Cary Grant ve Katharine Hepburn, Amerikan sinema komedisini absürtlüğün zirvelerine taşıyan o baş döndürücü buluşlar silsilesinde —sinema tarihinin en hızlı ve en komik yapımlarından birinde— dizginleri kopardığında, perdede adeta çılgınca kaotik kıvılcımlar çakıyor.Müzesi için varlıklı bir sosyete mensubundan bir milyon dolarlık bağış koparabilme ümidiyle yanıp tutuşan bahtsız paleontolog (Grant), kendini efil efil ve çılgın bir mirasçının (Hepburn) ağına düşmüş buluyor. Kayıp bir dinozor kemiği, firari bir leopar ve tüm bu kargaşanın ortasında toplumsal cinsiyet rollerini altüst eden bir cümbüş derken, o çılgın aksilikler ardı ardına yığılıyor.Bringing Up Baby'nin o ince zekâ ürünü sofistike diyalogları, doğaçlama hissi veren canlı performansları ve muzip imaları, yönetmen Howard Hawks'un adeta bir şişeye yıldırım hapsetme maharetiyle yakaladığı o komik kaos girdabında muazzam coşkulu bir kıvılcım ile bir araya geliyor.

Kelly, fahişelik yaparak hayatını sürdüren bir kadındır. Daha fazla fahişelik yapmak istemeyen Kelly, yeni bir kasabaya taşınır ve geçmişini geride bırakarak çocukların tedavi gördüğü bir hastanede hemşire olarak çalışmaya başlar. Kelly, geçmişini geride bırakmış ve kasabanın zenginlerinden Grant ile evlenmek üzeredir. Ancak geçmişinin Kelly'nin peşini bırakmaya niyeti yoktur.

1977 yılında hayatını kaybeden senarist/yönetmen Howard Hawks’ın, Ben Hecht ve Charles MacArthur’un “The Frontpage” adlı yapımından beyazperdeye aktarılan “His Girl Friday”, 1940 çıkışlı başarılı bir dramatik komedi. 1976 yılında kansere yenik düşen Amerikalı aktris Rosalind Russell, İngiliz aktör Cary Grant ve 1991 yılında akciğer rahatsızlığından hayatını kaybeden Amerikalı aktör Ralph Bellamy’nin başrollerini paylaştığı film, ikinci evliliğine hazırlanan bir kadının eski kocasına yaptığı ziyaretin yarattığı karışıklığını traji komik bir şekilde sunarken, medya camiasına da ince göndermelerde bulunuyor.Walter Burns ve Hildy Johnson, ‘aynı gazetede çalışan evli çift’ olarak bir süre yaşadıysalar da Hildy, gazeteciliği ve gazeteci doğmuş kocasını bırakmaya karar verir. Boşanan çift, uzun süredir görüşmemeişlerdir ve film, bu noktada başlar.Hildy, nişanlısı Bruce ile evliliğin eşiğindedir ve şehri terk etmeden bir kaç saat önce yıllarca çalıştığı gazeteye, eski kocasını görmeye gelir. Uzunca bir süreden sonra Hildy’yi tekrar gören Walter, boşanmalarına rağmen bitmeyen aşkından ve Hildy’nin gazetecilik işinden kopamayacağından bahsedince, aralarında eskilere kadar uzanan bir diyalog doğar. Ama ne var ki, Hildy için hiçbir şey, romantik nişanlısından önemli değildir ve genç kadın gazeteciliği tamamen bıraktığını savunur.Öte yandan şehir, Earl Williams’ın idam kararıyla çalkalanmaktadır. Earl Williams, bir süre önce sahip olduğu her şeyi kaybedince, bir polis memurunu vurarak öldürmüş ve yakalanınca idamla yargılanmış, hakim Williams’ın idam edilmesine karar vermiştir. Akıl hastası olan Williams’ın öldürdüğü iddia edilen polisin ‘siyahi’ olması ve ülke gündemini meşgul eden başkanlık seçimleri, genç adamın suçunun abartılmasına sebep olmuş; Williams’ın ne hastalığına ne de masum olma ihtimaline önem verilmemişti.Walter ise Williams’ın masum olduğunu savunmakta ve idam cezasının kaldırılması için mahkemeyi ikna edici bir kanıt niteliğindeki haberin peşinde koşmaktadır. Olayın gerçekleştiği zamanda, şehirdeki son saatlerini yaşayan Hildy, istemdışı doğan gazetecilik heyecanını bastırmak istediyse de, eski karısının huyunu bilen Walter’ın kurnaz oyunları, Hildy’nin romantik ilişkisini ve tamamen bıraktığını söylediği gazeteciliğe olan nefretini törpüleyerek, genç kadının aklının karışmasına neden olacaktır.

Temmuz, 1943: Japon ordusu kaçmakta. Burma’daki bir müfreze moral bulmak için şarkı söylemektedir. İlham, kopuzu kendi başına öğrenen kopuzcudan, Mizushima’dan gelir. Savaşın sonunda, müfreze Mudon esir kampından ülkelerine geri gönderilmeyi beklerken, Mizushima, bir dağın etrafını sarması gereken bir Japon topluluğunu ortada kalmaları için ikna etmek üzere gönderilir. Fakat bunu başaramaz, İngilizler saldırıda bulunur, bir çok kişi ölür ve arkadaşları Mizushima’nın öldürüldüğünü sanır. Fakat o kurtulur ve bir Budist rahip kılığına bürünür. Arkadaşlarına katılmak için Mudon yolundayken, sürekli gördüğü ölü Japon askerleri onu çok etkiler. Bunun üzerine, arkadaşları onun kendileriyle birlikte Japonya’ya dönmesini isterken; o, kemik ve bedenleri gömen bir dindar hayatı yaşamaya yemin eder.

Jean-Luc Godard'ın yönettiği film, gündelik baskı düzeni içinde kendilerini farklı şekillerde kurtarmaya çalışan üç karakterin hayatından birkaç günü konu ediniyor. TV yapımcısı Paul Godard, eski sevgilisi Denise ve Paul'ün geçmişte birlikte olduğu bir fahişe olan Isabelle... Denise, Paul'den ayrılıp işini de bırakıp köye taşınmak ister. Isabelle, belalısından kurtulup kendi hesabına çalışmak niyetindedir. Paul ise sadece hayatta kalmaya bakmaktadır.Godard'ın politik denemeler ve videoyla ilgilendiği 70'lerin ardından sinemaya dönüş filmi olan, başrolünde Isabelle Huppert'ın yer aldığı Sauve Qui Peut (La Vie) (Every Man for Himself) - Herkes Başının Çaresine Baksın, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye adayıydı.

Olaylar 20. yüzyılın hemen başında İngiltere’de Edward çağı hüküm sürerken geçer. Lucy Honeychurch (Helena Bonham Carter) akranı olan bütün kibar İngiliz kızlarının yaptığı gibi zoraki bir Avrupa turuna gönderilir. Bu turlarda genç kızların yanında mutlaka yaşlı bir kadın refakatçi olmaktadır. Bu seyahatte de Lucy’nin refakatine evde kalmış yaşı geçkin kuzeni Charlotte Bartlett (Maggie Smith) verilmiştir. İtalya’ya geldiklerinde bir süreliğine Floransa’da bir pansiyonda oda tutarlar. Burada başka İngiliz gezginler de vardır.İyi seyirler..

Truman Capotenun en çok satan romanına dayanan, soğukkanlı bir cinayetin gerçek ve güçlü hikayesi. Başarılı ve saygın Kansas çiftçisi, karısı ve iki genç çocuğu acımasızca ve vahşice katledilirler. İki katilinde suçlarından pişmanlık duyacak kadar bile aklı yerinde değildir. Hikaye suçluların bilinçaltına girer...

Philip Barry’nin teatral farsından, George Cukor’ın uyarladığı 1940 yapımı bu film, hareketli, fiziksel güldürü unsurlarına dayalı tüm sofistike slapstick komedileri arasında rakipsiz bir klasik. Phillip Barry’nin oyundaki baş karakteri, aynı rolü Broadway’de de oynayan Katherine Hepburn’ün o zamanki ününe dayanarak yazdığı söylenir. RKO Stüdyoları’ndan pek de iyi olmayan koşullarla ayrılan ve halkın despot ve erkeksi gördüğü Hepburn, kesinlikle 1930’ların ideal kadını değildi. Filmin o neredeyse sessiz hiddetiyle ünlü giriş sahnesinde, zengin bir ailenin kızı olan Tracy Lord (Hepburn) yeni boşandığı kocası Dexter Haven’ın (Cary Grant) birkaç parça eşyasını arabasına koymasını izler ve sinirinden Dexter’in golf sopasını bacağında kırarak ikiye böler. Sevilmesi olanaksız biri olmadığını kanıtlamaya uğraşan Tracy, aile malikânesinde saygıdeğer ama renksiz bir adamla evlenmeye karar verir; bu sırada Dexter, özellikle düğünü mahvetmek için, yanında Mike Connor (James Stewart) ve Liz Imbrie (Ruth Hussey) adlı iki gazeteciyle çıkagelir. Hepburn bu rolde kendini aşıyor. Kaçınılmaz evliliğinden bir gece önce, Stewart’la bahçedeki sahnelerinde, ikilinin birdenbire kapıldıkları çekimin özü yakalanmış. Philadelphia Öyküsü, bugün var olduğu şekliyle hayata geçirilmesini Hepburn’e borçlu. Projenin film haklarını satın alan Hepburn akıllıca davranarak bizzat başrolü oynaması ve yönetmenle oyuncuları seçmesi koşuluyla, haklarını MGM’e sattı. MGM, Dexter rolü için Clark Gable’ı, Mike için de Spencer Tracy’yi istemişti ama programları çakıştığı için ikisi de olmadı. Onların yerine Hepburn’ün daha önceki üç filminden rol arkadaşı Grant’le Stewart kadroya katıldı. Yönetmen George Cukor, hep yanlış anlaşılmış güzel bir kadın için acıma duygulan uyandırarak Hepburn’ün halkın gözündeki olumsuz imajının bu rolde onun yararına işlemesini sağladı. Komedi ve toplumsal yorumları birleştiren ödüllü senaryosuyla film müthiş bir başarı elde etti. Aynı oyun, 1956’da birkaç yeni şarkının eklenmesiyle High Society (Yüksek Sosyete) adı altında yeniden sinemaya uyarlandı.

İki kardeş, Kô Nakahira'nın bu önemli filminde, kumar, botla gezme ve içki alemleriyle dolu bir yaz sezonunda genç bir kadın için cinsel arzularını tatmin etmek için rekabete girer. Tartışmalı yazar Shintarô Ishihara'nın romanından uyarlanan ve Japonya'nın genç ve ayrıcalıklı kesimi arasında savaş sonrası cinsel devrimi çarpıcı bir şekilde tasvir ettiği için eleştirel bakışla Crazed Fruit, gelenek ve önceki jenerasyona karşı anarşist bir haykırıştır.

1968 yılında erkek öğrencilerin doldurduğu bir yatılı okuldayız. Eğitmenlerin katı kurallarıyla okulda yaşam oldukça disiplinli bir şekilde kurulmuştur. Mick ve arkadaşları bu baskıcı düzenin dışına çıktıkları, gizli bir kaçamak oadası yapmışlar ve burada özgürce davranmaktadırlar. Özgürlük alanlarını okulun geneline yaymaya kalktıklarında, okulun baskıcı otoritesiyle yüzleşmek zorunda kalırlar. Fakat ezilen öğrencilerin, hem eğitmenleri hem de okulu ziyarete gelen önemli konukları yakından ilgilendiren bir intikam planları vardır...

Amerikada son yıllarda küçük çocukların saçtığı dehşetle birlikte boyutlarını görmeye başladığımız silah kültürünü inceleyen sıradışı bir belgesel. Moore film için, silahların Amerikan kültürünün bir parçası olduğunu savunan ve silah fetişisti bir kuruluşun başkanlığını yürüten, eski oyuncu Charlton Heston ve dehşet saçan çocuklara ilham verdiği iddia edilen Marilyn Manson gibi isimlerle hassas konuyu masaya yatırıyor. Michael Mooreun gösterildiği festivallerde büyük beğeni toplayan ve bolca ödül toplayan yapımı, tüm zamanların en iyi belgeseli seçildi. Yönetmen Roger ve Benin ardından bir kez daha esprili ve aydınlatıcı belgesel sinemasına geri dönüyor.

1928 yapımı bu filmde Georg Wilhelm Pabst’ın natüralizminin derinliklerine dalıyoruz. Neşe içinde gezerken etrafındaki herkese trajedi saçan Femme Fatale’imizle tanışın: Lulu. başrollerde Bob Cut’ı hayatımıza sokan karizmatik oyuncu Louise Brooks ve zamanının Dracula’larından Francis Lederer.

Film; Milano’nun varoşlarında yaşayan, ailesinin geçimine katkı sağlamak için eğitimini yarıda bırakmak zorunda kalmış, az vasıflı Domenico’nun iş bulma ve tutunma hikayesini anlatıyor. Yalın bir sinema diliyle, profesyonel olmayan oyuncuların doğaçlama ağırlıklı performanslarıyla, tamamı gerçek mekanlarda geçen film, orta sınıfın günlük yaşamından kesitler sunuyor ve Domenico ile aynı iş yerinde çalışmak için mülakata giren Antonietta’yı merkeze alarak küçük insanların büyük şehirde hissettikleri yalnızlık ve yabancılaşma sorunlarına dikkat çekiyor.

Andrew Crocker-Harris, bir devlet okulunda fazla sevilmeyen bir öğretmendir. Kalp hastası olan öğretmen, karısı tarafından aldatılmakta fakat ekonomik güçsüzlüğü psikolojisini de harap ettiğinden sesini çıkaramamaktadır. Sağlık sorunları neden gösterilerek okuldaki işine son verilen Andrew, son kez kürsüye çıkacak ve bir veda konuşması yapacaktır...Sağlık sorunları neden gösterilerek işine son verilen son derece dakik, kuralcı ve disiplinli bir öğretmenin hikayesine odaklanan The Browning Version - Yaralı Gönüller, öğretmenlerin genelinde gözlemlenen tükenmişlik sorununa dair doneler barındırıyor.

Yalnızca şimdiye dek çekilmiş en iyi konser filmlerinden biri olmakla kalmayan The Last Waltz, Amerikan rock müziğinin hayati bir dönemine hem coşkulu hem de hüzünlü bir veda busesi niteliğindedir. Efsanevi müzik grubu the Band’in 1976 Şükran Günü'nde, San Francisco’daki Winterland Ballroom’da verdiği veda konserini ölümsüzleştirmek üzere davet edilen Martin Scorsese, müzik belgeseli türüne yepyeni bir soluk getirdi. Görüntü yönetmeni Michael Chapman liderliğindeki yedi kameramandan oluşan (aralarında dünyaca ünlü sinematograflar Vilmos Zsigmond ve László Kovács'ın da bulunduğu) dev kadrosu ve göz alıcı tiyatral setleri tasarlayan yapım tasarımcısı Boris Leven ile Scorsese; izleyiciyi sahnenin tam kalbine, müziğin ta içine çeken, görkemli ve sarmalayıcı bir evren yarattı. Başta the Band olmak üzere Bob Dylan, Joni Mitchell, Van Morrison, the Staple Singers, Muddy Waters ve Neil Young gibi döneme yön veren bir dizi dev sanatçının icra ettiği bu müzik; rock and roll’un insanı kendinden geçen o büyüleyici gücünün adeta kutsal bir tezahürü olarak yaşamaya devam ediyor.

Yönetmen Gillian Armstrong, çığır açan ödüllü filminde, genç yazar Miles Franklin'in yirminci yüzyıl Avustralya'sının ünlü erginlenme öyküsü romanından yola çıkarak, dönem romantizminin geleneklerini fütursuzca altüst ediyor. Dik başlı genç Sybylla Melvyn (Judy Davis, yıldızlaşan bir performansla), yazarlık heveslerinin çok az teşvik gördüğü taşradaki boğucu hayatından yakınmakta ve her şeyden önce bağımsızlık arzulamaktadır. Asi cazibesine kapılan yakışıklı bir toprak sahibi (Sam Neill) ona kur yapmaya başlayınca, Sybylla evlilik ihtimalini kendisi için hayal ettiği şanlı iş hayatıyla bağdaştırıp bağdaştıramayacağına karar vermek zorunda kalır. Cömert bir mizah ve genç bir deneyim iştahıyla dolu olan Benim Parlak Kariyerim, ateşli ve özgür bir ruhun ışıltılı bir portresi.

2. Dünya Savaşı sonrası, Roma... Amerikan asıllı Girard ailesi ayrılmak zorundadır. Irene ve oğlu Michel, savaşın etkilerinden kendilerini korumaya çalışmaktadır. Baba George'un eve dönüşü sevindirici olurken, başlarına gelen trajik bir olay aileyi temelden sarsacaktır.

1990’ların bağımsız sinemasını şekillendiren en özgün yapıtlardan biri olan Atom Egoyan imzalı büyüleyici Exotica, yönetmenin uluslararası arenadaki çıkışını müjdelerken, psikolojik gerilim türünün alışılagelmiş kalıplarını tekinsiz, rüya tabiri ve şefkat dolu yepyeni bir boyuta taşıyor. Filme adını veren, neon ışıklarının sarmaladığı Toronto’daki striptiz kulübünde, yolları kesişen bir grup kayıp ve yaralı ruh kendilerine sığınak arıyor: Geçmişin acı hatıralarıyla kavrulan yaslı bir adam, onunla gizemli bir bağ paylaşan genç bir kadın, takıntılarına esir düşmüş bir sunucu ve nadide kuş yumurtaları kaçıran bir kaçakçı... Bu karakterler; cinselliğin, acının, kıskançlığın ve ruhsal arınmanın girdabında, gizemli bir biçimde birbirine düğümlenen geçmişlerinin travmalarını atlatmaya çalışırken bir yandan da kefaret peşinde koşuyor. Geçmiş ile şimdiki zamanı bir usta titizliğiyle birbirine teyelleyen Egoyan, seyirciyi hipnotize eden bir anlatı bulmacası kuruyor; öyle ki filmin yarattığı asıl duygusal tahribat, ancak son parça yerine oturduğunda kendini bütünüyle hissettiriyor.

Cecilia Ellius adında bir kadın, düşük yapar ve Oda E'ye getirilir. Stina ve Hjördis adlarında hamile iki kadın da bu odaya yerleştirilmiştir. Film, bu üç kadının hikayesi üzerine kuruludur.

İki genç adam, sahte bir parayı bir fotoğrafçı dükkanına yutturmayı başarır. Fotoğrafçı da bu parayı, dükkana gelen bir servis şoförüne verir. Bu olay, talihsiz servis şoförü Yvon'un hayatını mahvedecek trajik olaylar zincirini başlatacaktır. Yvon yakalanır ve mahkemeye verilir. Mahkeme sonucunda işini kaybeder ve hapse girer. Ailesi tarafından reddedilen Yvon, kendini dünyada kimsesiz ve dışlanmış olarak bulacak ve dini bir arınma arayışına girecektir...Sisteme başkaldıran yönetmenlerden biri olan Robert Bresson'un yönettiği L'argent - Para, Cannes Film Festivali'nde Grand Prix de Création ödülünü Tarkovsky'nin Nostalghia filmi ile paylaşmıştı.

Film, 1970’lerde siyasi kargaşanın hüküm sürdüğü Roma’da geçiyor. Cleo, Meksiko’nun orta sınıf ailelerinin yaşadığı bir Roma mahallesinde bulunan bir evde hizmetçi olarak çalışan genç bir kadındır. Bir yandan ev işleri ile uğraşan Cleo, bir yandan da evdeki dört çocukla ilgilenir. O tüm zamanını hizmetlisi olduğu evde geçirse de kendisine ait bambaşka bir dünyası vardır. Genç kadın, gönlünü Fermin adındaki bir adama kaptırmıştır. Fakat bu ilişki pek de Cleo’nun düşlediği gibi sonuçlanmaz. Bu sırada evin dört çocuk annesi olan hanımı Sofia, kocasının yokluğu ile başa çıkmaya çalışır. Birbirinden farklı hayatlara sahip olsalar da benzer travmalar yaşayan Cleo ve Sofia, siyasi kargaşanın hüküm sürdüğü bir ortamda birbirlerinin en büyük destekçisi olur.Ödül sezonunun en iddialı filmlerinden Roma, Meksiko’da orta sınıftan ailelerin yaşadığı Roma mahallesinde, bir evde hizmetçi olarak çalışan genç Cleo’yu odağına alıyor. 1970’lerin siyasi ortamında geçen film, zaman ve mekanın insanlar üzerindeki gücü ve etkisini konu ediniyor. Filmin yönetmenliğini ve senaristliğini “Büyük Umutlar”, “Harry Potter ve Azkaban Tutsağı”, “Y Tu Mama Tambien”, “Son Umut” ve “Yerçekimi” gibi başarılı filmlerle karşımıza çıkan iki Oscar ödüllü usta yönetmen Alfonso Cuaron üstleniyor. Yalitza Aparicio’nun başrolünü üstlendiği filmin oyuncu kadrosunda Marina de Tavira, Diego Cortina Autrey, Carlos Peralta, Marco Graf, Daniela Demesa, Nancy García García ve Andy Cortés gibi isimler bulunuyor. Prömiyerini gerçekleştirdiği Venedik Film Festivali’nden övgülerle ve büyük ödül olan Altın Aslan ile dönen filmin gösterildiği festivaller arasında Telluride, Toronto, New York, San Sebastián ve Londra gibi önemli festivaller bulunuyor

Trajik ve ilham verici anlarla dolu olan Akira Kurosawa'nın bu filmi, Tokyo'nun kenar mahallelerindeki bir gecekondu bölgesinde güçlükle hayata tutunan bir grup insanın günlük yaşamını konu alır. Koşulları ne kadar umutsuz olsa da, her biri - hayallerindeki evi kuran evsiz baba ve oğul; amcası tarafından istismar edilen genç kadın; kendini tramvay kondüktörü olarak hayal eden çocuk - yaşamak için bir neden bulur. Unutulmaz film Dodes'ka-den, Kurosawa'nın hayatının çalkantılı bir döneminde çekilmiştir. Onun tüm umutları, korkuları ve sanatsal tutkusu, bu muhteşem görüntülere sahip ilk renkli filminde coşkuyla yansıtılmıştır.

Dünya Savaşı'nda dul Barny, İtalyan askerlerinin işine giderken işgal altındaki Saint Bernard'a geldiğini görür. Barny kızıyla birlikte yaşıyor ve testleri düzeltmeye çalışıyor ve patronu Sabine'e karşı büyük bir çekim hissediyor. Almanlar geldiğinde, Barny yarı Yahudi kızını kırsaldaki bir çiftlikte yaşaması için gönderir ve Sabine'in erkek kardeşinin tutuklanıp bir toplama kampına gönderildiğini öğrenir. Ateist Barny, kızını korumak için vaftiz etmeye karar verir ve din ve Katoliklik ile ilgili temaları tartışmak için rahip Léon Morin'i seçer ve Léon ona kitaplar ödünç verir. Barny Katolikliğe döner ve Léon'a karşı karşılıksız bir istek duyarak ona yakınlaşır.

Kıskançlık ve şiddet, Manila'nın varoşlarında geçen bu klostrofobik melodramda başrolde. Lino Brocka, küçük düşürülmüş kadınlar olarak masum bir kız çocuğuyla onun buruk annesinin yıkıcı bir portresini özenle inşa ediyor. İnsiang, ev işlerinin egemenliğinde sessiz bir hayat sürer; ancak annesinin sevgilisi tarafından tecavüze uğrayıp kendisiyle ilgilendiğini söyleyen genç adam tarafından terk edildikten sonra acımasız bir intikam alır. Kenar mahallelerdeki yoksulluğun yol açtığı aşağılanmaların, özellikle de kadınlar için, vahşi bir yorumu olan İnsiang, Cannes'da gösterilen ilk Filipin filmidir.

Beklenenden daha fazlasına dönüşen tek gecelik bir ilişki hayatlarına anlam vermeye çalışan iki genç adamın alışılmadık aşk hikayesi.Russel, bir Cuma gecesi ’straight’ arkadaşlarının evindeki partiden sonra tek başına bir gey bara gider. Bar kapanmak üzeredir. Glen’le karşılıklı bakışmaları önce bir takip oyununa sonra da Russel’in evinde sonlanan bir gecelik ilişkiye dönüşür. Ertesi sabah ayrılmalarına rağmen ikisi gün boyu birbirlerini düşünmeye devam eder ve böylece onlar için, barlara ve yatak odalarına taşınacak bir hafta sonu başlar. Olabildiğine farklı iki erkeğin kısa bir zaman dilimine sığan birliktelikleri ve birbirlerinin bedenlerine alışma süreçleri, bolca doğaçlama anlarla, asla stilistik olma tuzağına düşmeden, oldukça gerçekçi bir biçimde anlatılıyor. Andrew Haigh, kendinde eksik olan parçaların ötekinde bulunması üzerine, doğaçlamanın ve gündelik detayların ön planda olduğu bir filmle karşımızda. Senenin en önemli filmlerinden biri.

Film, işsizlik yardımının İngiltere'deki alt sınıfı nasıl etkilediğini anlatıyor. Colin, sosyal konutlarda ailesiyle birlikte yaşamakta ve çıkarcı ağabeyi ile birlikte ergen gibi bir hayat sürmekte, sürekli birbirleriyle uğraşmaktadır. Zengin halaları Colin'e bir iş verince ağabeyi bunu kıskanır ve işte o zaman sorunlar başlar...

Film, 1866 yılında Avusturya işgalinin son günlerinde Venedik'te işgalcilere karşı tepkilerin dorukta olduğu bir zamanda, direnişin başındaki Kont Ussoni'nin evli yeğeni Kontes Livia Serpieri'nin, Avusturyalı Teğmen Franz Mahler'le yaşadığı yasak aşkı konu ediniyor.Başta İtalya olmak üzere birçok ülkede sansüre uğrayan Senso - Günahkar Gönüller, 1968 yılında ABD'de kesilerek gösterilebildi.

Chalfont Dükünün küçük kızı, meteliksiz bir İtalyan şarkıcıyla kaçınca, ailesi onu reddeder. Kadın oğlu Louisye soylu atalarını anlatır ama, ailesi her türlü yardımı reddettiği için Louis bir kumaşçı dükkânında çalışmak zorunda kalır. DAscoyne ailesinin, annesiyle olan akrabalıklarını inatla kabul etmemesinden incinen Louis, kendisi ile aile unvanı arasındaki her türlü engeli ortadan kaldırarak hakkı olanı elde etmeye karar verir. Önce Henleydeki pis bir hafta sonunda en iğrenç kuzenini katleder, sonra da amatör fotoğrafçı olan bir başka kuzenini havaya uçurur. Din adamı olan bir amca zehirlenir; kadınlara oy hakkı verilmesi için mücadele eden bir hala balonunda vurulup düşürülür; asker bir amca en ünlü seferini anlatırken tuzağa düşürülür; ve denizci bir amca, bir çarpışmanın ardından teknesiyle birlikte denizin dibini boylar. Bu durum Louisyi Chalfont ünvanının tek varisi yapar.

Yaşamını rayına oturtmakta zorluk çeken bir adam, aniden çıkagelen kuzenine aşık olursa ne olur? Üstelik uğruna her şeyi yapabilecek kadar çok sevdiği kardeşi başına devamlı belalar açarken, mutluluğu yakalamak sandığı kadar kolay olabilir mi? Tüm imkansızlıklara iki kuzen sabırla aşklarına kavuşacakları günü bekler. Fakat kötü adamların açtığı belalar, birbirlerine sonsuza dek kavuşamamalarına mı neden olacaktır?

Cenovalı bir siyasi mülteci olan sosyalist profesör Sinigaglia, Torino'daki eski bir arkadaşını ziyaret eder. Şehrin tekstil fabrikasındaki korkunç çalışma koşullarını görünce dehşete düşen profesör, burada kalıp işçileri organize ederek grev üstüne grev yapmalarını sağlar ve bunu yaparken de sık sık kendi güvenliğini tehlikeye atar. Can güvenliği olmamasına ve birkaç kez ölüm tehlikesi atlatmasına karşın hedefinden vazgeçmeyen profesör, hep birlikte güçlü bir sendika oluşturmaya giden yolda fabrika işçilerine örnek olacaktır.19. yüzyılın sonlarında İtalyan emekçilerinin sömürülmesi konusuna cesur, belgesele yakın bir anlayışla yaklaşan I Compagni (The Organizer) - Yoldaşlar, Oscar adaylığının yanı sıra toplam 6 ödüle sahip bir yapım.

İnsan Manzaraları serisinin 2. filminde Kaji (Tatsuya Nakadai) askere çağrılmıştır. Orduya ve savaşa karşı bir kişiliğe sahip olmakla birlikte iyi bir asker olarak dikkat çeken Kaji, aynı zamanda başına geleceklerden hiç çekinmeden doğru bildiklerini söylemeye devam etmektedir. Usta askerlere karşı kendisi gibi acemi erleri savunmaya çalışan Kaji, kendisi usta asker olup acemilerin eğitiminden sorumlu tutulduğunda tüm zorluklara karşın insani tutumunu sürdürmeye çalışacaktır. Ancak artık Japonya gerilemeye başlamış, Sovyet tehlikesi iyice yaklaşmıştır.

Bill Gillespie, Güney Amerikada küçük bir kasabada polis şefidir. Sonradan bölgenin şerifi konumuna gelir. Bill, suç olaylarını çözmeye ve suçluları yakalamaya çalıştıkça bir takım hileli küçük-kasaba politiklerini de kullanmak zorundadır. Bu süreçte dedektif Virgil Tibbs ve polis yüzbaşısı Bubba Skinner’dan destek almaktadır. Irk meselesine dair gerilim bölgede artmaktadır. Film Rod Steiger’a En İyi Erkek Oyuncu dalında Oscar getirmiştir. Ayrıca film 1967’de yılın en iyi uyarlama senaryo, en iyi kurgu ve en iyi ses dallarında ödül sahibi olmuştur.

Frances New York’ta yaşamaktadır ama aslında kendisine ait bir dairesi yoktur. Frances dans topluluğunda acemidir. Ama gerçek bir dansçı değildir. Frances’ın Sophie isimli bir arkadaşı vardır ama artık birbirleriyle konuşmamaktadır. Frances’in hayattan beklediği ve istediği çok şey vardır.

Erken Gelen Bahar  insanın konumunu ele alırkan doğaya da önemli bir rol veren hüzünlü filmlerdir. Yönetmenin, kızı evlendikten sonra tek başına kalan bir erkeğin yalnızlığını konu edinir. Kızını evlendirdikten sonra evine döndüğünde baba gözyaşlarını tutamaz. Belki kızından ayrıldığı için, belki yalnız kaldığı için, belki de ölümün yaklaştığını duyumsadığı için ağlamaktadır. Ozu'ya göre yaşam acımasızdır ve bireye düşen, yaşamı kabullenmeyi ya da karşı koymayı öğrenmektir.

Büyük usta Satyajit Ray, Devi (Tanrıça) filminde bağnazlık ile özgür irade arasındaki çatışmayı gözler önüne sererken, dini ortodoksiye ve ataerkil güç odaklarına karşı son derece modern ve sarsıcı bir başkaldırıda bulunur.On dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında, kırsal Hindistan’da geçen hikayede; varlıklı bir feodal toprak ağası (Chhabi Biswas), oğlu (Soumitra Chatterjee) öğrenimini tamamlamak üzere Kalküta’ya gittikten sonra, çok sevdiği gelininin (hüzünlü gözleriyle hafızalara kazınan Sharmila Tagore) Ana Tanrıça'nın yeryüzündeki tecellisi olduğu fikrine kapılır. Bu hezeyan, genç kadın ve çevresindekiler için yıkıcı bir felakete dönüşür.Görüntü yönetmeni Subrata Mitra’nın elinden çıkan zarif ve stilize kompozisyonlar ile gölge-ışık (chiaroscuro) oyunları, bu ailevi trajedinin dışavurumcu şiddetini körükler; yapıtı hem yüce hem de paramparça eden bir deneyime dönüştürür.

16. yüzyılda Prenses Yuki Akizuki düşman bölgelerinden geçmektedir. Krallığı tekrar inşa etmek için gerekli olan altınıyla birlikte karavanında yolculuk etmektedir. Ona bu yolculuğunda güvenilir bir asker olan General Rokurota Makabe eşlik etmektedir. Yolda iki tane serseriyle karşılaşırlar. Tahei ve Matakishi adlı bu serserilere kendilerinin düşman bölgesinden geçişlerinde yardım etmeleri karşılığında altın önerilir. Tahei ve Matakishi de bu teklifi kabul eder.

Kahya Baines'in karısı aslında kimseyi sevmemektedir ve eşiyle de arası iyi değildir. Günün birinde onun başka bir kadınla ilişkisi olduğunu öğrenir ve ikisine müthiş bir tuzak hazırlamaya başlar...

Boksör Joe Pendleton, şampiyonluk maçına çıkmadan önce tutkusu olan uçakla seyahat etmeyi gerçekleştirmek ister. Uçak düşer ve canını alan melek tam düşmeden Joe'yu öldürerek büyük bir hata yapar. Bunun Üzerine melek Mr. Jordan ile ölen Joe, uygun bir beden aramaya başlarlar.

Kenji Mizoguchi’nin 1950’lerin ilk yarısında ortaya koyduğu geç dönem başyapıtlarından biri olan Chikamatsu’nun Hikâyesi (diğer adıyla Çarmıha Gerilen Aşıklar), toplumsal baskı ve zulmün gölgesinde hayata tutunmaya çalışan yasak bir aşkın dokunaklı ve zarif bir anlatısıdır. On sekizinci yüzyıl klasik Japon dramasına dayanan film, haksız yere suçlanan bir Kyoto’lu hattat eşi ile onun çırağının başına gelen adaletsizliklerin izini sürer. Kaderin birbirine bağladığı bu iki "kara sevdalı", kendilerine biçilen ölüm cezasından kaçmak için amansız bir firara girişir. Usta sinematograf Kazuo Miyagawa’nın bir resim tablosunu andıran büyüleyici görüntüleriyle hayat bulan ve toplumsal baskıya karşı incelikli bir eleştiri sunan bu film, Akira Kurosawa tarafından “Sadece Mizoguchi’nin imzasını taşıyabilecek muazzam bir başyapıt” olarak nitelendirilmiştir.

1950'ler Japonyası... Halkın birbirine sıkıca kenetlendiği bir banliyö kasabasında, mahallede tek bir televizyon vardır. Minoru ve Isamu Hayashi kardeşler, her gün sumo güreşi turnuvasını izlemek için çoğu kez İngilizce derslerini kırarlar. Akşam yemeğindeki sohbetleri ise kaçınılmaz bir biçimde anne ve babası onlara bir televizyon alsın diye ardı arkası kesilmeyen yalvarmalara ve öfke krizlerine dönüşür. Ancak babaları buna karşıdır. Televizyonun Japon evindeki varlığının ortaya "100 milyon aptal" çıkaracağını düşünmektedir. Baba, oğullarına bitmek tükenmek bilmeyen bu isteklerine artık son verip bu konuda konuşmamalarını söyleyince, çocuklar konuşmayı hepten kesmeye ant içerler. Ancak bu protestoları sonucunda bütün mahalleyi karışıklığa sürükleyeceklerdir...Yasujirô Ozu'nun yönettiği Ohayô (Good Morning) - Günaydın, konuşmanın gücünü ve havadan sudan söz etmenin nasıl da günlük yaşamımızı kolaylaştırdığını gözler önüne seriyor.