Ingmar Bergman, "Sawdust and Tinsel" (Türkçe adıyla "Sirk Çadırı") filminde cinsiyetler arasındaki mücadeleyi, aşağılanmanın derme çatma ve grotesk bir karnavalı olarak sunar. Bu film, ustanın en canlı erken dönem eserlerinden biri ve büyük görüntü yönetmeni Sven Nykvist ile ilk işbirliklerinden biridir. 20. yüzyıl başlarında geçen film, bir sirk sahibi (Åke Grönberg) ile gezici gösteride atlı bir akrobat olan genç metresi (Harriet Andersson) arasındaki gergin ilişkinin hikayesini anlatır. Film, rüya gibi sapmalar ve çarpık psikoseksüel güç oyunları içerir ve bu da fiziksel ve ruhsal çöküşün parlak bir tasvirini sunar.

Louis Malle, çığır açan filmi "Elevator to the Gallows" ile Jeanne Moreau'nun doğal güzelliğini ortaya serdi. Ardından gelen skandal etkisi yaratan başarılı filmi "The Lovers" (Les amants) ile onu bir daha silinmemek üzere bir yıldız haline getirdi. Klasik sinema ile Yeni Dalga arasındaki sınırda duran, yetişkinler için derin duygular barındıran ve görsel açıdan zengin bir şekilde çekilmiş bir peri masalı olan "The Lovers", Moreau'yu hem kocasından hem de sevgilisinden sıkılmış, gözü bir anda karşısına çıkan çekici bir yabancıya (Jean-Marc Bory) kayan huzursuz bir burjuva kadını olarak sunar. Açık sahneleri nedeniyle "The Lovers", dünya çapında sansürlenmiş ve müstehcenlikle suçlanmış, büyük bir tartışma yaratmıştı. Günümüzde şok etkisini yitirmiş olsa da, filmin parlak duyusallığı ve baştan çıkarıcı hikaye anlatımı hiçbir şekilde eskimeyen bir tazelik taşıyor.

20 yaşındaki Lena, gerçeklik ve hayatla ilgili her şey bilmek istemektedir. Her şeyle ve herkesle ilgili bilgi toplayan Lena, bulduklarını büyük bir arşivde saklamaktadır. İlişkilerle, siyasi aktivizmle ve meditasyonla deneyler yapar. Aynı zamanda oyuncular, yönetmen ve çekim ekibi de filmin yapımına dair paralel bir hikaye içerisindedir...1960'lı yılların tüm siyasi yapısını İsveç üzerinden yapan Jag är Nyfiken - En Film i Gult - I Am Curious (Yellow), körü körüne bağlanılacak, totaliterleşecek tüm perspektiflere absürt ve alaycı bir üslupla yaklaşan filmin Amerika'da gösterilmesi yasaktır. Duru bir çıplaklık ve cinsellik sunan, yer yer belgesel, yer yer de mockumentary çizgisine kayan bu özgün yapım, önce 3.5 saat olarak düşünülüp daha sonra İsveç bayrağını da simgeleyerek ikiye bölünen filmin ilk versiyonu olma özelliğini taşıyor.

Maurice ve Dora evli bir çifttir. Bir gün Maurice, Dora'nın başka bir adamın yemek teklifini kabul edip onun yanına gittiğini öğrenir. Kıskançlıktan gözü dönen Maurice, silahını kaptığı gibi evi basar. Ancak adam çoktan ölmüştür...

İşsizlikten yakınan bir adam, iş bulmak için çocuğuyla beraber Japonya'da dolaşmaya başlar. Bir yerde iş bulur ama kendisinden eski bir kasabaya gitmesi istenir. İşçi buraya gider ama karşısında bir iş yeri yoktur. Bütün kasaba terk edilmiştir. Sadece bir kadın, kocasının gelip onu almasını bekler. Bir kazaya kurban gider ve kasabanın kaybolmuş ruhuna dahil olur...

Anton Çehov'un Vanya Dayı adlı oyununu beyaz perdeye uyarlayan Vanya 42.Caddede, oyunun, harcanmış hayatlar, yalnızlık, umut ve umutsuzluk temasını öne çıkartan bir yapım. Eski dostlar bir araya gelir ve Manhattan sokaklarından geçerek ilk buluşmalarına giderler. Daha biz ne olduğunu anlamadan oyun sahnelenmeye başlar. Oyuncular hâlâ sokak kıyafetleri içindedir ve fakat seyirci kendini bir anda Rusyada bulur. Vanya Dayı, yıllardan beri ölmüş kızkardeşinin kocası Serbryakovun malikanesini idare etmiştir. Şimdi, yeni karısı Yelenayla eve gelmektedir.

Film, Noah adlı oldukça hassas ve obsesif bir kadının bugününe ve geçmişine bakar. Henüz çocukken evlerinin karşısında, kendisine çeşitli numaralar yapan bir sihirbaz kendisine maket bir gemi (Nuh’un Gemisi) gümüş renkli bir küre ve bir de yıldız şeklinde yüzük verir. Noah, geçmişte yaşadığı olayları unutamamış ve sürekli gerçek dünyayla paralel yaşadığı hayal dünyası yüzünden, mutlu bir kadın olamamıştır. Zamanla nevrotik bir yapıya bürünmüş, obsesif ve aşırı hassas birine dönüşmüştür. Noah, yine oturduğu bir parkta geçmişe dalmışken karşısına Fred adında bir adam gelir ve kendisiyle tanışmak ister...İngiliz yönetmen Henry Jaglom, Amerikan Bağımsız Sineması’nda çoğu gömülü yirmiye yakın uzun metrajlı filmle kendine has bir yer edinmiştir. Filmin başrollerinden biri olan ve yönetmenin yakın arkadaşı Orson Welles ve Jaglom'la birlikte bir grup arkadaşın yaptığı kurmaca filmler, birkaçı hariç yıllarca gömülü kalmıştı. A Safe Place de bu gömülü kalanlardan birisidir.

Christine, taksi şöförlüğü yapan bir video sanatçısı. Richard ise karısından ayrıldıktan sonra iki çocuğu ile ayakta durmaya çalışan bir ayakkabı satıcısı. Christine hüzünlü ve şaşkın Richard ile tanışır. Richard ona ayağındaki yarayla ilgili şaşırtıcı bir derinlik taşıyan ilginç bir yorum yapar. Christine bütün gün kadınların ayaklarını elleyen bu adamdan etkilendiğini anlayınca onun gözüne girmek için elinden geleni yapmaya çalışır. Fakat bu o kadar da kolay olmayacaktır. Bu oyun esnasında bir yandan da adamın çocuklarının dünyasına girmeye çalışırız. Büyük oğlan mahallenin kızlarıyla ilk cinsel deneyimini yaşarken, henüz okuma yazma bilmeyen ufaklık da internet aracılığı ile olgun kadınları baştan çıkarmaya çalışır. Bu küçük ama şaşırtıcı film kimi zaman sevimli kimi zaman da şaşırtıcı öykülerden oluşuyor. İşin içinden çıkmak için gerçeküstü bir aşk hikayesi diyebiliriz. Ya da doğrudan Todd Solondz ve Terry Zwigoff gibi yönetmenleri referans verelim. Mümkünse kaçırmayın!

Yönetmen Gillian Armstrong, çığır açan ödüllü filminde, genç yazar Miles Franklin'in yirminci yüzyıl Avustralya'sının ünlü erginlenme öyküsü romanından yola çıkarak, dönem romantizminin geleneklerini fütursuzca altüst ediyor. Dik başlı genç Sybylla Melvyn (Judy Davis, yıldızlaşan bir performansla), yazarlık heveslerinin çok az teşvik gördüğü taşradaki boğucu hayatından yakınmakta ve her şeyden önce bağımsızlık arzulamaktadır. Asi cazibesine kapılan yakışıklı bir toprak sahibi (Sam Neill) ona kur yapmaya başlayınca, Sybylla evlilik ihtimalini kendisi için hayal ettiği şanlı iş hayatıyla bağdaştırıp bağdaştıramayacağına karar vermek zorunda kalır. Cömert bir mizah ve genç bir deneyim iştahıyla dolu olan Benim Parlak Kariyerim, ateşli ve özgür bir ruhun ışıltılı bir portresi.

David Mamet sinemasında hiçbir şey göründüğü gibi değildir—dolayısıyla ne aradığınızı iyi bilmelisiniz. Ne yazık ki, Mamet’in kâbus gibi kentsel destanı Homicide'ın başkahramanı, şehir içi polis dedektifi Bobby Gold (Joe Mantegna), peşine düştüğü şeyin (ya da kişinin) ne olduğu kadar kendi kimliği konusunda da kafası karışıktır. Yaşlı bir Yahudi şekerleme dükkânı sahibinin öldürülmesinin ardından başlattığı soruşturma, Gold’u belirsiz karşılaşmalar ve ipuçlarıyla dolu bir yola sürükler; bu yol, onu kendi kimliğiyle yüzleşmeye götürür. Mamet’in kendine özgü dil oyunlarıyla dolu olan ve William H. Macy, Ving Rhames ile Rebecca Pidgeon’ın unutulmaz yardımcı oyunculuk performanslarına ev sahipliği yapan Homicide, gerçek bir Amerikalı özgün yönetmenden gergin ve derinlikli bir eser.

Almanya ve Fransa arasındaki sınırda bir kömür madeni çöktüğünde ve bir grup Fransız madenciyi mahsur bıraktığında, sınırın her iki tarafındaki işçiler harekete geçer. Ulusal önyargıları ve savaş zamanından kalma kinleri bir kenara bırakarak tehlikeli bir kurtarma operasyonu başlatırlar. Yönetmen G. W. Pabst, gerçekçi setler ve ses tasarımı kullanarak, madencilerin hayatta kalma mücadelesi verdiği isle boğulmuş kuyulardan oluşan labirenti yaratır ve zamana karşı yarışılan bu senaryoda çarpıcı bir klostrofobi hissi uyandırır. Gerçek bir maden çöküşünden ilham alan Kameradschaft (Yoldaşlık), etkileyici bir felaket filmi ve uluslararası iş birliği için güçlü bir çağrı niteliğindedir. Bu film, Pabst'ın döneminin ahlaki açıdan en duyarlı ve biçimsel olarak en hünerli yönetmenlerinden biri olarak statüsünü pekiştirmiştir.

Paul Schrader'in Japon yazar-eylemci Yukio Mishima hakkındaki sıra dışı filmi, Japonca çekilmiş (Roy Schneider'in az miktardaki İngilizce dış sesine rağmen) zengin bir Amerikan sanat filmi, yani bir anomalidir. Mishima bir narsist, devrimci bir vatansever, samuray özentisi ve muhtemelen 20. yüzyılın en önemli Japon yazarıdır. Taksi Şoförü'ndeki Travis Bickle'nin yaratıcısının, kendini ruhen Mishima'ya yakın gördüğü aşikârdır ama film sadece bir saygı gösterisi değildir. Schrader, Mishima'nın takındığı pek çok maskeyi büyük bir zeka ve açıklıkla ortaya döker.Film, yazarın çocukluğunu gösteren siyah beyaz sekanslarla ve Temple of the Golden Pavillion (Altın Sayvanlı Tapınak), Kyoko's House (Kyoko'nun Evi) ve Runaway Horses (Kaçak Atlar) kitaplarından esinlenen stüdyoya bağlı, son derece stilize üç sahnelemeyle, Mishima'nın (Ken Ogata) son meydan okuyuşuna (sanatla eylemciliği bağdaştırmaya yönelik, bir generali kaçırmayı içeren gösterişli bir teşebbüs) dek gelişen olayları dokur. Yapım yönetmenleri Francis Ford Coppola ve George Lucas'in (tanınmış bir sinema aşığı) desteğiyle gerçekleştirilen Mishima, karmaşık ve gayret gerektiren bir film olduğu kadar, aydınlatıcı ve anlaşılırdır. Film, Eiko Ishioka'dan nefes kesici yapım tasarımı, John Bailey'den ışıltılı görsel yönetim ve Philip Glass'tan güçlü, çarpıcı film müzikleri sunar.

Honoré Panisse, yanında arkadaşları, karısı ve oğluyla neşeyle ölüyor. Arkadaşlarının önünde rahibe itiraf eder; doktorun dürüst olması konusunda ısrar ediyor. Ancak, oğlu Césario'ya gerçek babasının Césario'nun vaftiz babası César'ın kayıp oğlu Marius olduğunu söyleyemez. Panisse bunu delikanlının annesi Fanny'ye bırakır. Bir arkadaşını görmeye gittiğini düşünen Césario, şimdi Toulon'da bir tamirci olan Marius'u arar. Bir gazeteci olarak poz veren Césario, Marius ile vakit geçirir ve küçük bir hırsız olduğuna inanarak masallar bırakır. Ancak gerçek ortaya çıktıktan sonra Marius, Fanny, César ve Césario iyi huylu olsalar da yalanların ötesine geçebilirler.

Filmde, 1860’ların İtalyası’nın hızla değişen toplumsal yapısına uyum sağlamaya çalışan yaşlı bir prensi canlandıran Burt Lancaster, statüsünü ve yaşam tarzını sağlama alma çabasıyla yeğeni Tancredi’nin (Alain Delon) zengin bir tüccarın kızı olan Angela’yla (Claudia Cardinale) evliliğini ayarlar; ve filmin final bölümünü oluşturan neredeyse bir saate yakın balo sahnesi boyunca, hem ait olduğu toplumsal sınıf hem de kendi geçmişiyle bugünü üzerine derin düşüncelere dalar. Birey ve toplum arasındaki etkileşimi büyüleyici ve görkemli bir dille anlatan böyle bir filmi, ancak Visconti gibi aristokrat kökenli bir Marksist yönetebilirdi. (Lancaster, rolünü Visconti’nin karakterinden yola çıkarak canlandırdığını söylemiştir). Aristokratların artık gücün yeni zenginlerin eline geçtiğini kabullendikleri balo sahnesi, haklı olarak sinema tarihinin en ustaca çekilmiş sahnelerinden biri olarak kabul edilir.

Fransa'dan hacı olmak üzere yola çıkan Jean ile Pierre birbirinden garip insanlarla tanışmaya başlar. Yol üstünde dilenirken bir adam onlara çocuk yapmasını ve adlarını 'Halkım Değilsiniz' ve 'Artık Merhamet Yok' koymalarını ister. Bir handa karınlarını doyurmaya çalışan ikili gittikleri her yerde İsa ve Hristiyanlık üzerine tartışmalara tanık olmaya başlar. Hikayeye bir yandan İsa ile havarilerinin yaşadıkları eşlik eder. Bu zamansızlık içerisinde 2 hikaye zamanla kesişmeye başlar. Jean'ın ve Pierre'in tanık oldukları tartışmalarla ile İsa'nın asıl yaşadıkları aslında birbirine hiç benzememektedir. Buna rağmen insanlar kendi yarattıkları dogmalar uğruna öldürmeye devam eder. Otostop çekerek İspanya'ya kadar varan ikilinin Santiago de Compostela'ya varmasına çok az kalmıştır.- Luis Buñuel'in ''Gerçeği Arayış Üçlemesi'nin ilk filmi. 1. Film: La Voie Lactée (1969)2. Film: Le Charme Discret De La Bourgeoisie (1972)3. Film: Le fantôme De La Liberté (1974)

Lorraine Hansberry’nin ölümsüz eseri Güneşte Bir Leke (A Raisin in the Sun), Broadway’de sahnelenen bir siyahi kadına ait ilk oyun olma özelliğini taşır. Prömiyerinden iki yıl sonra, Daniel Petrie yönetmenliğinde beyaz perdeye aktarılan bu yapımda, Sidney Poitier ve Ruby Dee’nin de aralarında bulunduğu orijinal kadro rollerini yeniden canlandırır. Eser, Chicago’da daracık bir apartman dairesinde yaşayan Afrikalı-Amerikalı bir ailenin, ertelenmiş hayallerle örülü, derinden sarsıcı hikâyesini anlatır. Younger ailesi, yaşamlarını değiştireceğini umdukları bir hayat sigortası çekini beklerken, paranın nasıl kullanılacağına dair çatışmalar baş gösterir. Hansberry’nin kuşaklar arası çatışma ve konut ayrımcılığı üzerine keskin gözlemlerini canlı bir biçimde yansıtan Petrie’nin filmi; yüzyıl ortası Amerika’sında siyahi yaşamının içindeki yüksek riskleri, değişen akımları ve deneyim çeşitliliğini tüm çıplaklığıyla yakalar.

Kendini her zaman şefkatli ve adaletli birisi olarak tanımlayan Johannesburg´lu bir öğretmen, siyahi bir bahçıvanının oğlu vahşice öldürülünce ´ırkçılık´la tanışır... Yavaş yavaş farkedecektir ki dahil olduğu toplum, adaletsizlik ve sömürü temelleri üzerine kuruludur...

Dont Look Back - Arkana Bakma, Bob Dylan'ın 1965 yılındaki İngiltere turunu anlatan D.A. Pennebaker yapımı 1967 tarihli bir belgeseldir. 1998 yılında film kültürel, tarihi ve estetik açıdan önemli olduğu için Kongre Kütüphanesi'nde saklanmak üzere ABD Ulusal Film Arşivi tarafından koruma altına alınmıştır.

I Bambini ci Guardano (The Children Are Watching Us) filminde; dört yaşındaki bir erkek çocuğun sorumluluklarına dayanamayan genç anne, kocasını ve çocuğunu başka bir erkek için terk eder. Daha sonra geri dönen anne, kocasıyla kısa süre de olsa barış içinde olur ama aşığıyla görüşmeyi de sürdürür.Vittorio De Sica'nın yönettiği, Yeni Gerçekçi akımın ilk örneklerinden biri olarak sayabileceğimiz bir yapım olan film, anne ve baba arasında kalmış dört yaşındaki bir çocuğun gözünden ebeveyn ilişkileri ve aile kavramını irdeliyor.

Üç mahkum hapisten kaçarlar, içlerinde en masumu henüz 23 yaşındaki Bowie’dir, masumiyetini kanıtlamak için çabalamaktadır. Ancak diğer firari arkadaşları tek gözlü Chickamaw ve T-Dub onun hayatını olumsuz yönde etkileyeceklerdir. Kaçtıktan sonra sığındıkları evde, Bowie tanıştığı Keechie’ye aşık olur. Banka soygununuda gerçekleştirirler, Bowie, Keechie ile evlenirde fakat sorunlar bitmez onlar için.

Yasujirô Ozu'nun yönettiği Hitori Musuko (The Only Son) filminde dul bir anne, daha iyi bir eğitim alması için oğlunu şehre gönderir. Seneler sonra anne, öğretmen olmuş olan oğlunu bulur ve onu ziyarete gider...

Ray ve Martha, bir gazetenin 'yalnız kalpler' köşesindeki ilan aracılığıyla tanışır ve birlikte olurlar. Bu birliktelik, Martha'nın kendisini Ray'in kardeşi olarak tanıtıp birlikte zengin kadınların servetine konmaya çalışmasına kadar gider. Ancak iş sadece parasal boyutta kalmayacak, cinayete kadar gidecektir...

Bruno, tatlı hayatların temsilcisiyken; Roberto ise genç bir hukuk öğrencisidir. Bruno, hedonist (içki, sigara, biri eşi olmak üzere güzel kadınlar…) ve rahat bir karakterken; Roberto ise mahçup ve tutuktur. Sıcak bir yaz gününde geçen öykü, hayalet şehre benzeyen Roma’da bir tesadüf sonucu tanışan ayrı dünyaların insanı bu iki adamın “yolculuğu” etrafında şekillenir: Bruno’nun arabasıyla çıktıkları Toscana yolunda çeşitli “kesimden” insanlarla karşılaşırlar; muhtelif konular üzerine hafif sohbetlerde bulunurlar; birbirlerinin ailelerini ziyaret etme fırsatı yakalarlar.

Genç ve işsiz annesinin yanında büyüyen Mia ve kardeşi, dar gelirli ailelerin oturduğu bir sosyal konutta yaşamaktadır. Kadınlığını gizlerken kadınsı düşler kuran, küçük kardeşiyle küfürsüz konuşmasa da bu dili sevgi aracı olarak kullanan, okuldan atılmış, arkadaştan yoksun genç kızın yaşamı, bir gün annesinin eve getirdiği yeni sevgiliyle alt üst olur. Sadece dans ederek rahatlayan ve şefkat özlemi içinde yanan Mia, bu olgun erkeğin yakınlığından çok etkilenir...

Dufour ailesi kırsal bölgede bir yaz geçirmektedirler. Ailenin erkekleri Mösyö Dufour ve kızı Henriettenin nişanlısı Anatole, zamanlarını balık tutarak ve pinekleyerek geçirirler. Kadınlarsa ailedeki ilişkilerin yönünü değiştirecek rastlantılar yaşarlar. Henriettenin annesi Rodolph adında bir adamla tanışır ve ondan çok etkilenir. Öte yandan da Henriette iki yıl önce tanıştığı yaz aşkıyla karşılaşır ve kafası karışmaya başlar.

Yıldız oyuncular Katharine Hepburn ve Cary Grant ile yönetmen George Cukor’un The Philadelphia Story (Philadelphia Hikâyesi) filmindeki efsanevi ortaklıklarından iki yıl önce, zamansız yeteneklerini bir araya getirerek hayat verdikleri bu yapım, 1930’lar romantik komedi türünün kusursuz ve nefis bir örneğidir. Philip Barry’nin 1928 tarihli kapalı gişe oynayan tiyatro oyununun bu ikinci sinema uyarlamasında Cary Grant, karizmasının doruğundadır. Canlandırdığı akrobat ruhlu, özgür yaradılışlı karakter, yıldırım aşkıyla nişanlanmasının ardından, kelimenin tam anlamıyla nişanlısının aristokrat ailesinin hayatına paldır küldür dalar. Bu beklenmedik giriş, kızın kuralcı ve muhafazakâr babasıyla bir değerler çatışması yaratırken; ailenin asi, dikbaşlı ve dışlanmış diğer kızı Hepburn’ün ise başkaldıran hayal gücünü ateşler. Işıltılı çehresinin altında hüzünlü akıntılar barındıran Holiday, her yerdeki sıra dışı ruhlara ve imkânsız hayaller kuran düşperestlere adanmış büyüleyici bir övgüdür; aynı zamanda, gerçekten "iyi yaşamanın" ne anlama geldiğine dair derin bir tefekkür sunar.

Başına buyruk yazar-yönetmen Juzo Itami'nin hareketli ve hüzünlü ilk uzun metrajlı filminde ölüm, Japon tarzı. Şehvet düşkünü babasının ani ölümünün ardından, başarılı bir aktör (Itami'nin eşi ve sık sık birlikte çalıştığı Nobuko Miyamoto) ve kocası (Tsutomu Yamazaki) Tokyo'dan ayrılır ve geleneksel bir cenaze törenine nezaret etmek üzere aile evlerine dönerler. Ormanda yasadışı kaçamaklar, şaşırtıcı derecede materyalist bir rahip (Yasujiro Ozu müdavimi Chishu Ryu) ve sinemanın en epik sandviç teslimini getiren üç günlük yas boyunca, kamusal nezaket ile özel ikiyüzlülük arasındaki gerilimler gözler önüne serilir. Kara komediyi dokunaklı bir aile dramıyla ustaca dokuyan Cenaze, hiçbir şeyin, ölümün kesinliğinin bile sınır dışı olmadığı Japon toplumunda eski ve yeni arasındaki çatışmanın korkusuz bir hicvi.

Ossos ve In Vanda's Room'un kayıp ruhlarının birçoğu, Pedro Costa'nın Fontainhas filmlerine yeni bir teatral, trajik ihtişam getiren Colossal Youth'un spektral manzarasında geri dönüyor. Costa bu kez, Lizbon'da düşük maliyetli bir sitede yaşayan, karısı tarafından terk edilmiş ve günlerini “çocukları” olarak gördüğü komşularını ziyaret ederek geçiren Yeşil Burun Adaları'ndan yaşlı bir göçmen olan Ventura'ya odaklanıyor. Ortaya bir tür hayalet hikâyesi çıkıyor: Costa'nın empati ve şaşırtıcı bir ışıltıyla filme aldığı, aynı anda hem geçmişte hem de günümüzde yaşayan sahipsiz, mülksüz insanların hikâyesi.

Godfrey Reggio, Qatsi Üçlemesi’nin son bölümünde dijital devrimi işliyor. Yavaş çekim, time-lapse, bilgisayarla üretilmiş görüntüler ve buluntu film gibi çok çeşitli sinematik tekniklerin kullanıldığı bu film, doğaldan yapaya geçişin tamamlandığı bir dünyayı anlatıyor. Küreselleşme başarılmıştır, bütün etkileşimlerimiz artık teknoloji aracılığıyla gerçekleşmektedir ve bütün görüntülerin üzerinde oynanmıştır. Bu (sanal) gerçeklikte Reggio, “iletişim” kakofonisinin insanlığı dil ötesi bir yaşantıya sürüklediği bir çağın, çılgınca olduğu kadar düşündürücü tablosunu çiziyor.Qatsi üçlemesinin ilk filmini Coppola, ikinci filmini Lucas ve son filmini de Soderbergh finanse etmiştir.

Mai Zetterling’in sineması, 1960’ların feminist sinemasının bu keskin ve muzip mihenk taşıyla, coşkulu bir deneyselliğin ve amansız bir politik adanmışlığın zirvesine ulaşır. Üç kadın (ulusal sinemanın ikonik isimleri Bibi Andersson, Harriet Andersson ve Gunnel Lindblom), Lysistrata oyununun tiyatro turnesiyle İsveç’i fellik fellik gezip ekseriyetle kendilerini anlamayan seyircilere oynarken, kendi yaşamlarının ve evliliklerinin Aristofanes’in eserindeki o karmaşık, çatışmalı toplumsal cinsiyet ilişkilerinde aynalandığını görür. Sahnedeki dram, sahne arkasındaki gerçeklik ve sürrealist fanteziler ile gündüz düşlerinden taşan bir sel, Kızlar’da (The Girls) çarpışır. Film; kadınların özgürleşme yolunda karşılaştıkları sayısız engele ve patriyarkanın gürültüsü arasında sesini duyurmaya çalışan kadın sanatçının varoluş mücadelesine yöneltilmiş keskin ve alaycı bir bakıştır.

1951 yılında Teksas'ta "Anarene" isimli küçük ve önemsiz bir kasabada yoksul bir çevreden gelmiş olan lise öğrencileri Sonny ve Duane günlerini okul takımında futbol oynayarak, yaşlı kurt 'Aslan' Sam'in salonunda bilardo oynayarak, kasabanın tek sinemasında film seyrederek ve tabii bir de kızların peşinde koşarak geçirirler. Duane, kasabanın zengini petrolcü Gene Farrow ve Lois Farrow (Ellen Burstyn)'un kızları okulun en popüler kızı Jacy ile çıkmaktadır. Sonny ise okulun futbol koçu Popper'un ilgi yoksunu karısı Ruth ile ilişkiye girer. Bu ölü kasabada gençler için bir gelecek yoktur. Çokları hayatını kazanmak için büyük şehirlere göçmüştür. Gençlikten olgunluğa doğru geçerken gitmekle kalmak arasında kararsız bu iki genç hem dostları hem de akıl hocaları olan 'Aslan' Sam 'den yalnızlık, hayat ve kıskançlık hakkında esaslı dersler alırlar.

Yetişkin film yapımcısı Ogata yerel gangsterlerin baskısından kendini kurtarmaya çalışmaktadır. Karısı Haru, ölmüş olan ilk eşinin ruhuyla ilgili saplantılara sahiptir ama onu sever. Üvey oğlu ve üvey kızı ise aklı sıkıntılara neden olmaktadır. Oğlan üniversiteye gider, kız ise ergenlik sorunları yaşamaktadır. Bu arada Ogata'nın bir de metresi vardır. Ayrıca üvey kızına karşı da zaafı olan Ogata bir film laboratuvarı kurmak maksadıyla karısının parasını kullanınca işler karışır...

Walter Winchell tarzı sansasyonel bir köşe yazarı olan J.J. Hunsecker yazılarıyla birçok kişinin kaderini belirlemektedir. Hunsecker kızkardeşi Susan'a kur yapma cüretini gösteren caz gitaristi Steve'i hedef seçer.

İngiltere'nin X kuşağı'na ait, oldukça farklı kişiliklere sahip üç genç olan gazeteci Alex, doktor Juliet ve muhasebeci David aynı evi paylaşmaktadır. Kira paylarını azaltmak için dördüncü bir ev arkadaşı arayan üçlü pek çok adayı geri çevirdikten sonra 'cool' mizacıyla dikkatlerini çeken Hugo'da karar kılar.Bir gün Hugo'yu aşırı dozda uyuşturucudan ölmüş halde, yanında çok büyük miktarda para içeren bir valizle birlikte bulan gençler Hugo'nun cesedini gömdükten sonra parayı alırlar. Ancak içlerinde iktisat bilgisi olan tek kişi olan David bir gün birisinin bu kadar büyük miktardaki paranın mutlaka peşine düşeceğini söyleyerek arkadaşlarını uyarır. David'in tahmini doğru çıkar; polis ve uyuşturucu kaçakçıları aynı anda paranın peşine düşer...

Birbirlerine aşık olan Saskia ve Rex çifti, tatil yapmak amacıyla arabalarına atlayıp yola koyulurlar. Çiftimiz güle oynaya yollarına devam ederlerken Saskia Rex’e, belirli aralıklarla gördüğü ve her seferinde aynı kurgunun yaşandığı, özünde ikisinin de birbirlerine kavuşamadıklarını anlatan rüyalarından bahseder. Peşisıra patlak veren ve küçük bir anlaşmazlık sonucu yaşanan tartışma; Saskia’nın Rex’ kendisini hiç bırakmaması için yemin ettirmesiyle son bulur ve dinlenmek üzere bir benzin istasyonunda mola verirler. Saskia, kahve almak için markete gider ve geri dönmez. Ne yapacağını bilemez bir durumda olan ve belirli bir süre arabasında Saskia’yı bekledikten sonra etrafı kolaçan eden Rex, herhangi bir sonuç alamaz. Hatta müessese sahibi, Saskia’nın belki de kendi isteğiyle oradan ayrılmış olabileceğini düşünerek ortada hiçbir delil bulunmadığını ileri sürer ve polisi bile aramaya tenezzül etmez. Rex ise böyle bir varsayıma asla inanmayacaktır…

Jean ve Juliette farklı karakterde olan yeni evlenmiş bir çifttir. Jeanın maceraperest karakterine karşılık, Juliette kent yaşamının olanaklarına sahip olmayı arzulayan yerleşik bir tiptir. Ama yeni evliler Jeanın isteği üzerine Latalante adlı bir gemide yaşamaya başlarlar. Gemide onlar dışında Jules Baba isimli hayli eksantrik bir kaptan ve tuhaf görünümlü yardımcısı da yaşamaktadır. Juliette gün geçtikçe gemideki yaşamdan sıkılır. Ancak ne olursa olsun aralarındaki aşk Jeanı terketmesini engellemektedir.

Sinema tarihinin, bütün oyuncuları amatör insanlardan oluşan ilk film olması nedeniyle ayrı bir yerde konumlanmayı hak eden yapım, İkinci Dünya Savaşı'nın İtalya'daki sosyolojik ve psikolojik yıkımını konu alıyor. Altı bölümden oluşan film, işgal kuvvetlerinin İtalya'daki ilerleyişini, bu ilerleyişe paralel olarak da halkın yaşamak zorunda bırakıldığı açlığı, yağmayı, ölümü ve korkuyu gözler önüne seriyor.Roberto Rossellini'nin İtalyan Yeni Gerçekçiliği etkisinde gerçekleştirdiği Savaş Üçlemesi'nin ikinci filmi olan Paisa (Paisan) - Hemşo, Oscar adaylığının yanı sıra toplam 10 ödül kazandı.

Stephen Neale iki yıl akıl hastanesinde yattıktan sonra kendisini İkinci Dünya Savaşı İngiltere'sinde bulur ancak dışarısı da çok akıllı görünmemektedir. Medeniyete tekrar dahil olmak üzere Londra'ya giderken, ölümcül bir ajan yüzüğü bulur ve kime başvuracağı konusunda en ufak bir fikri bile yoktur...

Yalnız Amerikalı bir kadının birdenbire kendini İtalyan güneşi altında bulmasını ve aşkı keşfetmesini anlatıyor film. Ohio’da sekreterlik yapan, orta yaşlarına yaklaşmış çekici bir kadın olan Jane Hudson, nihayet hayallerindeki yazı yaşamak için Venedik’e gidecek imkânı bulur. Bağımsızlığına düşkün Jane, kolunda kamerası, canı istediği gibi gezer. Ama zamanla fark eder ki, dünyanın en güzel köşelerinden biri olan Venedik gibi bir şehirde bile yalnızlık zamanla insanın canını yakmaya başlamaktadır. Bu farkındalıkla hayatını değiştirmeye karar veren Jane, tam da zamanında, San Marco Plaza’daki küçük bir kahvede Renato de Rossi isimli bir antikacı ile çarpışır ve hayatı değişir.

Dünya Savaşı'nda dul Barny, İtalyan askerlerinin işine giderken işgal altındaki Saint Bernard'a geldiğini görür. Barny kızıyla birlikte yaşıyor ve testleri düzeltmeye çalışıyor ve patronu Sabine'e karşı büyük bir çekim hissediyor. Almanlar geldiğinde, Barny yarı Yahudi kızını kırsaldaki bir çiftlikte yaşaması için gönderir ve Sabine'in erkek kardeşinin tutuklanıp bir toplama kampına gönderildiğini öğrenir. Ateist Barny, kızını korumak için vaftiz etmeye karar verir ve din ve Katoliklik ile ilgili temaları tartışmak için rahip Léon Morin'i seçer ve Léon ona kitaplar ödünç verir. Barny Katolikliğe döner ve Léon'a karşı karşılıksız bir istek duyarak ona yakınlaşır.