Deniz mühendisi David Danner'la altı aydır evli olan San Francisco sosyetesinden Petulia Danner, onu hastanenin bağış gecesinde gördüğünde, 10 yıla yakın bir süredir karısı Polo'yla evli olan ve yakında boşanacak olan doktor Dr. Archie Bollen'la bir ilişki yaşamaya kararlı görünmektedir; pek çok kişi mükemmel bir evlilikleri olduğunu düşünmektedir. Archie, Petulia'nın adını bile bilmemektedir; onu sadece Meksikalı genç bir çocuğu ağır yaralı olarak hastaneye getiren kadın olarak tanımaktadır. Petulia Archie'nin peşini bırakmaz; hatta Archie başka bir kadınla, May'le çıkarken bile bir gün evleneceklerini ilan eder. Archie sonunda Petulia'nın David'i aldatmaya neden bu kadar kararlı olduğunu, David ve varlıklı babasıyla olan ilişkisi ortaya çıkınca öğrenir. Archie ayrıca Petulia ile herhangi bir şekilde ilişkiye girmenin hem Petulia hem de kendisi için, özellikle de Polo ile olan ilişkisinde, sonuçları olduğunu öğrenir.

Merak Ediyorum (Sarı) ile aynı karakterler, oyuncular ve ekiple aynı film, ancak bazı farklı sahneler ve farklı bir politik eğimle. Mavi'deki politik odak noktası kişisel ilişkiler, din, hapishaneler ve seks. Mavi'de ilk versiyonda yer alan sınıf bilinci ve şiddet karşıtı röportajların çoğuna yer verilmemiştir. Sarı ve Mavi İsveç bayrağının renkleridir.

Ünlü bir tetikçi, New Mexico Bölgesi'nin yeni valisi tarafından af ilan edilince hayatını değiştirmeye ve teslim olmaya karar verir, ancak kindar bir şerif onun bölgeye ulaşmasını engellemek için harekete geçer.

Amerikan rüyası içinde kaybolmuş, yaşam mücadelesinin içinde kendini unutmuş ve bilindik hayatın seyrine dalmışken Harold, kendini aramaya başlar. Bir avukat olan Harold, ailesinden ayrı hippi yaşamı süren kardeşinden ve yeni kız arkadaşının yaşımından etkilenir ve artık toplumun ve onun ahlakının beklentileri içinde yaşamaktan vazgeçer. Harold gerçek sevgiyi ve yaşamı bulmak için yeni bir yolculuğa çıkacaktır.Başrolünde Pembe Panter film serisinin kahramanı Peter Sellers'ın oynadığı 1968 yapımı bu filmi daha iyi tanıtmak için başındaki kısa konuşmadan alıntı yapabiliriz.- Çatlamış duvardaki çiçek, seni çatlaklardan koparıyorum. Kökün ve her şeyinle seni elimde tutuyorum küçük çiçek. Ama eğer seni anlayabilsem, ne olduğunu bilsem, kökünle ve her şeyinle; o zaman tanrıyı ve insanı da anlarım.- Çok güzel. Ginsberg'ten mi?- Hayır, Tennyson.- Ama eğer seni anlayabilsem, ne olduğunu bilsem, kökünle ve her şeyinle; o zaman tanrıyı ve insanı da anlarım. Yani tanrıyı anlamak için, insanı anlamak için önce bir çiçeğin ne olduğunu bilmeliyiz. Çiçek! Ama bir çiçeği nasıl anlarsın, önce kendini tanımıyorsan? Kimsin sen? Kim olduğunu biliyor musun? Bir yol bulmalıyız, onlara sevgi mesajlarımızı göndermek için. Çok geç olmadan, sevme isteği uyandırmalıyız. Sevgi çiçekleri göndermeliyiz. Sevgi keşlerine döndürmeliyiz onları. Sarılıp öpmeliyiz. Sokaklarda, evlerinde, işyerlerinde, zihinlerinde. 

Film, avangard bir sanatçıyla birlikte yaşayan çekici bir genç kadının, kocasının eserlerini sergileyen galerinin röntgenci sahibine fena halde aşık olmasını konu alıyor.

Antonin ve arkadaşları her yıl olduğu gibi bu yıl da yaz aylarını aylak aylak felsefe yaparak, nehir kenarında keyif yaparak geçirirler. Fakat bu kez kasabaya sirkte çalışan bir ip cambazı ve onun sarışın güzel asistanı Anna gelir. Anna’nın gelmesiyle bu üç arkadaşın hayatı alt üst olacaktır.Yazın kasvetli bunalımını renklerle vurgulayan filmde Çek usulü güldürü ve romantizm buluşuyor. Orta yaşlı üç adam üzerine gamsız ve hiciv dolu bir komedi olan Rozmarné Léto (Capricious Summer), Vladislav Vacura’nın romanının Jirí Menzel tarafından beyazperde uyarlamasıdır.

Babası tarafından kovulan genç Ondrej, Cermen Şövalyeleri Tarikatı'na katılır ve burada katı keşiş Armin tarafından büyütülür. Yıllar süren zorluklardan sonra Ondrej, haksız yere cezalandırılınca Tarikat'tan kaçar ve eski evine doğru yola çıkar. Babasının öldüğünü öğrenen Ondrej, artık yalnızca babasının mülklerinin kontrolünü üstlenmekle kalmıyor, aynı zamanda eski üvey annesiyle evlenmenin yollarını arıyor.

Dusan Makavejev'in yönettiği Nevinost Bez Zastite (Innocence Unprotected) - Korumasız Masumiyet, Belgrad'ın Nazi işgali sırasında uzun metrajlı bir film çeken ve bu nedenle kurtuluştan sonra bazı sorunlar yaşayan ünlü Sırp atlet ve sinema tutkunu hakkında belgesel.

Meksika Devrimi sırasında, bir maden ocağı sahibine yardımcı olan kiralık bir silahşor, büyük bir miktar gümüşü Teksas’a ulaştırmaya çalışır.

Kayıp bir kimliğin peşinden sürüklenen, görünür bir gölgenin siyah-beyaz tonlardaki yaşayan yalnızlığına tanık olduğumuz Au pan coupé (1968), Guy Gilles’in şiirsel yaklaşımlarla tüm kompozisyonu özenle boyadığı bir yapım. Jeanne Delaître (Macha Méril) ve Jean Doit (Patrick Jouané) karakterleri sonsuz bir hüzün havuzunda kaybolmuş, birbirine çok yakın ancak aynı zamanda da birbirine son derece yabancı bir ikili olarak karşımıza çıkıyor. Onların arasındaki “yabancı” boşluk filmin başından sonuna değin nefes alarak genişliyor ve kadraj alanını daraltıyor. Bu durum bir anlamda filme yoğun bir baskı yüklerken diğer yandan filmin hikâyesini sonsuzluğa doğru, geri dönmeyecek olan bir kayığa bindiriyor. Karakter odaklı bir film olan Au pan coupé, Jeanne’ın gözünden fildişi rengindeki anılara dalmamızı sağlıyor. Öte yandan Jean’ın özne olarak varlığı, bilinmez parçacıklara bölünüyor ve o parçacıklar kendi içinde birbirini dağıtıyor.Guy Gilles teknik olarak bizi her iki karakter ile de tanıştırmasına rağmen Jean’ı her zaman bir sanrı gibi karşımıza çıkarıyor ki bu da kişisel bir hatıra durumundan uzakta kaldığı için Jean’ın kimliği sadece Jeanne’ın aktardıklarıyla imkânlı kılınabiliyor. Bu şekilde “yalnızlık” Jean’a aitmiş gibi gözükse de onu deneyimlenin sadece Jeanne olduğunu görebiliyoruz. Bu da Jeanne’in yalnızlığının mümkün kılınabilmesi için Jean’a olan ihtiyacını doğuruyor. Yönetmen sadece bu ikilinin isimleri üzerinde oynama yapmakla yetinmemiş aynı zamanda görsel oyunlarını da kompozisyonuna yedirmiş. Her iki karakterin soyadlarının da sinema / dilbilim ekseninde bambaşka bir okumaya imkan verdiğini de hatırlatalım: “Delaître” soyadı Fransızca’daki “varoluş” (aynı şekilde okunan “être” / olmak fiili) kavramına, “Doit” soyadı ise “zorunda olmak” anlamındaki “devoir” kavramına gönderme yapmaktadır. Bir anlamda “Jean Doit” adı, “Jean [fiil] zorundadır” şeklinde serbestçe yorumlanabilir.Filmin en dikkat çeken teknik kullanımlarından biri de alışılmış olanın aksine siyah-beyaz geçişlerin “şimdiki zaman”a ait olması ancak renkli olarak kullanılan geçişlerinin tamamının “anılar’a yani geçmiş”e ait olması. Böylece toplamda 68 dakika süren filmde anlatı biçimi hikâyeyi ikiye bölüyor. Bu da takip edilmesi gereken hızlı bir akışı doğuruyor. Öte yandan Jeanne’ın hemen ilk karelerde doğurduğu hüzün, filmin sonuna doğrudan bağlanan bir öğeyi izleyiciye doğru saplamış olsa da bu doğumun sancıları Au pan coupé’yi var eden bir bağ haline geliyor. Filmin adının anlamına değinmek gerekirse bu ifadenin aslında bir mimarî terimi olduğunu söylemekle başlayabiliriz. İki duvarın ortak bir çizgide birleşerek keskin bir açı oluşturmalarını engelleyen, bir anlamda düz hale getirilmiş bir gizli köşe olarak tanımlayabileceğimiz kavram, dilimize “köşe çalığı” veya “köşe pahı” şeklinde geçmiş. Film boyunca Jeanne’in ruhsal dışavurumlarını düşünecek olursak filmin anlamı daha da ortaya çıkmaya hazır.Diğer yandan Au pan coupé, filmde Jeanne ve Jean’ın buluştukları kafe olarak kullanılıyor. Zamanında Paris’in 18. bölgesinde (18ème Arrondissement) yer alan bu kafe ne yazık ki artık mevcudiyetini korumuyor. Ancak Google Maps uygulamasında yerin adını arattığınızda aynı isimli bir...