Bresson 1967 yılında çektiği başyapıtından ve onun ana karakterinden bahsederken iki kelime kullanıyor: Sefalet ve acımasızlık. 14 yaşında bir kızın (Mouchette), kendi içine kapanmış bir kasabada alkolik babası, yatalak annesi ve kundaktaki kardeşiyle yaşadığı ürkütücü sefalet ve kasabadaki herkesin içine yerleşmiş, orada yuvalanmış acımasızlık tohumları. Bu ufak ve bütün ufak yerleşim birimleri gibi baskıcı kasabadan bütün insanlığın yaşadıklarına, insan olma halinin özüne ve insan ruhuna doğru genişliyor Bresson. Bütün çağdaşlarının yaşadığı şoku o da iliklerine kadar yaşıyor. İlerleme mitinin çatır çatır çöküşünü, tanımlamaların göreceliliğini, kendini insanlığın tarih boyunca ulaştığı son nokta olarak işaretleyen batının büyük kibrinin iki dünya savaşı ve yaşanan o kadar acı sonunda nasıl da çözülüp unufak olduğunu seyredip, onun hikayesini anlatıyor. Filmdeki olay akışının hiçbir kıymeti harbiyesi yok aslında. Bir olayı anlatmaktan ziyade ruh hallerinin dalgalanmasını perdeye aktarıyor Bresson. Kıskançlık, öfke, acımasızlık, sorumluluk, utanç ve daha pek çok insanlık halini deşiyor. Ve bunu da inanılmaz bir soğukkanlılıkla yapıyor.

Bir İdam Mahkumu Kaçtı, sinemada minimalizmin tadına varmak isteyenler için en iyi başlangıç noktası. Filmin büyük bölümü, Fontaine'i (François Leterrier) hücresinde yalnız başına, kendisi gibi tutsak olanlarla iletişim kurarken ve özgürlüğüne doğru adım adım ilerlerken gösterir. Bütün Bresson filmleri gibi bu film de, Bresson'un uzun çalışmalardan sonra geliştirdiği, "sinematograf" üzerine kuramlarını ortaya koyar: Dramatiklikten tamamen uzak bir oyunculuk sergileyen amatör oyuncular; görüntü dışı seslere ve onların aktardığı bilgiye olağanüstü bir vurgu; son ve görkemli ana kadar müziğin kullanılmaması. Fransız sinemasının diğer muhteşem hapishane filmleri olan Jaques Becker'in Le trou (Delik, 1960) ve Jean Genet'nin Un chant d'amour (Aşk Şarkısı, 1950) filmleri gibi, Bir İdam Mahkumu Kaçtı da insan ruhunun çektiği acıların ve kurtuluşa yönelten dürtülerin olağanüstü güçlü bir alegorisini sunar. Aynı zamanda, Hitchcock'un en iyi işleriyle boy ölçüşebilecek, diken üzerinde tutan, seyreltilmiş, kuşkulu bir gerilim biçimi elde eder.Bir İdam Mahkumu Kaçtı, uzun yıllar boyunca varoluşsal ve tinsel boyutlarından ötürü takdir topladı; yakın zamanlardaysa, Bresson'un Fransız Direniş Hareketi'ndeki deneyiminin bir yansıması olarak filmin politik boyutları ön plana çıkarıldı ve işlediği "boyun eğdirilerek özgürlüklerin sınırlanması" ve "acı çeken ruhlar" temalarıyla, Bresson'un meslek yaşamına, toplumsal temelli bir önem atfedildi.

Remy asık suratlı, müzik kariyerinde hiçbir yere varamayan, eşi Martine'le olan 8 senelik evliliği çökmeye başlayan birisidir. Martine bir araba kazasında ölür ve Martin'in on dört yaşındaki kızı Marion babasının yanına taşınmaktansa Remy'nin yanında kalmayı istemektedir. Remy bu fikri beğenir: Marion'u sevmektedir, onu kendisi yetiştirmiştir ve Marion ona duygusal bir sorumluluk getirmektedir. Marion'un babası bu duruma itiraz eder, ama Marion çok isteklidir ve sonunda babası mecburen yumuşar. Marion kısa süre sonra Remy'ye onu çekici bulduğunu, artık kendisnin de "bir kadın" olduğunu ve neden sevgili olamayacaklarını sorar. Remy bu teklif karşısında dehşete düşer, fakat Marion'un babasıyla geçirdiği Noel esnasında Marion'u özlediğini fark eder. Sevgili olsalar ne olur? Ya sonrası? Ya Remy'den daha yaşlı bir kadın bu tabloya girerse?

19. yy sonları ve 20. yy başlarında Fransa'yı ikiye bölen, edebiyattan medyaya bütün alanlarda etkisini hissettiren "Dreyfus Olayı", adlı 1984 senesinde ajanlık suçlamasıyla hakkında yakalama emri çıkartılan Yüzbaşı Alfred Dreyfus'un daha sonra haksız yere yargılandığının ortaya çıkmasıyla sonlanan bir süreçten alıyor. Düzmece belgelerle suçlanan ve arkasında Avrupa'da hızla yayılmaya başlayan Yahudi Düşmanlığı'nın yattığı iddia edilen bu olayda, Dreyfus'un senelerce hapis yatmasına sebep olmuşlardırFransız Devrimi'yle beraber gelen eşitlik, adalet ve kardeşlik gibi ilkelerin tersine Fransa tarihine kara bir leke olarak geçen bu olayın sonunda Fransa, olaydan 12 sene sonra Dreyfus'un suçsuzluğunu onar, halkın önünde söktüğü askeri rütbelerini törenle takar ve kendisini Legion d'Honneur Nişanı ile ödüllendirir. I. Dünya Savaşı'nda tekrar görevine dönen ve ülkesine hizmet eden Dreyfus 1935'de hayatını kaybeder.

Ünlü yönetmen Miguel Gomes (“Our Beloved Month of August”) muhteşem ve biraz da tuhaf iki parçalık bir hikayeyle geri dönüyor. Hikayede günümüz Lizbon’unda yaşayan düşüncesizce davranan huysuz bir kadın olan Aurora’ya odaklanılıyor. Aurora hastaneye kaldırılınca, komşusu Pilar’a Gian Luca isimli bir adamı durumundan haberdar etmesini söylüyor. Pilar’ın arkadaşının dileğini gerçekleştirmek için çıktığı macera bizi elli yıl öncesine Afrika’ya götürüyor. Orada Aurora’yı tekrar görüyoruz. Bu kez Aurora zengin ve genç bir çiftçinin güzeller güzeli karısı. Ancak Aurora burada kocasının en yakın arkadaşı Gian Luca ile yasak bir ilişki yaşamakta. Duygulu, şairane hikayeleri yaşlı Gian Luca’nın sesinden aktarılıyor.

Betty güzel ve çekici bir kadındır, şans eseri Zorgla tanışır ve aralarında cinsel yönden başlayan bir ilişki daha sonra büyük bir aşka dönüşür. Betty'nin hamile kalıp çocuğunu düşürmesiyle Betty hırçınlaşır, kendine ve etrafındakilere zarar vermeye başlar.

Ahmad, Almanya'da yıllar boyu yaşadıktan sonra, İran'ı ziyaret etmeye karar verir. Üniversiteden eski arkadaşları, Ahmad'ın gelişi onuruna Hazar Gölü kıyısında hep birlikte üç gün geçirecekleri bir tatil planlarlar. Bu tatili düzenlemek, gruptaki kadınlardan birinin, neşeli Sepideh'ın sorumluluğundadır. Sepideh, gruptaki arkadaşlarının haberi olmaksızın, kızının anaokulu öğretmeni Elly'yi de davet eder. Almanya'da yaptığı mutsuz evlilikten henüz kurtulmuş olan Ahmad, İranlı bir kadınla bir yuva kurmak istemektedir. Bunu bilen arkadaş grubu, Sepideh'in Elly'yi niçin davet ettiğini yavaş yavaş anlarlar. Tatilin ikinci gününde, her şey iyi gidiyor gibi gözükürken bir olay neticesinde Elly ortadan kaybolur.

Lizbon’un Gizleri bizi aristokrat bir çapkının, deli gibi kıskanç bir kontesin, eskiden korsan olan bir işadamının ve hepsiyle bir bağı bulunan evlilik dışı yetim bir çocuğun inanılır maceralarından ve kaçamaklarından oluşan bir kasırgaya çekiyor. Gizli geçitlerle, tesadüflerle, hisler ve şiddetli tutkularla dolu varla yok arası bir labirenti andıran bu macerayla Portekiz’den Fransa’ya, İtalya’ya, hatta Brezilya’ya kadar gidiyoruz. Raoul Ruiz’in Lizbon’u entrikalar ve gizli kimliklerle dolu...

Devrim kahramanı Che’yi herkes tanır. Peki ya bir zamanlar onun Buenos Aires’in varlıklı kesimlerinde yaşayan 23 yaşında bir tıp öğrencisi olduğu kaç kişi bilir? Peki 29 yaşındaki arkadaşı, biyokimyacı Alberto Granado’yla birlikte yaptıkları motosiklet yolculuğunda Latin Amerika’nın gerçekleriyle nasıl yüzleşmek zorunda kaldıklarını? 1952 yılında Ernesto ve Alberto Buenos Aires’ten bir motosikletin sırtında yola çıkarlar. Araçları arızalandığında otostop yapar, halka kaynaşmaya başlarlar. Bildiklerinden çok farklı bir Latin Amerika gerçeği beklemektedir onları. Astımı olan Ernesto ilaçlarını bir kadınla paylaşır; cüzam kolonisinde, hastaların kaderine ortak olurlar. İnka medeniyetinin üzerinde yükselen çarpık kentleşme ve adaletsizliklere şahit olurlar. Bu yolculuk, iki genç adamın geleceklerini şekillendirecektir.

Filmde İngiltere ve Fransa arasında 14. yüzyıl'da başlayan Yüzyıl Savaşları esnasında ülkesi Fransa'ya manevi destek veren hatta orduya katılarak İngilizlere karşı çarpışan Fransız Katolik azizesi Jeanne d'Arc'ın 1431 tarihinde henüz 19 yaşındayken İngilizlere esir düştükten sonra Tanrı ile konuştuğunu ileri sürdüğü için kafirlik suçuyla yargılanması, zindanlarda işkence görmesi ve yakılarak ölüme mahkum edilmesi anlatılmaktadır.