Bu gerilim dolu psiko-seksüel korku filmi, ustura gibi keskin bir ihtiras, delilik ve cinayet öyküsüdür. Cinsel yönden düş kırıklığına uğramış bir eş ve anne olan Kate Miller, onu tatmin etmeyen erotik yaşamından yakınmak üzere, muayenesi Manhattan'da bulunan pek revaçtaki psikiyatrı Dr. Robert Elliott'ı ziyaret eder. Bir yabancıyla tatmin edici bir cinsel ilişki içinde geçirdiği öğleden sonranın ardından Kate, adamın binasının asansöründe usturalı sarışın bir kadın tarafından öldürülür. Katili şöyle bir gören sarışın fahişe Liz, hem baş zanlı, hem de katilin yeni hedefi haline gelir. Polis onun öyküsüne inanmaya hiç de gönüllü olmadığı için, Liz, psikopatı yakalamak üzere Kate'in oğlu Peter'la güçbirliği yapar. Bu arada, başkalarının da başına bir şey gelmeden önce katili yakalama yolunda umutsuz bir çaba içinde olan Dr. Elliott, tüyler ürpertici arzuların karanlık ve tedirgin edici dünyasına çekilir. Ve doktor korkunç gerçeğe giderek yaklaştıkça, kendini baştan çıkarıcı, ölümcül bir saplantı, sapıklık ve aldatma labirentinin içinde bulur

Louis Malle'in yönettiği Ascenseur Pour L'echafaud (Elevator to the Gallows) - İdam Sehpası, patronunun karısıyla aşk yaşayan bir iş adamının, patronunu öldürüp olaya intihar süsü vermesi sırasında yaptığı ufak bir hatanın büyüyerek olayları içinden çıkılmaz bir hale dönüştürmesini anlatıyor.

Janet Frame, Yeni Zelanda’nın en ünlü ve uluslararası çapta tanınmış yazarıdır. Yoksulluk içinde büyümüştür; acı içinde geçen utangaç öğrencilik yılları, onun hikayesinin bir kısmını oluşturur. Film, aynı Janet Frame’in otobiyografisinde olduğu gibi üç bölümden oluşuyor. Yazar; çocukluk yılları, ergenlik yılları ve gençlik yıllarında üç ayrı karakterle canlandırılıyor.

1970'li yıllarda geçen öyküde Vance Jeffords, zalim babası T.C. Jeffords ile anlaşamamaktadır. Baba-kızın ilişkileri, babasının başka bir kadınla beraber olmak istemesi sonucunda daha da karmaşık hale gelecektir.

Bir gün kökeni belirsiz tuhaf bir uçan araç, sefil bir şekilde hayatta kalmaya çalışanları ziyaret eder. Aracın pilotu, medeniyeti tekrar kurmak için sıfırdan çalışmalara başlamış bir organizasyondan söz eder ve insanlara umut aşılar. Gerçekten de takip eden on yıllar boyunca insanlık kendine güvenini kazanır ve yer altına yaşadığı yeni şehirler inşa eder. 2035 yılına gelindiğinde insanlık doğal evriminde bir basamak daha atlamak üzeredir: Aya ilk insan yollanacaktır. Ancak gereğinden fazla bilimsel ilerlemenin tekrar insanlığa felaket getireceği inancını taşıyan kalabalık bir grup vardır.

Wenders, Patricia Highsmith'in Ripley'in Oyunu (Ripley's Game) adlı romanından uyarladığı bu filmde Dennis Hopper, Nicholas Ray ve Samuel Fuller gibi Amerikan sinemasının 3 usta oyuncusunun bir araya getirmektedir. Amerikalı Arkadaş 'Kara Film (Film Noir)' türünün en iyi örneklerinden biri olarak kabul edilir. Filmde Ripley (D.Hopper), sahte tabloları, sanat koleksiyoncularına bile yutturarak muazzam servet edinmiş, kovboy şapkasını kafasından çıkarmayan bir Amerikalı olarak karşımıza çıkar. Önceden tanıdığı bir mafya patronu Ripley'den geçmişi temiz bir kiralık katil bulmasını ister. Ripley'in aklına gelen çerveci Zimmermann (Bruno Ganz)'dır. Kan kanseri olan Zimmermann bu işi özgür iradesiyle kabul eder. Fakat sonrasındaki geri dönülemez gelişmeler Ripley'i ilginç kararlar vermek zorunda bırakır.

İki genç adam, sahte bir parayı bir fotoğrafçı dükkanına yutturmayı başarır. Fotoğrafçı da bu parayı, dükkana gelen bir servis şoförüne verir. Bu olay, talihsiz servis şoförü Yvon'un hayatını mahvedecek trajik olaylar zincirini başlatacaktır. Yvon yakalanır ve mahkemeye verilir. Mahkeme sonucunda işini kaybeder ve hapse girer. Ailesi tarafından reddedilen Yvon, kendini dünyada kimsesiz ve dışlanmış olarak bulacak ve dini bir arınma arayışına girecektir...Sisteme başkaldıran yönetmenlerden biri olan Robert Bresson'un yönettiği L'argent - Para, Cannes Film Festivali'nde Grand Prix de Création ödülünü Tarkovsky'nin Nostalghia filmi ile paylaşmıştı.

Rockn Roll, partiler, polyester ve makrome... Biz 70li yılların gençleriydik! Dans ettik, eğlendik, çok bitkin ve masumduk. Fakat hepsinden öte ne yapacağımız bilmiyorduk ve kafamız karışıktı. Yıl 1976, yer Teksasın küçük bir kasabası; okulun son gününde herkes eğlenmek istiyor. İçki ve uyuşturucu dolu bir gecenin öyküsü.Amerika'nın yobaz ve tutucu eyaletlerinden biri olan Texas'taki ufak bir kasabada, gelecek sene son sınıf olacak gençler okulun son gününü parti yaparak kutlamaya karar verirler. Ancak evdeki hesap çarşıya uymaz. Zira, partinin yapılmasının planlandığı evin sahipleri tarafından durum fark edilince parti çarşıya, yani açık alana taşınacak ve bir süre sonra işler kontrolden çıkıp, kural tanımaz hippi gençler ortalığı karıştıracaklardır.

İnsanlar, dileklerini şişelere koyup denize atar. Amiro ve onun gibi talihsiz çocuklar ise o şişeleri denizden toplayarak geçinmeye çalışmaktadır...Amir Naderi'nin yönettiği Davandeh (The Runner) - Koşucu, para kazanabilmek için su satıp ayakkabı boyayarak günübirlik işler peşinde olan, bu işleri yaparken de hakkını aramak için sürekli koşmak zorunda kalan, savaşta ailesini kaybetmiş kimsesiz Amiro'nun hayatını anlatıyor. Doğuştan elde edilmiş ve sonradan kazanılmış hakları, statüyü, savaşın geride bıraktığı yıkık hayatları gözler önüne seren film, İran Sineması'nın karanlık yılları kabul edilen 1979-1982 yılları arasından sonra uluslararası camiada beğeni toplamayı başarmıştı.

"Apu'nun Dünyası" (Apur Sansar), Satyajit Ray'in Apu Üçlemesi'ni oluşturan filmlerinin sonuncusudur. Üçlemenin diğer filmleri ise: 1955 tarihli Yol Türküsü (Pather Panchali) ve 1956'da tamamlanan Yenilmez (Aparajito)'dır. Bu filmin müziklerini de diğer iki filmin müziklerini yapan Ravi Shankar bestelemiştir. Her üç filmin öyküsü de Bibhutibhushan Bandyopadhyay (Bibhutibhushan Banerjee olarak da biliniyor)'ın kitaplarından uyarlanmıştır. Bu film de diğerleri gibi siyah beyaz çekilmiştir ve düşük bir bütçeyle tamamlanmıştır. Her üç filmin de görüntü yönetmeni Subrata Mitra'dır.

Kiralık katil Jef Costello, cinayet işlerken görülür. Fakat gece kulübünün piyanisti Valérie, polise yalan söyler ve Jef’e yardımcı olur. Jef’in kız arkadaşı Jane de onunla olduğunu söyleyince polis onu serbest bırakır. Jef’in evine gelen karanlık bir tip, ona silah zoruyla bir iş daha verir ve öder.

Fransız sinemasının iki dev ismi Claire Denis ve Juliette Binoche, gerçek aşkın ele avuca gelmez doğasına ve onun peşinde kendimize ne denli ihanet edebileceğimize dair bu keskin bakışta ilk kez bir araya geliyor. Binoche, zengin katmanlarla örülü performansıyla; Parisli başarılı bir ressam olan, ancak dışarıdan görünen bağımsızlığı asıl arzusunu —gerçek bir gönül bağını— gizleyen Isabelle’e hayat veriyor.Isabelle, birbiri ardına yanlış adamların kollarına atılırken; içindeki derin özlemi, kırılganlığı ve direnci de gözler önüne seriyor. Denis’nin kadim dostu ve çalışma arkadaşı Agnès Godard’ın imzasını taşıyan buğulu tonlardaki sinematografisi ve Gérard Depardieu’nün muzip varlığıyla renklenen İçimdeki Güneş (Let the Sunshine In), şu sarsıcı gerçekte hüzünlü bir mizah buluyor: Kaç yaşında olursak olalım, hepimiz aşkın karşısında birer budalayız.

1938 yılında bir Fransız sömürgesi olan Senegal'in uzak ve sefil bir köyünün beceriksiz ve işe yaramaz polis şefi ayyaş Lucien, karısı dahil köyde hiç kimseden saygı görmez, sürekli itilip kakılır, aşağılanır ve hiçe sayılır. Üstelik karısı, kocasının gözlerinin önünde kendi erkek kardeşiyle ensest bir ilişki dahi kurar. Bu acınası insan herkesin şamar oğlanı haline gelmişken bir kaza her şeyi değiştirecek ve köyde sistemli bir cinayet salgını baş gösterecektir.

Bir inşaat mühendisi olan Philippe Gerbier, Fransız Direnişinin en önemli liderlerinden birisidir. Kendisinden haz etmeyen bir cani tarafından yaptığı tüm gizli işler gün yüzüne çıkarılır. Gerbier bunun neticesinde bir esir kampına düşer. Bir süre sonra kamptan kaçarak kendisine bunları yaşatan vatan hainini bulmaya karar verir. Fransız Sinemasının devrimci yönetmenlerinden Melvillein Joseph Kesselin romanından uyarladığı Gölgeler Ordusu, sinema tarihinin en önemli başyapıtlarından biri olarak gösteriliyor.

Şaşırtıcı bir varoluşçu bilim kurgu eseri olan The Face of Another (Bir Başkasının Yüzü), kimlik kavramını bir cerrahın ustalıklı eliyle inceler. Okuyama (Yojimbo'nun Tatsuya Nakadai'si), bir endüstriyel kazada yanarak yüzü deforme olduktan ve ailesiyle arkadaşlarından uzaklaştıktan sonra, psikiyatristinin radikal deneyini kabul eder: bir yabancının kalıbından alınan bir yüz nakli. Okuyama, bu süreçte çevresindeki dünyadan daha da uzaklaşırken, karanlık dürtülerine yenik düşmeye başlar. Teshigahara'nın bu filmi, unutulmaz görselleriyle yeni bir kimlik edinmenin sınırlarını ve özgürlüğünü keşfederken, bireysellik kavramını da sorgular.

Nazi işgali sırasında Fransa'nın ufak bir kasabasında yaşayan 18 yaşındaki Lucien Lacombe, direnişe katılmak ister ancak yaşının ufak olması nedeniyle direnişçiler tarafından kabul edilmez. Lucien, bu duruma inat karşı tarafın saflarında yer alacak ve gestapo'ya ajanlık yapmaya başlayacaktır...Oscar adaylığı da bulunan filmin toplam 6 ödülü bulunuyor.

Hollywood efsanesi Barbara Stanwyck, "pulp" sinemasının usta ismi yazar-yönetmen Samuel Fuller ile yönetmenin en cüretkâr westerninde bir araya geliyor. Türün kurallarını altüst eden bu feminist yaklaşım; müstehcen bir mizah, çarpıcı bir aksiyon ve insanı savunmasız bırakan bir şefkat arasında zahmetsizce mekik dokuyor.Nüfuzlu çiftlik sahibi Jessica Drummond (Stanwyck), emrindeki kırk silahlı adamıyla Arizona’nın Cochise bölgesine mutlak bir hakimiyetle hükmetmektedir. ABD Şerifi Griff Bonell (Barry Sullivan) ve kardeşleri, Jessica’nın adamlarından biri hakkındaki tutuklama kararıyla kasabaya geldiklerinde, Jessica bu kanun adamına gönlünü kaptırmaya başlar; ancak bu aşk, kendi otoritesinin de parça parça eksilmesine neden olacaktır.Büyüleyici siyah-beyaz CinemaScope görüntüleri, kinayelerle bezeli sert diyalogları ve Stanwyck’in en mağrur haliyle sergilediği ateşli performansıyla Forty Guns, Fuller’ın sinematik ustalığının en keskin ve görkemli gösterilerinden biridir.

Çavuşesku'nun tuhaf bir komünizmi hayata geçirdiği Romanya’da degisim rüzgarları esmektedir. Bürokratik rejim köhneleşmiş, insanlara vaadedilen sosyalizm basarisiz bir devlet kapitalizmine dönüşmüştür. işte bu gri ülkenin gri okullarından birinde ögrenci olan Otilia ve Gabita, ayni zamanda da oda arkadaşıdırlar. Gabita’nin hamile oldugunu öğrenmesi ile büyük bir sorunla karşı karşıya kalacaklardır. Çünkü Romanya’da kürtaj yasaktır. Lakin her yasağın kendisine bir de ’yasak delici’ alternatif bir sistem yarattığı düşünülürse buna da bir çözüm vardir. Kürtaj yasal olmayan yollardan yapılacaktır. 2007 Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye Ödülü’nün sahibi olan film, festivalde gösterildiğinden beri büyük ilgi ve övgü ile karsilandi. Romen sinemasının rönesansi olarak nitelendirilen film, saglam senaryosu, akici ve inandırıcı diliyle dikkat çekiyor.

60 yaşına giren babanın doğum günü için tüm aile bireyleri bir araya gelir. Baba, oğlu Christian'dan yeni intihar eden ikiz kardeşleri için ufak bir konuşma yapmasını ister. Christian ise bu konuşma için yeşil ve sarı renklerden oluşan iki adet konuşma kağıdı hazırlamıştır ve babadan bir tanesini seçmesini ister. Seçilen kağıt yeşildir ve adı "gerçekler"dir. Konuşma oldukça dehşet vericidir çünkü Christian, ikiz kız kardeşlerinin intihar sebebinin babası olduğunu, kardeşlerine cinsel tacizde bulunduğunu söylemektedir. Aile bireyleri bu açıklamaya en başta inanmasa da babanın tavrı ve ortaya koyulan deliller olayı doğrular niteliktedir ve işler daha da karmaşık bir hal almaya başlayacaktır...

Ousmane Sembène, gelmiş geçmiş en büyük ve çığır açıcı yönetmenlerden biri, aynı zamanda yirminci yüzyılın en bilinen Afrika kökenli film yönetmeni olmasına rağmen, adının dünyanın geri kalanında daha iyi tanınmasını hakediyor. İlk uzun metrajlı filmini 1966'da, benzersiz ve sarsıcı bir yapıt olan "Siyah Kız" ile çekti. Senegal'de aynı zamanda saygın bir romancı olan Sembène, basit görünen bir konuyu –Fransa'ya zengin bir beyaz ailenin yanında çalışmaya giden genç bir Senegalli kadının, onların küçük dairesinde hem mecazi hem de gerçek anlamda bir hapishaneye dönüşen hayatını– sözde sömürgecilik sonrası dünyanın ısrarcı sömürgeci zihniyetine dair katmanlı bir eleştiriye dönüştürür. M'Bissine Thérèse Diop'un yürek burkan başrol performansıyla "Siyah Kız", hem sert bir insanlık dramı hem de köklü bir politik duruş – ve 1960'ların temel filmlerinden biridir.

On sekizinci yüzyıl Viktorya dönemi... Sarah, alt sınıflardan gelme, sevdiği adamın peşinden gitmiş olduğu için toplum tarafından dışlanmış genç bir kadındır. Toplumun tamamen şekilden ibaret ahlak değerleri tarafından yargılanıp damgalanmış olan bu kadın, en ufak özgürlüklerden bile mahrum bırakıldığı, kıstırılmış bir hayat yaşamaktadır. Yine aynı şekilde, toplumun tamamen gösteriş budalası, samimiyetten uzak kurallarından sıkılmış ama bunu kendisine çok da itiraf etmek istemeyen Charlesla tanışan Sarah, çok da fazla konuşmaya gerek kalmadan aynı duyguları ve düşünceleri paylaştıklarını farkeder. Sarahın içinde bulunduğu düşük sosyal sınıfa rağmen Charles, tam anlamıyla bir aristokrattır. Çok fazla ortak noktaları olan bu iki insanın bir arada olmalarını engelleyen belki de en önemli neden de budur. Tabi bir de Charlesın, zengin bir tüccarın şımarık kızı ile olan nişan düzeyindeki ilişkisi.

Kendini işine adamış bir özel dedektif, eski bir sinema aktrisinin evden kaçan üvey kızını bulma görevini üstlenir. Önceleri basit bir kayıp vakası gibi görünen bu olay kurcalandıkça daha da karmaşık ve tehlikeli hale gelmeye başlayacaktır.

Bu bir aşk hikâyesi değil. Biri şarkı söyleyen, diğeri söylemeyen iki kadının kız kardeşliğinin, dostluğunun, dayanışmasının hikâyesi.Filmin hikayesi, kadın hareketinin ivme kazandığı 1970’ler Fransası arka planında, birbirine benzemeyen iki kadının kesişen hayatları etrafında gelişiyor. Suzanne, iki küçük çocuğunun babası olan bir fotoğrafçıyla birlikte yaşamaktadır. Üçüncü çocuğuna hamile olduğunu öğrenir, fakat bu çocuğa bakacak durumu yoktur. Bu sırada tanıştığı Pomme, Suzanne’in kürtaj sürecinde ona destek olur. Sonrasında araya yıllar girer. Suzanne çocuklarıyla birlikte ailesinin çiftliğine taşınır. Şarkıcı olan ve kadın hareketine şarkılarıyla destek veren Pomme ise evlenerek İran’a yerleşir, fakat işler onun da umduğu gibi gitmeyecektir. Ne var ki hayatlarının izlediği farklı yollar bu iki kadını birbirinden koparmaya yetmez.

Yabancı lejyonlar, içki ve kadın özlemiyle Mogador'a kadar ilerlerler. Şarkıcı Amy'de Paris'ten Lo Tinto kabaresinde çalışmaya gelmiştir. O gece lejyoner Tom Brown, Amy'nin baştan çıkarıcı gösterisini izler. Geçmiş hayatlarından yaralar taşıyan Amy ve Tom, hiçbir bağ kurmadan ilişki yaşamaya başlarlar...Benno Vigny'nin Amy Jolly adlı romanından uyarlanan Morocco - Yanık Kalpler, 4 dalda Oscar ödülüne aday gösterilmişti. Filmin 3 ödülü bulunuyor.

Melville'in ikinci filmi, Fransız sinemacıları ciddi anlamda etkilemiş ve Melville'e, ülkesinin stüdyo sistemi dışında da harikalar yaratabilen bağımsız bir yönetmen olarak ün kazandırmıştır. Film, senaryo aşamasında da Melville'le birlikte çalışan şair ve sinemacı Jean Cocteau'nun 1929 tarihli romanını temel almaktadır. Gözlerden uzak dünyalarına çekilmiş, erotik imalarla yüklü dramlar oynayan bir kız ile kardeşinin hikayesi, görsel bir bütünlüğün parçası olan lirik ve akıcı bir devinime sahip.

Anton Çehov'un Vanya Dayı adlı oyununu beyaz perdeye uyarlayan Vanya 42.Caddede, oyunun, harcanmış hayatlar, yalnızlık, umut ve umutsuzluk temasını öne çıkartan bir yapım. Eski dostlar bir araya gelir ve Manhattan sokaklarından geçerek ilk buluşmalarına giderler. Daha biz ne olduğunu anlamadan oyun sahnelenmeye başlar. Oyuncular hâlâ sokak kıyafetleri içindedir ve fakat seyirci kendini bir anda Rusyada bulur. Vanya Dayı, yıllardan beri ölmüş kızkardeşinin kocası Serbryakovun malikanesini idare etmiştir. Şimdi, yeni karısı Yelenayla eve gelmektedir.

Bruno, tatlı hayatların temsilcisiyken; Roberto ise genç bir hukuk öğrencisidir. Bruno, hedonist (içki, sigara, biri eşi olmak üzere güzel kadınlar…) ve rahat bir karakterken; Roberto ise mahçup ve tutuktur. Sıcak bir yaz gününde geçen öykü, hayalet şehre benzeyen Roma’da bir tesadüf sonucu tanışan ayrı dünyaların insanı bu iki adamın “yolculuğu” etrafında şekillenir: Bruno’nun arabasıyla çıktıkları Toscana yolunda çeşitli “kesimden” insanlarla karşılaşırlar; muhtelif konular üzerine hafif sohbetlerde bulunurlar; birbirlerinin ailelerini ziyaret etme fırsatı yakalarlar.

Yıldız oyuncular Katharine Hepburn ve Cary Grant ile yönetmen George Cukor’un The Philadelphia Story (Philadelphia Hikâyesi) filmindeki efsanevi ortaklıklarından iki yıl önce, zamansız yeteneklerini bir araya getirerek hayat verdikleri bu yapım, 1930’lar romantik komedi türünün kusursuz ve nefis bir örneğidir. Philip Barry’nin 1928 tarihli kapalı gişe oynayan tiyatro oyununun bu ikinci sinema uyarlamasında Cary Grant, karizmasının doruğundadır. Canlandırdığı akrobat ruhlu, özgür yaradılışlı karakter, yıldırım aşkıyla nişanlanmasının ardından, kelimenin tam anlamıyla nişanlısının aristokrat ailesinin hayatına paldır küldür dalar. Bu beklenmedik giriş, kızın kuralcı ve muhafazakâr babasıyla bir değerler çatışması yaratırken; ailenin asi, dikbaşlı ve dışlanmış diğer kızı Hepburn’ün ise başkaldıran hayal gücünü ateşler. Işıltılı çehresinin altında hüzünlü akıntılar barındıran Holiday, her yerdeki sıra dışı ruhlara ve imkânsız hayaller kuran düşperestlere adanmış büyüleyici bir övgüdür; aynı zamanda, gerçekten "iyi yaşamanın" ne anlama geldiğine dair derin bir tefekkür sunar.

Ronald Neame'in Tunes of Glory filminde, eşsiz Alec Guinness, barış zamanı bir İskoç taburunun viski içen, ayakları yere sağlam basan komutanı Jock Sinclair'i canlandırıyor. Hayatı boyunca askerlik yapmış olan Sinclair, adamlarından saygı ve sadakat beklemektedir. Ancak Basil Barrow (John Mills) -askeri bir ailenin eğitimli, kitaba bağlı çocuğu- Sinclair'in yerine sahneye çıktığında, iki adam hem taburun hem de adamlarının kalplerinin ve zihinlerinin kontrolü için şiddetli bir mücadeleye girişir. James Kennaway'in romanından uyarlanan ve Guinness ile Mills'in kusursuz performanslarıyla dikkat çeken Zafer Tınıları, İngiliz toplumunun kurumsal çelişkilerini ve sınıfsal hiyerarşilerini yorumlamak için askeri hayatın katı katmanlaşmasını kullanarak beklenmedik derecede dokunaklı bir drama imza atıyor. 

Dont Look Back - Arkana Bakma, Bob Dylan'ın 1965 yılındaki İngiltere turunu anlatan D.A. Pennebaker yapımı 1967 tarihli bir belgeseldir. 1998 yılında film kültürel, tarihi ve estetik açıdan önemli olduğu için Kongre Kütüphanesi'nde saklanmak üzere ABD Ulusal Film Arşivi tarafından koruma altına alınmıştır.

I Bambini ci Guardano (The Children Are Watching Us) filminde; dört yaşındaki bir erkek çocuğun sorumluluklarına dayanamayan genç anne, kocasını ve çocuğunu başka bir erkek için terk eder. Daha sonra geri dönen anne, kocasıyla kısa süre de olsa barış içinde olur ama aşığıyla görüşmeyi de sürdürür.Vittorio De Sica'nın yönettiği, Yeni Gerçekçi akımın ilk örneklerinden biri olarak sayabileceğimiz bir yapım olan film, anne ve baba arasında kalmış dört yaşındaki bir çocuğun gözünden ebeveyn ilişkileri ve aile kavramını irdeliyor.

Ousmane Sembène, devrimci bir öfkeyle kaleme aldığı bu eserde, İkinci Dünya Savaşı sırasında Senegal'deki Fransız sömürge güçlerinin Diola halkının genç erkeklerini askere alma ve Avrupa'daki askerler için pirinç stoklarına el koyma girişimleriyle geçen bir dönemi tarihe not düşer. Kabilenin ataerkil liderleri tanrılarına dua edip kurbanlar sunarken, topluluktaki kadınlar mahsullerini teslim etmeyi reddederek Fransız ordusunun gazabını üzerlerine çeker. Senegal tarihini şekillendiren baskıcı güçlere dair derin bir kavrayış barındıran Emitaï, sömürgeciliğin kültürel gelenekler üzerinde yarattığı gerilimleri incelerken, aynı zamanda bir halkın ruhunda gizli kalmış direniş ve vakar hazinelerini gün yüzüne çıkarır.

İngiliz Özgür Sinema akımının temsilcilerinden Tony Richardson’dan bir Henry Fielding uyarlaması. 1740’larda geçen film, dönemin İngiltere kırsalında yetişen ve Londra’ya gitmek zorunda kalan bir genç erkeğin hikâyesi.Sessiz film formatında ve konuşmalar yerine ara yazılar ile başlayan film, bu hınzır başlangıcı tüm film boyunca sürdürüyor. Uçarı ve esprili bir tempo, zaman zaman hızlanan kurgu, hareketli bir kamera ve İngiliz oyuncu geleneğinin en başarılı örneklerinin keyif alarak ve vererek sürükledikleri bir film. Yönetmen görüntüyü durdurmaktan, oyuncular zaman zaman kameraya bakmaktan ve hatta konuşmaktan çekinmiyor ve kendinizi bir tiyatroda ve sürekli kahkaha atan kalabalık bir seyirci topluluğu ile birlikte bir vodvil izlermiş gibi hissetmenizi sağlıyor. Özellikle handa geçen “suç üstü yakalama” sahnesinde bu vodvil duygusu zirvesine ulaşıyor. “Erotik” yemek sahnesi sessiz sinemanın bir zamanlar neler başardığını da hatırlatıyor bize.Din ile, iki yüzlü ahlâk anlayışı ile, servet edinme üzerine oynanan oyunlar ile çekinmeden dalgasını geçen film sık sık devreye giren ve zekice yazılmış sözler (“Kalbimi çalarsanız bedenim de onu takip edecektir”, “Tom için herhangi bir kadın hiçbir kadından daha iyiydi” vs.) ile olayları açıklayan bir anlatıcıyı da başarı ile kullanıyor.Filme adını veren karakteri oynayan Albert Finney 60’larda oynadığı diğer Özgür Sinema örneklerinde olduğu gibi çok başarılı ve diğer tüm oyuncular da başta Hugh Griffith olmak üzere filmin bu alandaki başarı çıtasını çok yukarılara taşıyorlar.Sansürle çok uğraşmış bir isim olan yönetmen Tony Richardson filmde sık sık bu kurum ile de dalgasını geçiyor ve bunu da tüm bu komedinin parçası yapıyor.Başta Oscar olmak üzere ödüllere boğulmuş bir film bu (ki özellikle en iyi film ödülünü de almış olması Oscar standartları açısından ilginç) ve bugün bakıldığında bir parça eskimiş durabilir belki ama özellikle anlatımının 60’larda çok yenilikçi olduğunu unutmamalı.

Fransa-Cezayir savaşının sürdüğü dönemde, sağ görüşlü bir grubun militanı olarak Cenevre'de yaşayan Bruno, burada Veronica isimli güzel bir kadına aşık olur. Bir suikast emrini yerine getirmediği için Bruno'nun başı kendi çetesiyle derde girer. Çetesinin tacizinden kaçtığı sırada Arap militanlar tarafından kaçırılarak işkence edilir. Bruno sol görüşlü Veronica'nın, Araplar için çalışmaktığını anlar. Yine de tek hayali sevdiği kadını da alıp Brezilya'ya gitmektir. Bu yüzden istemeyerek de olsa suikast emrini kabul eder.

20. yüzyılın başlarında, Bangladeş'in bir köyünde fakir bir Brahman ailesinin Apu adında bir çocukları olur. Bir şair ve de rahip olan babası ailesini geçindirmeye yatecek kadar para kazanamamaktadır. Kız kardeşi de sürekli olarak komşunun bahçesinden guava isimli bir meyve çalmaktadır. Bütün bunlar ve de aileyle birlikte yaşayan yaşlı teyzelerinin bitmez tükenmez dırdırları, annesini zaten zor hayatını iyice güçleştirmektedir.

İyi huylu, alçak gönüllü, biraz da saf bir öksüz olan Pip (Tony Wager) cadaloz kızkardeşi ve onun bir demirci olan iyi kalpli kocası ile birlikte yaşamaktadır. Bir gün kilisenin mezarlığında 2kaçak kürek mahkumu ile burun buruna gelir. Mahkumlara evden yiyecek ve zincirlerinden kurtulabilmeleri için alet temin eder, fakat mahkumlar tekrar yakalanırlar. 2 mahkumdan daha insancıl olanı (Finlay Currie) evden kaybolan yiyeceği kendisinin çaldığını söyleyerek suçu üstlenir ve Pip'i suçlanmaktan kurtarır. Artık Pip ile aralarında bir bağ kurulmuştur.Bu arada Pip,melankolik bir kadın olan Bayan Havisham (Martita Hunt) 'ın zengin konağında onun kendisi kadar küstah olan evlatlığı Estella (Jean Simmons) ile arkadaşlık etmesi için tutulur.Şımarık bir kız olan Estella erkeklerin kalbini kırmak için analığından özel talimat almıştır,zira evleneceği gün kilisede terkedilen Bayan Havisham 'ın erkeklere karşı özel bir kini vardır.Bunca aşağılanmaya rağmen Pip Estella'ya yine de aşık olur.Bir süre sonra Pip'in şansı döner,Bayan Havisham 'ın avukatı aracılığı ile esrarengiz bir hayırseverin tüm eğitim masraflarını karşılayacağını ayrıca kendisine yüklü de bir harçlık ödeyeceğini öğrenir. Seneler geçer, artık Londra'ya yerleşmiş olan Pip (John Mills) burada lüks bir hayat yaşamaya başlar, eski hayatına biraz da burun büker.Zaman geçince onca sene zannettiği gibi hamisinin Bayan Havisham olmadığını öğrenir. Hala sevdiği Estella (Valerie Hobson) 'yı bulmak üzere artık terkedilmiş harap bir mekan olan Havisham konağına dönen Pip onun da analığı gibi bir inziva hayatı yaşamaya hazırlandığını öğrenir.

Hal ve Gidiş Sıfır’ın ikinci adı olan ‘Küçük Şeytanlar Okulda’, Carry On (İngiltere’de 1958 ve 1992 yılları arasında çekilmiş 31 filmden oluşan komedi serisi) tarzı, tatlı bir yaramazlık hikâyesini akla getiriyor; ama Jean Vigo’nun klasik kısa filminin şakası yok. Çocukların baskıcı okul kurumuna karşı isyanını anlatan bu öykü, çatıya çıkmış muzaffer küçük şeytanların uçmaya hazırmış gibi göründüğü final sahnesiyle kozmik boyutu pekiştirilen, tam bir gerçeküstücü manifesto. Bu müthiş film, görecekleri şeye hazır olmayan öğrencileri gafil avlar: çırılçıplaklık, müstehcen ve vücut saplantılı mizah, dine saygısızlık, ısrarcı bir eşcinsel erotizm. Ancak basit ‘gençliğin karşısında otorite’ ikilemini (1968 yapımı serbest yeniden çevrimi lf...’in aksine) kaçınılmaz ve çok aşamalı sapıklık görüşüyle aşar: En eski kafalı öğretmenler bile sapıkça duygular taşır ve içten içe çılgındır.

Yalnız Amerikalı bir kadının birdenbire kendini İtalyan güneşi altında bulmasını ve aşkı keşfetmesini anlatıyor film. Ohio’da sekreterlik yapan, orta yaşlarına yaklaşmış çekici bir kadın olan Jane Hudson, nihayet hayallerindeki yazı yaşamak için Venedik’e gidecek imkânı bulur. Bağımsızlığına düşkün Jane, kolunda kamerası, canı istediği gibi gezer. Ama zamanla fark eder ki, dünyanın en güzel köşelerinden biri olan Venedik gibi bir şehirde bile yalnızlık zamanla insanın canını yakmaya başlamaktadır. Bu farkındalıkla hayatını değiştirmeye karar veren Jane, tam da zamanında, San Marco Plaza’daki küçük bir kahvede Renato de Rossi isimli bir antikacı ile çarpışır ve hayatı değişir.

İsmi çok az duyulmuş usta yönetmen Jacques Becker’in son filmi Le Trou (Delik), José Giovanni’nin 1947 senesinde hapishaneden kaçış denemesinin gerçek hikayesini anlattığı romanından uyarlanmıştır. Becker, senaryoyu Giovanni’yle birlikte yazmış ve amatör oyuncularla çalışmıştır. Bu oyunculardan biri olan Jean Kreaudy’nin gerçek hayattaki kaderi senaryodakine benzer.

Barbara Loden, yazdığı, yönettiği ve başrolünü üstlendiği bu ilk ve tek uzun metrajlı filmiyle; Amerikan bağımsız sinemasının çığır açan, beyaz perdede eşine az rastlanır türden bir karakteri hayatımıza sokan bir başyapıta imza atıyor. Pensilvanya’nın is kokulu, gri manzaraları arasında geçen ve son derece samimi bir gerçekçi üslubuyla çekilen film; kocasını terk eden, çocuklarının velayetini kaybeden ve artık kendini kirli barlar ile tekinsiz moteller arasında sürüklenirken bulan mesafeli ve yumuşak başlı Wanda’nın (Loden) peşine düşüyor. Wanda, buralarda yolu kesişen bir dizi duyarsız adamın —ve onu bir sonraki suç planına dahil eden bir banka soyguncusunun— insafına kalıyor. Bugüne dek ulaşılması güç bir şaheser olmasına rağmen nesiller boyu sanatçı ve sinemacı üzerinde derin bir iz bırakan Wanda; toplumun kıyısına itilmiş, çaresiz bir kadının şefkat dolu olduğu kadar yürek burkan bir portresidir.48 yaşında kanserden vefat eden Barbara Loden'in yazdığı, yönettiği ve oynadığı tek uzun metrajlı filmi olan Wanda, Venedik Film Festivali'nden ödülle dönmüştü.