Polis Yüzbaşı Lon McQ en iyi arkadaşının cinayetini soruşturur ve el konulan uyuşturucularla ilgilenen polis departmanının yozlaşmış tarafları ortaya çıkarır. Seattle’da, iki üniformalı polis memuru ve sivil detektif Stan Boyle vurulur. Sabaha karşı iki üniformalı polis ölür. Boyle’un ortağı Lon McQ bu cinayetlerin ardında Manuel Santiago isimli bir adamın olduğundan emindir, özellikle de Santiago’nun tuttuğu tanınmış bir suikastçi McQ’yu öldürmeye çalıştıktan sonra. Üstü Ed Kosterman’in emirlerine uymayan McQ Santiago’nun peşine düşer. Santiago ve Kosterman ile yüzleştikten sonra, meclis üyesi Franklin Toms’un da anlayışına rağmen, McQ özel detektif “Pinky” Farrell’dan yardım ister ve kısa bir süre sonra büyük bir narkotik anlaşmasına karışır. Bu iş McQ için şaşırtıcı bir sırrı ortaya çıkaracaktır.

Taviani kardeşlerin 1974 yapımı filmi Allonsanfan. Ünlü İtalyan aktör Marcello Mastroianni'nin başrolünde oynadığı film, Fulvio adındaki eski devrim liderinin hapisten salınmasından sonraki süreci anlatır.Filmi kült olarak nitelendirmek mümkün. Anlatım dili olarak diğer filmlerden çok farklı bir anlayışa sahip. Kamera dili de buna eşlik etmektedir. Filmdeki kimi hareketli pan sahnelerinde kameranın titreşimine tanıklık etseniz de bunu yönetmenlerin bilerek kullandığını düşünebilirsiniz. Kurgu anlayışı ani kesmelere müsade ederken, müzik sahnelere ustaca işlenmiştir. Film düşünce dünyasına ve rüyalara yer vermekle sizi Fulvio'nun beyninin içinde de sürüklemeyi başarmaktadır. Kimi sahnelerin görüntülerinde kullanılan renkli filtreler de sizin o dünyayı hissetmenizi sağlamaktadır. Filmin kostümleri için kullanılan renklerde, Fulvio'nun sarı ceketi onun filmin sonunda nasıl bir akıbetin beklediğini anlatır. Yüce Kardeşlerin kırmızı ceketleri ise devrimi simgelemektedir.Yazımızın sonuna gelirken filmin müziklerine de değinmeliyiz. Ennico Morricone'nin bestelediği film müzikleri arasındaki Rabbia E Tarantella duyduğunuzda size tanıdık gelecektir. En son Tarantino'nun filmi Inglorious Basterds filminde de çalınmıştır bu şarkı. Müziğin adında geçen Tarantella eski bir İtalyan halk dansının adıdır. Rabbia kelimesi ise öfke demektir. Filmde Tarantella dansını Yüce Kardeşler örgütü, öfkeyi ise Fulvio temsil etmektedir. Film boyunca müziklerin filmin performansını arttırdığını ve daha sürükleyici bir hale soktuğunu göreceksiniz.

Bertrand Tavernier uzun metrajlı ilk filminde (Saint-Paul Saatçisi / L’Horloger de Saint-Paul / The Clockmaker, 1974) George Simenon’un bir romanını sinemaya uyarlamış ama bu arada hem olayı Lyon şehrine taşımış, hem de polisiye dozu azaltıp hikâyeyi bir babanın oğluyla ilişkisi üzerinden anlatmayı tercih etmiş. Üstelik bunu oğulu değil de babayı eksene alarak yapmış. Fakat bu arada toplumsal – politik altyapıyı da hakkıyla filme dahil etmiş. Zaten bu filmin en başarılı yönü toplumsal ve bireysel katmanları ustaca harmanlamış olması.Lyon’un sinemadaki bir numaralı övüncü Lumière Kardeşler’dir, onların hemen ardından Bertrand Tavernier gelir. 1941 doğumlu Tavernier henüz bir hukuk öğrencisi iken film eleştirileri yazmaya başlıyor ve Fransız Yeni Dalgası’nın bir parçası haline geliyor. Tavernier yetmişli yıllarda film yönetmeni olacak, böylece çocukluk hayalini gerçekleştirmiş olacaktır. İlk uzun metrajlı filmi “Saint-Paul Saatçisi” ile Cannes’da jüri özel ödülünü kazanarak dikkatleri üzerine çeken Tavernier’nin daha sonra yöneteceği çok sayıda filmin hepsi de belli bir düzeyin üstünde olacaktır.Bertrand Tavernier’nin sinemasını tanımak isteyenlere üç filmini öneriyorum: Bir, Romy Schneider’li “Ölümü Beklerken / La Mort en Direct” (1980), iki, “Kırda Bir Pazar / Un Dimanche a la Campagne” (1984) ve üç, “Round Midnight” (1986).Tavernier’nin adı Lyon şehri ile birlikte anılır. Paris’in gölgesinde kalmış görünen Lyon, gerçekte Fransa’nın toplumsal olaylar tarihinde önemli bir yer tutar. Dokumacılık sayesinde zenginleşmiş yeni burjuva sınıfı aristokrasi ile işbirliği yaptığı için Lyon, Fransız İhtilali’ne muhalif kalmış, Robespierre’in şehrin tümden yok edilmesi emrini geri alması çok zor olmuştur. Fakat sadece egemen kesimlerin değil, dokuma makinesinin mucidi Jacquard ile Lyonlu dokuma işçileri de tarihte hatırı sayılır izler bırakmıştır. Örneğin 18 Mart – 28 Mayıs 1871 tarihli Paris Komünü’nü iyi biliriz ama 1870 Eylül’ünde ve 1871 Mart’ında kurulmuş iki Lyon Komünü’nü duymamışızdır.  1968’in sıcak toplumsal olayları sırasında Lyon Üniversitesi’nin de işgal edildiğini hatırlatalım. İşte “Saint-Paul Saatçisi”nde izlediğimiz Lyonlular böyle bir tarihsel mirasa sahiptir.Filmimiz, gecenin bir vaktinde “Lyon 15 km.” tabelasının yanından geçen bir trenin görüntüleriyle açılır. Küçük bir kız çocuğu trenin penceresinden bakarken alev alev yanan bir araba görür. O küçük oyuncunun, yönetmenin kızı Tiffany Tavernier olduğunu da geçerken söyleyelim. Yanan arabayı gördüğümüzde, filmin en dramatik öğesi ile tanışmış oluruz; çünkü sonradan öğreniriz ki o aracın içinde daha önce öldürülmüş bir adam vardır.Daha sonra yönetmen bizi bir lokantada yemek sonrası sohbet eden erkekler grubuna götürür. Grup De Gaulle’cü partinin zaferini duyuran radyo haberiyle hayal kırıklığına uğramıştır ama bir yandan da idamların televizyonda, hem de ailelerin izleyebileceği saatlerde gösterilmesi önerisi gibi fantaziler havada uçuşmaktadır. İşte topluma ayak uydurmuş baba, saat...

İki amaçsız aylağın hikayesini izleriz filmde. Film, Fransız sinemasında yeni bir tür kahraman yaratmıştır, amaçsız boş işlerle uğraşan fakat boş olmayan kahramanlar. Belki de hayatı hafife alan fakat hayatı belki de en yakınından çözmüş olan. Filmde oynayan oyuncuların, özellikle Gérard Depardieu, Patrick Dewaere ve onca kariyerine karşın Jeanne Moreau popülaritesini inanılmaz artıran bu film kuşkusuz ki kült. Anti kahramanlar, diyaloglar, mekanlar ve yönetmenin kamerasını tıpkı kahramanları gibi kaygısızca kullanması bu filmi ayrıcalıklı filmler arasında en üst sıralara koyuyor. Nitelikli film festivallerde geçmişe bakış bölümlerinin en çok oynatılan filmi olduğunu da ayrıca belirtelim.

16. yüzyılda bir salgın Meksika’yı kasıp kavururken, Engizisyon hastalığın kaynağı addettiği Yahudilerin peşine düşer. Bir keşiş, babasının Yahudi geleneklerine göre defnedildiğini fark edince ailesini ihbar eder. Bu hamle, tüm aile için felaketin başlangıcı olur.Arturo Ripstein'in yönettiği El Santo Oficio (The Holy Office), Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye adayıydı.

Aldığı intikam ve dolayısıyla işlediği cinayetler sonucunda ölüm cezasına çarptırılan Yuki, ölüm cezasından ancak tek bir şartla kurtulabilir; Japon Gizli Polisi'nin talimatlarıyla siyasi muhaliflere suikast düzenlemek...Toshiya Fujita'nın yönettiği Shurayukihime: Urami Koiuta (Lady Snowblood 2), ilk filmde gerçekleşen olaylardan sonrasını konu ediniyor.

Bir müzik yapımcısı, bir bestecinin elinden yeni bestesini ve kız arkadaşını alınca besteci, müzik yapımcısının müzik şirketinde hayalet olur ve intikamını almaya çalışır.

Noel’de istediği hediyeleri alamayan Dawn Davenport, annesiyle kavga edip evden kaçar. Otostopla arabasına bindiği Earl ile birlikte olan Dawn, adamdan hamile kalır ve para ister. Onu reddetmesi üzerine, doğurduğu kızına tek başına bakmak zorunda kalan Dawn, garsonluk, hırsızlık ve fahişelik yapmaya başlar.John Waters’ın yine absurd ve garip bir hikayeye imza attığı filmde Divine hem kadın hem erkek iki role bürünüyor. Dawn ve onun birlikte olduğu erkeği canlandırırken, iki ayrı bedende iki farklı rolün altından da başarıyla kalkıyor.

1974 yapımı Je, Tu, il, Elle (I, You, He, She) - Ben, Sen, O, O filminin konusu; Bir kadın, bir ayı aşkın bir süre boyunca toz şeker yiyerek ayrılığın üstesinden gelmeye çalışır. Odasını iki kez boyar, mobilyaların yerini değiştirir; aşığına tekrar ve tekrar bir mektup yazar, halihazırda yazmış olduklarını berrak bir hale getirir. Tüm sayfaları zemine yayar; uzanır ve bekler. Nihayet şekeri bitmiştir. Açtır, evi terk eder. Bir kamyonu durdurur. O ve kamyon şoförü karanlık boyunca ilerler, lokanta ve barlarda vakit geçirirler. Kamyon şoförü, ondan mastürbasyon yapmasını ister; kadın, kabul eder. Kamyon şoförü; karısı, çocukları ve cinsel hayatı hakkında konuşur. Kadın, aşığının dairesine varır. Bir kadın, ona burada kalamayacağını belirtir. O ise aç olduğunu söyler, böylece aşığı ona yiyecek getirir, geceyi de dairede geçirmesine izin verir. Sevişirler...

Köyden kente gelmiş iki çocuklu bir kadınla, aynı fabrikada çalışan bir işçinin öyküsü. Gelin, Düğün, Diyet üçlemesinin son filminde göç eden ailenin bir fabrika ve çevresindeki işçi-işveren ilişkilerini anlatmaktadır.