Kaçan oğlunu bulamayan kadın, iki eski aşkını oğlunu bulmaları için kandırır ve onlara çocuğun babası olduklarını söyler. Yumuşak tavırlı öğretmen ve zor gazeteci çocuğu aramaya başlarlar.

Gazeteci Francois, bir makalesi için büyük bir mağazayı gezerken, gazete sahibinin oğlu Rambal-Cochet tarafından yeni oyuncağı olarak seçilir. Paraya ihtiyacı olan ve işini bırakmak istemeyen Francois, bu saçma görevi kabul eder. Yavaş yavaş şımarık çocukla arkadaşlık kurarak onu bir gazete yapma oyunu oynamaya ikna eder ve babasının zalim yaşam tarzını herkesin önünde ortaya çıkarır. Çocukla yaşadığımız güçlü duygusal doruk her iki erkeği de hayrete düşürür.

Porto da Minha Infância (Porto of My Childhood) - Çocukluğumun Porto'su, Porto şehrinin 20. yüzyılın başındaki halini yeniden yaratan bir belgesel ve dramın karışımı. Şehir Manoel de Oliveira'nın büyüdüğü ve gençliğini geçirdiği yerdir. Çarpıcı tasvirlere ve görsel stile sahiptir.

Mitu ve Elena, votka içme yarışması sırasında birbirlerini tanırlar ve ikisinin de statükodan memnun olmadığını keşfederler. Mitu askerliğe başlamak üzeredir ve Elena sevmediği bir adamla evlenmek üzeredir. Birbirleri için yaratıldıklarına karar verirler ve yetkililerle çatışma rotasında olan farklı bir gelecek planlarlar ve çılgın bir ilişki başlatırlar.

6 yönetmen tarafından Paris’in farklı bölgesinde 6 kısa hikâye çekilmiştir. St. Germain Des Pres (Douchet), Gare Du Nord (Rouch), Rue St. Denis (Pollet) ve Montparnesse Et Lavallois (Godard) aşk, flört ve fahişelik üstüne, Place d’etoile (Rhomer) bir tuhafiyeci ve şemsiyesi üzerine ve La Muette (Chabrol) bir burjuva ailesi ile kulak tıkacı üzerinedir.

Antropolog Jean Rouch ve sosyolog Edgar Morln’ln birlikte çektiği Chronique d’un Été - Chronicle of a Summer, bütün belgesellerin en önemlisi ve en çok anılanıdır. Türün bazı öncülerinin (Dziga Vertov ve Robert Flaherty) yarattığı gelenekleri ve teknikleri kullanan Rouch ve Morin, 1960’ların başlarında Paris’te, günlük yaşamın kalıplarını ve işleyişlerini belgeler. O dönemde 16 mm. film ekipmanı ve tekniklerinde meydana gelen bazı temel değişikliklerden yararlanan film, gitgide daha hareketli hale gelen ve "nesnel" bir aracın sağladığı, ortaya yeni yeni çıkmaya başlayan olanakları sergiler.Bazı açılardan Chronique d’un Eté’nin gözlemci bir üslubu olduğu söylenebilirse de film kendi yöntemsel ve ahlaki yaklaşımını durmadan sorgular. Bu açıdan, filmin "son halinin" gösterilmesini ve eleştirel biçimde tartışılmasını filme dahil ederek, Flaherty’nin yaklaşımını geliştirir (o da çekimlerini Nanook of the North-Kuzeyli Nanook’a, (1922), konu olan Inuit’lere göstermekte ısrarcıydı). Ayrıca Chronique d’un Été bize bazen Morin’le konuşan, diğer zamanlarda kamera önünde "var olmayı sürdüren" karakterlerinin yaşantısından anlar sunsa da aynı zamanda kendisini bilinçli bir biçimde, konu edindiği öznelerin etkileşimli karşılıklarını içine alan etnografik ya da antropolojik bir deney olarak damgalar.Belki de Chronique d’un Eté’nin en çarpıcı yanı aracısız aktarılan gerçeklik anlarını yakalama başarısından daha çok, gerçeklikle, kameranın varlığıyla dayattığı gösterinin (ya da bir gerçeklik olarak gösterinin) karışımını, eleştirel biçimde inceleyebilme kapasitesidir. Frederick Wiseman’in kamerayı ve yönetmeni silmek için büyük gayret harcayan belgesellerinin aksine, Rouch’un ve Morin’in filminde her ikisinin de varlığına ısrarla vurgu yapılır. Böylelikle kamera ve yönetmen, günlük yaşamın gözlemcilerinden ziyade, bu yaşamın inşasında ve gözler önüne serilmesinde etkin olarak gösterilir. Bununla birlikte toplama kampından sağ kurtulan Marcelline’in, son derece açık biçimde "kişisel" yorumları eşliğinde Paris sokaklarında yürümesinde, cinéma vérité türünün yaklaşmakta olan "özgürlüğü"nün izleri sezilebilir. Bu film, "dolaysız" sinemanın gücünü ve tekniklerini bir yandan biçimlendiren bir yandan da eleştirel açıdan sorgulayan, ileri görüşlü bir çalışmadır.

Tangolar: Gardel’in Sürgünü, çoğunluğu Arjantinli ve Uruguaylı göçmenlerden oluşan ve Paris’te sürgün hayatı yaşayan bir grup insanın hikâyesini anlatır. Filmin ana karakteri Juan Dos, insanın sürgün olduktan önceki ve sonraki deneyimini ele alan ve tango, komedi ve trajedinin birleşiminden oluşan müzikal bir oyun sahneye koymak ister. Filmde bize hikâyeyi María anlatır. Sürgün bir kadının kızı olan María, Juan Dos’un yazdığı bu oyunda başroldedir. Arjantin’in tango yıldızı Carlos Gardel’e adanan oyunu sahneye koymaya girişen gruptaki her karakter sürgün hayatının bir başka yüzünü temsil eder.  Her biri sürgün deneyimi ile sarsılan benliğini farklı bir şekilde yeniden kurmaya çalışmaktadır. Geçmişleriyle bağ kurmalarına olanak sağlayan bu oyun hepsini bir noktada birleştirir.Kendisi de sürgün yaşamış olan yönetmenin otobiyografik özellikler taşıyan filmi, yer yer hüzünlü yer yer komik anlar içeren politik bir filmdir. Bazen nostalji bazen acıyla şarkı söyleyip dans eden ve zaman zaman Arjantin tarihinden önemli kişilerin hayaletleriyle ilişki kuran karakterleriyle gerçeküstü bir yönü de vardır. Bu tarihi kişiler arasında 1800’lü yıllarda Arjantin’in bağımsızlığı için savaşan ve sonunda Fransa’da ölen San Martin ve bizzat yönetmen tarafından canlandırılan tango yıldızı Gardel ile de karşılaşırız.1983’te Arjantin’in demokrasiye geçişiyle beraber ülkenin karanlık geçmişini dünyaya anlatan filmlerin yapılmaya başladığı bir dönemde çekilen Tangolar: Gardel’in Sürgünü, gerek Arjantin sinemasında gerekse Solanas’ın kariyerinde önemli bir yerde durur.

Çapkın Ryno de Marigny’nin, saf ve temiz Hermengarde ile gerçekleşecek evliliği herkesin dilindedir. Ancak iki sevgilinin aşkını görmezden gelerek dedikodu yapanlar, genç adamın zaafını bilmektedirler.19. yüzyılda yaşamış Fransız yazar Jules - Amédée Barbey d’Aurevilly’ın romanından uyarlanan filmin hikayesi 1800'ler Fransa'sında geçiyor.

Orta Çağ'da, Martin Guerre, savaş yüzünden çocukluğundan beri görmediği, Fransa'nın göbeğinde yer alan kasabasına döner. Kimse onu tanıyamaz ve çocukluğunda onu bilen insanlar, onun Martin olduğundan şüphe etmektedirler. Ancak Martin ailesi ve arkadaşları hakkında her şeyi bilmektedir, en ilginç ve sıra dışı şeyleri bile. Kasabaya gelen bu adam gerçekten Martin Guerre midir?

Jane Birkin, 40 yaşına merdiven dayadığı günlerde Agnès Varda ile kariyeri üzerine sohbet ediyor. Samimi röportajlara eşlik eden film sahneleri, Birkin’in farklı yüzlerini perdeye taşıyor: İlham perisi Jane, Calamity Jane, Tarzan’ın aşkı Jane ve Jeanne d’Arc.Agnès Varda’nın bu filmi kendi deyimiyle “hayalî bir biyografik film”dir. Yönetmen klasik bir biyografik filmin kalıplarına sıkışmak yerine bir dizi fantezi sekansı kurgular. Sanatçı ve ilham perisinin rollerini mercek altına alan film boyunca Birkin yeni bir karaktere bürünür. Filmde yer verilen fantezi sekanslarının her biri Birkin’in gerçek hayatına göndermede bulunan yorumlamalardır. Fransız Yeni Dalga akımıyla ilişkilendirilen onca isim arasında gösterişten en uzak duran yönetmen sayılabilecek Varda, bu filmde de oyuncusuyla çok dolaysız ve duygu yüklü bir ilişki kurar. Öyle ki, kameranın içinden uzanarak Birkin’e adeta dokunduğunu hissedebilirsiniz.