Bir ülkenin kanlı tarihi, Guatemalalı usta yönetmen Jayro Bustamante’nin halk korkusunu ve yakıcı siyasi yorumları büyüleyici bir şekilde birleştiren filminde, mevcut durumu gözler önüne seriyor. Film, otoriter lider Efraín Ríos Montt'un insanlığa karşı işlediği suçlardan dolayı gerçek hayatta yargılanmasını temel alıyor. Artık yaşlanan bu kötü şöhretli eski askeri diktatör, Guatemala'nın Maya topluluklarına karşı işlenen zulümler nedeniyle yargılanıyor. Hukuki sonuçlar ve halkın adalet talepleriyle mücadele ederken, o ve ailesi, esrarengiz yeni hizmetçi (María Mercedes Coroy) tarafından getirilen giderek daha tuhaf ve rahatsız edici olaylar dizisiyle baş başa kalır. Bustamante, filmdeki şokları daha da güçlü kılan bir ölçülülükle, toplu zararlara ve ölümü asla kabul etmeyen geçmişin huzursuz hayaletleriyle yüzleşen bir ulusun dehşet verici bir tasvirini yaratıyor.

Çok da uzak olmayan bir gelecekte, New York’ta geçen öyküde, sosyal haklar için mücadele edilen “özgürlük savaşı”ndan 10 yıl sonrasını görürüz. Eşitlik halen çok uzak bir hedef gibi gözükür. Pek çok farklı topluluktan kadın bir araya gelerek, feminist bir isyanın fitilini ateşler.

Çok çok eskilerde, küçücük hırsızlardan oluşan bir topluluk vardı. Dünyayı yalnızca altı günde yaratmak zorunda kalan Ulu Varlık’ın evrenin dokusunda aceleden bıraktığı zaman-mekân deliklerinden geçerek dolaşırlardı. Zaman Haydutları bu umarsız, açgözlü ama sevimli gezgin cücelerle, aralarına katılan küçük dostları Kevin’in tarih içindeki koşuşturmalarını, hem soyup hem soyuldukları serüvenleri ünlü sinema yıldızları eşliğinde anlatıyor. Öykü şöyle sürüyor: Zaman hırsızlarının elinde, zamandaki delikleri gösteren bir kroki vardır. Ulu Varlık onlara bu delikleri yamama görevi verir. Ne var ki açgözlülüklerine yenilen cüceler, asıl haritayı çalarak geçmişte kayıplara karışırlar. En büyük hatalarından biri de 1980’lerin İngiltere’sinde Kevin adlı sıradan bir İngiliz öğrencisinin katalogla alışveriş karabasanına girmeleri olur. Kevin, mutfak gereçleri çılgınlığından kaçarak sözcüklerin ve resimlerin içinde geçmişin şaşırtıcı olaylarına sığınır.

Jean-Luc Godardın fahişeliği modern kapitalist devlette yaşamın ana metaforu olarak işlediği birçok filmden biridir. Godard için, kendisini para için satan bir kadın, yaşam değerini artıran son derece kişisel bir eylem olan sevişmenin nasıl diğer her şey gibi bir mala dönüştüğünün kusursuz bir imgesidir. Bu süreç içinde, insanoğlu kendisiyle yabancılaşarak satılacak ve satın alınacak bir şeye dönüşür.

Bir gün kökeni belirsiz tuhaf bir uçan araç, sefil bir şekilde hayatta kalmaya çalışanları ziyaret eder. Aracın pilotu, medeniyeti tekrar kurmak için sıfırdan çalışmalara başlamış bir organizasyondan söz eder ve insanlara umut aşılar. Gerçekten de takip eden on yıllar boyunca insanlık kendine güvenini kazanır ve yer altına yaşadığı yeni şehirler inşa eder. 2035 yılına gelindiğinde insanlık doğal evriminde bir basamak daha atlamak üzeredir: Aya ilk insan yollanacaktır. Ancak gereğinden fazla bilimsel ilerlemenin tekrar insanlığa felaket getireceği inancını taşıyan kalabalık bir grup vardır.

Denizci Johannes Blom Sally, denizlerde yedi yıl geçirdikten sonra evine döner. Ama hiçbir şey bıraktığı gibi değildir...Ingmar Bergman'ın ilk dönem filmlerinden biri olan Skepp Till India Land (A Ship Bound for India) - Hindistan'a Giden Gemi 2. Dünya Savaşı ve sonrasında İsveç'te intiharların artması ve dinsel geleneklere bağlılığın sarsılmasını konu ediniyor.

1923 senesinde, İngiltere kontrolündeki Nijerya'nın küçük Fada kasabasının yargıcı Harry Rudbeck, aynı zamanda İngiltere adına kasaba ve civarının yönetiminden de sorumlu kişidir. Rudbeck'in en büyük arzusu, bir yol açarak bu küçük kasabayı ülkenin kuzeyindeki tek asfalt yoluna bağlamaktadır. Bu çabasındaki en büyük yardımcısı ise, bölgenin tek iyi eğitim görmüş yerlisi olan Mister Johnson'dur. Ancak Johnson, ne yazık ki aynı zamanda bölgenin en uyanık üçkağıtçısıdır. Bir İngiliz gibi giyinmek, yaşamak uğruna herkesten borç alır, yol çalışanlarından haraç keser, gerektiğinde para çalmaktan da çekinmez...

Geçimini madencilik işiyle sağlayan dört arkadaştan birisi, yakınlardaki bir kasabada belaya bulaşır. Ertesi gün dörtlüden birisi ölür, diğeri de kampı terk eder. Kalanlar Gashade ve Coley Boyard'tır. Arkadaşlarının akıbeti yüzünden şaşkınlık yaşayan ikilinin kamıpına gizemli bir kadın gelir ve onların kendisini para karşılığı Kingsley'e götürmesini ister. Teklifi kabul ederler ve bu nereden gelip ne amaca doğru gittiği belli olmayan kadınla sıra dışı bir yolculuğa çıkarlar....Yolda kendilerine Spear'ın da katılmasıyla her şey daha da ilginç hale gelir. Kimse bu yolculuk sonunda ne olacağını bilmemektedir. Kadının amacı nedir?

Tasasız gençlik ile yetişkinler dünyasının sert gerçekleri arasında sıkışıp kalan genç bir kız, masumiyetin yitirilişine dair bu tekinsiz rüyada, huzursuz edici bir uyanış yaşar. Joyce Carol Oates’un dünyaca ünlü “Where Are You Going, Where Have You Been?” (Nereye Gidiyorsun, Neredeydin?) adlı kısa öyküsünden uyarlanan, Joyce Chopra imzalı bu ilk kurmaca film, Laura Dern’ün göz kamaştıran çıkış performansına sahne oluyor. Dern, ailesinin aykırı çocuğu olan on beş yaşındaki Connie karakterine hayat veriyor. Connie’nin plaj kaçamakları, alışveriş merkezi turları ve masum flörtlerle bezeli yaz rüyası, gizemli bir yabancının (unutulmaz derecede tekinsiz bir performansla Treat Williams) hayatına girmesiyle parça parça olur. Sundance’te Büyük Jüri Ödülü’ne layık görülen Smooth Talk, ergenlik dönemindeki keşiflerin yarattığı o heyecan ve endişe karışımı hissi ustalıkla yakalıyor; bir büyüme hikayesinin bilindik kalıplarını çok daha sarsıcı ve derin bir anlatıya dönüştürüyor.

Canterburye giden bir grup keşiş, yolda vakit öldürmek için birbirlerine öyküler anlatmaya başlarlar. Fakat bütün bu öykülerin ortak bir yanı vardır: hepsi de son derece açık saçık öykülerdir. Bu noktadan itibaren sırayla anlatılan öyküleri dinlemeye ve izlemeye başlarız. Açık saçık olmalarının yanında aslında hepsi de, kilise ve papazların yaşam tarzlarına yöneltilen bir eleştiri ve insan doğasında bulunan zaafların mizahi bir yoldan ele alınmasını içermektedir.

Önemsizlik, soğuk savaş yıllarında ün kazanma olgusunu irdeliyor. New Yorka, ünlü McCarthy soruşturmalarında ifade vermeye çağrılmış ve politik oyunların dışında kalmayı seven bir profesör, kaba cinselliği ve acımasızlığıyla sağcı bir senatör, mutsuzluğunu neşeli görünmeye çalışarak yenmeye çalışan bir Marilyn Monroe tiplemesi ve karısının gerçek ihtiyaçlarını anlamayan ünlü bir beyzbolcu. Terry Johnsonun kendi tiyatro oyunundan sinemaya uyarladığı Önemsizlik filminde Roeg, hüzne ve umutsuzluğa karşı çıkan dört insanın portresini çizerken gerçeklik, mistik, melodramatik üç yapıyı kamerasında ustaca işliyor.

İki kız kardeş, karşı cinse merak duydukları ergenlik döneminde, ailece, şirin bir Fransız beldesinde tatile çıkarlar. Tatilde hukuk fakültesi üçüncü sınıf öğrencisi yakışıklı bir İtalyan genci olan Fernando ile tanışırlar. Fernando bir gece Elena’yı, Anais ile paylaştığı odada baştan çıkarır ve Elena ilk cinsel deneyimini yaşar. Hem kız kardeşini hem de bu ilişkiyi kıskanan Anais’e bir köşede sessizde olanı biteni izlemek düşer. Kız kardeşi Elena, erkek vücudunu keşfederken, Anais de şişmanlığıyla yüzleşerek her geçen gün daha da çok içine kapanmaktadır.

İngiliz Özgür Sinema akımının temsilcilerinden Tony Richardson’dan bir Henry Fielding uyarlaması. 1740’larda geçen film, dönemin İngiltere kırsalında yetişen ve Londra’ya gitmek zorunda kalan bir genç erkeğin hikâyesi.Sessiz film formatında ve konuşmalar yerine ara yazılar ile başlayan film, bu hınzır başlangıcı tüm film boyunca sürdürüyor. Uçarı ve esprili bir tempo, zaman zaman hızlanan kurgu, hareketli bir kamera ve İngiliz oyuncu geleneğinin en başarılı örneklerinin keyif alarak ve vererek sürükledikleri bir film. Yönetmen görüntüyü durdurmaktan, oyuncular zaman zaman kameraya bakmaktan ve hatta konuşmaktan çekinmiyor ve kendinizi bir tiyatroda ve sürekli kahkaha atan kalabalık bir seyirci topluluğu ile birlikte bir vodvil izlermiş gibi hissetmenizi sağlıyor. Özellikle handa geçen “suç üstü yakalama” sahnesinde bu vodvil duygusu zirvesine ulaşıyor. “Erotik” yemek sahnesi sessiz sinemanın bir zamanlar neler başardığını da hatırlatıyor bize.Din ile, iki yüzlü ahlâk anlayışı ile, servet edinme üzerine oynanan oyunlar ile çekinmeden dalgasını geçen film sık sık devreye giren ve zekice yazılmış sözler (“Kalbimi çalarsanız bedenim de onu takip edecektir”, “Tom için herhangi bir kadın hiçbir kadından daha iyiydi” vs.) ile olayları açıklayan bir anlatıcıyı da başarı ile kullanıyor.Filme adını veren karakteri oynayan Albert Finney 60’larda oynadığı diğer Özgür Sinema örneklerinde olduğu gibi çok başarılı ve diğer tüm oyuncular da başta Hugh Griffith olmak üzere filmin bu alandaki başarı çıtasını çok yukarılara taşıyorlar.Sansürle çok uğraşmış bir isim olan yönetmen Tony Richardson filmde sık sık bu kurum ile de dalgasını geçiyor ve bunu da tüm bu komedinin parçası yapıyor.Başta Oscar olmak üzere ödüllere boğulmuş bir film bu (ki özellikle en iyi film ödülünü de almış olması Oscar standartları açısından ilginç) ve bugün bakıldığında bir parça eskimiş durabilir belki ama özellikle anlatımının 60’larda çok yenilikçi olduğunu unutmamalı.

Dışarıdan oldukça mutlu görünen İsveçli bir ev hanımı, evinin yakınında çalışan yabancı bir arkeologla gizli bir ilişki yaşamaya başlar. Ancak adam duygusal olarak yaralanmış bir insandır; toplama kamplarından sağ çıkmayı başarmış ve Amerika’ya sığınmış bir Yahudi’dir. Bu nedenle ilişkileri acı verici derecede zor olacaktır.

Godfrey Reggio, Qatsi Üçlemesi’nin son bölümünde dijital devrimi işliyor. Yavaş çekim, time-lapse, bilgisayarla üretilmiş görüntüler ve buluntu film gibi çok çeşitli sinematik tekniklerin kullanıldığı bu film, doğaldan yapaya geçişin tamamlandığı bir dünyayı anlatıyor. Küreselleşme başarılmıştır, bütün etkileşimlerimiz artık teknoloji aracılığıyla gerçekleşmektedir ve bütün görüntülerin üzerinde oynanmıştır. Bu (sanal) gerçeklikte Reggio, “iletişim” kakofonisinin insanlığı dil ötesi bir yaşantıya sürüklediği bir çağın, çılgınca olduğu kadar düşündürücü tablosunu çiziyor.Qatsi üçlemesinin ilk filmini Coppola, ikinci filmini Lucas ve son filmini de Soderbergh finanse etmiştir.

Mutsuz ve cinsel açıdan monoton bir evlilik yaşayan James ve Catherine’in hayatı James’in ciddi bir araba kazası geçirmesiyle bambaşka bir hal alır. James yaşadığı bu olaydan sonra araba kazalarından haz duyan, bu çarpışmaların bir çeşit cinsel enerji patlamasına neden olduğunu düşünen insanlar olduğunu keşfeder ve aralarına katılır. Durumun seks hayatlarını yeniden renklendireceğini düşünen James, Catherine’i bu gizli gruba katılmaya zorlar. Çift bu noktadan sonra araba kazaları, metal parçaları, cam kırıkları, yara, kan ve tehlikelerle dolu bir cinsel yolculuğa çıkar.Teknolojinin, abartılı modernizmin insan vücudu ve hormonları üzerindeki etkisini irdeleyen ve Cronenberg’e Cannes’da Jüri Özel Ödülü kazandıran film, vajina işlevi gören yara gibi unsurlarla büründüğü huzursuz, soğuk yapısı nedeniyle izleyicileri ikiye bölmüş ve sert tartışmalara yol açmıştı.J.G. Ballard’ın romanından David Cronenberg tarafından uyarlanan Crash, yönetmenin alışık olduğumuz gibi insan vücudu ve duygularıyla, teknoloji, nesne ve kavramlar arasında yaratılan yeni bir bağı, yani kabaca metamorfozu ele aldığı bir yapım.

Türün kurallarını hiçe sayan bu korku-müzikal karmaşası, Polonyalı yönetmen Agnieszka Smoczyńska'nın cesur ilk filmi. Alternatif bir 1980'ler Polonya'sında karada yaşamı keşfetmek için karaya çıkan etobur bir çift denizkızı kardeşi takip ediyor. Yarı şaşaalı, yarı yıkık dökük bu dünyada gece kulübü şarkıcıları olarak bir gecede fenomene dönüşüyorlar. Polonyalı yönetmen Agnieszka Smoczyńska'nın cesur ilk filmi olan bu türe meydan okuyan korku-müzikal karışımı, 1980'lerin alternatif Polonya'sında karadaki yaşamı keşfetmek için kıyıya çekilen bir çift etobur denizkızı kız kardeşi takip ediyor. Baştan çıkarıcı siren şarkıları ve uhrevi auraları, onları Smoczyńska'nın hayalindeki yarı gösterişli, yarı çürümüş dünyada gece kulübü şarkıcıları olarak bir gecede sansasyon haline getiriyor. Yönetmen, Hans Christian Andersen'ın "Küçük Denizkızı"na, kız kardeşlerden birinin bir insana âşık olmasıyla aralarındaki bağın sınandığı ve hayatta kalma mücadelelerinin tehdit altına girdiği, içgüdüsel olarak şehvetli, karanlık bir feminist yorum getiriyor. Akılda kalıcı, sentezleyici ağırlıklı bir film müziği, çarpıcı şarkılı danslı numaralar ve özenle tasarlanmış, gösterişli ama kirli mekânlarıyla bir büyüme masalı olan The Lure, ortaya çıkan kadın cinselliği, sömürü ve yetişkinliğin tavizleri temalarını vahşi bir enerji ve özgünlükle keşfediyor.

Şaşkın haldeki bir genç kız, erkekler ve kadınlar arasında çıkan bir savaştan kaçarken ıssız bir patikanın sonunda kendisini mantıksız davranışları olan tuhaf kişilerin yaşadığı alternatif bir dünyada bulur. Büyük bir koruluğun içindeki malikanede kemirgenlerle konuşan, yatağından hiç çıkmayıp sürekli olarak telsiz kullanan yaşlı bir kadın, konuşabilen tek boynuzlu bir at, bir domuzu kovalayan çırılçıplak bir grup küçük çocuk, biri kız biri erkek kendisiyle aynı adı taşıyan tuhaf davranışlı ikiz gençler bu gerçeküstü dünyanın yaşayanlarıdır.İzleyebileceğiniz sıradışı filmlerden biri olan Black Moon, yapıldığı dönemin alternatif sineması açısından kendini gizli bir yere konumlandırıyor ve izleyicisi tarafından keşfedilmeyi bekliyor.

Gösteri dünyasındaki üç genç kadının yükselişini ve düşüşünü anlatan Jacqueline Susann'ın en çok satan romanının film versiyonu. Film sonradan değeri anlaşılıp kült statüsüne dönüşmüştür.

Karanlık Çağlar'ın pislik ve çöplüğün ortasında, dehşet verici bir ejderha, toprakları kasıp kavurmakta ve Şüpheci Bruno'nun krallığı üzerine terörün gölgesini düşürmektedir. Olası tek kurtarıcı olarak ortaya çıkan kişi, sahneye tökezleyerek giren ve cesur şövalye rolüne fırlatılan son derece sevimli bir budala olan Dennis Cooper'dan (Michael Palin) başkası değildir. İkonik komedi topluluğu Monty Python'un bir üyesi olarak kazandığı başarının ardından, Lewis Carroll'un "Jabberwocky" şiirinden esinlenen Terry Gilliam'ın solo yönetmen olarak ilk çıkışı, sevilen İngiliz karakter oyuncularından oluşan bir kadroyla komik saçmalıktan duyduğu zevki sergiliyor. Kan ve pislik içinde neşeli bir eğlence olan Jabberwocky, çıldırmış topluma dair yönetmenin en kahkahalı vizyonlarından biri olmaya devam ediyor.

Önemli bir müzik eleştirmeni olan Cornelius, seçkin bir çellist olan Felix'in biyografisini yazmaktadır. Bir grup kadın Cornelius'un çevresini sarar. Belli ki kadınlardan her biri, büyük müzisyenin metresidir.

Bu büyüleyici ve gizemli altmışlı yıllar başyapıtında, Avrupa sinemasının en özgün yönetmenlerinden Marco Ferreri, bizi bir aynanın içinden geçirerek, Michel Piccoli'nin ustalık dolu performansıyla canlandırdığı İtalyan bir gaz maskesi tasarımcısının görünüşte sıradan bir gecesine götürür. Klostrofobik, modern evinde, sürekli hap yutan karısını şımartır, hizmetçisini baştan çıkarır ve bir zamanlar John Dillinger'a ait olabilecek bir silah keşfeder—ve sonrasında işler daha da tuhaf bir hal alır. Toplumsal düzensizlik üzerine gerçeküstü bir politik mesaj niteliğindeki Dillinger Öldü (Dillinger è morto), sıradan olanın içindeki absürt bir anlatımdır. Mantık dışı ve aynı zamanda büyük bir varoluşsal derinliğe sahip bu film, benzersiz bir deneyim sunar.

Fransız sinemasının iki dev ismi Claire Denis ve Juliette Binoche, gerçek aşkın ele avuca gelmez doğasına ve onun peşinde kendimize ne denli ihanet edebileceğimize dair bu keskin bakışta ilk kez bir araya geliyor. Binoche, zengin katmanlarla örülü performansıyla; Parisli başarılı bir ressam olan, ancak dışarıdan görünen bağımsızlığı asıl arzusunu —gerçek bir gönül bağını— gizleyen Isabelle’e hayat veriyor.Isabelle, birbiri ardına yanlış adamların kollarına atılırken; içindeki derin özlemi, kırılganlığı ve direnci de gözler önüne seriyor. Denis’nin kadim dostu ve çalışma arkadaşı Agnès Godard’ın imzasını taşıyan buğulu tonlardaki sinematografisi ve Gérard Depardieu’nün muzip varlığıyla renklenen İçimdeki Güneş (Let the Sunshine In), şu sarsıcı gerçekte hüzünlü bir mizah buluyor: Kaç yaşında olursak olalım, hepimiz aşkın karşısında birer budalayız.

Merak Ediyorum (Sarı) ile aynı karakterler, oyuncular ve ekiple aynı film, ancak bazı farklı sahneler ve farklı bir politik eğimle. Mavi'deki politik odak noktası kişisel ilişkiler, din, hapishaneler ve seks. Mavi'de ilk versiyonda yer alan sınıf bilinci ve şiddet karşıtı röportajların çoğuna yer verilmemiştir. Sarı ve Mavi İsveç bayrağının renkleridir.

20 yaşındaki Lena, gerçeklik ve hayatla ilgili her şey bilmek istemektedir. Her şeyle ve herkesle ilgili bilgi toplayan Lena, bulduklarını büyük bir arşivde saklamaktadır. İlişkilerle, siyasi aktivizmle ve meditasyonla deneyler yapar. Aynı zamanda oyuncular, yönetmen ve çekim ekibi de filmin yapımına dair paralel bir hikaye içerisindedir...1960'lı yılların tüm siyasi yapısını İsveç üzerinden yapan Jag är Nyfiken - En Film i Gult - I Am Curious (Yellow), körü körüne bağlanılacak, totaliterleşecek tüm perspektiflere absürt ve alaycı bir üslupla yaklaşan filmin Amerika'da gösterilmesi yasaktır. Duru bir çıplaklık ve cinsellik sunan, yer yer belgesel, yer yer de mockumentary çizgisine kayan bu özgün yapım, önce 3.5 saat olarak düşünülüp daha sonra İsveç bayrağını da simgeleyerek ikiye bölünen filmin ilk versiyonu olma özelliğini taşıyor.

Carlos Reygadas’ın bu olağanüstü bir özgüven sergileyen ilk uzun metrajlı filminde, bir adam (Alejandro Ferretis) intihar etmek amacıyla Mexico City’den kopup ücra bir köye gider; ancak orada, dindar ve yaşlı bir kadınla (Magdalena Flores) tanışır. Kadının sergilediği dingin insaniyet, adamın arzularını yeniden alevlendirir. Profesyonel olmayan bir oyuncu kadrosu kuran ve çekimlerini görkemli 16 mm CinemaScope formatında gerçekleştiren Reygadas, Meksika kırsalının sert güzelliğini dünyevi bir dokunsallıkla keşfeder; dinin cinsellikle harmanlandığı, yaşamın ölümle iç içe geçtiği, insan deneyiminin hayvani ve ruhani yanlarının birbirinden ayırt edilemez hale geldiği psişik bir manzara kurgular. Yüksek bir tutkunun ve çarpıcı bir görsel şiirselliğin ürünü olan Japón, yönetmeninin özgün sesini tüm dünyaya duyuran, sinemanın keşfedilmemiş topraklarında geçen varoluşçu bir yolculuktur.

Mai Zetterling'in cesur ve ikonik ilk uzun metrajlı filmi—provokatif feminist yazar Agnes von Krusenstjerna'nın yedi romandan oluşan döngüsünden uyarlanmış—ironik bir başlığa sahip. 1915 yılında, farklı sosyal geçmişlere sahip üç hamile kadın (Harriet Andersson, Gunnel Lindblom ve Gio Petré) bir doğum odasına giriyor. Ardından, keskin psikolojik içgörü ile yön değiştiren anıların karıştığı bir sahne başlıyor; bu anılar, onları oraya götüren ve bir ihtişamlı, sefahat içindeki Midsommar kutlaması sırasında doruğa ulaşan farklı fakat birbiriyle bağlantılı deneyimleri aydınlatıyor. Cinsellik, cinsiyet, sınıf, din, evlilik ve annelik gibi konuları son derece altüst edici bir şekilde ele alan Loving Couples, sinema tarihinde daha önce hiç görülmemiş kadar heyecan verici bir ilk film; ham duygusal gerçeği arayan tavizsiz bir sanatçının geldiğini müjdeliyor.

Julien Duvivier'in 1948 yapımı "Anna Karenina" filmi, Leo Tolstoy'un ünlü romanından uyarlanmıştır. Filmde Vivien Leigh, Anna karakterini canlandırırken, Ralph Richardson ise diğer ana karakterlerden birini oynamaktadır. Film, evli bir kadının genç bir adamla olan yasak aşkını ve bunun getirdiği toplumsal baskıları ele alıyor. Görüntü yönetimi ve oyunculuklar oldukça dikkat çekici olup, dönem atmosferi yaratmada başarılıdır.

Ian McEwan’ın büyük beğeni toplayan romanından uyarlanan bu yapıtta, oyun yazarı ve senarist Harold Pinter, güç, kontrol ve haz ile acı arasındaki o korkutucu derecede ince çizgiye dair bu büyüleyici çalışmaya kendi alametifarikası olan huzursuz edici diyalogları ve sinsice tırmanan tehdit hissini üflüyor. İlişkilerini düzeltmek için Venedik’te tatil yapan güzel İngiliz çift rolünde Rupert Everett ve Natasha Richardson birer avı canlandırırken; Christopher Walken ve Helen Mirren ise onları görkemli, eski dünya esintili saraylarının tekinsiz ağına düşüren avcılar olarak karşımıza çıkıyor. Ortaya çıkan ise; görüntü yönetmeni Dante Spinotti’nin zarifçe kayan takip sahneleri, Angelo Badalamenti’nin haz dolu müzikleri ve kesintisiz bir erotik ve duygusal gerilimin büyüleyici dörtlü dansını koreografi gibi işleyen Paul Schrader’ın titiz yönetimiyle, ihtişamlı bir dehşet atmosferine bürünen, huzursuz edici ve mazoşist bir baştan çıkarma hikayesidir.

Film, New York’un Yahudi mahallelerinden birinde yaşayan Isabelle “Izzy” (Amy Irving) adlı genç bir kadının hikayesini anlatır. Izzy, bir kitapçıda çalışmaktadır ve hayatını biraz monoton bir şekilde sürdürmektedir. Ancak, hayatı değişir when, annesi tarafından, evlenmesi için bir akraba olan Sam (Peter Riegert) ile tanıştırılır. Sam, geleneksel ve sade bir karaktere sahip bir bakkaldır, ancak Izzy başlangıçta ona karşı ilgisizdir.Filmin ilerleyen bölümlerinde, Izzy’nin iş, aşk ve aile dinamikleriyle yüzleşmesi ve nihayetinde gerçek aşkla tanışması konu alınır. Film, geleneksel değerlerle modern yaşam arasındaki dengeyi sorgular ve aynı zamanda bir kadının kendi kimliğini ve mutluluğunu bulma sürecini işler.

Ossos ve In Vanda's Room'un kayıp ruhlarının birçoğu, Pedro Costa'nın Fontainhas filmlerine yeni bir teatral, trajik ihtişam getiren Colossal Youth'un spektral manzarasında geri dönüyor. Costa bu kez, Lizbon'da düşük maliyetli bir sitede yaşayan, karısı tarafından terk edilmiş ve günlerini “çocukları” olarak gördüğü komşularını ziyaret ederek geçiren Yeşil Burun Adaları'ndan yaşlı bir göçmen olan Ventura'ya odaklanıyor. Ortaya bir tür hayalet hikâyesi çıkıyor: Costa'nın empati ve şaşırtıcı bir ışıltıyla filme aldığı, aynı anda hem geçmişte hem de günümüzde yaşayan sahipsiz, mülksüz insanların hikâyesi.

Mai Zetterling’in sineması, 1960’ların feminist sinemasının bu keskin ve muzip mihenk taşıyla, coşkulu bir deneyselliğin ve amansız bir politik adanmışlığın zirvesine ulaşır. Üç kadın (ulusal sinemanın ikonik isimleri Bibi Andersson, Harriet Andersson ve Gunnel Lindblom), Lysistrata oyununun tiyatro turnesiyle İsveç’i fellik fellik gezip ekseriyetle kendilerini anlamayan seyircilere oynarken, kendi yaşamlarının ve evliliklerinin Aristofanes’in eserindeki o karmaşık, çatışmalı toplumsal cinsiyet ilişkilerinde aynalandığını görür. Sahnedeki dram, sahne arkasındaki gerçeklik ve sürrealist fanteziler ile gündüz düşlerinden taşan bir sel, Kızlar’da (The Girls) çarpışır. Film; kadınların özgürleşme yolunda karşılaştıkları sayısız engele ve patriyarkanın gürültüsü arasında sesini duyurmaya çalışan kadın sanatçının varoluş mücadelesine yöneltilmiş keskin ve alaycı bir bakıştır.

Şaşırtıcı Alp manzaralı çekimleri ve genç Robert Redford’un ilk başrol performanslarından biriyle Downhill Racer, Michael Ritchie’nin etkileyici ilk filmi olarak görsel bir şölen sunuyor. Redford, son derece hırslı bir kayakçı olan David Chappellet’i Avrupa’da Olimpiyat altını için mücadele eden "Underdog" (şansı az görülen) bir Amerikan takımında ustalıkla canlandırırken, Gene Hackman da onun bencil zafer tutkusunu dizginlemeye çalışan sert bir antrenör rolüyle filme güç katıyor. Ünlü romancı James Salter’in incelikli senaryosuyla Downhill Racer, izleyiciyi yarışmacının zihnine doğrudan taşıyan nefes kesici hız ve öfke dolu sahneleriyle canlı bir karakter portresi çiziyor.

Night Games (1966) – Bastırılmış Arzuların Labirentinde Mai Zetterling’in yönettiği Night Games (Nattlek, 1966), bireysel travma, cinsellik ve toplumsal baskılar üzerine cesur bir keşif sunan, İsveç sinemasının en provokatif yapımlarından biridir. Film, varlıklı bir adam olan Jan’ın, çocukluk travmalarıyla yüzleşmesini konu alırken, bastırılmış arzuların ve geçmişin gölgelerinin bugüne nasıl sızdığını psikolojik bir yoğunlukla işler. Zetterling, filmini klasik anlatı yapısından uzaklaştırarak, zaman ve bilinç akışı arasında gidip gelen kurgusal yapısıyla izleyiciyi Jan’ın zihnine hapseder. Geri dönüşlerle şekillenen hikâye, ana karakterin geçmişindeki karmaşık anne figürü ve aristokratik çevrenin ikiyüzlülüğü üzerinden toplumsal cinsiyet rolleri ve gücün doğasını sorgular. Çarpıcı görselliği ve sembolik anlatımıyla Night Games, Zetterling’in sinema dili üzerindeki ustalığını gösterirken, izleyiciyi rahatsız edici ve derinlemesine düşündürücü bir yolculuğa çıkarır.

Olaylar 1944 senesinde Nazi Almanya'sının kontrolünde Kuzey İtalya'da kurulmuş kısa ömürlü bir kukla devlet olan Faşist Salo Cumhuriyeti'nde geçer. Şehrin ileri gelen seçkinlerinden 4 sefih 9 kız 9 da erkek 18 genç insanı yakalayıp bir şatoya kapatırlar. Beraberlerindeki 4 yaşlı fahişe ile beraber bu genç kölelere bir dizi fiziksel, ruhsal ve cinsel işkence uygularlar.

Film, Noah adlı oldukça hassas ve obsesif bir kadının bugününe ve geçmişine bakar. Henüz çocukken evlerinin karşısında, kendisine çeşitli numaralar yapan bir sihirbaz kendisine maket bir gemi (Nuh’un Gemisi) gümüş renkli bir küre ve bir de yıldız şeklinde yüzük verir. Noah, geçmişte yaşadığı olayları unutamamış ve sürekli gerçek dünyayla paralel yaşadığı hayal dünyası yüzünden, mutlu bir kadın olamamıştır. Zamanla nevrotik bir yapıya bürünmüş, obsesif ve aşırı hassas birine dönüşmüştür. Noah, yine oturduğu bir parkta geçmişe dalmışken karşısına Fred adında bir adam gelir ve kendisiyle tanışmak ister...İngiliz yönetmen Henry Jaglom, Amerikan Bağımsız Sineması’nda çoğu gömülü yirmiye yakın uzun metrajlı filmle kendine has bir yer edinmiştir. Filmin başrollerinden biri olan ve yönetmenin yakın arkadaşı Orson Welles ve Jaglom'la birlikte bir grup arkadaşın yaptığı kurmaca filmler, birkaçı hariç yıllarca gömülü kalmıştı. A Safe Place de bu gömülü kalanlardan birisidir.