Mısır, Hindistan, Türkiye, Romanya, Macaristan, Slovakya, Fransa ve İspanya çingenelerinin danslari ve müzikleri ile yer aldığı bir yapım..

Chantal Akerman’ın ilk kurmaca uzun metrajlı filmi; yabancılaşmanın ve bağ kurma arayışının ürkütücü derecede incinebilir bir keşfidir. Akerman, hem cesurca gözler önüne serilen hem de gizemini koruyan bir performansla; uzun, kendi rızasıyla seçtiği bir sürgünün ardından dış dünyaya adım atan genç bir kadını canlandırır. Burada iki bambaşka yakınlık deneyimi yaşar: İlki kendisini arabasına alan bir kamyon şoförüyle (Niels Arestrup), ikincisi ise eski bir kadın sevgilisiyle (Claire Wauthion). Lezbiyen cinselliğini beyaz perdeye daha önce görülmemiş bir açık sözlülükle taşıyan, gerçek zamanlı ve cüretkar bir bedensel buluşmayla zirveye ulaşan Je tu il elle, Akerman'ın radikal minimalizmini yeni keşfedilmiş duygusal ve psikolojik bir hassasiyetle kuşandığı bir başyapıttır.

La fête à Henriette (Türkçe adıyla Henrietta için Tatil), ünlü Fransız yönetmen Julien Duvivier tarafından yönetilen 1952 yapımı bir Fransız komedi filmidir. Film, sinema dünyasında kendi kendisiyle dalga geçen, yaratıcı ve yenilikçi anlatım tarzıyla (meta-sinema) tanınan klasik bir yapıttır.Film, yapımcılar tarafından son yazdıkları absürt senaryo reddedilen iki senaristin hikayesini konu alır. Bu iki yazar, Paris'te yaşayan Henriette adındaki genç ve neşeli bir kadının 14 Temmuz Bastille Günü'nü nişanlısıyla nasıl geçireceğine dair yeni bir senaryo yazmaya koyulurlar. Yazarlar senaryoyu tartışıp anlık olarak değiştirdikçe, seyirci olarak biz de Henriette'in hayatının ve maceralarının gözümüzün önünde şekillenmesini, hatta karakterin iki farklı tür arasında savrulmasını izleriz.

Sophie, üst düzey bir burjuva hayatı süren Lelievre'lerin malikanesine hizmetçi olarak girer. İçine kapalı ve sessiz bir kadın olan Sophie, işverenlerinin isteklerini layıkıyla yerine getirmekte, aile de bu çekingen kadının çalışkanlığından memnun olmaktadır. Bu arada Sophie, kasaba postanesinde çalışan agresif ve hiperaktif Jeanne ile tanışır ve yakın dost olur. Aileye hizmet ettiği günlerden birinde Sophie'nin okuma yazma bilmediği ortaya çıkar. Lelievre'lerin örtük horgörüleri Sophie'yi çok kızdırır. Bu durumu Jeanne'a açması, Lelievre'ler için sonun başlangıcı olur * Ruth Rendell'in Taştan Hüküm kitabından.

Bir sabah odasında uyandığında karşısında polisleri bulan ve onlardan hakkında bir dava açılmış olduğunu öğrenen, ancak ne ile suçlandığını bir türlü öğrenemeyen banka memuru Josef K.nın gerçek dışı ve absürd durumunun anlatıldığı film, toplum içinde bireyin var oluş yalnızlığını ve paranoyak kâbuslarını romana sadık kalarak yansıtmaktadır. Bir yandan insanın gizli kalmış korkuları, diğer yandan da bürokrasinin çıldırtan yapısı gözler önüne serilmektedir.

Daniel 20 yaşındadır ve gençlik gözaltı merkezindeyken manevi bir dönüşüm yaşayarak rahip olmak ister fakat sabıka kaydı gerekli eğitim seminerlerine katılımını engelleyince küçük bir kasabaki marangoz atölyesine çalışmaya gönderildiğinde bir rahip gibi giyinerek yerel cemaate önderlik etmeye başlar fakat kasabaya gerçekten atanan vaizlerin gelmesi gecikmeyecektir.

Ágota Kristóf'un 1986 yılında ödüllü Defter Üçlemesi'nin aynı adlı ilk romanından uyarlanmıştır. Asker bir baba ailesini sert ama anlayışlı bir şekilde yönetmektedir. 13 yaşındaki oğullarına günlük deneyimlerini yazabilmeleri için bir defter verir. 2. Dünya Savaşı gelir, aile dağılır ve çocuklar büyük annelerinin yanına gönderilir. Ancak yaşlı kadın çocuklarla ilgilenmemektedir. Bu nedenle kardeşler savaşın zalimliğini ve sevgisizliği en yakından deneyimlerler. Tüm duygularını ve deneyimlerini o deftere saf bir dille yazarlar.

Marc Allégret’in 1955 yapımı, Brigitte Bardot’un ilk dönem filmlerinden Futures Vedettes, konservatuarın çapkın öğretmeni Eric Walter’ın (Jean Marais) genç öğrencilerini aşkla ve hayal kırıklığıyla eğitmesini konu alıyor. Brigitte Bardot, Fransa’nın en ikonik karakterlerinin başında gelir. 50’li yıllarda başlayan sanat yaşamı ile özgür Fransız kadınını temsil ederek, kadın bağımsızlığının ve cinsel özgürlüğün simgesi olmuştur. Futures Vedettes’de Sophie Dimater (Brigitte Bardot) öğretmeni Eric Walter ile gönül ilişkisi yaşar. Walter’ın eski eşiyle tekrar birlikte olmasıyla Sophie’nin aşk acısını sanatına yansıtması, sanat eğitiminde ne kadar ileri gidilebileceğinin ilk örneklerinden birini oluşturur. Şiirsel Gerçekçilik’in en belirgin özelliği, karakterlerinin umutsuz, melankolik, intihara meyilli olmasıdır ve bu karakterler Futures Vedettes’de çokça karşımıza çıkar. Eric Walter’ın bir diğer aşk yaşadığı öğrencisi Elis Petersen (Isabelle Pia) da annesinin ölümü sonrası kendisini Walter’ın kollarında teselli ararken bulur. Beklediği aşkı bulamayınca da intihara kalkışır ama piyano öğretmeni Clement (Yves Rovert) sayesinde bu düşüncesinden vazgeçer. İki kalbi kırık kızın son sahnede tüm yaşananları “Bütün bunları bir rüyaymış gibi kabul edelim.” diyerek kendilerini teselli etmesini, Şiirsel Gerçekçilik’e yaraşır şairane bir son olarak düşünebiliriz.

Kasvetli ve uzun bir gecede bir kadınla bir erkek küçük bir köprünün üzerinde karşılaşırlar. Çekingen ve yalnız bir memur olan Mario (Marcello Mastroianni) yeni geldiği bu şehirde aylak aylak dolaşmaktadır. Natalia (Maria Schell) ise bir yıl önce ayrıldığı sevgilisi (Jean Marais) ile o gece köprüde buluşmayı ummaktadır. Her iki yanlız insan da birbirlerine ilgi duymaya başlarlar. Beklenen sevgili o gece gelmez. İki yanlız insan üç gece daha buluşurlar. Bu buluşmalarda Natalia Mario’ya hayatını anlatır, gençliğinin nasıl boşa harcandığından bahseder, kiracıları olan adama nasıl aşık olduğunu anlatır. Aşık olduğu bu adam bir denizcidir ve bir yolculuğa çıkıp bir yıl sonra döneceğine söz vermiştir. Söz verdiği saatte köprüye gelmeyen denizcinin bir otelde kalıyor olabileceğini düşünen Natalia, Mario’dan ona bir mektup götürmesini ister. Mario ise mektubu yırtıp atar ve sonraki buluşmalarında da Natalia’yı denizcinin dönmeyeceğine ikna etmeye çalışır. Ancak dördüncü gece beklenen gizemli yabancı ortaya çıkınca Natalia hemen kendini onun kollarına atar.

Gözden düştüğü hissine kapılan orta yaşlı bir şair olan Orphée (Jean Marais)nin küçümsediği genç rakibi bir trafik kazasında ölünce onun patroniçesi olan güzel Prenses Ölüm (María Casares) ile tanışır ve ondan çok etkilenir. Bu arada ihmal ettiği eşi Eurydice (Marie Déa) de benzer bir kazada ölünce Orphée, onu geri getirebilmek için ölüler diyarına iner.