“Gus Van Sant’ın dram türü örneği,değişik bir şey getireceği kesin.. Ölümcül bir hastalığı olan genç kız, cenaze törenlerine gitmekten hoşlanan genç bir çocukla arkadaşlık etmeye başlar.Bu genç adamı diğerlerinden ayıran ilginç bir özelliği vardır; o nereye giderse yanında 2. Dünya Savaşı’nda kamikaze pilotu olan Japon bir adamın hayaleti de beraberinde gitmektedir..

Babası vefat ettikten sonra yaşadığı yerden çıkan çingene Adam, bu çıkış sonucunda her türlü ön yargı ile kaşılaşıp kendi toplumunun yazılmamış kurallarına ters düşer. Hangi yolu seçeceğini bilemeyen Adam, trajik bir sona doğru yol almaktadır.Shakespeare’in Hamlet’inden esinlenen 2011 yapımı Cigan (Gypsy) - Çingene, yaşadığı Roman mahallesinden çıkıp kardeşlerine daha iyi bir yaşam tarzı sunmaya çalışan Adam'ın öyküsünü konu ediniyor. Filmin toplam 10 ödülü bulunuyor.

İskoçya'da küçük bir kasabanın süpermarketinde kasiyerlik yapan Morvern Callar, noel günü işten eve döndüğünde sevgilisini bir kan gölünün içinde bulur. Cesedin yanında bir de kaset bulur. Arkadaşı Lanna'ya terk edildiğini söyleyen Callar, yollara düşer. Acaba gerçeği daha ne kadar saklayacaktır?

O Cassius Clay olarak doğdu ... 1960lı yıllarda ringlerde fırtına gibi eserek, otoriteler tarafından gelmiş geçmiş en iyi boksör olarak nitelendirildi. Vietnam Savaşına gitmeyi red ettiği için elinden alınan şampiyonluğunu tekrar geri kazandı. Müslümanlığı seçerek Muhammed Ali adını aldı. Medyanın ve kadınların sevgilisi oldu.

İşsiz futbol koçu Tom, intiharın eşiğindeki ikiz kızkardeşine yardım etmesi için Dr. Susan Lowenstein'in çağrısıyla New York'a gelir. Dr. Lowstein ailenin geçmişini aydınlatmaya çalışırken kendisi de evde oğlu ve snop kocasıyla uğraşmaktadır. Zamanla mutsuz evlilikler sürdüren doktorla Tom arasında duygusal bir yakınlık doğar.

Videoya doymuş toplumumuzda insani duyguların yer değiştirmesine duygusal açıdan kısıtlı bir bakış. Van düzenli olarak büyükannesini köhne bir huzurevinde ziyaret etmektedir. Babası rehberlik için telefon seksine bel bağlarken, ev yapımı pornografiyle daha mutlu zamanlara ait aile videolarını silmektedir. Van büyükannesini ve annesinin anılarını zamanında kurtarabilecek midir?Egoyan'ın ikinci filmi Family Viewing (1987), bir ailenin aşk üçgenini ve müstehcen ev videolarını özgürleştirici bir şekilde inceleyerek, kopuş, arzu ve röntgencilik tematik kaygılarını daha sıkı bir şekilde ortaya çıkardı. Film, Egoyan için dördü En İyi Film, Yönetmenlik, Senaryo ve Kurgu (Bruce McDonald ile paylaştığı) olmak üzere sekiz dalda Genie'ye aday gösterildi. Family Viewing ayrıca 1987 Toronto Festivalleri'nde (şimdiki Toronto Uluslararası Film Festivali) En İyi Kanada Filmi seçildi ve Berlin ve Locarno film festivallerinde ödüller kazandı.

1607 senesinde 103 adamın bulunduğu İngiliz kaptan John Smith kumandasında üç gemi, Virjinya kıyılarına yanaşır. Amaçları el değmemiş kıyılardan yeni bir dünya yaratmaktır. Koloniciler önceleri onları dostça karşılayan kızıldereliler ile dengeli bir ilişki kurmayı başarırlar. Ama zaman geçtikçe herşey değişmeye başlar. Koloniciler için belki burası Yeni bir Dünya olabilir lakin yerliler için çok eski bir dünya - hatta tek bildikleri dünyadır. İngilizler bilmedikleri bu yerde bir başlangıç için çabalarken İngiliz Kaptan John Smith, kabile üyelerinden ona rehberlik edecek birini aramaktadır ve tesadüfen Powhatan'ın en çok sevilen çocuğu Pocahontas'a rastlar. İşte bu an 400 yıldır bilinen bir Amerikan efsanesinin başlangıcıdır.İngilizler ve yerli Amerikan halkı arasındaki vahşi savaş, bir yandan da Kaptan Smith ile kızılderili prenses Pocahontas'ın aşkına sahne olur...

Filmde, kendini bilen ve farklı bir kişiliğe sahip Betty'nin istemediği halde bir burjuva aileye gelin olması ve yürümeyen evliliğinin bitişi ile birlikte doruğa çıkan alkolizmi sonucu yaşadığı savrulmalar ve bu dönemde kendisine yardımcı olan bir kadının ortaklaşan öyküsü anlatılıyor...

Mezuniyet sonrası sıkıntısıyla felç olan bir grup üniversite arkadaşı kampüste kalır ve kendilerini bekleyen gerçek dünya geleceğini inkâr etmek için kendilerine bir topluluk oluştururlar. Akademi Ödülüne aday gösterilen senarist Noah Baumbach'ın komik ve dokunaklı ilk yönetmenlik denemesi, doksanlı yılların Amerikan bağımsız film sahnesinin en önemli olaylarından biriydi ve hermetik eğitim deneyimlerini gündelik sorumlulukla bağdaştıramayan yetişkin adayı bir nesle doğrudan sesleniyor ve ebedi soruyu soruyordu: Buradan nereye gidiyoruz? Baumbach'ın çığır açan filmi, son derece komik ve keskin bir dille yazılmış diyalogları ve yıldız bir oyuncu kadrosuyla dikkat çekiyor.

Yıl 1969... Greenwich Köyünde yaşayan bir iç mimar olan Elliot Tiber, köhne bir motelde yaşayan ebeveynlerine yardım etmek için El Monacoya geri dönemk zorunda kalır. Banka evlerine haczetmek istemektedir, sigorta borcunu ödeyemeyen babaları ise evi yakma niyetindedir. Komşularından yakında hippilerin bir müzik festivali düzenleyeceği haberini alan Elliot yapımcıları arar. Niyeti köhne otellerinden bir miktar para kazanabilmektedir. Yaklaşık 3 hafta sonra yarım milyon insan çok yakınlarındaki arazide toplanmıştır. Bu Elliot için bir kuşağın yaşamını, kültürünü keşfetme fırsatı yaratacaktır.

İrlandalı sosyalist aktivist James Gralton (Barry Ward), ABDde geçirdiği 10 yıllık sürgün döneminin ardından 1932de memleketine döner. Annesi ve arkadaşları çok mutludur, nitekim hem James dönmüş, hem de uzun süredir kapalı bulunan şehir lokali tekrar açılmıştır. Burada insanlar şarkı söyleyip, spor yapıp, dans etmektedirler. Ancak bu durumdan hoşnut olmayan kasabanın papazı ve aşırı faşist kesim, Jamese karşı tavır almaya başlar.

Genç bir kadın olan Camille, Philibert ve Franck adlı iki komşusuyla dost olur; rahat ve huzur bulmak için onların evine yerleşir. Ailevi geçmişleri ve kişilikleri bakımından birbirlerine zıt bu üç karakter, uyum içinde hayatın tadını yakalarlar. Tartışmaların, kavgaların, barışmaların, suç ortaklıklarının ötesinde, “bir arada” olmanın keyfi onları daha güçlü kılar. Derken, inatçı olduğu kadar dünyalar tatlısı olan Franck’ın anneannesini de aralarına almaya karar verirler. Hikâyenin kahramanları feleğin çemberinden geçmiş, biraz yabani ve yalnız karakterlerdir; fakat gönül zenginliğine ve duyguların gücüne inanırlar. Peki, “Bir aradayız, hepsi bu” diyerek kendilerini keşfetmeleri, kendilerini gerçekleştirmeleri mümkün olabilir mi? Masala yakın durmakla birlikte, film burada gündelik hayatın tarafını tutuyor. Her şey toz pembe değil ve kendileri için inşa ettikleri bu fanusta dram eksik olmuyor. Hayatın sert darbelerinden, kenara çekilme riskini de göze almadan, nasıl kaçmalı?

Susan Seidelman, kadınların kendilerini yeniden yaratışına dair sunduğu o canlı portrelerin düşük bütçeli ve özgün başlangıcı olan bu ilk uzun metrajlı filmiyle, kendine has New York vizyonunu mühürlüyor. New Jersey’den kaçan, file çorapları içinde bir kıvılcım gibi parlayan tam bir punk prototipi Wren (Susan Berman), ünlü olma misyonuyla şehre adım atar. Kendi reklamını yaptığı el ilanlarını duvarlara yapıştırmadığı ya da Peppermint Lounge’da takılmadığı anlarda, vaktini ya otoyol kenarındaki bir minibüste yaşayan dünyanın en nazik adamı Paul (Brad Rinn) ile ya da mesafeli rock yıldızı Eric (Richard Hell) ile geçirmektedir. 80’li yılların şehir merkezindeki o kirli ama görkemli havayı yakalayan 16 mm çekimleri ve The Feelies ile diğer grupların imzasını taşıyan, değişken ruh halleri arasında gidip gelen enerjik müzikleriyle Smithereens; Cannes’da Altın Palmiye için yarışan ilk Amerikan bağımsız filmi olma özelliğini taşıyor. Film, çoktan geride kalmış bir dönemin renkleri solmamış bir anlık görüntüsü niteliğinde.

12 yaşında bir erkek çocuk ve bekar annesi ayrı hayatlar yaşamaktadır. Annesi çalışırken ve arkadaşlarıyla dışarı çıkarken oğlan günlerini yalnız geçiriyor. Çocuğun yalnızlığı hem özgürlük kaynağı hem de acı kaynağıdır. Keşifleri yavaş yavaş toplumun kuralları ile doğa kanunları arasındaki karanlık zıtlığı gün ışığına çıkarıyor. Ve çok geçmeden iç dünyasının hassas dengesi beklenmedik olaylarla bozulur.

Lyubov, oğlu kendisinden ayrıldıktan sonra bir daha onu görememiştir. Bir gün yaşadığı yerden ayrılmayı kafasına koyar ve oğlunu tekrar görebilmek için yollara düşer. Ancak gittiği yerde, geçmişinden izler taşıyan bir takım olaylarla yüzleşmek zorunda kalacaktır.

Mona, hassas dış görünümünün arkasında henüz işlenmemiş bir zekâya sahip, tekdüze yaşamının içinde bir şeyler olmasını arzulayan genç kızdır. Tamsin ise iyi eğitimli, şımartılmış ve yaşamla alay eden biridir. Tamamiyle birbirlerinin zıttı olan bu 2 genç kız, ilk tanışmalarında birbirlerine karşı temkinli yaklaşırlar. Fakat zamanla aralarındaki soğukluk karşılıklı etkilenmeye, eğlenceye ve cazibeye dönüşür.

2013 yılının bol ödüllü filmlerinden Vecide ile hatırladığımız Suudi Arabistanlı yönetmen Haifaa Al Mansour yine güçlü bir kadın öyküsüyle karşımızda. Al Mansour bu kez bir kadın doktorun belediye meclisi üyeliğine aday olarak etrafındaki herkesin toplumsal cinsiyet kodlarıyla oynayışını anlatıyor. Suudi Arabistan’da kadınların maruz kaldığı toplumsal baskıyı zekâ kıvrımı yüksek bir mizahla kurmacanın alanına çeken film, anlattığı mesele kadar, ana karakterinin yaydığı neşe ve değiştirme gücü ile de dikkat çekiyor. _Vecide’_den sonra Mary Shelley (2017) gibi tarihi dramlar çeken Al Mansour en iyi bildiği türden hikâyelere dönmüş gözüküyor. Mükemmel Aday, Suudi Arabistan’ın Oscar adayı olmuştu.

Başrollerinde Greta Gerwig ve Lola Kirkeün yer aldığı komedi filmi Mistress America, New Yorka okumak için gelen Tracynin üvey kız kardeşi Brookeu görüşmek için araması ve hayatının tamamen değişmesini konu alıyor. Filmin yönetmeni ve senaristi Mürekkep Balığı ve Balina filminden tanıdığımız Amerikan Bağımsız sinemasının ustalarından Noah Baumbach.

Helen NewYork'ta yaşayan, evsiz, eski bir şarkıcıdır. İçkiye düşkünlüğü, girdiği kötü ilişkiler ve başına gelen talihsiz olayların ardından sokaklarda yaşamaya başlamıştır. Kendisi gibi bir evsiz olan Francis de bir karısı, ailesi, hatta torunu olmasına rağmen evinde yaşamak yerine sokakları tercih etmiştir. Geçici bir iş ve karnını doyurmak için yaşam mücadelesine giren birçok umutsuz insan da, tıpkı Francis ve Helen gibi fırtınalı bir hayatın içinde, büyük bir sefaletle başbaşadırlar.

Seattle’da sadece bekarların yaşadığı ufak dairelerden oluşan bir apartmanda yaşayan yirmili yaşlarındaki gençlerin Grunge’ın altın çağında yaşama uyum sağlama çabaları nın anlatıldığı eser, Jerry Maguiere ile sivrilen, grunge müziği ile yakından ilgili Cameron Crowe’un ilk filmlerinden.

Sembène, Emitai (1971) ile başlattığı Afrika'nın geçmişini inceleme çalışmasına bu filmle devam eder. Bu sefer, belirli bir tarihsel olayı ele almak yerine, Sembène modern Senegal yaşamının temel unsurlarının dış müdahalenin bir sonucu olduğunu ortaya koyar. On yedinci veya on sekizinci yüzyıllara ait olduğu belirsiz bir dönemde, İslam'ın getirilişini, ülkenin sonradan Fransızlar tarafından sömürgeleştirilmesine benzer bir sömürü unsuru olarak gözler önüne serer.Sembène aynı zamanda Batılı film stilini reddetmeye devam eder ve bunun yerine Afrika geleneklerini aktaran sinematik teknikler kullanır. Ceddo (Outsiders-Dışlanmışlar), geleneksel toplumun Hıristiyan misyonerler tarafından temas edildiği ve köle tüccarlarıyla yüzleştiği bir sırada, Afrikalıların İslam'a geçiş sürecini araştırır.

Fransız Yeni Dalgası'nın doğuşuna öncülük eden eleştirmen kökenli yönetmenlerden Jacques Rivette, ilk uzun metraj filminin çekimlerine, sinema devriminin resmi olarak "400 Darbe" ve "Serseri Aşıklar" ile başlamasından çok önce, 1958'de başladı. Nihayet 1961'de gösterime giren "Paris Bizimdir", hareketi tanımlayacak radikal tadı, özellikle Rivette'ye özgü bir dokunuşla sunarken, aynı zamanda zengin ve gizemli bir yapıya sahip. Film, bir tanıdığın görünüre intiharıyla bir araya gelen gevşek bir yirmili yaşlardaki grup üyeleriyle arkadaş olan genç bir edebiyat öğrencisini (Betty Schneider) takip ediyor. İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemin süregelen hayal kırıklığını yansıtmanın yanı sıra, yönetmenin imzası haline gelecek oyunculuk, tiyatro performansı ve komplo merakını da barındıran "Paris Bizimdir", parlak bir yönetmenlik kariyerinin provokatif başlangıcı oldu.

Sara, keçi yetiştiricisi bir ailede büyüyen genç bir kızdır. Ebeveynleri, İncil'in emirlerini titizlikle takip ederek on iki çocuğuna evde eğitim veriyor. Kız kardeşleri gibi Sara'ya da dindar bir kadın olması, erkeklere itaat etmesi ve evlenene kadar duygusal ve fiziksel saflığını koruması öğretiliyor. Sara, genç amatör boğa binicisi Colby ile tanıştığında krize girer ve şimdiye kadar bildiği tek yaşam biçimini sorgular.

Louis Trebor, 70'ine yaklaşmış bir adamdır ve Fransa-İsviçre sınırına yakın bir ormanda köpekleriyle yalnız yaşamaktadır. Kalp sorunları vardır, organ nakli gerekmektedir ve yıllar önce Tahiti'de doğurduğu oğlunu aramaya çıkar. Çok az kelimeyle, eliptik bir şekilde anlatılan filmde Louis'i muhtemelen kalpsiz biri olarak görürüz; yakınlarda yaşayan ve biri Louis'in adını taşıyan iki küçük çocuğa özenli bir baba olan oğlunu görmezden gelmektedir. Bir gece yatağını - ve sevgilisini - davetsiz bir misafiri öldürmek için terk eder; genellikle şiddet içeren rüyalar görür. Vücudu kalbini kabul edecek midir? Oğlu onun teklifini kabul edecek midir?

"Edges of the Lord" filmi, II. Dünya Savaşı sırasında Polonya'da geçen bir hikayeyi anlatıyor. Zengin bir Yahudi çocuğu, Nazi güçlerinden saklanmak için Katolik bir çiftçi gibi davranmak zorunda kalıyor. Film, savaşın zorluklarına ve insan ruhunun dayanıklılığına odaklanıyor. Eleştirilerde, filmin duygusal derinliği ve performanslar öne çıkmakta, ancak bazıları filmdeki iddiaların yeterince derinlemesine işlenmediğini düşünüyor.

Brendan O’Malley, bir cinayet davasından dolayı kanundan kaçmaktadır, Meksika sınırından geçer ve Belle Breckenridge’nin çiftliğine ulaşır. Belle, O’Malley’in eski sevgilisidir. Çiftlikte Belle’nin kızı Melissa ile tanışır. O’Malley, geceyi çiftlikte geçirmek ister. Eski sevgilisi Belle, ayyaş ve korkak John Breckenridge ile evlenmiştir. Ancak Belle, O’Malley’den hala hoşlanmaktadır. O’Malley ile Belle’nin kızı Melissa arasında bir yakınlaşma başlar. Ancak bu yakınlaşma hiç de hoş olmayan bir sürprizle sonuçlanacaktır.

Nelly ve Andre orta sınıfa mensup, entelektüel bir çifttir. Ancak aralarındaki ilişki görünenden daha büyük sorun içermektedir. Nelly bir partide gördüğü Loulou adlı gençle ilişki yaşamaya başlar. Loulou alt sınıftan, işsiz ve cinsel olarak açgözlü bir adamdır. Nelly’nin bir flört ile başlayan ilişkisi derinleşir. Cinsel olarak kendisini tatmin eden Loulou uğruna tüm yaşamından ve Andre’den vazgeçer. Andre ise Nelly’i tekrar elde etmeye çabalamaktadır. Ancak Nelly’nin geri dönme gibi bir planı yoktur. Loulou ise hayatını düzene sokmaya niyetli görünmemektedir.Maurice Pialat'ın yönettiği Loulou, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye adayıydı.

The Last Vermeer, 2. Dünya Savaşı’nın hemen ertesinde Hollandalı resim sahtekârı Han Van Meegeren’in Nazilere Johannes Vermeer tabloları satarak onları dolandırmasını konu ediyor. Meegeren karakterine hayat veren isim de Guy Pearce. Claes Bang’in canlandırdığı Joseph Piller karakteri de çalıntı eserlerin peşine düşmekle görevlendiriliyor ve işler beklenmedik şekilde gelişiyor.

Filmin başkarakteri yolda kalan AGİT çevirmeni Lukas. Gidecek bir yeri olmadığı için Vova adında çılgın bir adamın evine sığınan Lukas, kısa sürede bu uzak köyün akıldışı evrenine alışır. Hem Vova’nın kızı Maruşka’yla yakınlaşır hem de taşrada yaşama fikrine ısınır.

Julie Dash'in Daughters of the Dust filminin tüm zamanların en iyi filmlerinden biri olarak tanınması, filmi ilk gösterimlerinden itibaren savunan ve sonraki on yıllarda kasıtlı yanlış anlamalara karşı şiddetle savunan Siyah kadın sinemaseverler için hiç de şaşırtıcı değil. . 1991 yapımı uzun metrajlı filmin doğrudan imajında yaratıldığı siyahi kadınlar, o zamanlar artık geniş çapta anlaşılan şeyi gördüler: Dash'in Afro-merkezli estetik ile Siyah kadınlığın zengin duygusal derinliği arasındaki hayali görsel evliliği, sinematik bir zaferdir.Kız çocukları, 20. yüzyılın başında Güney Karolina'nın Deniz Adalarında yaşayan Köylü ailesinin bereketli, anaerkil dünyasıyla sizi hızla sarmalar. Temel kriz, kadın merkezli ailenin kuzeye göç etmekle South Carolina Lowcountry'de kalmak arasında bölünmesiyle şekilleniyor. Dash'in çok katmanlı anlatısı, klanın en genç üyesi olan doğmamış bir çocuğun ve en yaşlı üyelerin, yani ataların, paylaşılan anlatının enerjik bir gösteriminde ağırlığını koymasına izin vererek gözler önüne serilir.Daughters, Afrika diasporasına ait hikaye anlatma teknikleri, görsel olarak dikkat çekici görüntüler (görüntü yönetmeni ve yardımcı yapımcı Arthur Jafa'nın yardım ettiği) ve dinamik karakter kapsamı sayesinde, Siyah ruhların soyunun ve derinliğinin modernite özlemi arasında nasıl parçalandığına dair derin bir okuma sunuyor. ve köklerine yönelirler. Kadınlar ortak bir çözüm için çalışmaya ve bireysel yollarını onurlandırmaya çalışırken, Dash bizi içsellikleri aracılığıyla davet ediyor. Bunu yaparak, kendilerini kendileri için tanımlayan Siyah kadınların sinema diline erişim hakkımız oluyor.Kısa bir süre önce 30. yılını kutlayan film, bir Siyahi kızın şarkısını söyleyen, yeniden çerçevelendiren ve yeniden ateşleyen kalıcı bir senfoni olmaya devam ediyor.Afro-Amerikan kimliğine ilişkin Avrupa merkezli bir anlayışı reddeden Dash'in ufuk açıcı çalışması, hepimizi sinemanın toplumsal bir iyileştirme eylemi olarak yaratıldığına - ve izlendiğine - inanmaya davet ediyor. Bu sinematik yadigârın öncülük etmesiyle hepimiz devam edelim.

Genç adam bir hafta içinde kapanacak olan köhne fabrikadan, birkaç makine parçasını almak için çıkagelir. Bu süreçte, gelecekte nelerle karşılaşacakları konusunda huysuz işçiye durumu anlaşılır bir biçimde anlatmak zorundadır. İş, ekonomi, sınıf, cinsiyet, para, mutluluk ve çok daha fazlasını içeren, alçakgönüllü, bazen komik ve genelde sürprizlerle dolu bu film, Godard tarafından takdir edilmiştir.

Bir üniversitenin önünde, kötü kılıklı adamın biri bankta tek başına oturan güzel bir kız görür. Yanına oturur. Fakat kız onun yanına oturmasından hoşlanmaz. Sevgilisi geldiğinde de sevgilisine adamı gösterip suratını buruşturur. Adam kalkıp kızı öpmeye kalkar. Polis gelir, adamı güzelce tartaklarlar. * Adam kızı takip etmeye başlar. Aslında bir genelevde çalışmaktadır adam ve bir şekilde kızla yollarını kesiştirmeyi başarır. * Aykırı, çok aykırı bir aşk filmi. * Kesinlikle puana aldanmayın, en güzel Ki Duk filmlerinden biridir. Diğer filmlerin aksine oldukça hareketli... Karakter modellemeleri, aksiyomlar, mekanlar, trafik; hepsi çok başarılı

Top gol çizgisinden ağlara doğru yuvarlanır ve 50.000 taraftar tezahürata başlar. Bu size maçın aslında olağan bir futbol maçı olmadığını gösterir. Bu bir savaştır! Savaş alanı Paris'te işgal edilen bir stadyumdur. Ordular: Alman yıldız takımı, P.O.W müteffiklerine karşı. Amaçları ise Yahudi ırkından olmayanların üstünlüğünü kanıtlamaktır. Tahmin edin, kim kazanır ? Daha doğrusu kim maçı bir kaçış yolu olarak kullanır? Sylvester Stallone, Michael Caine ve Max von Sydow, bu filmde rol alıyorlar.

Floriane yüzme takımı üyesi, alımlı, sarışın ve mükemmel vücutlu bir kız. Küçük ve erkeksi olan Marie içe dönük ve utangaç. Gözlemlemeyi sevenlerden. Anne’in ise kilo problemi var ve biraz dertli ama aynı zamanda lafını esirgemeyen ve dışa dönük bir tip. Anne, gözleri Floriane’dan başkasını görmeyen bir erkek yüzücüye “abayı yakmış”. Bu üç kızın arasındaki ilişki, duyguların yüzme havuzunun ışıltılı ve kuralcı ortamından soyunma odalarının ve yatak odalarının kişisel alanına geçip, arzunun ve kıskançlığın karanlık dehlizlerinde dolaşmaya başlamalarıyla birlikte farklı bir boyut alır. Yetişkinliğe has özel hayat çelişkileri, kamuya açılıp ergenliğin güvenli dünyasını istila edince ayarlar bozulur… Paris’in hemen dışındaki bir banliyöde geçen Nilüferler senkronize yüzme dünyasından gelen birbirinden çok farklı üç kızın içinden geçtikleri duygusal aşamaları takip eden bir film.

Genç bir Japon olan Nagiko'nun babası, küçüklüğünden beri ona her doğum gününde hediye olarak, vücuduna bir kaligrafi işletir. Dövmelerindeki aşk şiirleri ise 10. Yüzyıldan kalma "The Pillow Book" adında bir günlükte yer almaktadır. Ancak genç kız büyüdüğünde babası bu ritüele bir son vermek ister ve onu evlenmesi için ikna eder. Fakat genç kadın kocasıyla hiç mutlu olamaz ve çıplak bedenine şiirler işleyecek bir aşk aramaya başlar. Bir gün Jerome adında bir İngiliz ile tanışır. Jerome, Nagiko'nun bedenindeki şiir tutkusuna karşılık verir ve vücuduna şiirleri işlemeyi kabul eder. Ancak aşkları, trajik bir sona doğru gitmektedir...Kadın ve erkek arasındaki entelektüel ve erotik çekiciliğin sınırlarını zorlayan The Pillow Book - Tuval Bedenler, Cannes Film Festivali'nde de gösterim imkanı bulmuştu.

1963 yılının Haziran ayında tüm dünyanın bir çok yerinde çoğu insanın kanını donduran, bazılarının ise umursamadığı bir olay oldu. Amerika'nın yüzyıllar boyu ırkçılık propagandalarıyla yoğrulmuş Missisipi Eyaleti'nde, İnsan Hakları liderlerinden Medgar Evers, bir beyaz ırkçı olan Byron De La Becwith tarafından karısı ve çocuklarının gözleri önünde katledildi. Film, bu dramatik olay üstüne kurulu.

De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen (The Man Who Had His Hair Cut Short) - Saçını Kısa Kestiren Adam, Belçika sinemasının modernizme giriş filmidir. André Delvaux'nun ilk uzun metrajı olan film, ayrıca Belçika'nın kendi ulusal sinema tarzının, yani günlük hayatın gerçeküstü melankolisini ele alan benzersiz bir gerçekçilik ve ürkütücü hayal karışımı büyülü gerçekçiliğin doğuşunu da müjdeler.Delvaux'nun filmi; aşk hikayesinden, dedektiflik-korkuya uzanan alışılmadık bir anlatı izleyerek, akıl sağlığı ve delilik arasındaki ince çizgiyi irdeler. Öğretmen Govert Miereveld, bir öğrencisine âşık olur ama öğrenci kısa bir süre sonra ortadan kaybolarak, bizleri ve Govert'i öldürülüp öldürülmediği konusunda merak içinde bırakır.

Genç bir Alman kadın olan Marie, yıkılan hayallerinden kaçmak için Japonya’ya gider. 2011 yılında Fukushima’da yaşanan üçlü felaketin kurbanlarının biraz olsun yüzünü güldürebilmeyi amaçlayan Clowns4Help isimli gruba katılır. Fukushima’da yaşayanların çoğu ya oradan ayrılamamış ya da ayrılmak istememiş yaşlı insanlardır. Marie, kısa sürede bu işin ona göre olmadığını anlar. Tam uçakla orayı da terk edecekken, yasaklanmış bölgede bulunan harap durumdaki evine taşınmaya karar veren, Fukushima’nın son geyşası, katır gibi inatçı Satomi’yle tanışacaktır...Doris Dörrie'nin yönettiği Grüsse aus Fukushima (Greetings from Fukushima) - Fukushima Sevgilim, Berlin Film Festivali'nden ödülle dönmüştü. Filmin toplam 5 ödülü bulunuyor.

Hayatın anlamını özgürlükte arayan kültür eleştirmeni David Kepesh (Kingsley), cinsel arzularını cezbeden iyi huylu öğrencisi Consuela Castillo (Cruz) tarafından trajik bir çıkmaza sürüklenir...

İki kardeş Stu ve Lidia Simmons, arkadaşlarının da yardımıyla tüm zamanların en mükemmel ağaç evini yapmaya kararlıdırlar. Vietnam gazisi babaları Stephen da hayatını yeniden bir düzene sokmak ve ailesinin bütün hayallerini gerçekleştirmek istiyordur...