İç Savaşın ardından Meksikada yeni bir hayata yelken açan eski Konfederasyon askerleri, Meksika hükumetine at satan eski Birlik süvarileriyle karşılaşırlar ancak Meksikalı haydutlara ve devrimcilere karşı savaşmak için güçlerini birleştirmeleri gerekir.Amerikan İç Savaşı'nın hemen sonrasında Meksika topraklarında geçen filmin konusu, Fransa'nın bu ülkeye olan dolaylı müdahelesi ve iç savaşta yenilgiyi ve teslim olmayı kabul etmeyerek ordusuyla birlikte Meksika İmparatoru'na sığınma girişimine bulunan Güneyli general Sterling Price'ın öyküsüne dayanmaktadır.

İkinci dünya savaşında 10 Temmuz - 31 Ekim 1940 arasında gerçekleşen bu kahramanca dönemde almanlar İngiltereyi işgal planlarını uygulamaya koyarlar. Bu işgal planının ilk aşaması da ingiliz hava savunmasının ve radarlarının yok edilmesidir. 1 aylık bir süre zarfinda ingiliz hava sahasında cok çetin savaşlar olur. Sayılar cok daha az olmasına rağmen ingiliz pilotları gecit vermez ve almanlar işgalden vazgecerler.

Eddie travesti bir performans sanatçısıdır ve Tokyo’nun eşcinsel gettosu içerisinde bir barda çalışmaktadır. Bar işletmecisi ve uyuşturucu satıcısı olan Gonda ile de gizli bir ilişki yaşamaktadır. Barın gözdesi konumunda olan Eddie, mekânın “madam”ı olan ve Gonda’nın da sevgilisi Leda isimli bir başka travesti tarafından kıskanılmaktadır. Girdikleri şiddetli rekabetin amacı, hem bar hem de Gonda içindir. Diğer taraftan Eddie’nin çocukluğundan gelen travmaları zihnini rahat bırakmamaktadır.

Film, ünlü yönetmen Sidney Lumet'in kariyerinde alışılmadık bir yere sahip olan, psikolojik drama ve gerilim türlerini harmanlayan bir yapımdır. Dönemin iki büyük yıldızını, Ömer Şerif ve Anouk Aimée'yi bir araya getirmiştir.Film, Roma'da yaşayan başarılı ve varlıklı avukat Federico Fendi (Ömer Şerif) ile güzel model Carla (Anouk Aimée) arasındaki ilişkiyi merkezine alır. Federico, bir iş arkadaşının nişanlısı olan Carla'ya ilk görüşte aşık olur. İkili evlendikten sonra Federico'nun içini, Carla'nın gizlice yüksek sınıf bir fahişe olarak çalıştığı şüphesi kemirmeye başlar . Bu takıntılı şüphe, onu karısını tuzağa düşürmeye çalışmaya iter ve sonuç felaket olur.The Appointment, büyük bir yönetmenin kariyerindeki sıra dışı, riskli ve Avrupa sinemasına öykünen bir durak olarak kabul edilir. Başrollerindeki iki büyük yıldızın çekiciliği ve görsel şiirselliğiyle, izleyicisini ikiye bölen, ilginç bir psikolojik dramdır.

19. yüzyılda Japonya'da klanlar dağıtılmıştır. Ülke tek bir hanedanın eline geçmiştir. Bunun çeşitleri sebepleri vardır ama en önemlisi sado adasındaki altın madenleridir. Hanedana sınırsız bir ekonomik güç sağlamış ve diğer klanları ağır vergi yükleri ile yıkmıştır. Film bu süreci Sabai klanının ve o klanın eski bir üyesinin gözünden anlatır...

Efsanevi model, sanatçı, müzisyen Zouzou’nun Mary Magdalene’yi, Fransız oyuncu Pierre Clémenti’nin İsa’yı oynadığı, yönetmenin kendisinin de yanlış yola sapmış bir havari olarak yer aldığı İncil’le ilgili serbest bir alegori.Bir Başkaldırı Manifestosu: İsa, Devrim ve Erken Dönem Garrel Sinemasının Kökleri1. Tarihsel Konum: 1968 Sonrasının Ateşli İsyanıGarrel, bu filmi Mayıs 68 ayaklanmalarının hemen ertesinde, sokaklardaki barikat dumanları henüz dağılmamışken çekti. Sinema tarihinde nadir görülen bir "devrim anı"na sabitlenmiş filmdir: Dini mitolojinin politik bir silaha dönüşümü: İsa figürü (Pierre Clémenti), bir Che Guevara yorumuyla sunulur. Çarmıha geriliş sahnesi, Fransız polisi tarafından dövülen öğrencilerin fotoğraflarıyla zihinde örtüşür. Meryem Ana'nın yeniden yazımı: Zina yapan, afyon çeken ve "kutsal annelik" mitini reddeden bir karakter olarak işlenir. Bu, Katolik Fransa'ya yönelik kışkırtıcı bir saldırıdır.2. Biçimsel Radikallik: Avangartın SınırlarındaGarrel, bu filmde Godard'ın politik didaktizmini ve Bresson'un ascetik minimalizmini reddeder; kendine özgü bir "lirik anarşizm" yaratır: Siyah-beyazın şiddeti: Gölgeler ve ışık, karakterlerin iç çatışmalarını değil, tarihsel bir andaki kolektif çığlığı yansıtır. Doğaçlama diyaloglar ve teatral sahneler: Oyuncular (Nico dahil) senaryosuz çalışır. Bu, Artaud'nun "Vahşet Tiyatrosu" teorisinin sinemadaki karşılığıdır. Müzik: Nico'nun drone şarkıları ve aniden kesilen sessizlikler, izleyiciyi bir "devrimci ayin"e zorlar.3. Tematik Patlamalar: Din, Cinsellik ve Siyaset Kutsalın profanlaşması: İsa'nın son akşam yemeği, bir grup hippinin afyon partisine dönüşür. Kutsal Kase yerine şişe şarabın geçmesi, Kilise'ye değil, tüketim toplumuna yönelik bir eleştiridir. Cinsel devrim: Meryem'in bekaretinin kaybı, sahnede gerçek bir seks eylemiyle (simüle edilmiş olsa da) gösterilir. 1969'da bu, sansür kurullarını çıldırtacak derecede radikaldi. Sanatın rolü: Garrel, film boyunca "devrim mi sanat, sanat mı devrim?" sorusunu sorar. Kamerasını bir molotof kokteyli gibi kullanır.4. Eleştirel Sorunlar: Kaosun Bedeli Anlatı dağınıklığı: Film, bazen fazla içe dönük bir hal alır. Seyirci için takip etmesi zor olabilir. Kadın temsili: Nico'nun karakteri (Meryem Magdalena), eril bakışın nesnesi olmaktan kurtulamaz. Garrel'in kadın karakterleri "ilham perisi" olma tuzağına düşer. Politikanın estetikleştirilmesi: Gerçek sokak mücadeleleriyle bağlantı kopukluğu, filmi bazen "güzel ama boş" bir deneye dönüştürür.5. Günümüzdeki Yeri: Neden Hâlâ Sarsıcı?Le Lit de la Vierge, sinemanın bir katedral değil, bir barikat olduğunu hatırlatan nadir eserlerden. Günümüzdeki "aktivist sanat" tartışmalarının öncüsüdür.

Bu büyüleyici ve gizemli altmışlı yıllar başyapıtında, Avrupa sinemasının en özgün yönetmenlerinden Marco Ferreri, bizi bir aynanın içinden geçirerek, Michel Piccoli'nin ustalık dolu performansıyla canlandırdığı İtalyan bir gaz maskesi tasarımcısının görünüşte sıradan bir gecesine götürür. Klostrofobik, modern evinde, sürekli hap yutan karısını şımartır, hizmetçisini baştan çıkarır ve bir zamanlar John Dillinger'a ait olabilecek bir silah keşfeder—ve sonrasında işler daha da tuhaf bir hal alır. Toplumsal düzensizlik üzerine gerçeküstü bir politik mesaj niteliğindeki Dillinger Öldü (Dillinger è morto), sıradan olanın içindeki absürt bir anlatımdır. Mantık dışı ve aynı zamanda büyük bir varoluşsal derinliğe sahip bu film, benzersiz bir deneyim sunar.

Şaşırtıcı Alp manzaralı çekimleri ve genç Robert Redford’un ilk başrol performanslarından biriyle Downhill Racer, Michael Ritchie’nin etkileyici ilk filmi olarak görsel bir şölen sunuyor. Redford, son derece hırslı bir kayakçı olan David Chappellet’i Avrupa’da Olimpiyat altını için mücadele eden "Underdog" (şansı az görülen) bir Amerikan takımında ustalıkla canlandırırken, Gene Hackman da onun bencil zafer tutkusunu dizginlemeye çalışan sert bir antrenör rolüyle filme güç katıyor. Ünlü romancı James Salter’in incelikli senaryosuyla Downhill Racer, izleyiciyi yarışmacının zihnine doğrudan taşıyan nefes kesici hız ve öfke dolu sahneleriyle canlı bir karakter portresi çiziyor.

Dört profesyonel suçludan oluşan bir çete, Paris'teki bir havaalanından zengin bir genç kızı kaçırır ve kızın zengin babasından para koparmak için titiz bir plan yapar. Kızı izole bir sahil evinde tutsak eden çetenin planı, kişisel şeytaniklikler ortaya çıkana ve bir dizi ihanete yol açana kadar mükemmel bir şekilde işler.

Nükleer felaket sonrası İngiltere'sinde, bir avuç tuhaf karakter yıkıntılar arasında, sonsuz kül yığınları, kırık çanak çömlek ve tuğla yığınları, çamurlu düzlükler, takma diş ve eski bot yığınları arasında yaşam mücadelesi veriyor. Vatansever bir şekilde "Tanrı Bayan Ethel Shroake'i Korusun, Çok Yaşa Bayan Ethel Shroake" şarkısını söyleyerek bu gerçeküstü manzarada dolaşırlar, polis tarafından sürekli olarak "hareket etmeye devam etmeleri" konusunda uyarılırlar ve ara sıra bir papağana, dolaba ve hatta - evet, pencerelerindeki kirde "No Wogs" yazan bir yatak-oturma odasına dönüşmeye eğilimlidirler. Bu hikâye özellikle, Londra metrosunun bir kompartımanında ailesiyle birlikte yaşayan bir kız, yan kompartımandaki yolcu ve ağır hamile kıza hemşire bulmak için yer üstüne çıktıklarında tanıştıkları doktorun tuhaf "aşk hikâyesi" etrafında dönüyor.