Aşk, kaçırılan fırsatlar ve geçişken kimlikler, İranlı auteur Abbas Kiarostami´nin Cannes´da yarışan son yapıtının ana çatısını oluşturuyor. Toskana´da geçen bir aşk öyküsünü anlattığı Certified Copy / Aslı Gibidir´in ardından Kiarostami bu kez Japonya´da, insanı şaşırtan, tuhaf bir ilişki üçgenini gözlemliyor. Eskort kız Akiko ile emekli profesör Takaşi´nin ilk karşılaşmaları pek beklenildiği gibi sonuçlanmaz. Bu ilk buluşmanın arkasından işin içine bir de Akiko´nun maço erkek arkadaşı girince bu üçlünün üstlendikleri roller arzuları, talepleri, yakınlık ihtiyaçları doğrultusunda 24 saat boyunca değişip durur.

Şeytan Ruhlu İnsanlar olarak Türkçe’ye geçen Les Diaboliques, korku gerilim türünün en başarılı örneklerinden biridir. 1955 yapımı film, ‘’eskiler daha iyiydi’’ savını destekleyici nitelikte. Film noir, yani kara fi lm sayılan Les Diaboliques, fi lmde geçen olayların tuhaf oluşu, zalim karakterleri ve kafa karışıklığı yaratması ile, bu kategoriye dahil olmuştur. Filmin daha sonra 1996 yılında Sharon Stone’un oynadığı bir versiyonu daha yapılmıştır ama Henri-Georges Clouzot’unki gibi bir başarıya ulaşamamıştır asla.Film, Pierre Boileau ve Thomas Narcejac’ın birlikte yazdıkları Celle Qui N’était Plus (1952) isimli romandan uyarlanmıştır. Hatta söylentiye göre, romanın fi lm haklarını satın almak isteyen bir diğer isimde A. Hitchcock’tur ama birkaç saatle bunu kaçırmıştır. Bu filmden sonra Hitchcock’un namı Psycho (1960)’yu çekene kadar Clouzot’ta kalmıştır.Les Diaboliques, Michel, kalp hastası eşi Christine ve metresi Nicole arasında Fransa’da bir yatılı okulda geçer. İki kadında birbirinden haberdardır ve Michel hem karısına hem de ilk günden itibaren Nicole’e zalimce davranır. Bütün bunlardan usanan iki kadın, Michel’i ortadan kaldırmak üzere bir plan yaparlar. Önce zehirleyip, sonra banyo küvetinde adamı boğarlar. Cesedi ise cinayet olduğunun fark edilmemesi adına, okulun havuzuna atarlar fakat sonrasında ceset bir türlü bulunamaz.Siyah beyaz olmasının da getirdiği kasvetli yapısı, karakterlerin kimi zaman tedirgin edici sakinliğiyle, kimi zaman da bakışlarındaki korkuyla, özellikle de Christine’in yaşadıklarıyla izleyiciyi filmin içine sürüklüyor. Film, bir de korku-gerilim fi lmi olunca, kalp hastası bir karakterin olması, her an beklenmedik bir şeyler olabileceği izlenimi yaratıyor, o yüzden fi lmden kopamayarak pür dikkat izliyorsunuz filmi. Zaten film de izleyicinin dikkatini dağıtmadan, izleyiciyi akıştan koparmadan izlettriyor kendini, 114 dakika boyunca su gibi akıyor zaman.Filmdeki küvet sahneleri ve Hitchcock’un Psycho (1960)’sunda geçen duş sahneleri birçok kişiyi derinden etkilemiş olacak ki, bu konuda Hitchcock’un bir mektup aldığı söylenir. Mektupta, mektubu yazan adamın kızının fi lmlerden çok etkilendiği; bu yüzden banyo yapamayıp, duş alamadığı ve bu durumdan çok müzdarip olduğunu anlatır ve ne yapacağını sorar Hitchcock’a. Ve yine söylenenlere göre Hitchcock şu cevabı verir: ‘’Kuru temizlemeciye gönderin.’’ Les Diaboliques, takdir ve olumlu eleştirilerin dışında, 1955’te en iyi yabancı dilde film kategorisinde “New York Film Eleştirmenleri Ödülü”nü almıştır. Bunun dışında Edgar Allan Poe ve Louis Delluc olmak üzere 2 ödülü daha vardır. Film izlerken gerilmeyi seviyorsanız, bu siyah beyaz Fransız filmi size beklediğinizden çok daha fazlasını verecektir.

Lodge Kerrigan, son derece benzersiz, görsel ve işitsel açıdan göz kamaştırıcı karakter incelemeleri serisine, ham, yıkıcı Clean, Shaven ile başladı. Bir şizofrenin (olağanüstü Peter Greene tarafından canlandırılan) akıl hastanesinden taburcu olduktan sonra kızının izini sürmeye çalışırken zihninin derinliklerine inen Kerrigan'ın filmi, ses ve görüntüyü zekice kullanarak izleyicileri dehşet verici bir öznelliğe sürüklüyor. Kimse zarar görmeden kurtulamaz.

Şehrin yüksek binalarından birinin üzerinde yer alan saatin yelkovanına asılmış bir adam görüntüsü ile izleyenlerin zihnine kazınmış ve daimi bir tebessüm bırakmış olan Safety Last!, 1923 yapımı bir sessiz komedi filmidir. Para kazanma hırsıyla şehre gelen genç bir adam, bir mağazada satış sorumlusu olarak çalışmaya başlar ve müdürüyle, mağazaya dikkat çekerek müşterilerin artmasını sağlayacak olan kişiye ödül olarak para vermesi konusunda anlaşır. Ancak mağazanın bulunduğu binanın dışına tırmanması için anlaşmış olduğu kişi bir kanun kaçağı çıkınca olayların seyri tamamen değişir ve genç adam kendisini binaya tırmanırken bulur. Heyecan ve komedi yüklü filmin başrolünde Harold Lloyd bulunmaktadır.

Film daha çok Marius'un babası César'ın sahil barında geçiyor. Marius barda çalışıyor ve çocukluğundan beri iyi arkadaşı Fanny, barın dışında kokteyl satıyor. Marius'un, Marsilya rıhtımlarından ayrılan gemi ekipleriyle egzotik yerlere seyahat etme arzusu vardır. Bu arzu, yaşlı zengin bir adam (Panisse) Fanny'ye evlenme teklif ettiğinde ortaya çıkar ve Marius kıskanır. Marius'un Panisse'i kıskançlığı, ona karşı duyduğu gizli duyguların ilk göstergesidir, ancak şaşkınlık içinde, duyguları Fanny tarafından karşılanmaktadır. Denizde bir adamın karısı olmanın arzu edilen bir yaşam olmadığını belirterek, Marius'u sevdiğini itiraf eder ve onu dünyayı gezme planlarını ona açıklamaya teşvik eder. Birkaç gece sonra birlikte uyudukları keşfedilir ve Marius'un babası ve Fanny'nin annesi onu onunla evlenmeye ikna eder. Marius, birkaç gün sonra, Marius'un mürettebatla görevlendirilmesi gereken bir teknenin ayrılış tarihini Fanny'ye teklif ettikten sonra gözle görülür derecede melankoliye girer. Marius'un onunla birlikte olmaktan gerçekten memnun olmadığını anlayan Fanny, onu ayrılmaya teşvik etmeye karar verir. Marius gizlice tekneye girerken, babasının dikkatini dağıtmaya yardım eder.

Hikaye Marseille de geçiyor. Barmen César'ın oğlu Marius, mahalle kızı ve limandaki balık satıcısının kızı Fanny ile romantizm yaşadı. Evlilikten ve bebeğin doğumundan birkaç ay sonra Marius geri döner ve Fanny'yi geri kazanmaya çalışır.

Honoré Panisse, yanında arkadaşları, karısı ve oğluyla neşeyle ölüyor. Arkadaşlarının önünde rahibe itiraf eder; doktorun dürüst olması konusunda ısrar ediyor. Ancak, oğlu Césario'ya gerçek babasının Césario'nun vaftiz babası César'ın kayıp oğlu Marius olduğunu söyleyemez. Panisse bunu delikanlının annesi Fanny'ye bırakır. Bir arkadaşını görmeye gittiğini düşünen Césario, şimdi Toulon'da bir tamirci olan Marius'u arar. Bir gazeteci olarak poz veren Césario, Marius ile vakit geçirir ve küçük bir hırsız olduğuna inanarak masallar bırakır. Ancak gerçek ortaya çıktıktan sonra Marius, Fanny, César ve Césario iyi huylu olsalar da yalanların ötesine geçebilirler.

Jeanne Dielman, 23, Quai Du Commerce, 1080 Bruxelles (Jeanne Dielman, 23 Commerce Quay, 1080 Brussels) filminde; Jeanne Dielman’ın kocasının ölümünden itibaren, yani altı yıldır rutini hiç değişmez. Her gün erken kalkar, oğlunu hazırlar, okula gönderir. Sonrasında ev işlerini yapar, alışverişe gider. Öğleden sonraları bir erkekle para karşılığı seks yapar. Ardından akşam yemeğini hazırlar.Sinema tarihini değiştirmiş bir klasik olarak kabul edilen Jeanne Dielman, izleyiciye bir kadının donuk ev hayatını 195 dakika boyunca deneyimleme olanağı vererek cinayetle yemek pişirmeyi, dramatikle dramatik olmayanı aynı değerde temsil eder. Sadece öyküsüyle değil, biçimsel olarak da yeni bir anlatım önerir.

Jan ve Eva Rosenberg, isimsiz bir Avrupa ülkesinde yaşarken, iç savaş çıkması sonucu çareyi bir adaya inzivaya çekilmekte bulurlar. Klasik müzik eğitimi almış, keman çalarak mütevazi bir hayat süren Rosenberglerin hayatı, asker dolu bir uçağın yaşadıkları adaya düşmesi sonucu alt üst olur. Her iki tarafan askerlerin adayı bir savaş alanına çevirmesiyle, hayatlarını tehdit altında gören genç çift, başka bir yere kaçmaya karar verirler. Ancak yakalanarak isyancı askerlere yardım ve yataklık etmekle suçlanırlar. Çiftin eski bir dostu olan Albay Jacobi, adayı savunan ordunun başındadır ve onlara yardım edecektir. Tabii eğer sadece... Eva onunla yatmayı kabul ederse!

Tanrının Sessizliği üçlemesinin son filmi olan Sessizlik, 2 kız kardeş arasındaki çatışma üzerinden modern dünyada iletişimsizliği konu alıyor. Ester, kız kardeşi Anna ve oğlu, Avrupa’daki yolculukları esnasında, Ester’in hastalığının iyice kötüleşmesiyle, dillerini bile bilmedikleri, isli ve sevimsiz bir şehirde konaklamak mecburiyetinde kalırlar. Yerleştikleri otelde zaman geçtikçe, kız kardeşler arasındaki mesafe ve gerginlik iyice artar. Gösterime girdiğinde ahlaksızlık suçlamalarıyla İsveç parlamentosundan kiliseye kadar birçok kurumdan çok ağır tepkiler alan film, bu sayede müthiş bir gişe başarısına ulaştı.

Bergman’ın Tanrının Sessizliği üçlemesinin 2. filmi olan Kış Işığı, üçlemenin diğer filmleri gibi, insanın Tanrı ve dinle ilişkisine yoğunlaşıyor ; Bergman’ın sözleriyle “nüfuz etmiş ”ten söz ediyor. Varoluşunu sorgulayan, inancını yitirmiş bir rahibin, ondan yardım isteyenler ve ona yardım etmek isteyenlerle olan ilişkilerini konu alan film , İsveç taşrasının karlı ve soğuk günlerini dingin ve şairane bir sinematografi eşliğinde sunuyor. 1960’ların nükleer savaş tehdidinin her anına sızdığı Kış Işığı Bergman’ın kendi yaşamından da izler taşıyor.

Karin, kocası Martin, babası David ve kardeşi Minus'la beraber bir adada tatil yapmaktadır. Karin, hastalığından dolayı birkaç ay akıl hastanesinde kalmıştır. Kocası Martin, karısını çok sevmesine karşın onunla iletişim kurmakta ve ona ulaşmakta güçlük çekmektedir. Babası David, kendi dünyasına kapanmış bir yazardır. Duygusal olarak izole bir ortamda yetişen Minus, sevgi ve şefkate açtır. Aile içinde gelişen beklenmedik olaylar, bütün ilişkileri kökten değiştirecektir.Ingmar Bergman, dokuz kez Oscar®'a aday gösterilmiş, insan ruhunun hem karanlık ve umutsuz, hem en eğlenceli ve umut dolu yanlarını aynı ustalık ve derinlikle filmlerine yansıtmış bir yönetmendir. Filmleri, gerek görsel gerekse karakter derinliği ve olay örgüsü açısından modern sinema yönetmenleri için çok önemli bir ilham kaynağı olmuştur.

Savaştan dönen Nico babasının iki bacağını da bir kazada kaybettiğini öğrenir.Baba mesleği olan meyve taşımacılığı işine emektar kamyoneti ile devam eder.Taşradan aldıkları elmaları San Fransisco haline götürür.Burada Mike Figlia isimli bir toptancı kendi yöntemleri ile taşradan getirilen malları vurgun yapmaktadır.Nico'yu da ağına düşürmekte gecikmez, tıpkı babasına yaptığı gibi.Aceba Nico'nun sonu da babasının olduğu gibi mi olacak?

1900 senesinde, elit bir kız okulu, Hanging Rock adlı dağlık bir bölgeye sevgililer gününde gezi düzenler. Fakat üç öğrenci ve bir öğretmen, bu gizemli yerde kaybolur.Herkes onları bulmak için seferber olsa da, ne onlar ne de kaybolmalarının sebebi bulunamaz, bu sorunun cevabı izleyiciye bırakılmıştır. Fakat bu kayboluş toplumdaki herkesi etkiler. Kaybolan öğrencilerden biri bulunsa da başına ne geldiğini, ya da arkadaşlarına ne olduğunu hatırlamaz.Uluslararası alanda adı duyulan ilk Avustralya filmlerden biri olan Picnic at Hanging Rock, bu anlamda sinematik ve tarihsel açıdan büyük öneme sahiptir.

Liman şehri Séte... 60 yaşında çökmüş bir adam olduğu halde hala tersanede çalışan Süleyman'ın işi her geçen sene daha da güçleşmektedir. Karısından boşanmış olsa da ailesine yakın olmak için elinden geleni yapar. Ayrılıklar ve çekişmelerle dolu bir geçmiş daima kendini hissettirir ve parasal sıkıntılar tüm zorlukların üzerine tuz biber eker. Bu zor zamanlarda sanki her şey Süleyman'ın çaresizliğini ve acizliğini arttırmaktadır. Sürekli olarak tek çıkış yolunu düşünür: kendi işini kurmak, yani bir lokanta açmak... Ama bu planını hayata geçirmesi hiç de kolay değildir, yetersiz ve düzensiz geliriyle ihtiyacı olan sermayeyi denkleştirmesi neredeyse imkansız gibidir. Fakat bu hayal kurmasına ve hayalini başta ailesi olmak üzere çevresindekilere anlatmasına engel değildir. Zamanla ailenin biraraya gelip destek vermesiyle bu proje, ailenin her üyesi için daha iyi bir yaşamın simgesi olur...

Toskana'da aşk başka nasıl anlatılır? Aşk yuvası küçük oteller, kafelerde birbirinin gözüne bakan âşıklar... Bir çift gibi görünmeye çalışan bir kadın ve bir erkek... Adam, bir konferansa konuşmacı olarak katılan İngiliz bir yazar; kadın, Fransa'dan gelen bir sanat galerisi sahibi. İşte herhangi bir zaman, herhangi bir yerde, herhangi birinin başına gelebilecek bir öykü...

Eddie Coyle (Robert Mitchum) hapse geri dönmek üzere. Hapse girmemek için federallerle çalışmaya karar veren Eddie, onlara silah kaçakçılarının isimlerini vermeye mecbur kalıyor. Fakat aynı zamanda banka soygunu rehincilik yapan dostlarına kaçak silah sağlıyor. Bu ikilemden kurtulmak Eddie için ölüm kalım mücadelesi anlamına geliyor. George V.Higgins`in romanından uyarlanmış bir kara-film.

Çetesinin randevu evi polis tarafından kapatılınca Himori'nin durumu tehlikeye girer. Adadaki Amerikalı askerlere satmak amacıyla domuz eti ticareti yapmaya karar verir. Derken rakip çetelerden birinin elebaşı öldürülür. Durum kontrolden çıkar ve Himori'nin çetesi ikiye bölünür.

Japonya’daki ahlaksızlık. Tome 1910’ların sonunda Japonya’nın kırsal kesimlerinde yoksul bir ailede doğmuştur. Babası Chuji onu çok sevmektedir. Tome bir komşularının metresi olur, 2. Dünya Savaşı kızışınca onun fabrikasında çalışmaya başlar ve daha sonra bir kızı olur. Fabrika amirlerinden biriyle ilişki yaşadıktan sonra, Tokyo’ya giden Tome kızı Nobuko’yu babasına bırakır. Bir genelevde çalışmaya başladıktan sonra bir işadamının metresi olur ve koruması altına girer. Kısa bir süre sonra da patron olur. Chuji yaşlanır, Nobuko büyür; peki Tome’un planları konforunun devam etmesini sağlayacak mıdır?

Kocası ve oğlu yokken evde kalan Sadako, bir yabancının tecavüzüne uğrar. Kendini öldürmek ister ama oğlu yüzünden vazgeçer. Beş yıldır başka bir sevgilisi olan kocasına durumu anlatmakta tereddüt eder.Tecavüzcü Hiraoka tekrar ortaya çıkar ve ikisi arasında tuhaf, dokunaklı bir ilişki başlar. Hiraoka kalp hastasıdır, Sadako ise hamile. Adam, tek hayatta kalma nedeninin Sadako olduğunu söyler..

Iwao Enokizu açıklanamayan dürtülerle vahşi cinayetler işleyen orta yaşlarında bir adamdır. Sonunda tüm Japonya Polisi'nin aradığı bir kaçağa dönüşmüş fakat bir şekilde yakalanmamayı başarmıştır. Bu sırada randevuevi işleten bir kadınla tanışmış ve birbirlerine aşık olmuşlardır. Ancak bu şartlarda daha ne kadar beraber olabilirler?

Fassbinder'in İkinci Dünya Savaşı sonrası kadınlarını işlediği trilojinin ilk filmi (diğerleri Veronika Voss ve Lola). Bu filmle Fassbinder'in ünü Almanya'da ve diğer ülkelerde daha da pekişti. Açılış sahnesinde, Müttefiklerin bombalarıyla yıkılan bir Alman kentinde, Maria ve asker nişanlısı Hermann Braun evlenmektedirler. Yeni evli asker hemen Rus cephesine gönderilir. Maria geride annesi ve kız kardeşiyle yoksulluğun içinde kalır. Kocasından haber beklemekte, her gün ondan gelebilecek haberleri öğrenmek için tren istasyonuna gitmektedir. Bir gün kocasının öldüğü haberini alır ve Amerikan askerlerine hizmet eden bir barda garson olarak çalışmaya başlar. Orada iri yarı siyah asker Bill'le tanışır ve çok az konuşabilmelerine karşın sevgili olurlar. Tam da kocasını unutmak üzereyken, aç ve hadım edilmiş Hermann çıkagelir.

Şehrin planlama dairesine atanan Von Bohm, en büyük eğlence mekanlarından birinde fahişelik yapmakta olan Lola ile tanışır. Lola, Schuckert isimli zengin bir adamın metresliğini yapmaktadır.Sevgilisi bir fahişe olduğu için, elit bir bürokrat olan Van Bohm'un ona yüz vermeyeceğini düşünen Schuckert, Lola ile adamı baştan çıkarabileceğine dair iddiaya girer.Lola, Fassbinder'in kadınlara ve Batı Almanya'ya dair öyküler sunduğu üçlemesinin son bölümü

Phillip Glass’ın unutulmaz müzikleriyle belleklere çakılan Koyaanisqatsi, görüntülere dair bir festivali çağrıştırıyor. 1983 yılı itibariyle devrim niteliğinde olan film hayatın imgesel dengesine(ve dengesizliğine) yakılan bir ağıt niteliğinde. Görüntüden görüntüye geçerek, sonunda tüm görüntülerin tek bir görüntünün yansımasından ibaret olduğunu ispatlamaya çalışan film, tabiat bilimleriyle ve sosyal-antropolojiyle bağlarını sıkılaştırıyor.Otuz yıldır hayatın anlamını görüntülerin toplamından çıkarsamaya çalışan yönetmen Godfrey Reggio’nun en iyi belgeseli olan Koyaanisqatsi; doğa ve medeniyet arasındaki çelişkiyi ortaya koyan, Powaqqatsi ve Naqoyqatsi ile beraber oluşan bir üçlemenin ilk ayağını teşkil ediyor. 6 yılda toplanan görüntüleri ve 3 yılda hazırlanan müzikleriyle, hiçbir diyalog içermemesine rağmen gelmiş geçmiş en etkileyici belgesellerden biri olduğuna şüphe yok.

Yetişkin film yapımcısı Ogata yerel gangsterlerin baskısından kendini kurtarmaya çalışmaktadır. Karısı Haru, ölmüş olan ilk eşinin ruhuyla ilgili saplantılara sahiptir ama onu sever. Üvey oğlu ve üvey kızı ise aklı sıkıntılara neden olmaktadır. Oğlan üniversiteye gider, kız ise ergenlik sorunları yaşamaktadır. Bu arada Ogata'nın bir de metresi vardır. Ayrıca üvey kızına karşı da zaafı olan Ogata bir film laboratuvarı kurmak maksadıyla karısının parasını kullanınca işler karışır...

20. yüzyılın başlarında, Bangladeş'in bir köyünde fakir bir Brahman ailesinin Apu adında bir çocukları olur. Bir şair ve de rahip olan babası ailesini geçindirmeye yatecek kadar para kazanamamaktadır. Kız kardeşi de sürekli olarak komşunun bahçesinden guava isimli bir meyve çalmaktadır. Bütün bunlar ve de aileyle birlikte yaşayan yaşlı teyzelerinin bitmez tükenmez dırdırları, annesini zaten zor hayatını iyice güçleştirmektedir.

Aparajito (Yenilmez), Satyajit Ray’ın muhteşem Apu üçlemesinin ikinci filmi. Pather Panchali’de (Yol Türküsü) ablasının ölmesinin ardından küçük Apu (Pinaki Sengupta) ve ailesi Benares’e taşınmıştır. Babası Harihar (Kanu Bannerjee) Ganj kıyılarında rahiplik yaparak hayatını kazanırken çocuk da içinde barındırdığı zengin görüntü ve ses karışımından büyülenmiş ve hoşnut bir halde kenti dolaşır. Ne var ki Harihar bir hastalığa yakalanıp ölür ve Apu’nun tek başına ayakta kalmaya gücü yetmeyen annesi Sarbojaya (Karuna Bannerjee), oğlunu yeniden taşraya, kayınpederinin evine götürür. Daha büyük bir dünyanın tadını almış olan Apu, içinde büyüdüğü basit köy hayatıyla yetinemeyecek duruma gelmiştir; köyün öğretmeni de onun tutku ve meraklarını teşvik eder. 16 yaşında Kalküta’da öğrenim görmek için bir burs kazanır. Kent yaşamına kendini kaptıran Apu (artık Smaran Ghosal tarafından canlandırılmaktadır) eve çok seyrek ve gönülsüzce döner.

"Apu'nun Dünyası" (Apur Sansar), Satyajit Ray'in Apu Üçlemesi'ni oluşturan filmlerinin sonuncusudur. Üçlemenin diğer filmleri ise: 1955 tarihli Yol Türküsü (Pather Panchali) ve 1956'da tamamlanan Yenilmez (Aparajito)'dır. Bu filmin müziklerini de diğer iki filmin müziklerini yapan Ravi Shankar bestelemiştir. Her üç filmin öyküsü de Bibhutibhushan Bandyopadhyay (Bibhutibhushan Banerjee olarak da biliniyor)'ın kitaplarından uyarlanmıştır. Bu film de diğerleri gibi siyah beyaz çekilmiştir ve düşük bir bütçeyle tamamlanmıştır. Her üç filmin de görüntü yönetmeni Subrata Mitra'dır.

"Before the Rain" (Yağmurdan Önce), 1994 yapımı, Makedon yönetmen Milcho Manchevski tarafından yazılıp yönetilen bir filmdir. Film, Balkanlar'daki etnik çatışmaları ve insan ilişkilerini ele alan, üç bölümden oluşan döngüsel bir anlatıya sahiptir. Hem eleştirmenlerden büyük beğeni toplamış hem de uluslararası alanda birçok ödül kazanmıştır.

Film, 14 yaşındaki bir çocuğun, Fransa'nın zengin semti olan Dijon'da büyümesini anlatan, Fransız yönetmen Louis Mallecoming'in 1971'de çektiği Fransız filmidir. Filmin başlarında, çocuğun okuldaki ve ilk cinsel deneyimini yaşadığı bir genelevdeki maceraları anlatılıyor.

Canı sıkılan bir grup gencin uyuşukluğu, Yunanlı bir yabancı işçinin ortaya çıkmasıyla kesintiye uğrar. Fassbinder’in kendi oyunundan uyarlayarak statik resimlerle çektiği filmde devamlı olarak darlık, durma ve uyuşmuş bir toplum anlatılmaktadır.

Alman Yeni Sineması'nın ikonu Rainer Werner Fassbinder, genç kariyerinde yeni bir dönemi, çarpıcı filmi "Dört Mevsim Satıcısı"nı (The Merchant of Four Seasons) çekerek başlattı. İşini sürdürmekte güçlük çeken, eski bir polis ve savaş gazisi olan meyve satıcısının çöküşünü anlatan bu ıstıraplı ama aynı zamanda iğneleyici bir mizah anlayışına sahip filmde Fassbinder, başkahramanın kendini yıkıma sürükleyen hikayesini izler. Fassbinder, önceki keskin üsluplu ve hızlı çekilmiş erken dönem filmleriyle beğeni toplamıştı; ancak bu filmde daha fazla zaman harcayarak yeni bir tarz oluşturdu. Yeni keşfettiği idolü Douglas Sirk'ün eserlerinden etkilenerek, daha karmaşık bir senaryo ve anlatı yapısı ile kameranın daha sofistike kullanımını içeren bu yeni tarzın sonucu, titizlikle hazırlanmış ve amansız bir sosyal taşlama oldu.

Ali, Fas'tan Almanya'ya çalışmak için gelmiş bir işçidir. Her zaman gittiği ve Arap arkadaşlarıyla buluştuğu bir barda, 60 yaşının üzerindeki Emmi isimli bir kadınla tanışır. Emmi, kendisine aşık olur ve bir süre sonra evlenirler. Ancak, bu evlilik göçmenlerin yarattığı tedirginliği yoğunlukla yaşayan Bavyera Almanları üzerinde şok etkisi yaratır. Emmi, çocukları ve çevresi tarafından itilir. İmkansız gibi görünen Emmi ve Ali'nin aşkı, hikaye ilerledikçe yönetmen tarafından sert bir toplum eleştirisine doğru evrilir.

Paul Schrader'in Japon yazar-eylemci Yukio Mishima hakkındaki sıra dışı filmi, Japonca çekilmiş (Roy Schneider'in az miktardaki İngilizce dış sesine rağmen) zengin bir Amerikan sanat filmi, yani bir anomalidir. Mishima bir narsist, devrimci bir vatansever, samuray özentisi ve muhtemelen 20. yüzyılın en önemli Japon yazarıdır. Taksi Şoförü'ndeki Travis Bickle'nin yaratıcısının, kendini ruhen Mishima'ya yakın gördüğü aşikârdır ama film sadece bir saygı gösterisi değildir. Schrader, Mishima'nın takındığı pek çok maskeyi büyük bir zeka ve açıklıkla ortaya döker.Film, yazarın çocukluğunu gösteren siyah beyaz sekanslarla ve Temple of the Golden Pavillion (Altın Sayvanlı Tapınak), Kyoko's House (Kyoko'nun Evi) ve Runaway Horses (Kaçak Atlar) kitaplarından esinlenen stüdyoya bağlı, son derece stilize üç sahnelemeyle, Mishima'nın (Ken Ogata) son meydan okuyuşuna (sanatla eylemciliği bağdaştırmaya yönelik, bir generali kaçırmayı içeren gösterişli bir teşebbüs) dek gelişen olayları dokur. Yapım yönetmenleri Francis Ford Coppola ve George Lucas'in (tanınmış bir sinema aşığı) desteğiyle gerçekleştirilen Mishima, karmaşık ve gayret gerektiren bir film olduğu kadar, aydınlatıcı ve anlaşılırdır. Film, Eiko Ishioka'dan nefes kesici yapım tasarımı, John Bailey'den ışıltılı görsel yönetim ve Philip Glass'tan güçlü, çarpıcı film müzikleri sunar.

Ousmane Sembène, gelmiş geçmiş en büyük ve çığır açıcı yönetmenlerden biri, aynı zamanda yirminci yüzyılın en bilinen Afrika kökenli film yönetmeni olmasına rağmen, adının dünyanın geri kalanında daha iyi tanınmasını hakediyor. İlk uzun metrajlı filmini 1966'da, benzersiz ve sarsıcı bir yapıt olan "Siyah Kız" ile çekti. Senegal'de aynı zamanda saygın bir romancı olan Sembène, basit görünen bir konuyu –Fransa'ya zengin bir beyaz ailenin yanında çalışmaya giden genç bir Senegalli kadının, onların küçük dairesinde hem mecazi hem de gerçek anlamda bir hapishaneye dönüşen hayatını– sözde sömürgecilik sonrası dünyanın ısrarcı sömürgeci zihniyetine dair katmanlı bir eleştiriye dönüştürür. M'Bissine Thérèse Diop'un yürek burkan başrol performansıyla "Siyah Kız", hem sert bir insanlık dramı hem de köklü bir politik duruş – ve 1960'ların temel filmlerinden biridir.

Madame Emery ve kızı Geneviève Fransa'nın Normandiya bölgesinde küçük bir liman şehri olan Cherbourg'da küçük bir butikte şemsiye satarak geçinmektedirler. Film 1957 yılında 17 yaşındaki Geneviève ile 20 yaşındaki oto tamircisi Guy Foucher'nin birbirlerine aşık olmaları ile başlar. Çift evlilik planları yaparken Guy'ın annesi buna karşı gelir. Bir süre sonra askere alınan Guy Cezayir'e savaşa gönderilir. Guy uzakta iken hamile kaldığını öğrenen Geneviève zengin bir kuyumcu olan Roland Cassard'ın evlilik teklifini kabul etmek zorunda kalır. Yaralandığı için erken terhis edilen Guy, Cherbourg'a döndüğünde Geneviève'in gitmiş olduğunu görür.

Nazi işgali altındaki Çekoslovakya'da ufak bir kasabada, yaşlı, dul bir Yahudi kadına ait olan bir dükkan vardır. Rafları kutularla doludur; oysa savaş ve kıtlık kutuların içini çoktan boşaltmıştır. Günün birinde, kasabanın yerli faşist lideri, kayınbiraderi olan içe dönük, yoksul bir marangozu, dükkanı denetleyip karına el koymak üzere Yahudi kadının başına üstün ırktan denetçi yapar. Olup bitenleri anlayamamanın verdiği şaşkınlık içindeki kadın ile gerçeği sezen, ama siyasal gelişmelere omuz silkmekle yetinen marangoz arasındaki garip ilişki böyle başlar.Sağlayacağı maddi çıkar karşısında faşizmin aracı olmayı göze alan marangoz, ana caddedeki dükkanı ve dükkanın sahibi yarı sağır, yaşlı kadını tanıdıkça, kendisini yepyeni bir çatışmanın içinde bulur. Günlerini kadının eski mobilyalarını onarmakla ya da becerebildiği ölçüde ona yardım etmekle geçiren yoksul küçük adam, kadının saf ve doğal evreniyle faşizmin kendisini boyun eğmeye zorladığı yeni düzen arasında kaçınamadığı bir sorgulamaya sürüklenir. Faşist bir düzende olaylar geliştikçe sıradan insan için başkaları ile kendisi arasındaki çelişmeler de keskinleşir.

Belden aşağı yayınlara prim veren ucuz bir televizyonun yöneticisi olan Max Renn, çaresizce rating’leri arttıracak bir program arayışındayken ilginç bir korsan yayına denk gelir. Videodrome isimli underground yayın, ilk başta gerçek cinayetlere yer veren bir "snuff" tv havasındadır. Videodrome’u keşfettikçe altüst edici görüntüler, teknolojiye tapınma, sado-mazoşizm ve cinsellik içerikli yayınlar Max’ın profesyonel ilgisinin kişisel merakına yenik düşmesine sebep olur.

Gri ve isimsiz bir kasabanın yakınında, askerler ve dikenli tellerle korunan Bölge bulunmaktadır. Karısının sayısız itirazlarına karşın, karanlıkların içinden gelen bir adam çıkar. Bu adam İz Sürücü'dür. Esrarengiz zihinsel yetenekleriyle, insanları Bölge'nin içindeki, gizli dileklerin gerçek olduğu Oda'ya kadar rehberlik etmektedir. Bu defa, Bölge'ye yanında 2 kişiyi götürmektedir; ilhamını kaybetmiş, alaycı ve yeteneğini sorgulayan bir yazarla, yolculuktan çok sırt çantasını önemseyen, sessiz bir profesör. Hiç kimsenin yaşamadığı Bölge'de, Oda'ya giden yol dolambaçlıdır. Oda'ya yaklaştıklarında, kurallar değişmeye başlar ve İz Sürücü kendini bir krizin içinde bulur.

Havana sokaklarından Carnegie Hall sahnesine uzanan yolculuğu konu alan bu aydınlatıcı belgesel, Küba'nın parlak müzik yeteneklerinden oluşan unutulmuş bir neslin, dünya çapında beklenmedik bir şöhretle buluşma anını kayıt altına almaktadır. Deneyimli vokalist ve enstrümantalistler, Amerikalı gitarist ve kök müzik savunucusu Ry Cooder ile iş birliği yaparak Buena Vista Social Club'ı kurmuş; ça-ça, mambo, bolero ve diğer geleneksel Latin Amerika tarzlarının caz ile harmanlandığı bir repertuvar icra etmiş ve Grammy ödüllü bir albüm kaydederek uluslararası bir fenomen haline gelmişlerdir. Bu başarının ardından yönetmen Wim Wenders, topluluğun altın sesli İbrahim Ferrer ve piyano virtüözü Rubén González gibi üyeleriyle bir dizi aydınlatıcı röportaj ve canlı performans gerçekleştirmiştir. Ortaya çıkan eser, 1990'ların en sevilen belgesellerinden biri olmakla kalmamış, aynı zamanda Küba'nın devrim öncesi kültürel mirasının ihmal edilmiş bir köşesine coşkulu bir övgüye dönüşmüştür.