Bulgar kökenli Alman sinemacı Slatan Dudow’un yönettiği Kuhle Wampe oder: Wem gehört die Welt? (To Whom Does the World Belong?), 1932 yılında büyük güçlüklerle çekilmiş, uzun yıllar yasaklı kalmış bir film. Brecht’in senaryo yazımlarıyla çekimlerine bizzat katıldığı; hiçbir müdahaleye uğramadan tümüyle kendi isteklerine göre sonuçlandırabildiği ve Weimar Cumhuriyeti’nde yapılmış, komünist bakış açısını açıkça dile getiren tek film olarak bilinen Kuhle Wampe’nin müzikleri de Hans Eisler’a ait.Militan işçi sinemasının kusursuz bir örneği olarak nitelendirilen Kuhle Wampe, bir Alman ailesinin işsizlik ve yoksulluk içindeki dramını anlatır. Baba çoktandır işsizdir, oğul boşuna iş aramakta ve annesinin suçlayıcı sözleri altında ezilmektedir. Her şeye karşın aileyi ayakta tutan işsizlik sigortası da hükümet tarafından kaldırılınca oğul kendini öldürür. Bir işsiz daha eksilmiştir! Geride kalanlar, Berlin banliyösündeki işsizler kampı Kuhle Wampe’ye göç etmek zorunda kalır. Ailenin genç kızı, baştan beri yoksulluğun ve kadın olmanın tüm acılarını taşıyan Anni, yavaş yavaş olumlu kahraman niteliğine bürünmeye başlar. Bireysel çözümler aramak yerine sınıfsal bilinç devreye girer, Anni kaderine razı olmaktan vazgeçerek kendi sınıfıyla birlikte ileriye doğru yürüme kararı verir. Dörtte biri iki günde çekilen Kuhla Wampe’de bir soru atılıyor ortaya: “Dünya kimindir?” Yanıt da hemen peşinden geliyor: “Elbette bugünkü durumlarından hoşnut olmadıkları için onu değiştirecek olanların”.

Ernest Hemingway’in aynı isimli romanından beyazperdeye uyarlanan ve 1932 senesinde görüntü yönetmeni Charles Long’a bir Oscar ödülü kazandıran film; I. Dünya savaşında ABD’li teğmen Henry ile İngiliz hemşire Katherine’in hikayesini anlatıyor.

Hikaye Marseille de geçiyor. Barmen César'ın oğlu Marius, mahalle kızı ve limandaki balık satıcısının kızı Fanny ile romantizm yaşadı. Evlilikten ve bebeğin doğumundan birkaç ay sonra Marius geri döner ve Fanny'yi geri kazanmaya çalışır.

René Fauchois’nın bir tiyatro oyununu sinemaya uyarlamaya karar veren Michel Simon, Boudu sauvé des eaux’yu (Sulardan Kurtarılan Boudu) çekmek için Renoir’ı seçmeden önce 11 film çekmişti, ikili daha önce üç kez birlikte çalışmıştı, ikisi de sinemayla yaşıttı ve özgürlük arzusuyla, bilinmeyen toprakları keşfetme özlemiyle doluydu.Dolayısıyla Simon’un serseri Boudu’sü, terk etmek istediği hayata Lestingois ailesinin nezaketi, cömertliği ve zenginliği aracılığıyla geri getirilerek, tıpkı Afrodit’in canavarımsı bir versiyonu gibi suyun içinden yeniden doğdu. Elbette bu noktada Charlie Chaplin’in benzer durumdaki karakteriyle karşılaştırma yapma ihtiyacı duyulabilir. Gerçekten de iki serserinin birçok ortak noktası bulunuyor: yaşamın zorlukları karşısında ayakta kalma mücadelesi, toplumun kurallarıyla ahlakdışı ilişki, zengin yoksul karşıtlığına odaklanma ve cinsel dürtü. Ancak filmin vodville bağlantısı ve ondan ayrıldığı nokta (burjuva tiyatrosunun kuralları) ve Simon’un bedeni ve diksiyonuyla ilgili bu reçetenin gücü, iki karakter arasındaki farklardan kaynaklanır.Boudu karakterinde, ses ve fiziksel varlık, bir şehvet patlaması halinde birlikte çalışır; dünyanın kendi çevrelerinde dönmesini isteyen hoş insanlarla dolu hoş bir evin mutlu kuartetini bozan akortsuz ama büyüleyici bir viyolonsel gibidir. Boudu’nün en sonunda antik pınara geri dönüşü, epiküryen bir masalın gülümseyen sürprizi olmakla kalmaz, aynı zamanda en eski geçmiş ve nehrin aktığı gelecek arasındaki devamlılık kuramının rahatsız edici bir değerlendirmesidir.