En son 2016’da Ben, Daniel Blake filmini izlediğimiz Loach aynı şehirde, Newcastle’da sözleşmeli çalışanların sıkıntılarından yola çıkıyor ve yine gözyaşlarımızı zorlayacak acı-tatlı bir dramı beyazperdeye aktarıyor. “İşçi sınıfının yönetmeni” olarak birçok başyapıta imza atan Ken Loach, bu defa 2 çocuklu bir aileye odaklanıyor. Filmde, telefon app’leri çağında kendi kamyonetini almak isteyen Ricky’nin bu hamlesi, evlere bakıcılığa giden eşi Abby’nin düzenli çalışma hayatını sekteye uğratıyor. Loach’un uzun yıllardır birlikte çalıştığı Paul Laverty’nin senaryosunu yazdığı Üzgünüz, Size Ulaşamadık, Mayıs ayında Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye için yarıştı.

Manon des Sources (Manon'un Pınarları) Jean de Florette filminin devamıdır... Papet(Yves Montand), Soubeyran ailesinin neslinin devamı için Ugolin'e (Daniel Auteuil) baskı yapmaktadır. Ugolin'in gönlünde güzel Manon (Emmanuelle Béart) bulunmaktadır. İşin dramatik yanı ise Manon seneler evvel arazisini almak istedikleri Jean de Florette'in küçük kızıdır. Manon dağlarda keçilere çobanlık yaparak yaşamaktadır. Vahşi bir yaşam süren Manon'un sosyal ilişkileri sıfırdır. Film teması bu defa aşk ve intikam üzerine kurulmuştur. Manon, ailesinin elinden dalavereyle alınan toprakları geri kazanmak istemektedir, yalnız gerçeği bilen kendisinden başka kimse yoktur. Ugolin için hayattaki en önemli şeyler yetiştirdiği göz alıcı karanfiller ve Manon'dur. Ugolin'in filmdeki rolü ilk filmde olduğu gibi basit düşünen, saf ama amcası Papet'e uyan bir köylüdür. Saf olan aşkı derin bir umutsuzluğa düşer. Filmin can alıcı noktası ikili insan ilişkilerinin doğa ile süslenmesidir. Köy yaşamının zorlukları, susuzluk ve aşk bizi yine ilk filmde olduğu gibi hüzünlü bir yolculuğa çıkarmaktadır...

Claude Berri'nin anıtsal pastoral trajedisinin ilk bölümünde, Provence kırsalının güneş ışığıyla ışıldayan güzelliği, ardındaki karanlık motivasyonları gizler. Saf bir idealist olan vergi memuru Jean Cadoret (Gérard Depardieu), beklenmedik bir şekilde ailesine ait bir çiftliği miras alınca, onlarca yıl önce taşınmış olan annesi Florette'nin büyüdüğü tarım topluluğuna yeni bir hayat kurmak için şehri terk eder. Ancak komşuları, entrikacı Ugolin (Daniel Auteuil) ve onurlu amcası César Soubeyran (Yves Montand), Jean'ın arazisindeki suyun akışını kesmek için planlar yapmaktadır. Depardieu, Auteuil ve Montand gibi efsanevi oyuncuların olağanüstü performanslarıyla hayat bulan Jean de Florette, izleyicileri 1920'lerin kırsal Fransa'sının tam anlamıyla gerçekçi bir tasvirine çeker. Modern fikirlerle kırsalın eski töreleri arasındaki kültür çatışması, bu filmde yürek burkan bir dönüş alır.

Maxime ve Stephane bir keman yapımı ve tamiri dükkânını beraber işleten 2 yakın arkadaştır. Stephane, gayet çekicidir; ama içine kapanık biridir. Müzik en büyük tutkusudur; ama müzik yapmaktan ziyade dinlemeyi tercih etmiş, keman tamirinde ustalaşmıştır. Maxime ise Stephane’ın tersine, güler yüzlü ve sosyaldir. Maxime’in güzel sevgilisi Camille ise çok yetenekli bir kemancıdır. Camille ile Stephane tanışır tanışmaz birbirlerinden etkilenir. Camille müzik tutkunu bu esrarengiz adamı merak etmeye, Stephane ise düşkün olduğu kemanı konuşturan bu güzel kadına ilgi duymaya başlamıştır. Üçünü, zor günler beklemektedir.Venedik Film Festivali, Avrupa Film Ödülleri dâhil olmak üzere birçok festivalden bol ödül alan film, Claude Sautet’in başyapıtı olarak gösteriliyor.

Yalnız bir genç kız olan Agnes ve babası, çiftliklerine gelen Joseph adında kaçak bir mahkum ile arkadaş olur. Joseph Agnes'i cezbettiğinde, babası bu duruma karşı çıkacak ve olaylar karışacaktır...

Bu, Fransız yönetmen Serge Bourguignon'un yönettiği, Akademi Ödüllü provokatif filmde, psikolojik hasarlı bir savaş gazisi ve ihmal edilmiş bir çocuk, şaşırtıcı derecede samimi bir arkadaşlık kurarlar. Bu arkadaşlık, sonunda Paris banliyösündeki arkadaşlarının ve komşularının şüphelerini ve öfkesini ateşler. Bourguignon'un filmi, potansiyel olarak ateşli bir konuyu düşünceli ve insani bir dram haline getiriyor ve Henri Decaë'nin duyarlı sinematografisi ile Maurice Jarre'nin zarif müziğinin yardımıyla, Pazar Günleri ve Cybèle, iki sorunlu ruh arasındaki bir ittifakın heyecan verici bir derinlemesine incelemesi haline geliyor.

"La Dolce Vita", Roma şehir yaşantısının modern yozluğunu ve sofistike ahlak çöküntüsünü yüksek sosyetenin peşinde koşan bir gazetecinin gözünden anlatır. Genç gazeteci Marcello Rubini gerçek bir eser yaratmanın düşüyle yaşar; fakat çalıştığı bulvar gazetesinin ona sağladığı para ve prestijden de vazgeçemez. Günlerini Roma'nın en şık caddesi Via Veneto'da, bir sonraki skandalın peşinde koşarak geçirir. Filmde Marcello'nun yedi günü ve gecesini, birlikte olduğu farklı kadınlarla ilişkilerini, arka planda 1960'ların gençlik ve heyecanıyla kaynayan Roma sokakları ve sosyete yaşantısından kesitlerle izleriz. Marcello seks, içki, partiler ve alemlerle dolu bir dünyada savrulurken bile aslında haz almadığı bu "tatlı hayat"ı sonuna kadar yaşamaya devam eder. Onunki ruhsuz ve heyecansız bir varoluştur. İtalyan sinemasının ilk 3,5 saatlik filmi olan "Tatlı Hayat" gösterime girmesiyle birlikte büyük skandallara ve polemiklere yol açmış, Vatikan tarafından yasaklanmaya çalışılmış, halk tarafından kucaklanmıştır. Fellini "Tatlı Hayat"ı yaratırken hiçbir ahlaki ya da eleştirel kaygı taşımadığını, tek amacının şartlara rağmen yaşamın kendine özgü, yumuşak bir akışı olduğunu anlatmaya çalıştığını söylemiştir. Başka bir deyişle, eleştirmenleri ve gazetecileri hayal kırıklığına uğratma pahasına da olsa, bilinçli bir ironi sergilememiş ve tatlı hayattan çok hayatın tatlılığından bahsetmek istemiştir. Fellini, "Tatlı Hayat" filmiyle hem ticari hem de sanatsal başarı kazanmıştır. Film, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye ve New York Film Eleştirmenleri Birliği'nin En İyi Yabancı Film ödüllerine layık görülmüş, En İyi Kostüm dalında Oscar® Ödülü almıştır.

İsmi çok az duyulmuş usta yönetmen Jacques Becker’in son filmi Le Trou (Delik), José Giovanni’nin 1947 senesinde hapishaneden kaçış denemesinin gerçek hikayesini anlattığı romanından uyarlanmıştır. Becker, senaryoyu Giovanni’yle birlikte yazmış ve amatör oyuncularla çalışmıştır. Bu oyunculardan biri olan Jean Kreaudy’nin gerçek hayattaki kaderi senaryodakine benzer.

Jeanne, evlilik hazırlıklarına devam ederken bir taraftan da evlenince oturmak için bir ev bakmaktadır. Bir gün çok beğendiği bir evi gezerken çok ilginç ve garip bir adamla tanışır. Paul, kendinden yaşça büyük ve tanıdığı tüm erkeklerden farklı bir adamdır. Aralarındaki çekime karşı koyamaz ve birlikte olurlar. Uzunca bir süre sadece beraber olabilmek için bu evin çatısı altında buluşacak fakat birbirlerinin dışarıdaki hayatlarına dair hiçbir soru sormayacak ve hiçbir şey bilmeyeceklerdir. Bu, Paul'ün ilişkilerinin devam edebilmesi için koymuş olduğu bir şarttır. Paul'ün karamsar ruhuna karşılık Jeanne'in capcanlı gençliği, koydukları bu sert kurallara dayanamayacaktır.

Robespierre'in önderliğinde Halk Koruma Komitesi bir çok infaza sebep olmuş ve ülkede terör estirmiştir. Bunu öğrenen Danton ülkesinin geri çekilmesinden dolayı Paris'e 1973 Kasımında geri dönmüştür. Arkasına halkın da desteğini alan Danton daha önceki müttefikleriyle çatışmaya girer. Ancak Robespierre, Danton ve yandaşlarını yakalayarak devrim mahkemesi öncesi giyotinle idam etmeye çalışır.Yönetmen Andrzej Wajda, oyuncu Gérard Depardieu ve devrim filmi Danton birçok ülkede ödül almıştır.