Evli bir kadın ile bekar bir adam tanışır. Birbirine aşık olurlar, tartışırlar, hayat akıp gider. Aralarında evcil bir köpek vardır, ilişkilerini dengeler. Ancak kadının eski kocası çıkagelir ve her şey altüst olur. İkinci bir film başlar, her şey ilkinin aynısı gibidir ama film farklıdır. Bu sefer merkezde adam değil, metaforu vardır...Yaşayan efsane, ustaların ustası Jean-Luc Godard'ın Cannes Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü kazandığı Adieu Au Langage (Goodbye To Language) - Dile Veda, Godard'ın 3D teknolojisini kullanarak deneysel sahnelere imza attığı bir yapım. Bir rahatsızlık senfonisi olarak niteleyebileceğimiz film, gerek ses gerekse görüntü kullanımıyla alışılagelen sinema kalıplarını kırıp yerine takibi oldukça zorlaştırıcı teknikler yerleştiriyor. İlerleyen yaş ile birlikte söylemek istediklerini içinde tutmak istemeyen Godard, gerek hayata, gerek politikaya ve tarihe dair kesik kesik cümleler sarf ederek de anlatımda bir yeniliğe giriyor.

1900'lerin başında bir yaz. Dul, yaşlı bir ressam olan Bay Ladmiral'in kırsal bölgede, Paris'ten trenle ulaşılan güzel bir evi vardır. Yağlı boya tablolar ve renkler eve sıcak bir hava vermektedir. Evde hizmetçisiyle yalnız yaşayan Bay Ladmiral, karısı ve iki çocuğuyla kentten kendisini ziyarete gelecek olan oğlunu beklemektedir. Birlikte yine sıradan bir pazar günü geçireceklerdir. Bir zamanlar bu evin küçük kızı olan Irène de haber vermeden tüm şen şakraklığıyla, tıpkı bir kelebek gibi aralarına katılır. Ancak görünürdeki coşkusunun ardında, Irène'nin de gizlediği bir takım duygular, mutsuzluklar vardır...

1925 Kölnünde, anne-babalarının kaybıyla mutlu ve huzurlu yaşamları tökezleyen ve ortada kalan ikiz kız kardeşlerden veremli olanı hali vakti yerinde, kültürlü Hollandada yaşayan bir akraba himayesine alır. Sağlıklı olanıysa bir Alman çiftçi ailesi olan akrabaları çiftlikte çalıştırmak için yanına alırlar. Hasta olan, Lotte, özenli bir bakımla sağlığına kavuşup sevgi dolu ortamda her imkana sahip olarak narin bir şekilde büyütülürken, diğeri, Anna, acımasız koşullarda, her türlü işe koşturularak, okula gitmesine izin verilmeyerek zorlu bir şekilde yetişir. Birbirlerinden hoşlanmayan her iki aile de himayesinde bulunan kardeşlerin birbirleriyle bağlantı kurmalarını istemez ve haberleşmelerine engel olur. Zorlu yılların ardından, kendine yeten güçlü bir genç kız olan Anna kız kardeşiyle iletişim kurmak için her yolu dener. Ancak artık mesafeler, uzaklıklar, sınırlar değildir aralarındaki engel. 2. Dünya Savaşının arifesinde bambaşka engeller onların yollarını gözlemektedir.

17 yaşındaki bir genç, Paris'te aktör olarak kariyer yapmayı umarak Fransa'nın güneybatı kırsalındaki evini terk eder. Fransız başkentinde hayırlı bir başlangıçtan sonra, kısa süre sonra aktör olarak yeteneğinin olmadığını keşfeder ve kısa zamanda hem işini hem de odasını kaybeder. Sonunda, bir erkek fahişe olarak yaşamak zorunda kalır...André Téchiné'in yönettiği J'embrasse Pas (I Don't Kiss) - Öpme, adım adım bir çöküş, yozlaşma ve büyük şehrin çarkları arasında erime hikayesi.

Murphy, İkinci Dünya Savaşı'nın son günlerinde bir Alman U-Boat tarafından batırılan geminin, katledilen mürettebatından hayatta kalan tek kişidir. Orinoco nehri deltasında bir yerde kıyıya iner ve intikamını planlamaya başlar. Akla gelebilecek herhangi bir yöntemle U-Boat'ı batırmak ister ve adaların devlet yöneticisi Louie'nin yardımıyla cesur bir girişimde bulunmaya hazırlanır.

The Visit - Ziyaret, 1964 yapımı, Friedrich Dürrenmatt’ın Yaşlı Kadının Ziyareti adlı tiyatro eserinden uyarlanan bir sinema filmi. Yönetmenliğini Bernhard Wicki’nin yaptığı filmin başrollerini Anthony Quinn ve Ingrid Bergman paylaşıyor.Milyoner Karla Zachanassian seneler sonra sefalete düşmüş memleketine geri döner. Ahali kendisinden finansal destek beklemektedir. Karla bu isteği karşılamaya hazırdır ama tek bir şartla; Karla finansal destek karşılığında, gençlik aşkı ve memleketinden sürülmesine sebep olan Serge Miller’in öldürülmesini ister.

Hayat (14), babası ve yatalak dedesi ile birlikte, nefes kesici güzellikteki İstanbul Boğazına açılan bir dere ağzına kurulmuş, derme çatma ahşap bir evde yaşamaktadır. Boğaz, güzel olduğu kadar da karanlık ve tehlikelidir. Babası ailenin hayatta kalmasını sağlamak için küçük teknesiyle bu sularda balıkçılık yaparken, bir taraftan da birtakım yasadışı işlere girip çıkar. Hayat, bu zorlu, sert ve acımasız dünyaya doğmuştur ama yaşama sıkı sıkıya sarılır. Dünyadaki adaletsizliklere karşı cesaretini, dayanıklılığını ve umudunu yitirmez.

Sevgilisiyle banliyöde yaşadığı tekdüze hayattan bunalan Louise, Paris’te bekar hayatının tadını sonuna kadar çıkarabileceği küçük bir daireyi tek başına kiralamaya karar verir ve yorulmak nedir bilmeyen arkadaşı Octave’la birlikte, hayatında heyecan dolu yeni bir sayfa açar.

Eski kovboy filmlerinin aranan yıldızlarından olan Howard Spence, alkol ve uyuşturucu batağında kaybolmuş, şöhreti ve tüm varlığını yitirmiş eski bir yıldızdır. Hayatının tüm anlamını kaybetmiş hedefsiz bir şekilde günlerini tüketirken kendisine eşlik eden tek şey yalnızlığıdır. Fakat bir gün, bir çocuğu olabileceği hakkında öğrendiği gerçek, uzun zamandır hissetmediği bir heyecan yaşamasına neden olur. Artık yaşamak için bir anlam bulmuştur. Kız ya da erkek olduğunu bilmeden yollara dökülecek ve hiç bilmediği bir hayatı en başından keşfetmeye çalışacaktır.

Thomas; yalnız, sessiz, kendi halinde bir banka memurudur. Günlerden bir gün kendisine tıpatıp benzeyen meşhur bir suçlunun resminin gazetede yayınlanmasıyla hayatı altüst olur. Artık polis peşindedir. Gizlenme amacıyla sığındığı bir pavyon, hayatındaki asıl değişimi başlatacaktır...

Mutsuz ve cinsel açıdan monoton bir evlilik yaşayan James ve Catherine’in hayatı James’in ciddi bir araba kazası geçirmesiyle bambaşka bir hal alır. James yaşadığı bu olaydan sonra araba kazalarından haz duyan, bu çarpışmaların bir çeşit cinsel enerji patlamasına neden olduğunu düşünen insanlar olduğunu keşfeder ve aralarına katılır. Durumun seks hayatlarını yeniden renklendireceğini düşünen James, Catherine’i bu gizli gruba katılmaya zorlar. Çift bu noktadan sonra araba kazaları, metal parçaları, cam kırıkları, yara, kan ve tehlikelerle dolu bir cinsel yolculuğa çıkar.Teknolojinin, abartılı modernizmin insan vücudu ve hormonları üzerindeki etkisini irdeleyen ve Cronenberg’e Cannes’da Jüri Özel Ödülü kazandıran film, vajina işlevi gören yara gibi unsurlarla büründüğü huzursuz, soğuk yapısı nedeniyle izleyicileri ikiye bölmüş ve sert tartışmalara yol açmıştı.J.G. Ballard’ın romanından David Cronenberg tarafından uyarlanan Crash, yönetmenin alışık olduğumuz gibi insan vücudu ve duygularıyla, teknoloji, nesne ve kavramlar arasında yaratılan yeni bir bağı, yani kabaca metamorfozu ele aldığı bir yapım.

Genç bir kadın olan Camille, Philibert ve Franck adlı iki komşusuyla dost olur; rahat ve huzur bulmak için onların evine yerleşir. Ailevi geçmişleri ve kişilikleri bakımından birbirlerine zıt bu üç karakter, uyum içinde hayatın tadını yakalarlar. Tartışmaların, kavgaların, barışmaların, suç ortaklıklarının ötesinde, “bir arada” olmanın keyfi onları daha güçlü kılar. Derken, inatçı olduğu kadar dünyalar tatlısı olan Franck’ın anneannesini de aralarına almaya karar verirler. Hikâyenin kahramanları feleğin çemberinden geçmiş, biraz yabani ve yalnız karakterlerdir; fakat gönül zenginliğine ve duyguların gücüne inanırlar. Peki, “Bir aradayız, hepsi bu” diyerek kendilerini keşfetmeleri, kendilerini gerçekleştirmeleri mümkün olabilir mi? Masala yakın durmakla birlikte, film burada gündelik hayatın tarafını tutuyor. Her şey toz pembe değil ve kendileri için inşa ettikleri bu fanusta dram eksik olmuyor. Hayatın sert darbelerinden, kenara çekilme riskini de göze almadan, nasıl kaçmalı?

Marius otuzlu yaşlarının sonlarında, eşinden ayrılmış bir adamdır. 5 yaşındaki kızı Sofia annesi Otilia ile birlikte yaşamaktadır. Otilia'nın anne ve babası da torunları Sofia'ya göz kulak olmaktadır. Marius, kızının yaş gününde onu alıp piknik yapmaya götürmek için gelir ancak Otilia evde yoktur. Otilia'nın anne babası da annesi yokken çocuğu teslim etmek istemezler. Sinirleri iyice gerilmiş olan Marius için artık sabrın sonu gelmiştir...

Parası, işi ve geleceğe dair hiçbir umudu olmayan Erin Brockovich, çok zor bir durumdadır. Hiç suçu olmadığı bir araba kazasına karışan Erin, bir anda kendisini daha da kötü olayların içinde bulur. Hiçbir seçeneği kalmayan Erin, avukatı Ed Masry'nin hukuk bürosunda çalışmak için onu ikna eder. Burada çalışırken gayrimenkul dosyalarındaki bazı tıbbi kayıtlara rastlar. Kafası karışan Erin, aradaki bağlantıyı sorgulamaya başlar. Bu konuyu araştırmak için Edi ikna eden Erin, yöre halkının kullandığı suyun kirli olduğunu, bu gerçeğin onlardan saklandığını ve bu sebeple orada yaşayan insanların birtakım ciddi hastalıklara yakalandıklarını öğrenir.

Yıl 2019. 3. Dünya Savaşından 31 yıl sonra. Yıkılan Tokyo yerine yapılan Neo-Tokyoda kaos hüküm sürmektedir. Polis ve hükümet güçleri yeraltı örgütlerine karşı mücadele etmektedirler. Kaneda ve motosiklet çetesi, otoriteyi hiçe sayarak bildikleri gibi yaşamakta ve zamanalarını serserilik etmekle geçirmektedirler. Birgün çete üyesi Tetsuo, küçük bir çocuğun da bulunduğu bir kazaya karışır ve ağır yaralanır. Olay yerine gelen askeri birlikler Tetsuoyu da alarak ayrılırlar ve üzerinde bir takım deneyler yaparlar. 3. Dünya Savaşına yol açan ve Tokyonun yıkılmasına sebep olan Akira Fenomeni nedir? Tetsuoyu ne bekliyor? Kei ve örgütü neyin peşinde? Gizemler birbiri üzerine gelecek ve cevapları bu görsel şölende kendini gösterecek.

Bertrand Tavernier uzun metrajlı ilk filminde (Saint-Paul Saatçisi / L’Horloger de Saint-Paul / The Clockmaker, 1974) George Simenon’un bir romanını sinemaya uyarlamış ama bu arada hem olayı Lyon şehrine taşımış, hem de polisiye dozu azaltıp hikâyeyi bir babanın oğluyla ilişkisi üzerinden anlatmayı tercih etmiş. Üstelik bunu oğulu değil de babayı eksene alarak yapmış. Fakat bu arada toplumsal – politik altyapıyı da hakkıyla filme dahil etmiş. Zaten bu filmin en başarılı yönü toplumsal ve bireysel katmanları ustaca harmanlamış olması.Lyon’un sinemadaki bir numaralı övüncü Lumière Kardeşler’dir, onların hemen ardından Bertrand Tavernier gelir. 1941 doğumlu Tavernier henüz bir hukuk öğrencisi iken film eleştirileri yazmaya başlıyor ve Fransız Yeni Dalgası’nın bir parçası haline geliyor. Tavernier yetmişli yıllarda film yönetmeni olacak, böylece çocukluk hayalini gerçekleştirmiş olacaktır. İlk uzun metrajlı filmi “Saint-Paul Saatçisi” ile Cannes’da jüri özel ödülünü kazanarak dikkatleri üzerine çeken Tavernier’nin daha sonra yöneteceği çok sayıda filmin hepsi de belli bir düzeyin üstünde olacaktır.Bertrand Tavernier’nin sinemasını tanımak isteyenlere üç filmini öneriyorum: Bir, Romy Schneider’li “Ölümü Beklerken / La Mort en Direct” (1980), iki, “Kırda Bir Pazar / Un Dimanche a la Campagne” (1984) ve üç, “Round Midnight” (1986).Tavernier’nin adı Lyon şehri ile birlikte anılır. Paris’in gölgesinde kalmış görünen Lyon, gerçekte Fransa’nın toplumsal olaylar tarihinde önemli bir yer tutar. Dokumacılık sayesinde zenginleşmiş yeni burjuva sınıfı aristokrasi ile işbirliği yaptığı için Lyon, Fransız İhtilali’ne muhalif kalmış, Robespierre’in şehrin tümden yok edilmesi emrini geri alması çok zor olmuştur. Fakat sadece egemen kesimlerin değil, dokuma makinesinin mucidi Jacquard ile Lyonlu dokuma işçileri de tarihte hatırı sayılır izler bırakmıştır. Örneğin 18 Mart – 28 Mayıs 1871 tarihli Paris Komünü’nü iyi biliriz ama 1870 Eylül’ünde ve 1871 Mart’ında kurulmuş iki Lyon Komünü’nü duymamışızdır.  1968’in sıcak toplumsal olayları sırasında Lyon Üniversitesi’nin de işgal edildiğini hatırlatalım. İşte “Saint-Paul Saatçisi”nde izlediğimiz Lyonlular böyle bir tarihsel mirasa sahiptir.Filmimiz, gecenin bir vaktinde “Lyon 15 km.” tabelasının yanından geçen bir trenin görüntüleriyle açılır. Küçük bir kız çocuğu trenin penceresinden bakarken alev alev yanan bir araba görür. O küçük oyuncunun, yönetmenin kızı Tiffany Tavernier olduğunu da geçerken söyleyelim. Yanan arabayı gördüğümüzde, filmin en dramatik öğesi ile tanışmış oluruz; çünkü sonradan öğreniriz ki o aracın içinde daha önce öldürülmüş bir adam vardır.Daha sonra yönetmen bizi bir lokantada yemek sonrası sohbet eden erkekler grubuna götürür. Grup De Gaulle’cü partinin zaferini duyuran radyo haberiyle hayal kırıklığına uğramıştır ama bir yandan da idamların televizyonda, hem de ailelerin izleyebileceği saatlerde gösterilmesi önerisi gibi fantaziler havada uçuşmaktadır. İşte topluma ayak uydurmuş baba, saat...

Jung-Won otuzlu yaşlarında pençesine düştüğü amansız hastalığa rağmen günlük yasamına devam eden, her zaman güler yüzlü olmaya çalısan bir fotoğrafçıdır.Da-rim ise yine kendisi gibi trafik memureliği yapan arkadaşıyla aynı evde yaşayan kendi halinde bir kadındır. Fotoğraflarını yaptırmak için girdiği dükkanında yeni tanıştığı Jung-won'dan çok etkilenir.Da-rim artık sık sık dükkana uğramaya başlayacaktır.

Orta yaşlı bir adam, eski bir arkadaşının neden intihar ettiğini öğrenmek için geçmiş, şimdi ve gelecek arasında sembolik bir yolculuğa çıkar.

Bo Widerberg'in en açık siyasi eserlerinden biri, 1931 işçi grevinin gerçek hikayesini güçlü bir çağdaş rezonansla iç içe geçiriyor. İsveç'in kuzeyindeki Ådalen sanayi bölgesinde barışçıl bir gösteri trajik bir dönüş yaparak tarihi bir genel greve yol açıyor. Bu olayların ortasında, genç Kjell (Peter Schildt) fedakarlık ve çekişme, sevgi ve kayıp ve bu şok edici şiddetin sonuçlarını yaşar. Zarif geniş ekranda parıldayan, ışık dolu görüntüler yakalayan Elvira Madigan görüntü yönetmeni Jörgen Persson ile bir kez daha çalışan Widerberg, canlı ve acilen canlı hissettiren bir tarih vizyonu için samimi bir reşit olma yolculuğuyla heyecan verici bir direniş portresini iç içe geçiriyor.

Bir fabrika işçisi, bir gün çılgına döner ve patronun oğlunu öldürüp kendisini de makinelerin arasına atar. Kocasının adını temize çıkarmaya çalışan fabrika işçisinin dul eşi, tabloid gazeteciliğinin gülünç dünyasına doğru bir yolculuğa çıkacaktır...

1967 yapımı bir Çekoslovakya filmi olan Romance Pro Kridlovku (Romance for Bugle), Frantisek Hrubin tarafından 1961 yılında yazılmış aynı adlı epik şiire dayanmaktadır. Film, iki gencin umutsuz aşkları ve çevrelerindeki insanların yaşamlarına duygulu bir bakış sunuyor.

Kayıp bir kimliğin peşinden sürüklenen, görünür bir gölgenin siyah-beyaz tonlardaki yaşayan yalnızlığına tanık olduğumuz Au pan coupé (1968), Guy Gilles’in şiirsel yaklaşımlarla tüm kompozisyonu özenle boyadığı bir yapım. Jeanne Delaître (Macha Méril) ve Jean Doit (Patrick Jouané) karakterleri sonsuz bir hüzün havuzunda kaybolmuş, birbirine çok yakın ancak aynı zamanda da birbirine son derece yabancı bir ikili olarak karşımıza çıkıyor. Onların arasındaki “yabancı” boşluk filmin başından sonuna değin nefes alarak genişliyor ve kadraj alanını daraltıyor. Bu durum bir anlamda filme yoğun bir baskı yüklerken diğer yandan filmin hikâyesini sonsuzluğa doğru, geri dönmeyecek olan bir kayığa bindiriyor. Karakter odaklı bir film olan Au pan coupé, Jeanne’ın gözünden fildişi rengindeki anılara dalmamızı sağlıyor. Öte yandan Jean’ın özne olarak varlığı, bilinmez parçacıklara bölünüyor ve o parçacıklar kendi içinde birbirini dağıtıyor.Guy Gilles teknik olarak bizi her iki karakter ile de tanıştırmasına rağmen Jean’ı her zaman bir sanrı gibi karşımıza çıkarıyor ki bu da kişisel bir hatıra durumundan uzakta kaldığı için Jean’ın kimliği sadece Jeanne’ın aktardıklarıyla imkânlı kılınabiliyor. Bu şekilde “yalnızlık” Jean’a aitmiş gibi gözükse de onu deneyimlenin sadece Jeanne olduğunu görebiliyoruz. Bu da Jeanne’in yalnızlığının mümkün kılınabilmesi için Jean’a olan ihtiyacını doğuruyor. Yönetmen sadece bu ikilinin isimleri üzerinde oynama yapmakla yetinmemiş aynı zamanda görsel oyunlarını da kompozisyonuna yedirmiş. Her iki karakterin soyadlarının da sinema / dilbilim ekseninde bambaşka bir okumaya imkan verdiğini de hatırlatalım: “Delaître” soyadı Fransızca’daki “varoluş” (aynı şekilde okunan “être” / olmak fiili) kavramına, “Doit” soyadı ise “zorunda olmak” anlamındaki “devoir” kavramına gönderme yapmaktadır. Bir anlamda “Jean Doit” adı, “Jean [fiil] zorundadır” şeklinde serbestçe yorumlanabilir.Filmin en dikkat çeken teknik kullanımlarından biri de alışılmış olanın aksine siyah-beyaz geçişlerin “şimdiki zaman”a ait olması ancak renkli olarak kullanılan geçişlerinin tamamının “anılar’a yani geçmiş”e ait olması. Böylece toplamda 68 dakika süren filmde anlatı biçimi hikâyeyi ikiye bölüyor. Bu da takip edilmesi gereken hızlı bir akışı doğuruyor. Öte yandan Jeanne’ın hemen ilk karelerde doğurduğu hüzün, filmin sonuna doğrudan bağlanan bir öğeyi izleyiciye doğru saplamış olsa da bu doğumun sancıları Au pan coupé’yi var eden bir bağ haline geliyor. Filmin adının anlamına değinmek gerekirse bu ifadenin aslında bir mimarî terimi olduğunu söylemekle başlayabiliriz. İki duvarın ortak bir çizgide birleşerek keskin bir açı oluşturmalarını engelleyen, bir anlamda düz hale getirilmiş bir gizli köşe olarak tanımlayabileceğimiz kavram, dilimize “köşe çalığı” veya “köşe pahı” şeklinde geçmiş. Film boyunca Jeanne’in ruhsal dışavurumlarını düşünecek olursak filmin anlamı daha da ortaya çıkmaya hazır.Diğer yandan Au pan coupé, filmde Jeanne ve Jean’ın buluştukları kafe olarak kullanılıyor. Zamanında Paris’in 18. bölgesinde (18ème Arrondissement) yer alan bu kafe ne yazık ki artık mevcudiyetini korumuyor. Ancak Google Maps uygulamasında yerin adını arattığınızda aynı isimli bir...

12 yaşındaki Tebo, henüz 4 yaşındayken Abhazya ile Gürcistan arasındaki savaş yüzünden zorunlu göçe maruz bırakılmış ve kalp hastası babasını geride bırakarak annesiyle birlikte Abhazya'yı terk etmişlerdir. Yaşadıkları bu yeni yere ayak uydurmakta zorluk çekmekte, aynı zamanda ev ekonomisine katkıda bulunamamanın verdiği suçluluğu da içinde hissetmektedir. Annesinin yaşam şeklinden bıkan ve son derece rahatsız edici bir gerçeği keşfeden Tebo, kendi topraklarına dönmeye karar verir. Ancak bunu başardığında, buradaki koşulların bıraktığı yerdekinden daha iyi olmadığını fark edecektir...Kafkasya'da baş gösteren bir takım anlaşmazlıkları bir çocuğun gözünden bizlere aktaran Gagma Napiri (The Other Bank) - Karşı Yaka, toplam 29 ödül kazanmış bir yapım.

1900 yılı Sivas'ın Sivrialan Köyü. Veysel 7 yaşında.Çiçek hastalığı salgın halinde köyü kasıp kavuruyor, her evden bir şeyler alıp götürüyor. Veysel'in de pırıl pırıl parlayan gözlerini bir daha açılmamak üzere sımsıkı kapatıyor. G ünlerce göz yaşı döken, gittikçe içine kapanan Veysel'e babası avunması için bir saz alıyor.Babası şiire saza meraklı, eve saz şairi arkadaşları gidip geliyor.  İlk saz derslerini de babasının arkadaşlarından alıyor. Kendini iyice saza verir, usta malı şiirlerden çalıp söylemeye başlar. Filmde Veysel'in ilk eşi, Esma, annesinin memesi ağzında iken boğulan ilk çocuğu, sevdiği kız Dilim, Dilim'in kötü yola düşmesi, Veysel’in Atatürk ve Türkiye ile ilgili şiirleri, Sivas Lisesi edebiyat öğretmeni Ahmet Kutsi Tecer ile tanışması köyü terk etmesi ve Ankara Radyosuna gitmesi. 1953 yılında yeniden köyüne dönmesi konu ediliyor.

Bir reklam şirketinde çalışan Laura Hunt'un öldürülmesi üzerine cinayeti Mc Pherson adında bir dedektif inceler, şüpheli olarak ilk başta Laura ile evlenmeyi düşünen Carpenter ve Laura'nın kariyerinde ve hayatında büyük rolü olan Lydecker'dir.. Fakat dedektif bir gece Laura'nın odasındayken odanın kapısı açılır ve dedektifin tahmin edebileceği en son kişi içeri girer ve cinayetin seyri tamamen değişir...

Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok, savaşın anlamsızlığını gözler önüne seren ve savaşta herkesin kaybettiğini müdafaa eden Erich Maria Remarque'nin ?Im Western nichts Neues? isimli romanından uyarlanan bir klasik.Film, Birinci Dünya Savaşı?na bağnaz öğretmenlerinin kendilerine empoze ettiği militarist-milliyetçi duygularla gönüllü olarak katılan Alman gençlerinin savaşın ağırlığı ve acımasızlığı altında nasıl ezildiklerini, bedenen kurtulsalar dahi geri dönüşü olmayan verdikleri bu kararın ruhların da açtığı derin yaraları çarpıcı bir biçimde gözler önüne seriyor.Hem film hem kitap yayınlandığı dönemde bir hayli milliyetçinin tepkisini çekmiş, İtalya ve Almanya?da filmin gösterimi yasaklanmış; kitap ise Nazi Almanyası?nda 1933 senenindeki ?Kitap Yakma Eylemi? esnasında yakılmıştır. Film bu arada, en iyi yönetmen ve en iyi film dallarında Oscar ödülünün de sahibi olmuştur.

Yunanistan sınırında, sürekli bir mülteci akımının olduğu bir bölgede geçen film, yörede bulunan bir gazetecinin mülteciler arasında tanıdık bir yüz görmesi üzerine yaptığı araştırmayı anlatıyor. Psikolojik derinliği ve Angelopoulos'a özgü anlatımıyla öne çıkan film etkileyici bir politik drama.

Polonya'da istediklerini alamayan 4 kafadar kaçak çalışmak için İngiltere'ye gelirler. Burada kendilerini ne beklediğini bilmeyen 4 arkadaşın 1 ayı filmin öyküsüdür.

Film, artık çocukların yüzde 40’ının genetik hastalıklı olarak doğduğu bu da yetmezmiş gibi iklimsel felaketin kapıya dayandığı bir dünyada geçiyor. Şehirde yaşayan kahramanımız, yıllık tatilinde müze denen eski bir kalıntıyı ziyaret etmek için yola çıkar. Gitmek istediği müze, yılın belli döneminde yedi günlüğüne çekilen suların açtığı yoldan ulaşılabilen oldukça zor bir yerdedir. Bu yüzden adam erkenden giderek yolun başladığı yerdeki ufak bir pansiyona yerleşir. Bulunduğu yer şehirlerden oldukça uzak tamamen çöp yığınlarıyla dolu harabe bir yerdir. Zaten pansiyonda da ondan başka kalan yoktur. Adam bir odaya yerleşerek suların çekilmesini beklemeye başlar...

Mabel Longhetti (Gena Rowlands) alt-orta sınıftan Los Angeles'lı bir evkadınıdır; kişiliği öylesine zayıftır ki, kendini sadece kocasının sevgisi ve çocuklarının bağlılığıyla tanımlar. Kocası Nick (Peter Falk) bir inşaat ekibinin şefidir; coşkulu bir yapıya sahip, insanlarla birlikte olmayı seven bir tiptir. Mabel umutsuzca onu hoşnut kılmak ister ve yalnız olduklarında bunu yapar da. Uyuşurlar ve birbirlerini severler. Ama çevrede insanlar varsa Mabel biraz kaçık bir hal alır. Nasıl davranması gerektiğinden emin değildir, çünkü kim olduğundan emin değildir. Mabel çevresindeki her tür etkiye karşı savunmasızdır; güvensizdir, maniktir. Fazlaca güler ve kendini zorlar. Etrafta başkaları olduğunda iyi değildir. Bu yüzden de kocası sonunda yapması gerektiğini düşündüğü şeyi yapar ve onu bir akıl hastanesine yatırır.

Son derece etkileyici bir aile dramı olan filmde; Ahmed, dört senedir ayrı yaşadıkları Fransız eşi Marie´nin çağırması üzerine, Tahran´dan Paris´e geri döner. Geliş amacı gerçekte boşanma davası ile alakalı belgeleri tamamlamak olmasına karşın, bu ziyaret sırasında Marie´nin kızı Lucie ile arasında varolan sancılı bir ilişkiyi farkeder. Ahmed, Lucie´nin sorunlarını öğrenmeye niyetlenirken, bütün çabaları eski ve gizlenmiş bir sırrın ortaya çıkmasıyla sonuç verir.Film 2013 Cannes´da Ekümenik Jüri Ödülü almıştır.

1978'de öldürülen Amerika'nın ilk gay hakları savunucusu, politikacı Harvey Milk'in hayatını konu alan bir yapım.

Filmde, 1860’ların İtalyası’nın hızla değişen toplumsal yapısına uyum sağlamaya çalışan yaşlı bir prensi canlandıran Burt Lancaster, statüsünü ve yaşam tarzını sağlama alma çabasıyla yeğeni Tancredi’nin (Alain Delon) zengin bir tüccarın kızı olan Angela’yla (Claudia Cardinale) evliliğini ayarlar; ve filmin final bölümünü oluşturan neredeyse bir saate yakın balo sahnesi boyunca, hem ait olduğu toplumsal sınıf hem de kendi geçmişiyle bugünü üzerine derin düşüncelere dalar. Birey ve toplum arasındaki etkileşimi büyüleyici ve görkemli bir dille anlatan böyle bir filmi, ancak Visconti gibi aristokrat kökenli bir Marksist yönetebilirdi. (Lancaster, rolünü Visconti’nin karakterinden yola çıkarak canlandırdığını söylemiştir). Aristokratların artık gücün yeni zenginlerin eline geçtiğini kabullendikleri balo sahnesi, haklı olarak sinema tarihinin en ustaca çekilmiş sahnelerinden biri olarak kabul edilir.

Farklı zamanlarda ve farklı mekanlarda insanlar hayat, müzik, sinema gibi konularda sohbet ederler. Fazla ortak noktaları olmayan bu insanların tek ortak paydası ise sigara ve kahvedir. Bazıları her ikisine de bağımlıdır, bazıları nefret eder, ayrıca bırakmaya çalışanlar, başlamayı düşünenler de eksik değildir. Hepsi birbirinden ilginç kısa filmler, kimi zaman son derece eğlenceli kimi zaman da beklenmeyen bir hüzün barındırmaktadır .

George Gung (Johnny Deep)küçükken maddi zorluklar çekmiş ve ileride de böyle sıkıntılar yaşamamak için yemin etmiştir. Bir çok filmden alışık olduğumuz gibi George da doğal olarak çok para kazanmak için uyuşturucu işine girer. Ve gitgide daha fazla risk alarak daha çok kazanmaya başlar. Tabi maddi olarak bu kadar hızlı ilerleyen kahramanımız, maneviyatta da aynı hızla gerilemekte böylece iç dünyasında büyük boşluklar doğmaktadır...

Tokyo'da geçen hikaye savaş sonrası bir aile hikayesidir. Noriko bağımsız bir kadın olmayı isterken hem patronu hem de ailesi Norikonun evlenmesi için baskı yapmaktadır. Bu iş için uygun görülen aday da patronunun 40 yaşındaki üniversite arkadaşıdır. Norikoda bu duruma karşı çıkmaktadır. Japon toplumunda kadının belli bir yaştan sonra muhakkak evlenmesi ve çalışmayı da bırakması beklendiği göz önünde tutulursa sosyal baskı ve bireyler arasında yaşanan gerilimi başarıyla yansıtması açısından Ozu'nun en önemli filmlerinden birisidir.

Johnny çalıntı bir arabayla geldiği Londra’da ilk önce eski sevgilisi Louise’in evine gider. Bir müddet burada kalsa da, hiçbir yere ait olmayan bu adamı bağlayan hiçbir şey yoktur. Johnny bavulunu alır ve Londra sokaklarında dolaşmaya başlar. Canının istediği yerde canının istediği gibi davranmakta, köşe başlarında kitap okumakta ve yeni insanlarla tanışmaktadır…

Hal ve Gidiş Sıfır’ın ikinci adı olan ‘Küçük Şeytanlar Okulda’, Carry On (İngiltere’de 1958 ve 1992 yılları arasında çekilmiş 31 filmden oluşan komedi serisi) tarzı, tatlı bir yaramazlık hikâyesini akla getiriyor; ama Jean Vigo’nun klasik kısa filminin şakası yok. Çocukların baskıcı okul kurumuna karşı isyanını anlatan bu öykü, çatıya çıkmış muzaffer küçük şeytanların uçmaya hazırmış gibi göründüğü final sahnesiyle kozmik boyutu pekiştirilen, tam bir gerçeküstücü manifesto. Bu müthiş film, görecekleri şeye hazır olmayan öğrencileri gafil avlar: çırılçıplaklık, müstehcen ve vücut saplantılı mizah, dine saygısızlık, ısrarcı bir eşcinsel erotizm. Ancak basit ‘gençliğin karşısında otorite’ ikilemini (1968 yapımı serbest yeniden çevrimi lf...’in aksine) kaçınılmaz ve çok aşamalı sapıklık görüşüyle aşar: En eski kafalı öğretmenler bile sapıkça duygular taşır ve içten içe çılgındır.

Akira Kurosawa; İlk çıkışını yaptığı 1950 yapımı bu film 1951 Venedik Film Festivali'nde Büyük Ödülü aldı. 1952'de En İyi Yabancı Film Oscar ödülünü alan Rashomon, Akira Kurosawa'nın adını dünyaya duyurduğu ilk film oldu.İnsan ilişkileri, gerçeklik üzerine söylemiyle "Rashomon", sinema tarihinin en etkili filmlerinden biri olmasının yanısıra, Doğu sinemasının bilincine varılmasında da ilk öncü filmdir.Filmde kasabada yaşayan bir kadın, kocası öldürüldükten sonra tecavüze uğrar. Olayı gören bir kaç kişi vardır ve herkes farklı birşey söylemektedir. Kim doğruyu söylemekte, kim yalan söylemektedir? Tecavüz ve cinayetin gerçekten nasıl meydana geldiği ortaya çıkacak mıdır?

Orson Wellesin bu çok katmanlı filminde efsane bir yönetmen, hayatının son gününde yeni bir projeyi bitirmeye çabalar ve geride bıraktığı miras üzerine kafa yorar.