Genç bir doktor olan Marie Prieur, uzak bir ada olan Ushant'a yerleşmeye karar verir. Kendini yavaş yavaş ada halkına kabul ettirmeyi başarır. Bir gün, yakışıklı bir mühendis olan André Lorenzi ile tanışır ve bu ilk görüşte aşktır. Hayat bir süreliğine harikadır ama André evde kalması şartıyla onunla evlenmek ister. André'ye karşı güçlü duygularına rağmen, Marie mesleğini bırakmayı reddeder ve iki sevgili ayrılır. Marie kırık bir kalple kendini yalnız bulacaktır.

Çocuk Manuel, kendisine yasak olan bir bahçeye girdiğinde kimliği belirsiz bir balıkçıyla ve başka bir çocukla tanışır; çocuk aslında birkaç yıl uzakta kendisidir. Manuel, bahçedeki karşılaşmalarının üç farklı versiyonunu deneyimliyor ve kaderin, erken alınan kararlara bağlı olarak, kişinin hayatında birçok dönüm noktası olabileceğini ortaya koyuyor.

Savaş sonrası Fransa'da bir apartmanda geçiyor hikaye. İnsanların korkudan kapıdan dışarı adım atmaya korktuğu bir zamanda, yiyecek, çok az ve değerlidir. İnsan eti en değerli yiyecektir. Eski bir sirk soytarısı olan Louison, apartmanın yeni kiracısı olarak taşınır. Alt kattaki kasap başta olmak üzere herkesin gözü Louison üzerindedir. Louison ise kasabın güzel kızı Julie'ye aşık olmuştur. Julie diğer kiracıların başına gelen makus kaderden Louison'u korumaya çalışmaktadır.70’li yılların sonunda tanışan Fransız yönetmen Jean-Pierre Jeunet ve Marc Caro’nun birbirlerini görsel sanatlar alanında beslemeleri ve ürettikleri kısa filmlerle kendi sinema dillerini deneyimlemeleri sonucu çektikleri ilk uzun metraj filmi Delicatessen - Şarküteri, sinemada gerçeküstücülük alanında ayrışan ve de izleyiciye kolay nefes aldırmayan bir kara mizah eseri.

Kayıp bir kimliğin peşinden sürüklenen, görünür bir gölgenin siyah-beyaz tonlardaki yaşayan yalnızlığına tanık olduğumuz Au pan coupé (1968), Guy Gilles’in şiirsel yaklaşımlarla tüm kompozisyonu özenle boyadığı bir yapım. Jeanne Delaître (Macha Méril) ve Jean Doit (Patrick Jouané) karakterleri sonsuz bir hüzün havuzunda kaybolmuş, birbirine çok yakın ancak aynı zamanda da birbirine son derece yabancı bir ikili olarak karşımıza çıkıyor. Onların arasındaki “yabancı” boşluk filmin başından sonuna değin nefes alarak genişliyor ve kadraj alanını daraltıyor. Bu durum bir anlamda filme yoğun bir baskı yüklerken diğer yandan filmin hikâyesini sonsuzluğa doğru, geri dönmeyecek olan bir kayığa bindiriyor. Karakter odaklı bir film olan Au pan coupé, Jeanne’ın gözünden fildişi rengindeki anılara dalmamızı sağlıyor. Öte yandan Jean’ın özne olarak varlığı, bilinmez parçacıklara bölünüyor ve o parçacıklar kendi içinde birbirini dağıtıyor.Guy Gilles teknik olarak bizi her iki karakter ile de tanıştırmasına rağmen Jean’ı her zaman bir sanrı gibi karşımıza çıkarıyor ki bu da kişisel bir hatıra durumundan uzakta kaldığı için Jean’ın kimliği sadece Jeanne’ın aktardıklarıyla imkânlı kılınabiliyor. Bu şekilde “yalnızlık” Jean’a aitmiş gibi gözükse de onu deneyimlenin sadece Jeanne olduğunu görebiliyoruz. Bu da Jeanne’in yalnızlığının mümkün kılınabilmesi için Jean’a olan ihtiyacını doğuruyor. Yönetmen sadece bu ikilinin isimleri üzerinde oynama yapmakla yetinmemiş aynı zamanda görsel oyunlarını da kompozisyonuna yedirmiş. Her iki karakterin soyadlarının da sinema / dilbilim ekseninde bambaşka bir okumaya imkan verdiğini de hatırlatalım: “Delaître” soyadı Fransızca’daki “varoluş” (aynı şekilde okunan “être” / olmak fiili) kavramına, “Doit” soyadı ise “zorunda olmak” anlamındaki “devoir” kavramına gönderme yapmaktadır. Bir anlamda “Jean Doit” adı, “Jean [fiil] zorundadır” şeklinde serbestçe yorumlanabilir.Filmin en dikkat çeken teknik kullanımlarından biri de alışılmış olanın aksine siyah-beyaz geçişlerin “şimdiki zaman”a ait olması ancak renkli olarak kullanılan geçişlerinin tamamının “anılar’a yani geçmiş”e ait olması. Böylece toplamda 68 dakika süren filmde anlatı biçimi hikâyeyi ikiye bölüyor. Bu da takip edilmesi gereken hızlı bir akışı doğuruyor. Öte yandan Jeanne’ın hemen ilk karelerde doğurduğu hüzün, filmin sonuna doğrudan bağlanan bir öğeyi izleyiciye doğru saplamış olsa da bu doğumun sancıları Au pan coupé’yi var eden bir bağ haline geliyor. Filmin adının anlamına değinmek gerekirse bu ifadenin aslında bir mimarî terimi olduğunu söylemekle başlayabiliriz. İki duvarın ortak bir çizgide birleşerek keskin bir açı oluşturmalarını engelleyen, bir anlamda düz hale getirilmiş bir gizli köşe olarak tanımlayabileceğimiz kavram, dilimize “köşe çalığı” veya “köşe pahı” şeklinde geçmiş. Film boyunca Jeanne’in ruhsal dışavurumlarını düşünecek olursak filmin anlamı daha da ortaya çıkmaya hazır.Diğer yandan Au pan coupé, filmde Jeanne ve Jean’ın buluştukları kafe olarak kullanılıyor. Zamanında Paris’in 18. bölgesinde (18ème Arrondissement) yer alan bu kafe ne yazık ki artık mevcudiyetini korumuyor. Ancak Google Maps uygulamasında yerin adını arattığınızda aynı isimli bir...

Brest'teki tatili sırasında Parisli genç bir kadın, bir denizciye aşık olur. Fakat sonbahar gelir ve iki sevgili ayrılmak zorunda kalır. Biri Brest'te öbürü Paris'te, tekrar kavuşacakları günün özlemiyle birbirlerine mektup yazarlar. Aşkları, aralarındaki mesafeye rağmen devam edecek midir?

1931'de, Battleship Potemkin filminin başarısının ardından Sovyet film yapımcısı Sergei Eisenstein, yeni bir film çekmek için Meksika'nın Guanajuato şehrine gider. Hollywood tarafından yeni reddedilen Eisenstein, çok geçmeden Meksika'nın büyüsüne kapılır. Rehberi Palomino Cañedo'nun eşlik ettiği yönetmen, sanatının geleceğini şekillendirecek yeni bir duyusal zevkler ve olasılıklar dünyasını kucaklarken bastırılmış korkularını açıyor.

17. yüzyılın ortalarında genç aristokrat Cosimo'nun yararına bir kilise oyunu sahneleniyor. Oyunda garip bir yaşlı kadın, güzeller güzeli bir erkek bebek doğurur. Çocuğun ablası bu durumu hemen istismar ediyor, bebeğin nimetlerini satıyor ve hatta bakireden doğan gerçek anne olduğunu iddia ediyor. Ancak piskoposun oğlunu baştan çıkarmaya çalıştığında Kilise korkunç bir intikam alır.

Dünya savaşları arasında Paris'in gecekondu mahallelerinde yaşayan yoksul sokak şarkıcısı Albert, güzel Rumen göçmen Pola'nın özlemini çekiyor. Pola'nın erkek arkadaşı, yerel serseri Fred, Albert'in kadınına olan sürekli ilgisini kıskanmaya başlar ve talihsiz müzisyeni kendi küçük suçlarından biri için suçlar. Ancak Albert, Fred'in suçu nedeniyle hapisteyken Pola, Albert'in sadık en yakın arkadaşı Louis'e aşık olur.

Marc Allégret’in 1955 yapımı, Brigitte Bardot’un ilk dönem filmlerinden Futures Vedettes, konservatuarın çapkın öğretmeni Eric Walter’ın (Jean Marais) genç öğrencilerini aşkla ve hayal kırıklığıyla eğitmesini konu alıyor. Brigitte Bardot, Fransa’nın en ikonik karakterlerinin başında gelir. 50’li yıllarda başlayan sanat yaşamı ile özgür Fransız kadınını temsil ederek, kadın bağımsızlığının ve cinsel özgürlüğün simgesi olmuştur. Futures Vedettes’de Sophie Dimater (Brigitte Bardot) öğretmeni Eric Walter ile gönül ilişkisi yaşar. Walter’ın eski eşiyle tekrar birlikte olmasıyla Sophie’nin aşk acısını sanatına yansıtması, sanat eğitiminde ne kadar ileri gidilebileceğinin ilk örneklerinden birini oluşturur. Şiirsel Gerçekçilik’in en belirgin özelliği, karakterlerinin umutsuz, melankolik, intihara meyilli olmasıdır ve bu karakterler Futures Vedettes’de çokça karşımıza çıkar. Eric Walter’ın bir diğer aşk yaşadığı öğrencisi Elis Petersen (Isabelle Pia) da annesinin ölümü sonrası kendisini Walter’ın kollarında teselli ararken bulur. Beklediği aşkı bulamayınca da intihara kalkışır ama piyano öğretmeni Clement (Yves Rovert) sayesinde bu düşüncesinden vazgeçer. İki kalbi kırık kızın son sahnede tüm yaşananları “Bütün bunları bir rüyaymış gibi kabul edelim.” diyerek kendilerini teselli etmesini, Şiirsel Gerçekçilik’e yaraşır şairane bir son olarak düşünebiliriz.

Genç bir çift, Renée ve Pierre, Paris'te, Saint-Martin kanalı yakınında bulunan Hôtel du Nord'da bir oda tutarlar. Birlikte ölmek isterler ama Pierre, Renée'yi vurduktan sonra işi bitirecek cesareti bulamaz ve kaçar. Başka bir konuk Mösyö Edmond onu kurtarır. Renée hastaneden çıkınca aynı otelde garson olarak işe alınır. Mösyö Edmond ona aşık olur ama Renée hâlâ Pierre'i düşünmektedir.