Ghost Dog'un hayat dinamiklerini sadece 2 olgu belirliyor. Birincisi Hagakure: The Way of the Samurai isimli bir kitap. Ötekisi ise seneler evvel onu ölümden kurtarmış olan lokal bir gangster. Kendini samuray gibi eğiten bu tuhaf adam, içgüdüsel olarak kendisini ölümden kurtaran adama büyük bir sadakat duyduğu için, her şeyi yapabilecek bir silah * Jim Jarmusch'un yönettiği Ghost Dog, ünlü yönetmenin her zamanki dokunuşlarını da bünyesinde barındırıyor.

Çok değişik bir çift tarafından büyütülen Amelie, sabahları Paris'te bir kafede garson olarak çalışırken akşamlarını ise küçük apartman dairesinde tek başına hayatını devam ettirmektedir. Hiçbir arkadaşı ve hayattan beklentisi olmayan bu utangaç ve sevimli genç kadının hayatı kısa süre içinde değişmek üzeredir. Banyosunda seneler öncesinden kalma bir kutu bulan Amelie, sahibini bularak kutuyu ona verir. Böylece çevresindeki insanlara yardım ederek yaşamlarını iyileştirmeye karar verir. Bu arada karşılaştığı Nino adlı bir adamdan çok hoşlanır fakat onunla konuşmaya cesaret edip kendi hayatını da değiştirebilecek midir?

Yankesici, Bresson’un üslubunu en iyi örnekleyen filmleri arasındadır. Film, Michel (Martin LaSalle) adında entelektüel ve asi bir gencin yankesicilik takıntısına kapılmasının hikâyesini anlatır. Michel başlangıçta, yankesiciliği basit ve geçimini sağlayan bir iş olarak görür; ancak zamanla yankesicilik bir işten çok, bir amaca ve yaratıcı bir edime dönüşür. Neredeyse anında paçayı ele verdiği amatör bir hırsızlık denemesinden sonra, kendisini eğitmesi için usta bir hırsızın yanına çırak olarak girer. Filmdeki yankesicilik sahneleri, heyecanı ve sinema dilini kullanmadaki ustalığıyla nefes kesicidir. Michel, hasta annesi ve kız arkadaşı Jeanne’la (Marika Green) görüşüyorsa da yankesicilik ona en duygusal ve manevi anlamda doyurucu insan ilişkilerini sunar. Bu durum Michel’in çalma sebebinin, sırf para kazanmak olmadığı anlaşılmaya başladığında, daha da açık bir şekilde görülür. Filmin sonunda, artık yakalanmak umurunda bile değilmiş gibidir.

Rastgele Balthazar, 1966 Fransa - İsveç ortak yapımı dramatik filmdir. Özgün adı Au Hasard Balthazar olan film Mayıs 1971'de Türk Sinematek Derneği'nde özgün adıyla gösterildi. 1990'da 9. ,2000 yılında da 19. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde, son olarak da Mart 2009'da Ankara Uluslararası Film Festivali'nde "Rastgele Balthazar" adıyla gösterildi.Sıklıkla bir "film ressamı" olarak tarif edilen ve sinema tarihinin en ayrıksı ve kişisel yönetmenlerinden biri olan Robert Bresson'un 50 yıllık kariyeri boyunca çevirdiği her biri ayrı bir kategoriye sokulabilecek 14 filminden 8. sidir. Filmin senaryosunu da Bresson yazmış ve her zaman olduğu gibi bu filminde de amatör oyuncularla (Bresson onlara model demeyi tercih ediyordu) çalışmıştır. Oyunculardan Anne Wiazemsky (Marie rolünde) ve François Lafarge bu filmden sonra profesyonel olmuşlardır.Kendine özgü deneyüstücü (transcendental ) ve ruhani (spiritual) sade bir üslup geliştirmiş olan Bresson koyu bir Katolikti ve bu filmi de birçok filmi gibi dinsel alegoriler içeren bir mesel olarak kabul edilebilir. Filmin baş kahramanı bir eşektir ve doğduğunda ilk sahipleri olan çocuklar tarafından bir oyun olarak vaftiz edilirken Balthazar ismi verilmiştir. Filmde Balthazar'ın doğumundan ölümüne kadar olan çileli öyküsü ve ona paralel olarak olayın geçtiği köyün ve oradaki yaşamın öyküsü 'resmedilir'. Eşek kimisi şefkatli kimisi zalim çeşitli sahipler arasında el değiştirdikçe ve onlardan eziyet gördükçe bir anlamda yüklerini çektiği bu insanların günahlarını da çeker. Bresson'un bir hayranı olan Jean-Luc Godard'a göre "Rastgele Balthazar" bir buçuk saate sığdırılmış yaşamın ta kendisidir.Film Bresson'a aynı yıl Venedik Film Festivali'nde OCIC ödülü kazandırmıştı. 1967'de ise kendi ülkesinde, "Fransız Sinema Eleştirmenleri Sendikası En İyi Film Ödülü" nü aldı.

Bresson 1967 yılında çektiği başyapıtından ve onun ana karakterinden bahsederken iki kelime kullanıyor: Sefalet ve acımasızlık. 14 yaşında bir kızın (Mouchette), kendi içine kapanmış bir kasabada alkolik babası, yatalak annesi ve kundaktaki kardeşiyle yaşadığı ürkütücü sefalet ve kasabadaki herkesin içine yerleşmiş, orada yuvalanmış acımasızlık tohumları. Bu ufak ve bütün ufak yerleşim birimleri gibi baskıcı kasabadan bütün insanlığın yaşadıklarına, insan olma halinin özüne ve insan ruhuna doğru genişliyor Bresson. Bütün çağdaşlarının yaşadığı şoku o da iliklerine kadar yaşıyor. İlerleme mitinin çatır çatır çöküşünü, tanımlamaların göreceliliğini, kendini insanlığın tarih boyunca ulaştığı son nokta olarak işaretleyen batının büyük kibrinin iki dünya savaşı ve yaşanan o kadar acı sonunda nasıl da çözülüp unufak olduğunu seyredip, onun hikayesini anlatıyor. Filmdeki olay akışının hiçbir kıymeti harbiyesi yok aslında. Bir olayı anlatmaktan ziyade ruh hallerinin dalgalanmasını perdeye aktarıyor Bresson. Kıskançlık, öfke, acımasızlık, sorumluluk, utanç ve daha pek çok insanlık halini deşiyor. Ve bunu da inanılmaz bir soğukkanlılıkla yapıyor.

Bir İdam Mahkumu Kaçtı, sinemada minimalizmin tadına varmak isteyenler için en iyi başlangıç noktası. Filmin büyük bölümü, Fontaine'i (François Leterrier) hücresinde yalnız başına, kendisi gibi tutsak olanlarla iletişim kurarken ve özgürlüğüne doğru adım adım ilerlerken gösterir. Bütün Bresson filmleri gibi bu film de, Bresson'un uzun çalışmalardan sonra geliştirdiği, "sinematograf" üzerine kuramlarını ortaya koyar: Dramatiklikten tamamen uzak bir oyunculuk sergileyen amatör oyuncular; görüntü dışı seslere ve onların aktardığı bilgiye olağanüstü bir vurgu; son ve görkemli ana kadar müziğin kullanılmaması. Fransız sinemasının diğer muhteşem hapishane filmleri olan Jaques Becker'in Le trou (Delik, 1960) ve Jean Genet'nin Un chant d'amour (Aşk Şarkısı, 1950) filmleri gibi, Bir İdam Mahkumu Kaçtı da insan ruhunun çektiği acıların ve kurtuluşa yönelten dürtülerin olağanüstü güçlü bir alegorisini sunar. Aynı zamanda, Hitchcock'un en iyi işleriyle boy ölçüşebilecek, diken üzerinde tutan, seyreltilmiş, kuşkulu bir gerilim biçimi elde eder.Bir İdam Mahkumu Kaçtı, uzun yıllar boyunca varoluşsal ve tinsel boyutlarından ötürü takdir topladı; yakın zamanlardaysa, Bresson'un Fransız Direniş Hareketi'ndeki deneyiminin bir yansıması olarak filmin politik boyutları ön plana çıkarıldı ve işlediği "boyun eğdirilerek özgürlüklerin sınırlanması" ve "acı çeken ruhlar" temalarıyla, Bresson'un meslek yaşamına, toplumsal temelli bir önem atfedildi.

Remy asık suratlı, müzik kariyerinde hiçbir yere varamayan, eşi Martine'le olan 8 senelik evliliği çökmeye başlayan birisidir. Martine bir araba kazasında ölür ve Martin'in on dört yaşındaki kızı Marion babasının yanına taşınmaktansa Remy'nin yanında kalmayı istemektedir. Remy bu fikri beğenir: Marion'u sevmektedir, onu kendisi yetiştirmiştir ve Marion ona duygusal bir sorumluluk getirmektedir. Marion'un babası bu duruma itiraz eder, ama Marion çok isteklidir ve sonunda babası mecburen yumuşar. Marion kısa süre sonra Remy'ye onu çekici bulduğunu, artık kendisnin de "bir kadın" olduğunu ve neden sevgili olamayacaklarını sorar. Remy bu teklif karşısında dehşete düşer, fakat Marion'un babasıyla geçirdiği Noel esnasında Marion'u özlediğini fark eder. Sevgili olsalar ne olur? Ya sonrası? Ya Remy'den daha yaşlı bir kadın bu tabloya girerse?

19. yy sonları ve 20. yy başlarında Fransa'yı ikiye bölen, edebiyattan medyaya bütün alanlarda etkisini hissettiren "Dreyfus Olayı", adlı 1984 senesinde ajanlık suçlamasıyla hakkında yakalama emri çıkartılan Yüzbaşı Alfred Dreyfus'un daha sonra haksız yere yargılandığının ortaya çıkmasıyla sonlanan bir süreçten alıyor. Düzmece belgelerle suçlanan ve arkasında Avrupa'da hızla yayılmaya başlayan Yahudi Düşmanlığı'nın yattığı iddia edilen bu olayda, Dreyfus'un senelerce hapis yatmasına sebep olmuşlardırFransız Devrimi'yle beraber gelen eşitlik, adalet ve kardeşlik gibi ilkelerin tersine Fransa tarihine kara bir leke olarak geçen bu olayın sonunda Fransa, olaydan 12 sene sonra Dreyfus'un suçsuzluğunu onar, halkın önünde söktüğü askeri rütbelerini törenle takar ve kendisini Legion d'Honneur Nişanı ile ödüllendirir. I. Dünya Savaşı'nda tekrar görevine dönen ve ülkesine hizmet eden Dreyfus 1935'de hayatını kaybeder.

Ünlü yönetmen Miguel Gomes (“Our Beloved Month of August”) muhteşem ve biraz da tuhaf iki parçalık bir hikayeyle geri dönüyor. Hikayede günümüz Lizbon’unda yaşayan düşüncesizce davranan huysuz bir kadın olan Aurora’ya odaklanılıyor. Aurora hastaneye kaldırılınca, komşusu Pilar’a Gian Luca isimli bir adamı durumundan haberdar etmesini söylüyor. Pilar’ın arkadaşının dileğini gerçekleştirmek için çıktığı macera bizi elli yıl öncesine Afrika’ya götürüyor. Orada Aurora’yı tekrar görüyoruz. Bu kez Aurora zengin ve genç bir çiftçinin güzeller güzeli karısı. Ancak Aurora burada kocasının en yakın arkadaşı Gian Luca ile yasak bir ilişki yaşamakta. Duygulu, şairane hikayeleri yaşlı Gian Luca’nın sesinden aktarılıyor.

Kendi hâlinde, yazar olmanın eşiğindeki Zorg (Jean-Hugues Anglade), güneşin kavurduğu bir Fransız sahil kasabasında ele avuca sığmaz, fırtınalı Betty (Béatrice Dalle’in büyüleyici çıkış performansıyla) ile karşılaştığında, her şeyi kasıp kavuran bir aşkın fitili ateşlenir. Bu öyle bir aşktır ki ikili, özgürlüğün, maceranın ve bedensel hazların hedonistçe peşinden koşmak uğruna geleneksel topluma sırtını döner. Ancak gün geçtikçe hırçınlaşan Betty’nin gerçeklikle bağı kopmaya başladığında Zorg, hem kadının pamuk ipliğine bağlı akıl sağlığını hem de birlikte kurdukları o kırılgan hayatı korumak için kendinden hiç beklenmeyecek şeyleri göze alacaktır. Philippe Djian’ın çok satan 37°2 le matin adlı romanından uyarlanan ve burada genişletilmiş yönetmen kurgusuyla sunulan Jean-Jacques Beineix imzalı bu kült sanat filmi; her şeyi yakıp yıkan amansız bir aşkın tutkusu ve mantık sınırlarını aşan hararetiyle kavrulan, baştan çıkarıcı, çılgın ve soluk soluğa bir romantik serüven.