Bir suçlunun çocuğunun yine suça itileceği önyargısını taşıyan hakim Raghunath, masum bir adamı mahkum etmekten çekinmez. Ancak karısıyla arası bozulup çocukluğundan beri görmediği kendi öz oğlu Raj bir hırsız olarak karşısına çıktığında, kader tarafından dersini almış olacaktır: Kötü bir çocukluk geçiren Raja gelince, geçmişiyle ilgili onu mutlu eden tek şey çocuklu arkadaşı Ritanın hatırasıdır. Genç bir avukat olan Rita, Raghunathın vesayetine geçmiştir ve yolları tekrar kesişir. Çocukluktan artakalan arkadaşça duygular yerini tutkulu bir aşka bırakır. Ritanın gözüne girmek isteyen Raj, genç kadına vermek üzere Raghunathtan bir kolye çalar. Neticede herkes kendini mahkemede bulduğunda Raghunath öz oğlunu keşfedecek ve kendi inançlarını sorgulamak zorunda kalacaktır.

Ritwik Kumar Ghatak'ın yönetmenliğini yaptığı Subarnarekha (The Golden Thread), dönemin Doğu Pakistan'ında yaşayan ve her gün Bengal'in batısında ev bulabilmek için mücadele eden Hintli bir göçmen ailenin nefes kesici hikayesini ele alıyor. Chakravorty Ishwar, küçük kız kardeşi Sita ile birlikte her şeye sıfırdan başlamak için Batı Bengal'e taşınır ve bir mülteci kampında yaşamaya başlarlar. Chakravorty ve kız kardeşinin burada tanıştıkları insanlar ve onların sürdükleri yaşam, kendilerinin hayatını da tamamıyla değiştirecektir.Subarnarekha, bazılarına göre sinemanın en büyük keşfedilmemiş başyapıtları arasında yer almaktadır. Ritwik Ghatak'ın dinamik kompozisyon duygusu, kişisel ilişkilerde etkin olan güç oyunlarını biçimlendirirken, yine de ısrarcı bir dışavurumcu keskinlik, toplumsal, etnik, ekonomik ve belki de mitolojik güçlerin karşısındaki daha büyük bir temel güçsüzlüğü gözler önüne serer. Ghatak özellikle marjinallerin; yani kadının, gencin, yaşlının ve akıl hastasının kaderine karşı duyarlıdır. Ghatak, bu yaşamların enkazlarından titrek bir umut ışığını ortaya çıkarır. Bununla birlikte, seyircilerin çok acıklı bulduğu Subarnarekha, sadece çok sınırlı bir gösterim olanağı buldu; yönetmense alkolizme sürüklendi. Ghatak, 1976'da, 51 yaşındayken hayatını kaybetti.

Film, hayatını kırık dökük, 1920 model eski bir Chevrolet taksiyle (ismi Jaggadal'dır) yolcu taşıyarak kazanan şoför Bimal'ın hikayesini anlatır. Plakasında "BRO" yazan bu araba, Bimal için sadece bir metal yığını değil, adeta canlı bir varlık, en yakın arkadaşı ve ailesidir.Satyajit Ray'in aksine, Ghatak insan ilişkilerinden çok, manzaranın dokusunu, genişliğini ve hüznünü vurgulayan epik çekimlerle öne çıkar. Kameraman, Bengal'in kırsalının ve dağlık bölgelerinin güzelliğini ve çoraklığını yakalar.Film zamanında ticari bir başarı elde edememiş olsa da, film eleştirmenler ve sinemaseverler tarafından bir kült klasik olarak kabul görür ve Ghatak'ın dehasının en saf örneklerinden biri olarak gösterilir. Sonuç olarak Ajantrik, sıradışı konusu, şiirsel sinematografisi, dokunaklı hikayesi ve güçlü temalarıyla izleyiciyi hem güldüren hem de hüzünlendiren, üzerinde düşünmeye sevk eden bir başyapıttır. Sadece Hint sinemasının değil, dünya sinema tarihinin de önemli ve özgün yapıtlarından biridir. Ritwik Ghatak'ın dehasını anlamak için mutlaka izlenmesi gereken bir filmdir.

Yönetmenin daha önce çektiği *Aurat* (1940) filminin yeniden yapımı olan bu film; kocasının yokluğunda, oğullarını büyütmek ve hayat boyu karşılaştığı sayısız zorluğa rağmen ayakta kalma mücadelesi veren yoksul bir köylü kadın olan Radha’nın (Nargis) hikâyesini anlatır.Tüm bu zorluklara rağmen Radha, ideal Hint kadınını betimleyen tanrıçavari bir ahlaki örnek teşkil eder. Filmin başlığı, Hint toplumu ve kültürüne -temelde Hindistan’ın bağımsızlık ve özyönetim taleplerine bir yanıt olarak kaleme alınmış- bir saldırı niteliğindeki Amerikalı yazar Katherine Mayo’nun 1927 tarihli *Mother India* (Ana Hindistan) kitabına bir yanıt olarak seçilmiştir.Film, Hindu mitolojisine birçok gönderme içerir ve son derece ataerkil bir toplumda tek başına çocuk büyütmeye çalışan bir annenin mücadelelerini resmeder. *Mother India*, metaforik olarak bağımsızlığını yeni kazanmış Hindistan ulusunu temsil eder ve güçlü bir milliyetçilik duygusuna atıfta bulunur.Odağına bir kadının verdiği hayat mücadelesini alan bu film, pek çok kişi tarafından Hint Sineması’nın *Rüzgâr Gibi Geçti*’si olarak kabul edilir. Başrol oyuncusu Nargis, Karlovy Vary Film Festivali’nde En İyi Kadın Oyuncu ödülünü kazanan ilk Hintli olmuştur.Film, 1958’de Hindistan’ın Akademi Ödülleri’ne En İyi Uluslararası Film dalında gönderdiği ilk yapım olmuş ve bu dalda aday gösterilmiştir. İlginç bir şekilde, Federico Fellini’nin *Cabiria’nın Geceleri* filmine tek bir oy farkıyla kaybetmiştir!

Vittorio De Sica’nın neorealist başyapıtı “Bisiklet Hırsızları”ndan ilham alan Bimal Roy’un çektiği bu film, sosyalizm temalarını gerçekçi ve sarsıcı bir üslupla yansıtan; Hint neorealist sinemasının veya paralel Hint sinema hareketinin çığır açan bir örneğidir.Do Bigha Zamin, yerel çiftçi Shambhu’nun (Balraj Sahni) iki biga (dönüm) arazisini haczedilmekten kurtarma mücadelesini anlatır. Yerel toprak ağası Harnam Singh bir fabrika yapmayı planlamakta ve tek engel, fabrika inşa edilmek istenen arazinin tam ortasında bulunan Shambhu’nun topraklarıdır.Shambhu, borçlarını ödeyip toprağını ve tek geçim kaynağını kurtarabilmek için şehre göç eder ve daha iyi fırsatlar aramaya koyulur. Ortaya çıkan hikâye ise, onu ve ailesini bekleyen daha büyük bir trajediyi gözler önüne serer.Film, gösterime girdiği dönemde uluslararası çapta büyük beğeni toplamış, Cannes Film Festivali’nde Uluslararası Ödül’ün yanı sıra Büyük Ödül (o dönemki adıyla Altın Palmiye) için aday gösterilmiştir. Ayrıca Karlovy Vary Uluslararası Film Festivali’nde Sosyal İlerleme Ödülü’nü kazanmıştır.

Bengalli yönetmen Ritwik Ghatak’ın etkileyici güzellikteki, ağıtsı destanı "Titas Adında Bir Nehir"; Bölünme öncesi Doğu Bengal’de, Titas Nehri kıyısındaki balıkçı köylerinde yaşayan insanların fırtınalı hayatlarını konu alır. Özellikle, yılmaz dul Basanti olmak üzere bir dizi büyüleyici karakterin trajik iç içe geçmiş kaderlerine odaklanan Ghatak, bir topluluğun yok olan yaşam tarzının hüzünlü hikâyesini anlatır. Bangladeş’in bağımsız bir ülke olmasından kısa bir süre sonra çekilen, dolaylı anlatıma sahip ve resimsel nitelikteki *Adı Titas Olan Bir Nehir*, onlarca yıldır sadık bir hayran kitlesine sahip bir yönetmenden görkemli bir destandır.

Bengalli yönetmen Ritwik Ghatak’ın sinema tarihine kazandırdığı ve Hindistan’ın Bölünmesi’yle topraklarından koparılarak hayatta kalma mücadelesine tutunan bir ailenin hikâyesini anlatan "Bulutlarla Örtülü Yıldız", kendini ailesine adayan en büyük kızları Neeta’nın (Supriya Choudhury) trajedisini merkezine alır. Neeta, kendi umutları ve arzularının ailesi ve kardeşlerinin çıkarları uğruna defalarca hiçe sayılışını çaresizce izler; ta ki mutluluk için tüm şansları buharlaşana, kendisi paramparça olana ve hastalık onu ele geçirene dek. Ghatak, dengesiz kompozisyonlar, süreksiz kurgu ve katmanlı bir ses tasarımı denemeleriyle melodrama hem entelektüel açıdan iddialı hem de duygusal açıdan sarsıcı yeni bir biçim kazandırır. Yönetmen, hem Hindistan tarihinin trajedilerine hem de geleneksel toplumsal cinsiyet rollerinin eşitsizliklerine ağıt yakar hem de kendisinden sonraki Hint sinemacı kuşakları için biçimsel bir yol çizer.

Himalayalar'daki Ladakh bölgesinin görkemli manzarası eşliğinde gerçekleşen sıradışı, spiritüel bir aşk hikayesi Samsara.Samsara bir adamın dünyadaki tüm arzulardan vazgeçerek, ruhsal aydınlanma için verdiği mücadeledir ve bir kadının bu dünyadaki "aydınlanmış" aşkını ve hayatını korumaya çalışmasının mücadelesidir aynı zamanda.Fakat bu iki kişinin kaderi bir anda, şaşırtıcı bir şekilde döner ve sürpriz bir şekilde son bulur.

Unni, kırsal Kerala'da çökmekte olan bir feodal ailenin son erkek varisidir. Yeni bir toplumun sosyoekonomik değişimlerini kabul edememesi, onu yavaş yavaş izolasyona ve paranoyaya sürükleyecektir.Elippathayam (The Rat-Trap) , 1982 yılında National Film Theatre gösterildi ve British Film Institute'un 'En Yaratıcı ve Orijinal Film' ödülünü kazandı. Film, yine 1982 yılında, aralarında Cannes Film Festivali'nin de bulunduğu birkaç film festivalinde gösterildi. Film, bir çok eleştirmen tarafından, yönetmen Adoor Gopalakrishnan filmografisinin en önemli parçalarından biri olarak kabul edilir.

Satyajit Ray'in yazıp yönettiği bu psikolojik açıdan zengin karakter çalışmasında Bengalli film yıldızı Uttam Kumar, ilk başarısızlığının eşiğindeki bir matine idolü olan Arindam Mukherjee'yi canlandırmak için gerçek dünyadaki şöhretinden yararlanıyor. Mukherjee bir ödülü kabul etmek için Delhi'ye gitmek üzere gece trenine bindiğinde, bir gazeteci (Sharmila Tagore) özel bir röportaj yapmak için ona yaklaşır ve bu da oyuncuyu kendi kendini sorgulama yoluna sürükleyen bir konuşmayı başlatır. Hüzünlü geri dönüşleri ve gerçeküstü rüya sekanslarını trenin diğer yolcularının sessizce açığa çıkan öyküleriyle kusursuz bir şekilde bütünleştiren Kahraman, dünya sinemasının en keskin algılara sahip yönetmenlerinden birinin sanat, şöhret ve pişmanlık üzerine zarif bir meditasyonudur.