Masahiro Shinoda'nın yönettiği Kawaita Hana (Pale Flower) - Solgun Çiçek, bir kentin ayak takımı arasına karışan soylu ve güzel bir kadının öyküsünü konu ediniyor.Film, 2. Dünya Savaşı sonrası Japon toplumundaki melankolizm, sınıf uçurumları, maskülen şiddet, suçun psikopatolojisi, kadın-erkek ilişkisinin kırılgan doğası gibi temaları film-noir stiliyle, pesimist bir bakışla tasvir eder.

Sibernetik ve Gelecek Araştırmaları Enstitüsü’nün en önemli projesi, bütün politik, toplumsal ve ekonomik olayları öngören Simulacron 1 isimli elektronik bir canavardır. Bazıları Simulacron 1’i kendi çıkarları için kullanmak isteyince, iyi ve kötü arasında bir savaş başlar. Bu projenin yöneticisi Profesör Vollmer, gizemli bir şekilde intihar ettiğinde Dr. Stiller onun yerine geçer. Fakat Stiller’de de tuhaf semptomlar belirir. Acaba Stiller şizofren midir? Pek çok kişi öyle olduğunu düşünür – ta ki Stiller bir gün rutin bir bilinç aktarması sırasında Simulacron’un devrelerinde eski bir tanıdığını görene kadar.

Robert, hayatı uçlarda yaşayan, alkol, sigara ve tek gecelik ilişkilere düşkün bir yazardır. Sorumluluk duygusundan ve disiplinden oldukça uzak olan Robert'in hayatı, kardeşi Sarah'ın yanına taşınması ile farklı bir dönemece girecektir.John Cassavetes'in hem oynadığı hem de yönettiği Love Streams - Aşk Irmakları, Berlin Uluslararası Film Festivali'nde Altın Ayı ve FIPRESCI ödüllerini kazandı.

13. yüzyıla ait bir baladdan yola çıkılarak senaryosu yazılan film, ortaçağda geçen sarsıcı bir intikam hikayesi anlatıyor. Koyu hristiyan ailesi tarafından kiliseye gitmekle görevlendirilen bir genç kız, yolda tecavüze uğruyor ve öldürülüyor. Olayın ardından bir eve sığınan tecavüzcüler burada kızın ailesiyle karşılaşıyor ve kanlı bir şekilde yok ediliyorlar. Ingmar Bergmanın az bilinen yapımları arasında olan Jungfrukällan, kanlı intikam hikayesi ile modern korku filmlerine ilham verdi. Usta yönetmen bu filminde masumiyet, hırs, paganizm ve dini inanç gibi kavramları tartışıyor.

1965'in yazında New England açıklarındaki bir adada geçen hikâye ilk aşk ve büyülü bir yazı anlatıyor. 12 yaşındaki iki çocuğun birbirlerine aşık olup, gizlice anlaşarak vahşi doğaya kaçar. Yetkililer onları bulmaya çalışırken, kuvvetli bir fırtına da adaya doğru yaklaşmaktadır. Barış dolu ada halkının hayatı hiç kimsenin baş edemeyeceği biçimde alt üst olmuştur.

Yankesici, Bresson’un üslubunu en iyi örnekleyen filmleri arasındadır. Film, Michel (Martin LaSalle) adında entelektüel ve asi bir gencin yankesicilik takıntısına kapılmasının hikâyesini anlatır. Michel başlangıçta, yankesiciliği basit ve geçimini sağlayan bir iş olarak görür; ancak zamanla yankesicilik bir işten çok, bir amaca ve yaratıcı bir edime dönüşür. Neredeyse anında paçayı ele verdiği amatör bir hırsızlık denemesinden sonra, kendisini eğitmesi için usta bir hırsızın yanına çırak olarak girer. Filmdeki yankesicilik sahneleri, heyecanı ve sinema dilini kullanmadaki ustalığıyla nefes kesicidir. Michel, hasta annesi ve kız arkadaşı Jeanne’la (Marika Green) görüşüyorsa da yankesicilik ona en duygusal ve manevi anlamda doyurucu insan ilişkilerini sunar. Bu durum Michel’in çalma sebebinin, sırf para kazanmak olmadığı anlaşılmaya başladığında, daha da açık bir şekilde görülür. Filmin sonunda, artık yakalanmak umurunda bile değilmiş gibidir.

Jerry ve Lucy Warriner çifti çılgın, serserice bir yüksek sosyete hayatı sürdürmektedirler. Çok mutlu olmalarına rağmen, birbirlerinin sadakatinden şüphe etmeye başlarlar. Sonunda boşanmaya karar verirler. Lucy köpeklerinin velayetini almaya hak kazanır ama Jerry'nin köpeği ziyaret etme hakkı vardır. Boşanmaları henüz sonuçlanmadan ikisi de başka insanlarla yeni ilişkilere başlarlar. Lucy Oklahomalı petrol zengini ama sıkıcı, annesiyle birlikte seyahat etmekte olan Dan Leeson ile tanışır. Jerry sosyeteye yeni girmiş, bir mirasın varisi olan Barbara Vance'a kur yapmaktadır. Jerry ve Lucy birbirlerinin planlarını bozmaya çalışmaktadır ve bu durum oldukça komik sonuçlar doğurur.

Tod Browning ile efsanevi başrol oyuncusu Lon Chaney arasındaki işbirliğinin en ünlü ve en sapkın filmi olan Bilinmeyen'de, kolsuz İspanyol bıçak atıcısı Alonzo (hançerlerini ayaklarıyla fırlatır) rolündeki "Bin Yüzlü Adam", güzel asistanına (Joan Crawford) duyduğu alçakça aşkla (tesadüfe bakın ki hiçbir erkeğin elinin değmesine dayanamayan bir kadındır) onu tarifsiz aşırılıklara sürükler. Sadomazoşist saplantı, aldatma, cinayet, şekil bozukluğu ve muhteşem bir Grand Guignol doruk noktası... Brownning, bu korkunç öncülden son damlasına kadar yararlanıyor.

1962 yılında hem Cannes hem de Venedik Film Festivallerinden ödülle dönen, aynı yıl George Meliee ödülünün de sahibi olan Beşten Yediye Cleo, Vardanın yönetmenlik adına ilk başarısı. Kanser olduğu gerçeğiyle yüzleşen genç ve güzel bir Fransız pop şarkıcısı Cleonun öyküsü. Kendince geri dönüşleriyle hayatını irdelediği doksan dakikayı Cleoyla birlikte yaşıyoruz. Aynı zamanda Cleonun hayata dair sorularıyla da karşı karşıya kalıyoruz: Böyle bir zamanda ne yapılabilir?, Nasıl yapılır? Cleo, bu soruların cevaplarını ve kişisel ilişkilerini sorguluyor. Bu soruların cevaplarını hem bugünde, yaşadığı hayatta hem de yeni tanıdığı insanlarda arıyor. Kanser psikozunun, korkusunun çevrelediği filmde zaman ilerledikçe değişik insan yüzlerinin geçtiği Paris sokaklarına, içeriğini kaybetmiş hareketsiz ve durgun bir zamana dönüyoruz...

Sıradan bir posta arabası yolculuğu,başlarında ünlü Geronimonun olduğu kızılderilerin saldırısı başlayınca kabusa dönüşür. Ağzına kadar dolu olan posta arabasında ayyaş bir doktor, iki kadın yolcu, müşterilerinin parasını zimmetine geçirmiş bir banker ve Ringo Kid (John Wayne) vardır.

I Bambini ci Guardano (The Children Are Watching Us) filminde; dört yaşındaki bir erkek çocuğun sorumluluklarına dayanamayan genç anne, kocasını ve çocuğunu başka bir erkek için terk eder. Daha sonra geri dönen anne, kocasıyla kısa süre de olsa barış içinde olur ama aşığıyla görüşmeyi de sürdürür.Vittorio De Sica'nın yönettiği, Yeni Gerçekçi akımın ilk örneklerinden biri olarak sayabileceğimiz bir yapım olan film, anne ve baba arasında kalmış dört yaşındaki bir çocuğun gözünden ebeveyn ilişkileri ve aile kavramını irdeliyor.

Roma'nın büyüleyici ve görkemli atmosferinde yaşayan Jep Gamberdella, 65 yaşına gelmiş ve sıkça geçip giden gençliğini özlemekte olan bir yazardır. Gençliğinde yazmış olduğu "The Human Camera" ile ihtişamlı bir başarı yakalamış ve Roma yüksek sosyetesine kabul edilerek ihtişamlı bir hayat sürmeye başlamıştır. Hayatı başarılarla geçen Jep, bu süreçte tanıdığı insanların değişimlerine ve insanlıktan çıkma noktasına geldikleri bir krize tanık olur. Hayallerinde masumiyetini koruyan tek şey ise gençlik aşkıdır. Artık yeniden yazma zamanının geldiğine karar verir...Son olarak 2011 yapımı This Must Be the Place filmiyle seyircisiyle buluşan Paolo Sorrentino'nun yazıp yönettiği filmin başrollerini Toni Servillo, Carlo Verdone ve Sabrina Ferilli paylaşıyor.

Bill Gillespie, Güney Amerikada küçük bir kasabada polis şefidir. Sonradan bölgenin şerifi konumuna gelir. Bill, suç olaylarını çözmeye ve suçluları yakalamaya çalıştıkça bir takım hileli küçük-kasaba politiklerini de kullanmak zorundadır. Bu süreçte dedektif Virgil Tibbs ve polis yüzbaşısı Bubba Skinner’dan destek almaktadır. Irk meselesine dair gerilim bölgede artmaktadır. Film Rod Steiger’a En İyi Erkek Oyuncu dalında Oscar getirmiştir. Ayrıca film 1967’de yılın en iyi uyarlama senaryo, en iyi kurgu ve en iyi ses dallarında ödül sahibi olmuştur.

30 yaşındaki Joy Jordan; anne ve babasının, Florida güneşi altında yeni bir yaşama doğru uzaklaşırlarken arkalarında bıraktıkları New Jersey’deki evde, yalnız yaşayan, bekar bir genç kadındır. Yaşlı çiftin sevgiden yoksun ve acıklı evlilikleri ise, cazibesi yıllar önce sönmüş olan Diane’ın tehdidi altındadır. Öte yandan hayattan umudunu kesmemiş olan Joy, doğru erkeğin ve kariyer başarısının hemen köşeyi dönünce karşısına çıkabileceğini düşünecek kadar saf gözlerle bakmaktadır yaşama. Halihazırdaki erkek arkadaşı Andy’yi kaybettikten bir süre iş değiştirip yetişkinler için eğitim veren bir “hayır kurumunda” işe başlar. Buradaki öğrencilerinden Rus göçmeni, taksi şoförü ve bir hırsız olan Vlad ile romantik bir ilişkiye de girecektir.Joy’un iki kız kardeşi, mutlu bir evliliği olan Trish ve başarılı yazar Helen, bir yandan Joy’a küçük gören ve acıyan gözlerle bakmaktan ve bunu dile getirmekten geri durmazken, bir yandan da itiraf edemedikleri kendi sorunlarına sahiptirler. Gerçek yaşamda karşılaşılan tehlikelerin yazılarına getireceği duygusal otantikliğin peşindeki Helen, telefon tacizlerinin kurbanı haline geldiğinde; sapığın, yan dairedeki yakışıklı değilse de zararsız görünen yalnız genç adam, Allen olduğundan bihaberdir. Helen’e platonik bir şekilde aşık olan Allen’in kendi başındaki dert ise, pek de göründüğü kadar zararsız olmayabilen Kristina’dır.Allen hastalıklı romantik dertlerini psikoloğu Bill ile paylaşır. Pek tabii ki Bill’in Helen’in kız kardeşi Trish’in kocası olduğunu ve kendi “küçük” tutkuları olduğundan habersizdir. Bill bir yandan ergenlik acıları içerisindeki oğlu Billy’nin kendi sorunlarına cevap bulmaya çalışırken, bir yandan da küçük çocuğun okul arkadaşlarında sapkın bir çekicilik bulmaktadır.

Maurice ve Dora evli bir çifttir. Bir gün Maurice, Dora'nın başka bir adamın yemek teklifini kabul edip onun yanına gittiğini öğrenir. Kıskançlıktan gözü dönen Maurice, silahını kaptığı gibi evi basar. Ancak adam çoktan ölmüştür...

Politik açıdan solcu görüşü benimsediğini çekincesizce ortaya koyan; yaşam ve ölümlülük üzerine düşüncelerden sanatın toplumdaki rolüne saparken toplum dışına itilmişlere ve marjinallere saygılarını sunan belgesel, çok farklı konulara değiniyor. Bununla birlikte Varda, filmin kendisinden uzaklaşmasına izin vermiyor; izleyici, sanki bir yolcu koltuğunda oturmuş, usta bir kaptanla aydınlatıcı bir yolculuğa çıktığı hissine kapılıyor. Filmdeki en muhteşem anlardan birinde, yönetmen Varda, ağaçtan olgun incirleri toplayıp oracıkta yerken, varlıklı ve bencil insanların açgözlülüğüyle ilgili bir tirada başlıyor. Beylik Marksist teoriyi ezbere okumak yerine sadece bir gözlemini dile getiriyor: ‘iyi olmak istemiyorlar.’ Merkezinde, semt pazarları kapandıktan sonra yiyecek bulmak için artıkları toplayan veya çöplükleri karıştıran modern zamanların rençperlerinin bulunduğu bu acımasız gerçek, belgesel boyunca yankılanıyor.

Ondokuzuncu yüzyılın başında , İsveç taşrasını dolaşan küçük bir tiyatro gubu Stockholm’un giriş kapılarından birinde resmi görevliler tarafından alıkonulur. Amaçları Dr Vogler adlı sihirbazın gösterilerini sergileyen grubun foyasını ortaya çıkarmaktır. Görevliler dilsiz olduğu söylenen Dr Vogler’den özel bir gösteri isterler. Böylelikle yaptıklarının toplum sağlığına zararlı olup olmadığını denetleyeceklerdir.

Vérités et Mensonges (F for Fake) - Hakikatler ve Düzmeceler filminde yönetmen Orson Welles sahte olanı, taklit olanı, başkalarını aldatmayı, profesyonel dolandırıcıları ve sahte ile ilişkilendirebilecek olayları görünürdeki altı öykü üzerinden izleyicisine sunuyor.Orson Welles'in tamamlanmış son filmi olan F for Fake, ne belgesel, ne belgeselimsi, ne de kurgu denilebilecek düzeyde bir yapım.

Yıldız oyuncular Katharine Hepburn ve Cary Grant ile yönetmen George Cukor’un The Philadelphia Story (Philadelphia Hikâyesi) filmindeki efsanevi ortaklıklarından iki yıl önce, zamansız yeteneklerini bir araya getirerek hayat verdikleri bu yapım, 1930’lar romantik komedi türünün kusursuz ve nefis bir örneğidir. Philip Barry’nin 1928 tarihli kapalı gişe oynayan tiyatro oyununun bu ikinci sinema uyarlamasında Cary Grant, karizmasının doruğundadır. Canlandırdığı akrobat ruhlu, özgür yaradılışlı karakter, yıldırım aşkıyla nişanlanmasının ardından, kelimenin tam anlamıyla nişanlısının aristokrat ailesinin hayatına paldır küldür dalar. Bu beklenmedik giriş, kızın kuralcı ve muhafazakâr babasıyla bir değerler çatışması yaratırken; ailenin asi, dikbaşlı ve dışlanmış diğer kızı Hepburn’ün ise başkaldıran hayal gücünü ateşler. Işıltılı çehresinin altında hüzünlü akıntılar barındıran Holiday, her yerdeki sıra dışı ruhlara ve imkânsız hayaller kuran düşperestlere adanmış büyüleyici bir övgüdür; aynı zamanda, gerçekten "iyi yaşamanın" ne anlama geldiğine dair derin bir tefekkür sunar.

Efsanevi film yapımcısı Ingmar Bergman, ölümünden sadece dört yıl önce İsveçli belgeselci Marie Nyreröd ile Fårö Adası'ndaki evinde bir araya gelerek çalışmalarını, korkularını, pişmanlıklarını ve süregelen sanatsal tutkusunu tartıştı. Bu, ünlü münzevi yönetmenin şimdiye kadar katıldığı en nefes kesici samimiyetteki röportaj serisiyle sonuçlandı ve daha sonra uzun metrajlı Bergman Adası filmine dönüştürüldü. Nyreröd'ün derinlemesine, açıklayıcı ve Bergman'ın eserlerinin yanı sıra özel hayatına dair seçkin anekdotlarla dolu filmi, sinemayı dönüştüren bir adama unutulmaz bir son bakış.

Kocası ve oğlu yokken evde kalan Sadako, bir yabancının tecavüzüne uğrar. Kendini öldürmek ister ama oğlu yüzünden vazgeçer. Beş yıldır başka bir sevgilisi olan kocasına durumu anlatmakta tereddüt eder.Tecavüzcü Hiraoka tekrar ortaya çıkar ve ikisi arasında tuhaf, dokunaklı bir ilişki başlar. Hiraoka kalp hastasıdır, Sadako ise hamile. Adam, tek hayatta kalma nedeninin Sadako olduğunu söyler..

Johnny çalıntı bir arabayla geldiği Londra’da ilk önce eski sevgilisi Louise’in evine gider. Bir müddet burada kalsa da, hiçbir yere ait olmayan bu adamı bağlayan hiçbir şey yoktur. Johnny bavulunu alır ve Londra sokaklarında dolaşmaya başlar. Canının istediği yerde canının istediği gibi davranmakta, köşe başlarında kitap okumakta ve yeni insanlarla tanışmaktadır…

Film, 14 yaşındaki bir çocuğun, Fransa'nın zengin semti olan Dijon'da büyümesini anlatan, Fransız yönetmen Louis Mallecoming'in 1971'de çektiği Fransız filmidir. Filmin başlarında, çocuğun okuldaki ve ilk cinsel deneyimini yaşadığı bir genelevdeki maceraları anlatılıyor.

Arjantin'e yeni gelmiş olan kumarbaz Johnny Farrell, sinsi Ballin Mudson sayesinde ölümden kurtulur. Buenos Aires'te kanundışı bir kumarhanenin sahibi olan Mudson, Farrell'i zaman içinde sağ kolu yapar. Ortak bir vicdansızlık, arkadaşlıklarının da temelidir. Mudson çıktığı bir yolculuktan yanında karısı Gilda ile döndüğünde dostlukları da bozulmaya başlayacaktır; zira Farrell, dayanılmaz bir cazibe kaynağı olan Gilda'yı yıllar önce tanımış ve ondan nefret etmeyi öğrenmiştir. Farrell ile Gilda arasındaki ilişki, duyguların ağır bir muharebe alanıdır adeta. Mudson ortadan kaybolunca her şey daha da tuhaflaşır.

Gizli bir buluşma için yola çıkan María José ve Juan, bir bisikletliye çarpar ve ölümüne sebep olurlar. Yıllardır devam eden ilişkileri, Maria José'nin Miguel ile evlendiği ilk günden beri sürmektedir. Yol kenarında terk ettikleri bisikletlinin üzerilerinde yarattığı gölgeyi bir takıntı haline getiren çift, ilişkilerinin açığa çıkmasından ve sosyal statülerinin yerle bir olmasından korkmaktadır. Durum, başka zorluklar ve trajediler ile gittikçe kötüleşecektir.Juan Antonio Bardem'in yönettiği Muerte De Un Ciclista (Death of a Cyclist) - Bir Bisikletlinin Ölümü, Cannes Film Festivali'nden ödülle dönmüştü.

Film, 1970’lerde siyasi kargaşanın hüküm sürdüğü Roma’da geçiyor. Cleo, Meksiko’nun orta sınıf ailelerinin yaşadığı bir Roma mahallesinde bulunan bir evde hizmetçi olarak çalışan genç bir kadındır. Bir yandan ev işleri ile uğraşan Cleo, bir yandan da evdeki dört çocukla ilgilenir. O tüm zamanını hizmetlisi olduğu evde geçirse de kendisine ait bambaşka bir dünyası vardır. Genç kadın, gönlünü Fermin adındaki bir adama kaptırmıştır. Fakat bu ilişki pek de Cleo’nun düşlediği gibi sonuçlanmaz. Bu sırada evin dört çocuk annesi olan hanımı Sofia, kocasının yokluğu ile başa çıkmaya çalışır. Birbirinden farklı hayatlara sahip olsalar da benzer travmalar yaşayan Cleo ve Sofia, siyasi kargaşanın hüküm sürdüğü bir ortamda birbirlerinin en büyük destekçisi olur.Ödül sezonunun en iddialı filmlerinden Roma, Meksiko’da orta sınıftan ailelerin yaşadığı Roma mahallesinde, bir evde hizmetçi olarak çalışan genç Cleo’yu odağına alıyor. 1970’lerin siyasi ortamında geçen film, zaman ve mekanın insanlar üzerindeki gücü ve etkisini konu ediniyor. Filmin yönetmenliğini ve senaristliğini “Büyük Umutlar”, “Harry Potter ve Azkaban Tutsağı”, “Y Tu Mama Tambien”, “Son Umut” ve “Yerçekimi” gibi başarılı filmlerle karşımıza çıkan iki Oscar ödüllü usta yönetmen Alfonso Cuaron üstleniyor. Yalitza Aparicio’nun başrolünü üstlendiği filmin oyuncu kadrosunda Marina de Tavira, Diego Cortina Autrey, Carlos Peralta, Marco Graf, Daniela Demesa, Nancy García García ve Andy Cortés gibi isimler bulunuyor. Prömiyerini gerçekleştirdiği Venedik Film Festivali’nden övgülerle ve büyük ödül olan Altın Aslan ile dönen filmin gösterildiği festivaller arasında Telluride, Toronto, New York, San Sebastián ve Londra gibi önemli festivaller bulunuyor

Hedwig and The Angry Inch, gölgede kalmış bir Rock şarkıcısının aşkı ve şöhreti arayışının öyküsüdür... Doğu Alman vatandaşı olan Hansel (Hedwig), bir Amerikan askerine gönlünü kaptırır ve onunla evlenebilmek için yasaların zoruyla bir cinsiyet değiştirme operasyonun geçirmek üzere Batıya yani Berlin Duvarının öte yanına geçer. İşler umduğu gibi gitmez, geçirdiği operasyon tam başarılı olamaz... Kendini bir şekilde Kansasta bulan Hedwig, şarkılarını gasp eden Tommy Gnosis adlı bir adamın Rock Yıldızı oluşuna tanık olarak çaresiz bir biçimde Angry Inch adlı orkestrasıyla restoranlarda müzik yapmaya başlar.

Johnny McQueen (James Mason) ve çetesi uzunca bir zamandan beri Kathleen ve annesinin yanında saklanmaktadır.Yaklaşık 6 aydır bir fabrika soygunu üzerinde planlar yapmaktadır.Her bir ayrıntı gözden geçirilir ve soygun işine başlanacaktır ancak arkadaşları Johnnynin bu işe hazır olmadığını düşünmektedirler.Çünkü Johnny ara sıra halisünasyon görmektedir ve bazen bu durumdan dolayı bilinç kaybı yaşamaktadır.Arkadaşlarının tüm ısrarlarına rağmen Johnny çetesinin başında fabrika soygunu işine girer.Paraları alıp kaçarken Johnny yaşadığı bilinç kaybı yüzünden arkadaşlarından geride kalır bu esnada istemeyerek de olsa bir güvenlik görevlisini öldürür ancak kendisi de ağır yaralanır.Arkadaşları arabaya binmesine yardım ederken onu düşürürler ama kaçmaktan ve Johnnyi de geride bırakmaktan başka çareleri kalmamıştır.Johnny bir şekilde yaralı halde iken bir barakada izini kaybettirir.Adamları onu bulmak için her yolu denemektedirler ama tüm polis departmanı peşlerindedir...

Jean-Luc Godardın başyapıtı Pierrot le Fou (Çılgın Pierrot), yönetmenin uzun ve parlak kariyerinde önemli bir kilometre taşıdır. Karışık bir dönüm noktası olan film, Godardın Breathless (Nefes Nefese, 1960) ve Vivre Sa Vie (Hayatını Yaşamak, 1962) gibi eserlerinin deneysel yaşam gücü ve Week End (Hafta Sonu, 1967) ve Wind from the East (1969) gibi son derece politik, alaycı ve acı bir biçimde komik filmleri arasında kalır. Pierrot le Fou, her ikisinin öğelerini de barındırır ve sırf bu nedenle izleyici için zengin bir deneyim fırsatı sunar. Ancak filmin sahip olduğu bir başka koz da gerçek güzellik duygusu. Eleştirmenler, Godardın polemik yaratan üslubuna karşın zarif bir biçimde güzel filmler de yaptığını unutmaya meyilli ama Pierrot le Fou, hiç kuşkusuz Contemptle (1963) birlikte, bu açıdan değerlendirilmeli.

Dardenne kardeşlerin ülkelerindeki göçmenlerin sorunlarına değindiği Söz, belgesele yakın, gerçekçi üslubuyla izleyiciyi içine çeken sevecen bir film. On beş yaşındaki Igor zamanını arkadaşlarıyla ve babası Roger’ın kaçak göçmenlere iş verdiği inşaatta çalışarak geçirir. Dayak yemesine rağmen hırsızlık ve dolandırıcılık yapmayı öğrendiği babasına bağlıdır. Bir gün inşaattaki işçilerden birinin ölümüne tanık olur; ölmeden önce adama, karısına ve çocuğuna göz kulak olacağına dair söz verir * Olanı tüm yalınlığıyla ortaya döken film naif senaryosuyla etkileyici. Müziksiz efektsiz, olduğu gibi ağır, hüzünlü. Son olarak, entelektüel ve samimiyetsiz hislenmeler yerine tahammül sınırımızı ve sağduyumuzu revize etmeliyiz sanırım.

Filmde, 1860’ların İtalyası’nın hızla değişen toplumsal yapısına uyum sağlamaya çalışan yaşlı bir prensi canlandıran Burt Lancaster, statüsünü ve yaşam tarzını sağlama alma çabasıyla yeğeni Tancredi’nin (Alain Delon) zengin bir tüccarın kızı olan Angela’yla (Claudia Cardinale) evliliğini ayarlar; ve filmin final bölümünü oluşturan neredeyse bir saate yakın balo sahnesi boyunca, hem ait olduğu toplumsal sınıf hem de kendi geçmişiyle bugünü üzerine derin düşüncelere dalar. Birey ve toplum arasındaki etkileşimi büyüleyici ve görkemli bir dille anlatan böyle bir filmi, ancak Visconti gibi aristokrat kökenli bir Marksist yönetebilirdi. (Lancaster, rolünü Visconti’nin karakterinden yola çıkarak canlandırdığını söylemiştir). Aristokratların artık gücün yeni zenginlerin eline geçtiğini kabullendikleri balo sahnesi, haklı olarak sinema tarihinin en ustaca çekilmiş sahnelerinden biri olarak kabul edilir.

Oğlu Esteban’ın üzerinden araba geçmiştir ve Manuela’nın ağlamaktan göz pınarları kurumuştur. Karanlıklar ardında geçmiş ve gelecek iç içe geçer. Aynı gece hastanede Manuela beklerken oğlunun günlüğüne göz atar…Trajik olayın ardından rastlantılar benzer dünyaları olan insanları bir araya getirir ve herkesin birbirini zenginleştirdiği bir paylaşım başlar. İspanyol sinemasının dahi yönetmeni Pedro Almodovar’ın son derece etkileyici bir filmi. Kadınlara ve annelere ithaf edilmiş, son derece hüzünlü ve keyifli bir başyapıt.

Güzel ama ruhu yaralı Dominique Marceau (Brigitte Bardot), taşranın boğucu kasvetinden kaçıp Paris’in bohem dünyasına sığınır; ancak kendini bir anda mahkeme salonunda, sevgilisini (Sami Frey) öldürmekle suçlanırken bulur. Dava başladığında ve avukatlar Dominique’in kaderi üzerine amansız bir kavgaya tutuştuğunda, Henri-Georges Clouzot’nun Oscar adayı filmi La Vérité (Hakikat), genç kadının geçmişine iner ve şehirde tutunma çabasını adım adım yeniden inşa eder. Filmde karşımıza çıkan; çevresi tarafından hor görülen, yanlış anlaşılan dürtüsel bir genç kadının incelikli portresi ve yükselmekte olan bir orkestra şefiyle yaşadığı nihayetinde trajik olan aşkıdır. Bardot’nun büyüleyici performansıyla devleşen ve Fransız ustanın kariyerindeki o görkemli geç dönem başarılarından biri olan bu dokunaklı, ilmek ilmek işlenmiş yapıt; riyakâr ve ahlakçı topluma karşı sert bir hüküm niteliği taşır.

Philip Barry’nin teatral farsından, George Cukor’ın uyarladığı 1940 yapımı bu film, hareketli, fiziksel güldürü unsurlarına dayalı tüm sofistike slapstick komedileri arasında rakipsiz bir klasik. Phillip Barry’nin oyundaki baş karakteri, aynı rolü Broadway’de de oynayan Katherine Hepburn’ün o zamanki ününe dayanarak yazdığı söylenir. RKO Stüdyoları’ndan pek de iyi olmayan koşullarla ayrılan ve halkın despot ve erkeksi gördüğü Hepburn, kesinlikle 1930’ların ideal kadını değildi. Filmin o neredeyse sessiz hiddetiyle ünlü giriş sahnesinde, zengin bir ailenin kızı olan Tracy Lord (Hepburn) yeni boşandığı kocası Dexter Haven’ın (Cary Grant) birkaç parça eşyasını arabasına koymasını izler ve sinirinden Dexter’in golf sopasını bacağında kırarak ikiye böler. Sevilmesi olanaksız biri olmadığını kanıtlamaya uğraşan Tracy, aile malikânesinde saygıdeğer ama renksiz bir adamla evlenmeye karar verir; bu sırada Dexter, özellikle düğünü mahvetmek için, yanında Mike Connor (James Stewart) ve Liz Imbrie (Ruth Hussey) adlı iki gazeteciyle çıkagelir. Hepburn bu rolde kendini aşıyor. Kaçınılmaz evliliğinden bir gece önce, Stewart’la bahçedeki sahnelerinde, ikilinin birdenbire kapıldıkları çekimin özü yakalanmış. Philadelphia Öyküsü, bugün var olduğu şekliyle hayata geçirilmesini Hepburn’e borçlu. Projenin film haklarını satın alan Hepburn akıllıca davranarak bizzat başrolü oynaması ve yönetmenle oyuncuları seçmesi koşuluyla, haklarını MGM’e sattı. MGM, Dexter rolü için Clark Gable’ı, Mike için de Spencer Tracy’yi istemişti ama programları çakıştığı için ikisi de olmadı. Onların yerine Hepburn’ün daha önceki üç filminden rol arkadaşı Grant’le Stewart kadroya katıldı. Yönetmen George Cukor, hep yanlış anlaşılmış güzel bir kadın için acıma duygulan uyandırarak Hepburn’ün halkın gözündeki olumsuz imajının bu rolde onun yararına işlemesini sağladı. Komedi ve toplumsal yorumları birleştiren ödüllü senaryosuyla film müthiş bir başarı elde etti. Aynı oyun, 1956’da birkaç yeni şarkının eklenmesiyle High Society (Yüksek Sosyete) adı altında yeniden sinemaya uyarlandı.

Sinema tarihinin, bütün oyuncuları amatör insanlardan oluşan ilk film olması nedeniyle ayrı bir yerde konumlanmayı hak eden yapım, İkinci Dünya Savaşı'nın İtalya'daki sosyolojik ve psikolojik yıkımını konu alıyor. Altı bölümden oluşan film, işgal kuvvetlerinin İtalya'daki ilerleyişini, bu ilerleyişe paralel olarak da halkın yaşamak zorunda bırakıldığı açlığı, yağmayı, ölümü ve korkuyu gözler önüne seriyor.Roberto Rossellini'nin İtalyan Yeni Gerçekçiliği etkisinde gerçekleştirdiği Savaş Üçlemesi'nin ikinci filmi olan Paisa (Paisan) - Hemşo, Oscar adaylığının yanı sıra toplam 10 ödül kazandı.

1973 Alman Film Ödülleri: Üstün Başarı Ödülü (Margit Carstensen & Eva Mattes) 1973 Şikago Jüri Özel Ödülü Sadomazoşist tutkuların içe kapalı dünyasında bir aşk krizi yaşanmaktadır. Başarılı moda tasarımcısı Petra von Kant üç yıl önce boşanmıştır. Beraber yaşadığı asistanı Marlene onun hâkimiyetine sessizce tahammül etmektedir. Petra genç Karin’e âşık olur. Karin ise manken olunca özgürlüğünü ister ve tıpkı Marlene gibi o da Petra’yı bırakır. Tutkuyla yarattığı yapay dünya çökünce Petra tamamen yalnız kalır.

Yakında Amerika'nın sınır folkloruna gölge düşürecek olan yeni nesil karanlık, düşünceli westernlerin öncüsü olan bu yıkıcı psikolojik destan, kanun kaçağı kahraman efsanesi için ölüm çanı gibi geliyor. Ahlaki açıdan en karmaşık rollerinden birinde Gregory Peck, kılıflarını çıkarıp yeni bir hayata başlamak isteyen, ancak itibarı onu kaçamayacağı bir şiddet ve intikam döngüsünün içine amansız bir şekilde çeken kötü şöhretli bir silahşor olan Jimmy Ringo'yu canlandırıyor. Stüdyo döneminin çok yönlü ustası Henry King tarafından sıkı bir verimlilikle yönetilen ve usta görüntü yönetmeni Arthur C. Miller tarafından çarpıcı, derin odaklı bir tarzda çekilen The Gunfighter, zorlu aksiyondan vazgeçerek suçluluk ve pişmanlığın ağıt dolu bir keşfini tercih ediyor. Savaş sonrası Amerika'nın kaygılı ruhuna hitap ediyor.

Yasujirō Ozu’nun ustalığının zirvesindeyken imza attığı o tarif edilemez güzellikteki aile dramlarından biri olan Pirinç Üzerine Yeşil Çayın Lezzeti (The Flavor of Green Tea over Rice), sessizce çözülmeye yüz tutan bir evliliğin yüreğe işleyen, eşsiz bir portresidir.Şehirli bir nezaketle yoğrulmuş kadının dünyası, kocasının taşralı sadeliğiyle çarpışırken; sırlar ve aldatmacalar, çocuksuz ve orta yaşlı bu çiftin zaten pamuk ipliğine bağlı ilişkisini iyice gerer. Bu sırada evin içinde, kadının dikbaşlı ve modern yeğeni şahsında vücut bulan kuşaksal bir değişim rüzgârı esmektedir.Büyük usta Ozu'nun aile dinamiklerine duyduğu o bitmek bilmeyen ilgi, bu filmde en canlı hâllerinden birine bürünür. Hikâye; ev ortamından çıkıp savaş sonrası Tokyo’sunun beyzbol stadyumlarına, paçinko salonlarına ve ramen dükkânlarına taşınırken, yapıta nüktedan, şefkatli bir mizah ve hayata dair ferah bir genişlik kazandırır.

Beyefendi gangster Max ve ortağı Riton, son, en başarılı soygunlarını gerçekleştirir ve kendilerini, zevk aldıkları tarzda emekli olmak için yeterince rahat bulurlar. Ancak Max, hırsızlığın ayrıntılarını, hırslı genç rakip gangster Angelo ile gizlice anlaşan genç metresi Josey'e açar. Angelo daha sonra Riton'u kaçırır ve fidye olarak çalınan altınları ister, bu da Max'in mükemmel emeklilik hayallerini tehdit eder.

İki kardeş daha iyi bir hayat için bir karar alır ve yaşadıkları Guatemala'yı terk ederler. Amerika Birleşik Devletleri'ne kaçan ikili, özgürlükler ülkesi diye bilinen bu yerin kendileri için farklı bir senaryosu olduğunu görecektir...