İki kız kardeş, karşı cinse merak duydukları ergenlik döneminde, ailece, şirin bir Fransız beldesinde tatile çıkarlar. Tatilde hukuk fakültesi üçüncü sınıf öğrencisi yakışıklı bir İtalyan genci olan Fernando ile tanışırlar. Fernando bir gece Elena’yı, Anais ile paylaştığı odada baştan çıkarır ve Elena ilk cinsel deneyimini yaşar. Hem kız kardeşini hem de bu ilişkiyi kıskanan Anais’e bir köşede sessizde olanı biteni izlemek düşer. Kız kardeşi Elena, erkek vücudunu keşfederken, Anais de şişmanlığıyla yüzleşerek her geçen gün daha da çok içine kapanmaktadır.

Wes Anderson, sevgiyle detaylandırılmış, hafif gerçeküstü sinema vizyonunu (ortak yazar Owen Wilson ile birlikte) ilk kez üç genç uyumsuzun bu görsel olarak esprili ve sıcak portresinde gösterdi. En iyi arkadaşlar Anthony (Luke Wilson), Dignan (Owen Wilson) ve Bob (Robert Musgrave) küçük bir kitapçıda çılgınca karmaşık, hafif başarılı bir soygun düzenler ve ardından "kaçmaya" başlarlar. Maceraları sırasında Anthony, Güney Amerikalı bir hizmetçi olan Inez'e (Lumi Cavazos) aşık olur ve yerel hırsız Bay Henry (James Caan) ile arkadaş olurlar. Bottle Rocket, hayalperestlerin çılgınlıklarına büyüleyici, komik, sevecen bir bakış, ışıltılı güneybatı fonlarında çekilmiş ve Anderson ile Wilson kardeşleri haritaya koyan film.

Tatillerini İsviçre’de geçirmeye karar veren İngiliz Bob ve Jill Lawrence burada Fransız Pierre Fresnay ile tanışırlar ve dost olurlar. Kısa bir süre sonra Fresnay öldürülür, ölümünden hemen önce ise Bob’un kulağına bir sır fısıldar: önemli bir diplomata Londra’da Albert Hall’da bir konser sırasında suikast düzenlenecektir. Bu olaya şahit olan yabancı ajanlar Bob’un küçük kızı Betty’i kaçırarak onun bildiklerini açıklamamasını sağlamaya çalışırlar. Polise başvurmaktan çekinen Bob kızını kendi çabalarıyla kurtarmak ve suikastı önlemek istemektedir. İngiliz yönetmen Alfred Hitchcock’ın dünya çapında tanınmasını ve Amerikan film endüstrisinin de dikkatini çekmesini sağlayan film olan 1934 tarihli Çok Şey Bilen Adam’ı yönetmen 1956’da daha geniş bir bütçeyle yeniden çekti.

Yıldız oyuncular Katharine Hepburn ve Cary Grant ile yönetmen George Cukor’un The Philadelphia Story (Philadelphia Hikâyesi) filmindeki efsanevi ortaklıklarından iki yıl önce, zamansız yeteneklerini bir araya getirerek hayat verdikleri bu yapım, 1930’lar romantik komedi türünün kusursuz ve nefis bir örneğidir. Philip Barry’nin 1928 tarihli kapalı gişe oynayan tiyatro oyununun bu ikinci sinema uyarlamasında Cary Grant, karizmasının doruğundadır. Canlandırdığı akrobat ruhlu, özgür yaradılışlı karakter, yıldırım aşkıyla nişanlanmasının ardından, kelimenin tam anlamıyla nişanlısının aristokrat ailesinin hayatına paldır küldür dalar. Bu beklenmedik giriş, kızın kuralcı ve muhafazakâr babasıyla bir değerler çatışması yaratırken; ailenin asi, dikbaşlı ve dışlanmış diğer kızı Hepburn’ün ise başkaldıran hayal gücünü ateşler. Işıltılı çehresinin altında hüzünlü akıntılar barındıran Holiday, her yerdeki sıra dışı ruhlara ve imkânsız hayaller kuran düşperestlere adanmış büyüleyici bir övgüdür; aynı zamanda, gerçekten "iyi yaşamanın" ne anlama geldiğine dair derin bir tefekkür sunar.

Godfrey Reggio, Koyaanisqatsi ile izleyicileri şaşkına çevirmesinden beş yıl sonra, ikinci bir bölüm için besteci Philip Glass ve diğer işbirlikçileriyle tekrar güçlerini birleştirdi. Reggio bu kez gözlerini Güney Yarımküre'deki üçüncü dünya ülkelerine çeviriyor. İlk filmin hızlandırılmış estetiğinden vazgeçen Powaqqatsi, gezegenin bu bölgelerindeki geleneksel yaşam biçimlerinin güzelliğini ortaya çıkarmak ve çevreleri endüstri tarafından ele geçirildikçe oradaki kültürlerin nasıl erozyona uğradığını göstermek için meditatif bir ağır çekim kullanıyor. Bu, Reggio'nun felsefi ve görsel açıdan dikkat çekici Qatsi Üçlemesi'nin en yoğun ruhani bölümüdür.

Julien Duvivier'in 1948 yapımı "Anna Karenina" filmi, Leo Tolstoy'un ünlü romanından uyarlanmıştır. Filmde Vivien Leigh, Anna karakterini canlandırırken, Ralph Richardson ise diğer ana karakterlerden birini oynamaktadır. Film, evli bir kadının genç bir adamla olan yasak aşkını ve bunun getirdiği toplumsal baskıları ele alıyor. Görüntü yönetimi ve oyunculuklar oldukça dikkat çekici olup, dönem atmosferi yaratmada başarılıdır.

Çok da uzak olmayan bir gelecekte, New York’ta geçen öyküde, sosyal haklar için mücadele edilen “özgürlük savaşı”ndan 10 yıl sonrasını görürüz. Eşitlik halen çok uzak bir hedef gibi gözükür. Pek çok farklı topluluktan kadın bir araya gelerek, feminist bir isyanın fitilini ateşler.

Mai Zetterling’in sineması, 1960’ların feminist sinemasının bu keskin ve muzip mihenk taşıyla, coşkulu bir deneyselliğin ve amansız bir politik adanmışlığın zirvesine ulaşır. Üç kadın (ulusal sinemanın ikonik isimleri Bibi Andersson, Harriet Andersson ve Gunnel Lindblom), Lysistrata oyununun tiyatro turnesiyle İsveç’i fellik fellik gezip ekseriyetle kendilerini anlamayan seyircilere oynarken, kendi yaşamlarının ve evliliklerinin Aristofanes’in eserindeki o karmaşık, çatışmalı toplumsal cinsiyet ilişkilerinde aynalandığını görür. Sahnedeki dram, sahne arkasındaki gerçeklik ve sürrealist fanteziler ile gündüz düşlerinden taşan bir sel, Kızlar’da (The Girls) çarpışır. Film; kadınların özgürleşme yolunda karşılaştıkları sayısız engele ve patriyarkanın gürültüsü arasında sesini duyurmaya çalışan kadın sanatçının varoluş mücadelesine yöneltilmiş keskin ve alaycı bir bakıştır.

Izdırap içindeki genç aşıklar, toplumun gözünden düşmüş kadınlar, aranan suçlular ve her türlü sosyal dışlanmış ruh... Paris’in hareketli Canal Saint-Martin kıyılarında, kendine has o tekinsiz ve köhne atmosferiyle yükselen Hôtel du Nord’un saygınlıktan uzak sakinleri işte bunlardır. Marcel Carné’nin; aşkın, ihanetin, şenliklerin ve şiddetin bir arada örüldüğü o buruk rapsodisinde, bu hayatlar kaçınılmaz bir şekilde birbiriyle çarpışır. Ünlü Alexandre Trauner’in hafızalara kazınan büyüleyici dekor tasarımı ve klasik Fransız sinemasının en parlak yıldızlarından oluşan renkli oyuncu kadrosuyla —ki buna Annabella, Louis Jouvet ve en ikonik rollerinden birinde muazzam bir sefahat içinde devleşen Arletty de dahildir— Hôtel du Nord, sinema tarihinin nadide bir mücevheridir. Film, Carné’nin o çok övülen sinematik şiirselliğinin kutsal bir örneğini sunarken, işçi sınıfının hayatlarına ve dramlarına dokunaklı bir asalet üfler.

Speedy, Harold Lloyd'ün başrolde olduğu son sessiz uzun metraj filmidir ve aynı zamanda en iyi filmlerinden biridir. Slapstick efsanesi, bu filmde unutulmaz "Gözlüklü Karakter"ini canlandırıyor; bu sefer iyi kalpli ama aklı bir karış havada, bir türlü işinde duramayan bir New York'lu olarak karşımıza çıkıyor. Gerçek çağrısını ise, sevgilisinin huysuz dedesinin işlettiği, şehrin son atlı tramvayını kurtarmaya karar verdiğinde buluyor.Coney Island'a yapılan neşe dolu bir ziyaretten, inanılmaz Babe Ruth cameosuna, şehrin sokaklarında gerçekleşen ve tüyleri diken diken eden doruk noktası dublörlerine kadar, Speedy New York'a yazılmış, kontrolden çıkmış bir aşk mektubu niteliğinde ve sizi kulaktan kulağa gülümsetecek bir film.

Terry Zwigoff’un, Daniel Clowes’ın kült olmuş çizgi romanından uyarlanan ilk kurmaca filmi, bir yandan kasvetli bir mizah anlayışına sahipken diğer yandan son derece sevimli olabilen, ergenlik yabancılaşmasının kendine özgü bir portresidir. Lise mezuniyetini takip eden bıkkınlık dolu aylarda geçen *Ghost World*, tüketim çılgını Amerika’nın kültürel çölünde belirsiz bir gelecekle yüzleşen, kendine gururla “uyumsuz” diyen Enid’in (Thora Birch) hikayesini anlatır. Alaycılığı en yakın arkadaşı Rebecca (Scarlett Johansson) için bile katlanılmaz bir hal alırken, Enid kendini hiç beklenmedik bir ruh ikiziyle bulur: kendisinden yaşça hayli büyük, melankolik bir plak koleksiyoncusu (Steve Buscemi). Tuhaf karakterleri, Oscar’a aday gösterilen unutulmaz diyalogları ve eski tarihli az bilinen parçalardan oluşan eklektik müzik seçkisiyle "Ghost World", 21. yüzyılın en çok sevilen komedilerinden biridir.

Oscar ödüllü Sean Penn ile Jennifer Jason Leigh, Phoebe Cates, Judge Reinhold, Ray Walston gibi ünlü yıldızların Güney Kaliforniyalı liselileri canlandırdıkları bu neşeli filmde, bu gençlerin en çok önem verdikleri şeylere değiniliyor: Seks, uyuşturucu ve rock n roll. Amy Heckerlingin (Clueless) ilk yönetmenlik tecrübesine Cameron Crowe da (Şöhrete İlk Adım) seksenlerdeki Amerikalı gençlerin yaşamını kendi tecrübelerinden yola çıkarak anlattığı ilk senaryosuyla katılıyor. Seksenlerin ünlü grupları Go-Gos, Oingo Boingo ve The Carsın müzikleriyle, Nicolas Cage, Eric Stoltz ve Anthony Edwardsın ilk oyunculuk denemelerini yaptıkları Fast Times at Ridgemont High öncülerinden olduğu güçlü ve cesur gençlik komedisi türünde seyircileri günümüzde de hala eğlendirerek etkisini sürdürüyor.

Hollywood efsanesi Barbara Stanwyck, "pulp" sinemasının usta ismi yazar-yönetmen Samuel Fuller ile yönetmenin en cüretkâr westerninde bir araya geliyor. Türün kurallarını altüst eden bu feminist yaklaşım; müstehcen bir mizah, çarpıcı bir aksiyon ve insanı savunmasız bırakan bir şefkat arasında zahmetsizce mekik dokuyor.Nüfuzlu çiftlik sahibi Jessica Drummond (Stanwyck), emrindeki kırk silahlı adamıyla Arizona’nın Cochise bölgesine mutlak bir hakimiyetle hükmetmektedir. ABD Şerifi Griff Bonell (Barry Sullivan) ve kardeşleri, Jessica’nın adamlarından biri hakkındaki tutuklama kararıyla kasabaya geldiklerinde, Jessica bu kanun adamına gönlünü kaptırmaya başlar; ancak bu aşk, kendi otoritesinin de parça parça eksilmesine neden olacaktır.Büyüleyici siyah-beyaz CinemaScope görüntüleri, kinayelerle bezeli sert diyalogları ve Stanwyck’in en mağrur haliyle sergilediği ateşli performansıyla Forty Guns, Fuller’ın sinematik ustalığının en keskin ve görkemli gösterilerinden biridir.

Hiroshi Shimizu'nun hüzünlü ve bir o kadar da neşeli savaş zamanı aşk hikayesinde, iki yaralı ruh nazik ve çekingen bir romans yaşar. Bir asker (Chishu Ryu), filme adını veren nesne yüzünden ayağını yaralayınca bir kaplıca kasabasında kalmak zorunda kalır. Kısa süre sonra nesnenin sahibi olan güzel kadını (Kinuyo Tanaka) bulur ve kendini ona vurulmuş halde bulur.

Mühendis Rudinski yeni makinelerin kurulmasını denetlemek üzere taşradaki bir fabrikayı ziyaret eder. Burada, mahalledeki kamyon şoförü tarafından sahiplenilmiş bir kuaförle romantik bir ilişkiye girer.Sırp sinemasının cesur, haylaz, ezber-bozan yönetmeni Makaveyev kurmaca bir karakteri gerçek bir maden kasabasına sokarak; kurmacayla belgeseli, profesyonel ile amatör oyuncuları, propaganda film ile aşk öyküsü formatını yan yana getiriyor. Yugoslav yönetmen, Yeni Dalga sinemasına da göz kırptığı bu ilk uzun metrajıyla, gerçekliğin alaycı eleştirmeni olarak ışığını Doğu Avrupa sinemasında yükseltmeye başlıyor.

Yazar ve yönetmen Mia Hansen-Løve, yedinci uzun metrajlı filminde, yaşam ile sanatın birbirini nasıl beslediğini ve hikâyelerin hangi gizemli yollarla doğduğunu anlatan, form değiştiren, zarif bir masal için Ingmar Bergman'ın evine doğru ışık saçan bir yaz yolculuğuna çıkıyor.Üzerinde çalıştıkları film projeleri için ilham arayışında olan Chris (Vicky Krieps) ve eşi (Tim Roth), Bergman'ın onlarca yıl boyunca yaşadığı ve ürettiği İsveç'in o gözlerden uzak Fårö Adası'na seyahat ederler. Sinema üstadının ruhunun adeta kol gezdiği bu topraklarda Chris; işle, erkeklerle, annelikle ve kendi sanatsal bağlarıyla olan karmaşık ilişkisiyle yüzleşir.Mia Wasikowska ve Anders Danielsen Lie'nin de göz alıcı performanslarıyla renk kattığı Bergman Adası, yaratım sürecinin gizemlerine ve her filmin düşünceden kâğıda, kâğıttan beyaz perdeye uzanan serüvenine dair zengin bir çözümleme sunuyor.

Bir gün kökeni belirsiz tuhaf bir uçan araç, sefil bir şekilde hayatta kalmaya çalışanları ziyaret eder. Aracın pilotu, medeniyeti tekrar kurmak için sıfırdan çalışmalara başlamış bir organizasyondan söz eder ve insanlara umut aşılar. Gerçekten de takip eden on yıllar boyunca insanlık kendine güvenini kazanır ve yer altına yaşadığı yeni şehirler inşa eder. 2035 yılına gelindiğinde insanlık doğal evriminde bir basamak daha atlamak üzeredir: Aya ilk insan yollanacaktır. Ancak gereğinden fazla bilimsel ilerlemenin tekrar insanlığa felaket getireceği inancını taşıyan kalabalık bir grup vardır.

Pedro Costa'nın Lizbon'un yoksul bir mahallesi olan Fontainhas'ı konu alan dönüştürücü üçlemesinin ilk filmi Ossos, çaresizliğin parçaladığı genç hayatların hikayesi. İntihara meyilli bir genç kız doğum yaptıktan sonra, bebeğinin güvenliğini yanlışlıkla sorunlu, beleşçi babaya emanet eder ve onun şiddet içeren eylemleri izleyiciyi yaşadıkları tekinsiz, yıkık dökük gecekondu mahallesinde bir tura çıkarır. Emmanuel Machuel'in (L'argent'ta Bresson'la birlikte çalışmıştı) çekingen, gölgeli sinematografisiyle Ossos, harap olmuş bir topluma unutulmaz bir bakış.

Samuray Moritoh Enda, güzel Lady Kesa'yı şiddetli bir ayaklanmadan kurtarmak suretiyle kahramanca bir eylem gerçekleştirir. Samuray, Kesa'ya aşık olur. Ancak Wataru Watanabe adında kendinden yüksek pozisyonda bir başka samurayla evli olduğunu öğrenir. Lady Kesa'ya olan hisleri gittikçe artan samuray neler yapacaktır?Yabancı dilde en iyi film ve en iyi kostüm tasarımı dallarında Akademi Ödülü kazanan Cehennem Kapısı, Teinosuke Kinugasa'nın görsel açıdan görkemli, psikolojik açıdan nüfuz edici bir çalışması. On ikinci yüzyıl Japonya'sında destansı ve şiddetli entrikaların ortasında, bir imparatorluk savaşçısı bir leydiye aşık olur; leydinin evli olduğunu öğrendikten sonra, onun aşkını kazanmak için çılgınca girişimlerde bulunur. Kinugasa'nın renkli sinematografinin Japonya'daki ilk zaferlerinden biri olan filmi, saplantı ve karşılıksız tutkunun unutulmaz, trajik bir öyküsüdür.

Roberto Rossellini'nin Descartes'ı anlatan filmi, kahramanının ünlü "Düşünüyorum, öyleyse varım" sözü kadar yalın, saplantı ve varoluşsal kriz üzerine samimi ve psikolojik bir çalışma.

Carroll Ballard'ın sinema başyapıtında, bir yabani at, korkunç bir gemi kazasından sonra bir çocuğun hayatını kurtarır ve ikisi beklenmedik bir dostluğa yelken açar. Walter Farley'nin klasik çocuk romanından uyarlanan bu film, ıssız bir adetin berrak sahillerinden, 1940'ların Amerikan banliyösünün yemyeşil çayırlarına ve tozlu yollarına uzanan görsel bir şölendir. Yönetmen Ballard ve görüntü yönetmeni Caleb Deschanel, sürekli yaratıcılık ve saflık barındıran bir film ortaya koymuştur. Film ayrıca, emekli bir jokeyi canlandıran Mickey Rooney'nin unutulmaz yardımcı oyunculuğu ve Carmine Coppola'nın muhteşem bestesiyle de dikkat çeker.

Yazar ve yönetmen Greg Mottola’nın ilk uzun metrajlı yapıtı olan bu film; barındırdığı ince mizah ve buruk bir burukluk taşıyan duygusal yüküyle, 1990’ların bağımsız sinema dünyasına keskin zekalı ve mütevazı bir yeteneğin ayak bastığını müjdeliyordu.Kocasına (Stanley Tucci) gizemli bir aşık tarafından yazılmış bir aşk mektubu bulan bahtsız Eliza (Hope Davis), ne yapacağını bilemeyerek çareyi birbirine sıkı sıkıya bağlı Long Islandlı ailesinin kapısını çalmakta bulur. Çok geçmeden tüm aile; iradesi güçlü bir anne (Anne Meara), sessiz sakin bir baba (Pat McNamara) ve yanında iddialı sevgilisiyle (Liev Schreiber) gelen hayatın yorduğu bir kız kardeş (Parker Posey), bir istasyon vagonu arabaya doluşup gerçeğin peşinden Manhattan’a doğru yola çıkar. Böylece beklenmedik virajlar ve hayat değiştiren yüzleşmelerle dolu, tek bir güne sığdırılmış çılgın bir macera başlar.Birbirinden yetenekli oyunculardan oluşan seçkin bir kadronun abartısız ve kusursuz bir doğallıkla hayat verdiği The Daytrippers, kopma noktasına gelen aile bağlarına muzip ve bir o kadar da derinden bakan sarsıcı bir film.

Henry Hobson, Victoria döneminin sonlarındaki Manchester’da başarılı bir çizme satıcısı, dul bir erkek ve üç kızının babasıdır. Kızların her biri babalarından ayrılıp evlenmek isterler ama Henry hepsini reddeder çünkü evlilik gelenekleri para harcamayı gerektirmektedir.

Efsanevi yazar-yönetmen Preston Sturges'in bu kapkara komedisinde Rex Harrison, karısının bir ilişkisi olduğu şüphesiyle yanıp tutuşan dünyaca ünlü senfoni şefi Sir Alfred De Carter rolünde. Bir konser sırasında, kıskanç De Carter üç ayrı orkestra eseri eşliğinde ayrıntılı intikam hayalleri kurar. Ancak ölümcül fantezilerini eyleme geçirmeye çalıştığında, hiçbir şey planladığı gibi gitmez. Jilet gibi keskin diyaloglar ve gülünç şakaların zekice bir karışımı olan Unfaithfully Yours, beyazperde komedisinin büyük ustasından gerçek bir klasik.

Artık otuzlu yaşlarında olan ve bir matbaada düzeltmen olarak çalışan serseri Parisli Antoine Doinel'in destanı devam ediyor. Hikayesinin bu aşaması, keman öğretmeni Christine'den dostane bir şekilde boşanmasının kesinleştiği gün başlıyor - Christine ergenlik çağındaki oğulları Alphonse'un velayetini elinde tutacak, Antoine ise tam ziyaret hakkına sahip olacak - yeni kusursuz boşanma yasası kapsamında bunu yapan ilk çift onlar. Bu hareket, ilk ayrılıklarından bu yana geçen üç yılın ardından geldi; bu süre yeniden bir araya gelmeleriyle ve nihayetinde, muhtemelen birbirlerini hala bir dereceye kadar sevmelerine rağmen artık birlikte yaşayamayacaklarının farkına varmalarıyla geçti. Antoine uzun zamandır bir plak dükkânında tezgâhtarlık yapan Sabine ile çıkmaya devam ediyordu. Sabine'le tanışmalarının tesadüfi olmadığını ona söylememiştir, ancak Sabine'i tanıması tamamen tesadüfi bir olaydır ve Antoine bu olayı biraz da takdir-i ilahi olarak görmektedir. Bununla birlikte, ilişkileri kendi sorunlarını yaşamaktadır çünkü Sabine onun kendisine istediği kadar bağlı olmadığını hissetmektedir ve adam hala kendisinden çok şey saklamaktadır. Sabine'le yaşadığı sorunlar ve Christine'den boşanması, Antoine'ın aşk hayatının tüm seyri üzerine düşünmesine neden olur; yayınlanan ilk otobiyografik romanı, bu düşüncelerin çoğunu ve biraz da başarısız bir şekilde kendi kendine terapi olarak kullandığı süreci içerir. Her şeye rağmen, Sabine ile ilişkisi hakkında yazmayı düşünmektedir. Şu anki düşünceleri, muhtemelen ilk aşkı olan, şu anda kendi mesleki ve kişisel sorunlarını yaşayan bir avukat olan Colette ile karşılaşmasıyla noktalanır; ikincisi, kitapçı Xavier ile olan ilişkisiyle ilgilidir.

Bir Etiyopya efsanesine göre, uyarıcı yeşil bir yaprak olan gat otu (ya da yemen otu), ebediyet arayışındaki Sufiler tarafından bulunmuştur. Bu efsaneden esinlenen Faya Dayi - Zordur Gitmek, günümüzde Etiyopya’nın en kazançlı tarım ürünü olan gat’ın kendine özgü ayinleriyle sarmalanmış Harar yaylalarında manevi bir yolculuğa çıkıyor. Zordur Gitmek, gat ticareti üzerinden hükümetin ağır baskısı, gat'ın yol açtığı hayaller ve sınır ötesine uzanan tehlikeli yolculuklar arasında sıkışan insanların hikâyelerinden oluşan mahrem bir anlatı oluştururken baskıcı rejimin derin yaralar açtığı gençlerin hayallerine de göz atıyor.Çekimleri on yıl süren Zordur Gitmek'in senaryosunu yazan Meksikalı-Etiyopyalı sanatçı Jessica Beshir yapımcılığını, yönetmenliğini ve görüntü yönetmenliğini de üstlendi. “Faya Dayi”, gat hasadı sırasında Oromolu çiftçilerin söylediği bir şarkıdır, “iyilik-sağlık getirsin” anlamına gelir.

G. W. Pabst, ilk sesli filmiyle savaş filmini yeni bir çağa taşıdı. Almanya’da ve ötesinde bir kuşağın ruhuna kazınmış kâbusu acımasız bir gerçekçilikle gözler önüne serdi. Fransa’da, I. Dünya Savaşı'nın son aylarında cephede bulunan dört piyade askerinin siperlerine inen Pabst, savaşın dehşetini daha önce görülmemiş bir doğallıkla resmeder. Çatışmaların, topçu bombardımanlarının ve cepheden döndüklerinde onları karşılayan hayal kırıklığının ortasında, bu askerlerin hem bedenlerinin hem de ruhlarının yavaş yavaş nasıl aşındığını sarsıcı bir yoğunlukla anlatır. Savaş karşıtı film klasiklerinin başlangıç noktası olarak, güncelliğini günümüzde bile koruyan unutulmaz bir klasiktir.

Med Hondo, 1970'ten beri politik açıdan bağlılık gösteren uzun metrajlı filmler ve bir dizi belgesel üretmiştir. Onun ilk büyük filmi, Fransa'da yurtdışında yaşadığı deneyimlerinin bir sonucudur. Soleil O'da (1970) Hondo, Fransa'daki Afrikalıların karşılaştığı ırkçılığı eleştirir ve aynı zamanda köle ticareti ile Batı Avrupa'nın ekonomik olarak gelişmiş bölgelerindeki işçi çalıştırma pratikleri arasında bağlantılar kurar.Normalde Afrika sineması çatısı altında değerlendirilen Soleil O, Afrika kökenli göçmenlerin sömürge sonrası bir Avrupa ülkesine varışlarının sosyal, politik ve ekonomik etkilerini ele aldığı için, siyahi diasporik göç tartışmaları için son derece uygundur. Ayrıca film, Afrika kökenini reddederek Batı kültürünü yüceltmenin tuzaklarına işaret ederek asimilasyonun etkilerini gözler önüne serer. Filmin göçmenliği pan-Afrika meselesi olarak gören vizyonu ve ırkçılığı ile onun yabancılaştırıcı etkilerini betimleyişi, kıtayı anlamak için onu ideal bir eser haline getirir.

Richard Linklater'ın yönettiği Slacker, Austin, Teksas'ta eksantrik ve aşırı eğitimli gençlerin oluşturduğu gevşek örgülü bir alt kültürün hayatından bir gün sunuyor. Yazar-yapımcı-yönetmen Linklater ve arkadaşlarından oluşan ekip, sadece 23.000 dolara 16 mm'de çekim yaparak geleneksel bir olay örgüsü fikrini bir kenara atmış, bunun yerine her biri bir diğeri kadar ilgi çekici yüzden fazla karakterden oluşan bir duvar halısı yaratmayı tercih etmiştir. Slacker, agresif ve katılımcı olmayan yeni bir nesle ileri görüşlü bir bakış ve 1990'ların Amerikan bağımsız film hareketinin kilit filmlerinden biri.

Gerry ve Tom Jeffers evlilik hayatını zor bulmaktadır. Tom bir mimardır ve geçinmeleri giderek zorlaşmaktadır. Yaşadıkları daireden atılacakları sırada Gerry zengin bir iş adamıyla tanışır. İş adamı Gerrye hayata yeniden başlaması için 700 dolar verir ama Tom bu hikayeye inanmaz ve çift kavga eder. Gerry evliliklerinin bittiğine karar verir ve hızlı bir şekilde boşanabilmek için Palm Beache gider. Tomun ise onu durdurmak için planları vardır.Preston Sturges'in bu çılgın evlilik öyküsü bir roket gibi havalanır ve asla durmaz. Joel McCrea ve Claudette Colbert, New York'ta yaşayan evli bir çift olan Tom ve Gerry'yi canlandırıyor. Tom'un peşine düştüğü Gerry, çiftin para sorununu çözmek için Florida'ya doğru yola çıkar ve bunu alışılmışın dışında bir şekilde başarır. Esprili ve son derece absürd bir karışım olan Palm Beach Hikayesi, Sturges'in fiziksel komedi ve sözlü hazırcevaplık tarzının en yüksek noktasıdır ve başrol oyuncularının parlak performanslarının yanı sıra Rudy Vallee ve Mary Astor'un Tom ve Gerry'nin şamatasına kapılmış bir erkek ve bir kız kardeşi canlandırdıkları komik yardımcı rolleriyle öne çıkar.

Ossos ve In Vanda's Room'un kayıp ruhlarının birçoğu, Pedro Costa'nın Fontainhas filmlerine yeni bir teatral, trajik ihtişam getiren Colossal Youth'un spektral manzarasında geri dönüyor. Costa bu kez, Lizbon'da düşük maliyetli bir sitede yaşayan, karısı tarafından terk edilmiş ve günlerini “çocukları” olarak gördüğü komşularını ziyaret ederek geçiren Yeşil Burun Adaları'ndan yaşlı bir göçmen olan Ventura'ya odaklanıyor. Ortaya bir tür hayalet hikâyesi çıkıyor: Costa'nın empati ve şaşırtıcı bir ışıltıyla filme aldığı, aynı anda hem geçmişte hem de günümüzde yaşayan sahipsiz, mülksüz insanların hikâyesi.

La dolce vita'nın Roma'sında hayallerinin peşinden koşan güzeller güzeli, görünüşte özgür Adriana'yı (Divorce Italian Style'dan Stefania Sandrelli) takip eden I Knew Her Well, altmışlı yılların İtalya'sının popüler müzik ve stiline keyifli bir dalış ve cinsel politikaları ile şöhret kültürüne keskin bir eleştiri. Ettore Scola ile birlikte yazdığı senaryodan yola çıkan, adı duyulmamış İtalyan usta Antonio Pietrangeli, hemen her birinde farklı bir erkeğin, yeni bir saç modelinin ve buna uygun bir kıyafetin yer aldığı bir dizi samimi bölüm boyunca, karmaşık ana figüründen asla uzaklaşmayan, ustalıklı, seriokomik bir karakter çalışması oluşturuyor. Onu İyi Tanırdım, komik, trajik ve tümüyle dudak uçuklatan, heyecan verici bir yeniden keşif.

Ian McEwan’ın büyük beğeni toplayan romanından uyarlanan bu yapıtta, oyun yazarı ve senarist Harold Pinter, güç, kontrol ve haz ile acı arasındaki o korkutucu derecede ince çizgiye dair bu büyüleyici çalışmaya kendi alametifarikası olan huzursuz edici diyalogları ve sinsice tırmanan tehdit hissini üflüyor. İlişkilerini düzeltmek için Venedik’te tatil yapan güzel İngiliz çift rolünde Rupert Everett ve Natasha Richardson birer avı canlandırırken; Christopher Walken ve Helen Mirren ise onları görkemli, eski dünya esintili saraylarının tekinsiz ağına düşüren avcılar olarak karşımıza çıkıyor. Ortaya çıkan ise; görüntü yönetmeni Dante Spinotti’nin zarifçe kayan takip sahneleri, Angelo Badalamenti’nin haz dolu müzikleri ve kesintisiz bir erotik ve duygusal gerilimin büyüleyici dörtlü dansını koreografi gibi işleyen Paul Schrader’ın titiz yönetimiyle, ihtişamlı bir dehşet atmosferine bürünen, huzursuz edici ve mazoşist bir baştan çıkarma hikayesidir.

Amerikan lise hayatından beş ayrı klişe karakter kendilerini, cezalı oldukları cumartesi gününü okul kütüphanesinde geçirmek üzere bir arada bulurlar: bir sarışın, bir anarşist, bir inek, bir sporcu ve bir entel! Disiplin delisi lise müdürünün manasız testesteron gösterileri karşısında hem kendi kendilerini, hem de ne çok ortak yönleri olduğunu keşfedecekleri bir güne dönüşecektir bu!

Önemsizlik, soğuk savaş yıllarında ün kazanma olgusunu irdeliyor. New Yorka, ünlü McCarthy soruşturmalarında ifade vermeye çağrılmış ve politik oyunların dışında kalmayı seven bir profesör, kaba cinselliği ve acımasızlığıyla sağcı bir senatör, mutsuzluğunu neşeli görünmeye çalışarak yenmeye çalışan bir Marilyn Monroe tiplemesi ve karısının gerçek ihtiyaçlarını anlamayan ünlü bir beyzbolcu. Terry Johnsonun kendi tiyatro oyunundan sinemaya uyarladığı Önemsizlik filminde Roeg, hüzne ve umutsuzluğa karşı çıkan dört insanın portresini çizerken gerçeklik, mistik, melodramatik üç yapıyı kamerasında ustaca işliyor.

Yer 1960'lı yılların Amerikası, New York. Manhattan'ın hareketli müzik piyasasında tutunmaya çalışan genç Llewyn Davis, hayatını müzikle kazanmak ve sanatını icra edebilmek için her yolu denemektedir. Halkın önünde saygın bir yere sahip olmak isteyen Davis, bir yandan da şehrin acımasız koşulları altında yaşamını sürdürmeye çalışmaktadır. Fakat başını sokabileceği bir evi olmadan eski kız arkadaşı Jean Berkey'in kanepesiyle, kız kardeşinin kendisinden yakınmaları arasında gidip gelir. Dönemin önemli menajerlerinden Bud Grossman'a müziği, plağının bir kopyasını dinletmek tek hedefidir...

Muhafazakar bir yargıç, ABD başkanı tarafından uyuşturucuya karşı verilen savaşa öncülük etmek görevine atanır. Bu yeni misyonu sırasında, savcı kendi kızına ait çarpıcı gerçeklerle de yüzleşecektir.Uyuşturucu trafiğini farklı cephelerden ele alan ve bir biçimde bu işe bulaşmış insanların kendi küçük öykülerini iki saati aşan bir süreçte toplayan TRAFİK, İngiliz Channel 4 televizyonunda dört bölüm halinde yayınlanmış aynı adlı mini diziden esinle Alman - ABD ortak yapımı olarak gerçekleştirildi.

Ünlü oyun yazarıyken sinemanın usta yönetmenine dönüşen Marcel Pagnol’un o sıcak ve nüktedan üslubu, hayatın içinden süzülüp gelen bu büyüleyici komedide tüm görkemiyle parlıyor. Pagnol, yakından tanıdığı Provence kırsalına geri dönerken; saf bir yanılgı içindeki bir fırıncının (Orson Welles tarafından "gelmiş geçmiş en büyük aktör" olarak göklere çıkarılan eşsiz Raimu’nun) evlilik sorunlarının, tüm kasabayı içine alan bir skandala dönüşmesinin canlı bir portresini çiziyor. Yönetmenin sıradan insanların yaşantılarına duyduğu o kadim ilgiyi, alçakgönüllü fakat kusursuz bir görsel üslupla harmanlayan Fırıncının Karısı (The Baker’s Wife); insan ilişkilerinin karmaşıklığını ele alışındaki keskin gözlem gücü ve incelikli mizahıyla hem hayranlık uyandırıyor hem de derin bir iz bırakıyor.

Dünya savaşları arasında Paris'in gecekondu mahallelerinde yaşayan yoksul sokak şarkıcısı Albert, güzel Rumen göçmen Pola'nın özlemini çekiyor. Pola'nın erkek arkadaşı, yerel serseri Fred, Albert'in kadınına olan sürekli ilgisini kıskanmaya başlar ve talihsiz müzisyeni kendi küçük suçlarından biri için suçlar. Ancak Albert, Fred'in suçu nedeniyle hapisteyken Pola, Albert'in sadık en yakın arkadaşı Louis'e aşık olur.

Harold Lamb üniversiteye gideceği için o kadar heyecanlıdır ki; harçlık kazanmak için çalışmak, üniversite tezahüratlarını ezberlemek ve bir filmde gördüğü özel bir kendini tanıtma yöntemini öğrenmekle meşguldür. Tate Üniversitesi'ne vardığında kısa sürede şakaların ve alayların hedefi haline gelir. Tek gerçek dostu Peggy'nin yardımıyla, popüler olmak için her türlü çabayı göstermeye karar verir.