Garde à vue (Gözaltı), (Ülkemizde Korkunç Şühe adıya vizyona girmiştir) yönetmenliğini Claude Miller’ın üstlendiği, başrollerini Lino Ventura, Michel Serrault ve Romy Schneider’ın paylaştığı 1981 yapımı ödüllü bir Fransız psikolojik gerilim ve polisiye filmidir.John Wainwright’ın Brainwash (Beyin Yıkama) adlı romanından uyarlanan yapım, neredeyse tamamen tek bir odada geçen klostrofobik atmosferi ve yüksek tansiyonlu diyaloglarıyla sinema tarihinin en iyi sorgu filmlerinden biri olarak kabul edilir.Yılbaşı gecesinde, iki küçük kız çocuğunun tecavüz edilip öldürülmesi davasını yürüten polis müfettişi Antoine Gallien (Lino Ventura), cinayetlerin işlendiği bölgede yaşayan saygın ve zengin bir avukat olan Jerome Martinaud’yu (Michel Serrault) şüpheli sıfatıyla emniyete çağırır. Başta basit bir ifade verme gibi görünen bu görüşme, saatler ilerledikçe acımasız, manipülatif ve zekice hamlelerle dolu bir psikolojik savaşa dönüşür. Gecenin ilerleyen saatlerinde Martinaud’nun gizemli eşinin (Romy Schneider) karakola gelip eşi aleyhine verdiği ifadeler, davanın ve sorgunun seyrini tamamen değiştirir.Öne Çıkan Özellikleri Oyunculuk Performansları: Lino Ventura’nın sert, kararlı ve soğukkanlı dedektif karakteri ile Michel Serrault’nun kibirli ama içten içe çöken şüpheli avukat performansı arasındaki çatışma filmin motorudur. Romy Schneider ise kısa ama filmin kırılma noktasını oluşturan rolüyle derin bir iz bırakır. Minimalist Mekan: Film, karakterlerin psikolojik durumlarını yansıtacak şekilde loş, gri ve klostrofobik bir sorgu odasında geçer. İzleyiciyi de o odadaki baskının bir parçası haline getirir. Sistem Eleştirisi: Sadece bir suç hikayesi değil; burjuvazinin ikiyüzlülüğü, adaletin sınırları, evlilik kurumunun karanlık yüzü ve polisin gerçeğe ulaşmak için kullandığı psikolojik şiddet üzerine derin sosyolojik eleştiriler barındırır.

New York'ta, Güney Bronx'un ana polis karakoluna, kendilerini vahşi batıda izole edilmiş bir karakolda düşmanlarla çevrili askerler gibi hisseden çalışanları tarafından Fort Apache lakabı verilmiştir.

New York’un tehlikeli sokaklarında, sessiz ve utangaç bir terzi olan Thana (Zoë Tami-Lund), bir gecede iki vahşi saldırıya uğrar. İlk önce bir soyguncu, ardından bir sokak çetesi tarafından tecavüze uğrayan Thana, travmayla sessizliğini kırar ve eline bir 45’lik tabanca geçirir. Artık kurban değil, avcıdır! Şehrin karanlık köşelerinde erkekleri tek tek avlamaya başlayan Thana, masumiyetten intikam meleğine dönüşür. Ancak öfkesi ve cinayetleri kontrolden çıkar, masum ile suçlu arasındaki çizgi bulanıklaşır.

Filmin, 7. yüzyılda rahipliği bırakıp Dharma'nın laik bir öğretmeni olan ünlü Koreli rahip Wonhyo'nun hikayesinin modern versiyonudur.

Amerikadan gelen iki genç öğrenci, İngiltere kırsalında ne olduğunu anlamadıkları bir yaratığın saldırısına uğrar. Arkadaşını bu saldırı sonucu kaybeden David ise hayatta kaldığına pişman olacaktır. Çünkü, lânet artık onun da kanına girmiştir.

Bir kadınla mutluluğu bulamayan genç ve dengesiz bir adamın portresi. Bir zamanlar fabrika işçisi ve hemşire. Keman çalıyor, müzik okulundan atılıyor. Disk jokeyi olur.

Marslılar geldi ve korkulacak bir şey değiller! Ya da en azından televizyoncu Iron Idem'in insanlara söylediği bu. Onların gelişinden kısa bir süre sonra evi yağmalanır ve karısı kaçırılır. Vahşi bir hayvan gibi etiketlenir ve gece senaryoları değiştirilir. İdem'in gözlerinin gördükleri artık her gece izleyicilere anlattıklarıyla uyuşmamaktadır.

LHomme Atlantique, filmin yarısı boyunca süren boş bir ekranla başlıyor; Duras, bu sırada kayıp ve mateme dair bir hikâye anlatıyor. Görüntü geri geldiğinde ise bellek, özbilinç ve yaradılış kavramlarını irdelemek için film mecazlarını kullanarak başkahramanı karanlığa bir düşürüp, bir çıkarıyor. Duras, görüntü ve sesle yaptığı deneyleri aşinalık ve doğrusallığın ötesinde daha da ileri götürmek için önceki filmlerinden biri olan Agathadan kesilmiş sahneler kullanıyor – anlatı da aynısını yapıyor. Film, yeni ile eski, mevcutla gaip arasında bocalayan, görüntü ile ses arasındaki boşlukların karakterlerin cinsel farklarının yarattığı yarıklarla hizalandığı olağanüstü bir deney. Zaman da döngüsel ve sonsuz dünyalardan eskatolojik yaşam ve ölüme dek kesilip açılmış, yıllara, aylara, günlere saatlere, dakikalara ve hatta saniyelerine kadar parçalarına ayrılmış.

Kagerō-za (Heat-Haze Theatre), Seijun Suzuki tarafından yönetilen ve Kyōka Izumi'nin romanından uyarlanan 1981 yapımı bağımsız bir Japon filmidir. Suzuki'nin Taishō Roman Üçlemesi'nin orta bölümünü oluşturan film, Zigeunerweisen (1980) ve Yumeji'den (1991) önce, stil, temalar ve Taishō dönemi (1912-1926) ortamıyla birbirine bağlanan gerçeküstü psikolojik dramalar ve hayalet hikayeleridir. Tümü Genjirō Arato tarafından üretilmiştir.

Manoel de Oliveira'nın yönettiği 1981 yapımı Francisca, bir İngiliz subayının oğlu olan, kendini kadercilik ve utançla sonuçlanan bir aşkın esiri haline getiren genç bir adamın hayatını konu ediniyor.