Film Temmuz 1995’te Bosna’da geçer. İngilizce öğretmeni Aida Selmanagic, Srebrenica’nın küçük bir kasabasında Birleşmiş Milletler’in tercümanı olarak çalışmaktadır. Sırbistan ordusu bu küçük kasabayı ele geçirdiğinde, Aida’nın eşi ve iki oğlu da BM kampında sığınma arayan binlerce vatandaş arasında yer alır. Aida, Sırp ordusu iktidara geldiğinde siyasi müzakerelerin bir parçası olur ve gittikçe daha korkutucu olan bilgileri tercüme etmek zorunda kalır. Aida ailesini kurtarabilecek midir yoksa onları ölüme terk etmesi mi gerekecektir? Film, Bosna Hersek’in 2021 Oscar adayı.

Bir erkek ve bir kadın, Belçika sınırına yakın bir kafe-otele gelirler. Müşteriler, adamı polis tanımından tanır. Adı Amedee Lange, Batala'yı Paris'te öldürdü. Bayan arkadaşı Valentine tüm hikayeyi anlatıyor: Lange, Batala'nın küçük matbaalarında çalışan biriydi. Batala gerçek bir piçti, herkesi dolandırıyor, Sevgililer Günü çamaşırhanesinin kadın işçilerini baştan çıkarıyor... Bir gün alacaklılarıyla yüzleşmemek için kaçtı ve işçiler çalışmaya devam etmek için bir kooperatif kurdular. Ancak arsa, Halk Cephesi'nden hemen önceki atmosferin tanımından daha az önemlidir.

18. yüzyılda geçen Le Carrosse D'or (The Golden Coach), gezgin bir İtalyan tiyatrosunun genç sanatçılarından biri olan ve en büyük hayali saygıdeğer bir aktrist olmak olan Camilla'nın öyküsünü konu ediniyor. Bağlı bulunduğu tiyatroda bu mertebeye erişmenin pek de kolay olmadığının farkında olan Camilla, son gösterilerini yapacakları küçük Amerika kasabasında, hayatının uğrayacağı büyük değişikliğin farkında değildir. Birbirinden tamamen farklı üç adam Camilla'dan hoşlanır; Camilla her biri farklı şeyler vaat eden bu adamlardan hangisini seçeceği konusunda büyük bir tereddüt yaşayacaktır.

Jean Renoir'in ölmeden yönettiği sondan ikinci filmi Le Caporal Epingle (The Elusive Corporal), aristokrat bir aileden gelen onbaşının, savaşın hemen başında esir düşmesi sonucu esir kampında arkadaşlar edinmesi, çalışma kamplarına gönderilmesi ve özgürlüğe olan hasreti yüzünden kaçmaya çalışmasının hikayesini konu ediniyor.

Amerikalı iki ailenin Hindistan'daki hayatlarından bir kesite yer veren filmde iki ailenin hikayesi savaş sonrası Amerika'dan gelen Yüzbaşı John'un gelmesiyle değişir. Ailelerin ilk gençlik yıllarındaki kızlarının ilk aşklarını yaşayış biçimlerini ve akıp giden hayatın yenilenişi anlatılır.Hindistan ve halkı hakkında Renoir'in ince anlayışı ile zenginleştirilmiş The River - Rüya Gibi Geçti, incelikle geçici duygular ve sonsuzu yaratma arasındaki kırılgan bağlantıları araştırıyor. Renoir'in ilk renkli filmi olan 1951 yapımı The River'ı diğerlerinden ayıran ışıklı doğal renkler filme hakim.

Babasının ölümü ve alkolik dayısının bütün mirasa el koymasından sonra, Virginia yalnız başına kalmıştır. Bir bohem ailesi tarafından kabul edilir ancak bohemler ile köylüler arasındaki kavga, onu köylülerin isyanından kaçmaya zorlar. Daha sonra ona aşık olan ancak ona söyleyemeyecek kadar utangaç olan Raynal tarafından kendisine yardım edilen Virginia, amcasının kendisine köyün faturasını ödemesi için verdiği parayı çaldırır. Virginia, köy halkı tarafından bir hırsız olarak görülmeye başlanacaktır...La Fille de L'eau (Whirlpool of Fate) - Kader Girdabı, günümüzün unutulmuş yapıtlarından biri.

Jean Renoir’ın 1959 yapımı Le Dejeuner Sur L'herbe (Picnic on the Grass) adlı filmi, Édouard Manet’nin 1863 tarihli aynı adlı resim eserini çağrıştırmasından ötürü bu alımlama ve adlandırma meselesi, filmi gösterge bilimsel ve tarihsel olarak ele almaya itmektedir. Oldukça alışkın olunmadık bir konudur Renoir’ın bu filmde ele aldığı unsurlar; çünkü ‘klasik sayılabilecek pastoral bir özne’yi filminin çatısı yapmıştır.Çoklu kamera sistemi ile çekilen film, televizyon yapımlarından aşina olunan ancak beyaz perde üzerinde pek de rastlanılmayan bir tekniği göstermiştir. Filmdeki oyuncuların her biri Renoir’ın da tabiriyle sadece kendilerini oynamışlardır. Bu da kamera çekim açılarının güçlenmesini sağlamıştır; böylece, oyuncuların kullandığı ifadeler ve aktardığı cümleler daha keskin olmuştur. Filmde kesintisiz olarak devam eden çekim, sette bulunan sadece 7-8 kamera ile yapılmıştır. Bu, yönetmene çekimlerde büyük bir özgürlük alanı sağlamıştı çünkü bu teknik sayesinde bir sahneyi rahatlıkla kesmeden üzerinde düzenleme yapmak daha kolay olmuştu. Renoir, resim eserlerinde de olduğu gibi yaptığı filmlerde her zaman “gerçeklik” duygusunu vermeye çalışmıştı.Renoir’in filmleri her zaman iki dünya arasındaki mücadele ve zıtlıklar üzerinedir: kötülüğe karşı iyilik, cehalete karşı eğitim, ahlaka karşı ahlaksızlık, mutsuzluğa karşı mutluluk, şehre karşı kasaba vs gibi. Bu bağlamda Le déjeuner sur l’herbe iyi bir Renoir filmi örneğidir, çünkü bu filmde doğaya karşı bilim ile ilgili modern, masalımsı bir anlatı görüyoruz. Yönetmen, kendi pastoral dünyasının doğasına, aksanına, karakterlerine, sadeliğine film boyunca sahip çıkıyor. Yönetmenin kariyerinin son zamanlarına denk düşen, muhteşem renklerin senfonisi olan bu film, gündelik meselelere; bilimin, teknolojinin ve medyanın günlük yaşamdaki rolüne ışık tutar.

İspanya'da iç savaşın patladığı 1936 yılından bir sene önce çekilen "Toni", Fransa'nın güneyine akın eden göçmenlerin karşılaştıkları zorlukları perdeye taşıyan bir film. Bugün 'biennio nero'(iki kara yıl) olarak anılan ve iç savaşa uzanan dönemde, sağcıların ve faşistlerin artan baskısıyla ülkede durum iyice gerginleşmiş, tarım işçilerinin maaşları yarıya indirilmiş, sendikaları kapatılmıştı.Jean Renoir "Toni"'de, iş bulma ümidiyle İspanya'dan ve İtalya'dan Fransa'ya gelen tarım işçilerini anlatıyor. Trenden inen yüzlerce kişi arasından tek bir kişiye, genç bir adama, Toni'ye odaklanıyoruz. Bundan sonrasında Toni ve çevresindeki karakterler üzerinden hem Fransa taşrasında işçi sınıfının durumunu, hem sınıf çatışmasını, hem de yükselmekte olana kent kültürünün çekiciliğini anlatıyor Renoir.

Genç Janna, Çeçenistan sınırında bulunan bir klinikte psikiyatri tedavisi gören hastalardan biridir. Bu küçük klinikte, diğer hastalar ve görevlilerle birlikte dış dünyadaki savaştan izole bir şekilde yaşamaktadırlar. Janna, zamanını akordeon çalarak geçirmektedir. Janna, hayali nişanlısı Bryan Adams'ın kendisine söylediği aşk şarkıları ile huzuru bulmuştur. Bir akşam, hastaların seyretmekten keyif aldığı tren geçmez. Ertesi sabah uyandıklarında ise hastane personelinin kaçmış olduğunu fark ederler. Dışarıda devam eden savaşta yalnız kalmışlardır. Yaklaşmakta olan Rus birliklerinden kaçan Çeçen savaşçıların hastaneyi işgal etmesiyle ortalık iyice karışır. Askerlerden birinden hoşlanan Janna, onunla kaçma planı yaparken Çeçen askerler binayı terk eder ve kendisini orada bırakırlar. Janna, yine akordeonunu alarak hayali nişanlısı Bryan için çalmaya başlar.Film son derece hassas bir konu olan Rus-Çeçen gerilimini arka planda işlediği için yönetmen Andrey Konchalovskiy filmi Dom Durakov (House of Fools) - Deliler Evi hem Çeçenlere, hem de KGB'ye göstererek görüşlerini alarak küçük değişiklikler yapma gereği duymuş.

Filmin başrolü ve yönetmeni olan Nanni Moretti bizleri, günümüz İtalya'sının kültürel, siyasi ve sosyal manzarasında kendisiyle birlikte dolaşmaya çıkarıyor. Başlangıçta sessiz gözüken bu gezi, metaforlar, semboller ve ince eleştirilerle gitgide sarsıcı bir boyuta ulaşıyor.Batılı sinemaseverler için bir kült figür olarak nitelendirilen Nanni Moretti'nin yazıp yönettiği ve başrolde yer aldığı Caro Diario (Dear Diary) - Sevgili Günlüğüm, Cannes dahil birçok festivalden ödülle dönmüştü. Filmin toplamda 13 ödülü bulunuyor.