmayla sarsılan adı belirsiz bir Afrika ülkesinde, kahve tarlalarına sahip Maria adında dirayetli bir beyaz kadını izliyor. Hasattan bir hafta önce ordu ile isyancılar arasındaki şiddet tırmanıyor ve Maria’nın işçileri kaçıyor. Maria direnmeye kararlı olsa da eski kocası ondan habersiz ailesini Fransa’ya kaçırma planları yapıp çiftliğin satışı için anlaşıyor.

Japonya'dan dönen mühendis Jeff, iş arkadaşı Carl'ın birlikte cinayet işlediği eşi Vicky'e aşık olur. Doğal olarak Carl bunu kıskansa da konudan az da olsa haberdar olduğu için, Jeff'e hiç bir şey söyleyemez.

Upton Sinclair’in “Petrol-Oil!” adlı romanından uyarlanan filmin konusu, 20. yüzyılın başlarında geçiyor. Arazisinde petrol çıkartma haklarını almasıyla birlikte servetini hızla katlayan bir işadamı ile kasabanın karizmatik genç rahibinin paralel öyküsü anlatılıyor. Güney Kaliforniya’da petrol bulunmasının ardından ortaya çıkan tablo, “Altına Hücum” olgusunun eşdeğeri.İşadamının Amerikan Rüyası tarafından yok edilmesiyle birlikte filmin öyküsü hırs ve inançların irdelemesine dönüşüyor.Stüdyo yetkilileri “There Will Be Blood” için, “Petrol endüstrisinin yeni yeni filizlenmeye başladığı 20. yüzyıl başında yaşayan Teksaslı bir girişimciyi merkez alarak aile, hırs, din ve petrol olgularını anlatan bir öykü” tanımlamasını yapıyorlar.

Böceklerle ilgili araştırmalar yapan bir etimoloğun yolu çöle düşer. Çölde büyük kum tepeleri ve çukurları vardır. Adamımız bir geceliğine köylüler tarafından çukurdaki bir evde misafir edilir. Evdeki yalnız, genç kadın basit bir hayat yaşamakta ve geceleri nemlenen kumu kürekle kovalara doldurup, yukarıya yollamaktadır. Ertesi gün adamımız çukurdaki evi terkedip işine koyulmak ister, ancak aşağıya inmekte kullandığı ip merdiven ortada yoktur... Etimolog birkaç panik ataktan sonra, çukurdan dışarı çıkmak için kafayı çalıştırmaya başlar... * Bu basit yüzeyin altında, bir çeşit sisyphos masalıdır bu film. Hayat, aile, varoluş, konformizm düşündürdükçe düşündürür insanı * Japon edebiyatının usta yazarı Kobo Abe'nin -Kafka, Sartre, Camus, Beckett gibi yazarların eserleriyle kıyaslanan ve dünya çapında tanınmasını sağlayan- muhteşem romanından uyarlanan eşsiz sinema eseri * bittiği an sakat kalmayan var mı merak ediyorum

Önceleri hiçbir şey yoktu. Bu bakış açısı hatalı ve aptalcaydı tabii çünkü Mısır’da, Arap ülkelerinde, Afrika’da pek çok film yapılmıyordu; pek çok hikâye anlatılıyor, görüntüler bir araya getiriliyordu. Ama bu hikâyelerin, görüntülerin ve filmlerin hiçbiri üretim yerlerinin dışında görülemiyor, hiç bilinmiyorlardı. Daha sonra sömürgecilik karşıtı bir dalga oluştu, Güney’in ulusları, Nasır ve Süveyş hareketleniyordu ve aynı tarihlerde örtünmüşlüklerinin (az ya da çok) altında cinsellik taşıyan güzel kadınların ve yakıcı gözleri ve sesleriyle genç erkeklerin oynadığı müzikal komediler ve aşırı duygusal adamlar da ortaya çıktı. Bunlar, hoş, egzotik ve kimi zaman oldukça kayda değer filmlerdi; eğer bu filmlerden birini izleme fırsatı bulsanız, biraz hoşgörüyle birlikte takdir ederdiniz.Daha sonra Merkez Garı karşımıza çıktı. Sanki ergenlik dönemine erişmiş sinema, birdenbire kendi dünyasının o güne dek bilinmeyen bir yanını ortaya çıkararak yeniden çocukluk günlerine dönüştü. Bu yeni sinema, kendine ait bir form inşa etmek üzere, Hollywood’tan ve İtalyan yeni gerçekçiliğinden ders almıştı. Mizah, bilgelik ve kederle doluydu; kentin günlük yaşamındaki çok ufak ayrıntılara önem veriyordu; ihtiras ve arzunun ilkel güçlerini betimliyordu; klasik ve Doğu’ya özgü ikonografiyi derinlemesine inceliyordu. Bütün bunlar fantezi ve gerçekliğin karışımı içerisinde sunuluyordu. Merkez Garı, canlı ve etkileyici, çizdiği portrelerde titiz, hem tek bir bireyin yaratımı hem de Batı’nınkine çok yakın ama aynı zamanda çok farklı laik bir kültürün cisimlendirilmesi bakımından orijinal.Peki kimdir bunun sorumlusu? Yusuf Şahin. İstek ve umutsuzlukla dolu, ufak tefek, “çılgın” bir adam. Şahin, kendisi ve yaşam hakkındaki rahatsız edici açığa vuruşları beyaz perdeye taşırken, çekici bir limonata satıcısına (Hind Rostom) karşılıksız bir aşk besleyen Kenaoui adındaki özürlü bir gazete satıcısını canlandırıyor. Hikâyenin bileşenleri basit olsa da burada betimlenen dünya hem tehlikeli hem de karmaşık. Olayların gelişimi kentin yaşamında karanlık bir cehennem çukuru açıyor. İlk gösterime girdiğinde, Mısırlı izleyiciler tarafından çok sert biçimde eleştirilen Merkez Garı, 20 yıl sonra yeniden keşfedildiğinde, hak ettiği gibi bir başyapıt olarak selamlandı.

Lutie adlı genç bir kadın, Albay Jim Brewston'la evlenmek için Salt Folk'a gelir. Jim, ordudan ayrılmıştır ve bir çiftliğe yerleşmiştir. Lutie ve Jim evlenirler ve bir kızları olur. Jim karısını sevmektedir ancak Lutie mutlu değildir ve bunalımdadır. Bir süre sonra Lutie, Chamberlain adlı bir adamla yasak ilişkiye başlar ve bu adamdan bir çocuk doğurur. Vicdanına yenik düşen Lutie, gerçeği kocası Jim'e açıklar. Duyduğu bu şok karşısında donup kalan Jim, Lutie'yi affetmez ve evden kovar. Luti, başka şehre taşınır. Çocuklar ise Jim'de kalmıştır. Ancak sorunlar bitmeyecektir...

Nazi işgali altındaki Paris'te yaşayan genç bir Yahudi çocuk, ailesi tarafından Fransa'nın kurtuluşuna kadar yaşlı bir Katolik çiftle birlikte yaşaması için kırsala gönderilir. Kimliğini gizlemek zorunda kalan sekiz yaşındaki Claude (ilk kez oyunculuk yapan Alain Cohen'nin incelikle canlandırdığı), huysuz ve katı bir şekilde anti-Semitik olan Büyükbaba (Michel Simon) ile bağ kurar ve beklenmedik bir şekilde onun arkadaşı ve sırdaşı haline gelir. Hem hüzünlü hem de neşeli olan Le vieil homme et l'enfant (The Two of Us), ünlü yönetmen Claude Berri'nin kendi çocukluk deneyimlerine dayanan ilk uzun metrajlı filmidir ve efsanevi Simon'a kariyerinin son dönemlerinde en unutulmaz rollerinden birini vermiştir.

Dünyaca tanınmış İtalyan yönetmen Guido Anselmi, yaratıcı ve kişisel bir krizin tam ortasındadır. Yeni filmi için aynı anda birkaç proje üzerinde çalışmakta, ama çocukluk anıları ve cinsel fantezileri onu rahat bırakmamaktadır. Yönetmen yaşamına bir türlü bir anlam verememekte ve yeni filmine başlayamamaktadır. Kaçınılmaz olarak içine kapanarak yaşamdaki gelişmesine katkıda bulunan olayları değerlendirir: çocukluğu, kilise, ailesiyle ilişkileri, yaşamına giren kadınlar, ve bunların her birine eşlik eden türlü karabasanlar. Belki de yeni filminin malzemesini bunlar oluşturmalıdır. Guido, işinin saçmalığı, sanat ve karşı cinsle olan ilişkileri ve insanın varoluşunun anlamı üzerinde düşünmeye başlar.

1941 yılının karanlık bir gecesinde köyün delisi Shlomo, yeri yerinden oynatacak bir haberle köye gelir. Tüm komşu köylerdeki Yahudiler, Almanlar tarafından öldürülmüşlerdir. Kalanların ise akıbetleri belli değildir. Şimdi ise sıra yaşadıkları köydedir. Aynı gece Rabbinin önderliğinde toplanan bilge kişiler, köy halkını kurtaracak en iyi yöntemi bulmak için düşünmeye başlarlar. Yine en iyi fikir Shlomodan gelir. Nazileri kandıracak bir tren kuracaklar, bir kısmı trendeki Nazi subaylarını oynarken bir kısmı da sürülen Yahudileri canlandıracaklardır, hatta trenin makinistleri bile köylüler olacaktır.

En İyi Film başta olmak üzere tam 6 Oscar'lı bir başyapıt Ünlü yıldız Margo Channing (Bette Davis), Eve (Anne Baxter) adlı genç bir kızla tanışır Eve, Margo'nun büyük bir hayranıdır ve kısa sürede onun güvenini kazanmayı başarır; hatta onun evine taşınır Oysa masum görünüşlü bu kızın başka amaçları vardır Margo'nun yerini almak isteyen Eve, sinsi planlarını sırayla uygulamaya başlamıştır Margo'nun yıldızı sönerken Eve ise başarıdan başarıya koşmaktadır...

1973 Alman Film Ödülleri: Üstün Başarı Ödülü (Margit Carstensen & Eva Mattes) 1973 Şikago Jüri Özel Ödülü Sadomazoşist tutkuların içe kapalı dünyasında bir aşk krizi yaşanmaktadır. Başarılı moda tasarımcısı Petra von Kant üç yıl önce boşanmıştır. Beraber yaşadığı asistanı Marlene onun hâkimiyetine sessizce tahammül etmektedir. Petra genç Karin’e âşık olur. Karin ise manken olunca özgürlüğünü ister ve tıpkı Marlene gibi o da Petra’yı bırakır. Tutkuyla yarattığı yapay dünya çökünce Petra tamamen yalnız kalır.

Barbara Loden, yazdığı, yönettiği ve başrolünü üstlendiği bu ilk ve tek uzun metrajlı filmiyle; Amerikan bağımsız sinemasının çığır açan, beyaz perdede eşine az rastlanır türden bir karakteri hayatımıza sokan bir başyapıta imza atıyor. Pensilvanya’nın is kokulu, gri manzaraları arasında geçen ve son derece samimi bir gerçekçi üslubuyla çekilen film; kocasını terk eden, çocuklarının velayetini kaybeden ve artık kendini kirli barlar ile tekinsiz moteller arasında sürüklenirken bulan mesafeli ve yumuşak başlı Wanda’nın (Loden) peşine düşüyor. Wanda, buralarda yolu kesişen bir dizi duyarsız adamın —ve onu bir sonraki suç planına dahil eden bir banka soyguncusunun— insafına kalıyor. Bugüne dek ulaşılması güç bir şaheser olmasına rağmen nesiller boyu sanatçı ve sinemacı üzerinde derin bir iz bırakan Wanda; toplumun kıyısına itilmiş, çaresiz bir kadının şefkat dolu olduğu kadar yürek burkan bir portresidir.48 yaşında kanserden vefat eden Barbara Loden'in yazdığı, yönettiği ve oynadığı tek uzun metrajlı filmi olan Wanda, Venedik Film Festivali'nden ödülle dönmüştü.

20. yüzyılın başlarında Çindeyiz. O zaman adet olduğu üzere Pekin Operasının sanatçı havuzu, öksüzlerin ya da sokakta suça itilmiş çocukların disipline edilmesinden besleniyor. Tavizsiz Lu Qui tarafından yetiştirilen Duan Xiaolou ve Cheng Dieyi isimli iki yakın arkadaşın durumu da farklı değildir. Bedenlerini ve seslerini kullanmayı sıkı bir disiplin altında öğrenerek büyürler. Fiziği buna müsait olan Dieyi genelde kadın rolleri alırken, Xiaolou onun karşısında iri kıyım savaş beylerini canlandırmaya alışır. Dieyi giderek yakın arkadaşına karşı bir aşk duymaya başlar. Bu duygu en çok kuvvetlendiği sırada eşcinsel aşkı reddeden Xiaolou, kendisine güzel bir sokak kızı olan Juxianı gelin olarak alır. Bu tehlikeli aşk üçgeni II. Dünya Savaşı ve Çin Kültür Devrimine kadar devam edecektir.