Alberto Lattuada'nın parlak kara komedisi Mafioso'da, otomobil fabrikası ustabaşı Nino (Alberto Sordi), kibar ve modern eşi (Norma Bengell) ile iki sarışın kızını alarak endüstriyel Milano'dan, köklerine yeniden bağlanmak için eski kırsal Sicilya'ya, ailesini ziyarete götürür. Ancak Nino, ataları ve kendisi hakkındaki bazı sert gerçekleri keşfettiğinde beklediğinden daha fazlasıyla karşılaşır. Mafyaya ilk kez dürüstçe bakan İtalyan filmlerinden biri olan Mafioso, yıkıcı derecede komik bir karakter incelemesi sunuyor ve hem kültür çatışması komedisi hem de varoluşsal bir kabus sunuyor.

Şaşkın Don Camillo, Peppone'nin parlamentoya aday olmayı planladığını öğrenir. Onun hırslarını engellemeye kararlı olan iyi rahip, Tanrı'nın tavsiyelerini görmezden gelerek ona karşı kampanya başlatmaya karar verir.

Marcello Mastroianni son filmi olan, Manoel de Oliveira imzalı 'Dünyanın Başlangıcına Yolculuk' filminin Portekiz'de süren çekimleri sırasında, uzun süredir birlikte yaşadığı Anna Maria Tatò'nun kamerasının önüne geçmişti. Amaç; fikirleri, anıları serbest şekilde paylaşıp, konuşmaları bir itiraf belgeseli formatında kaydetmekti. Altı saatlik çekimlerden ortaya çıkarılan bu 200 dakikalık belgeselde, ünlü aktör Luchino Visconti'nin yönetiminde ilk sahne deneyimlerini, Cinecitta'da ilk kez bir filmde çalışmasını, Vittorio De Sica'ya ve Marco Ferreri'ye olan sevgisini, ve Federico Fellini'yle meslek yaşamı boyunca süren 'karşılıklı güvensizlik üzerine kurulu' diye tanımladığı bir arkadaşlığı anımsıyor. Bu hatıralar rastgele ama dokunaklı, ve Mastroianni'nin kendini hiç önemsemeyen o ünlü mizah anlayışıyla anlatılıyorlar. Kendisine yakıştırılan (ve her zaman uygunsuz bulduğu) Latin âşık imajını ironiyle ele alırken, oyunculuğa bezgin yaklaşımına kendisi de şaşırır bir halde, bazı rolleri sadece filmlerin çekildikleri yerlerden dolayı tercih ettiğini itiraf ediyor.

Muhalefet partisinin başarısız ve istenmeyen lideri Enrico Olivieri depresyona girer. Birkaç günlüğüne ortadan kaybolarak kimseye haber vermeden eski sevgilisinin Paris'teki evinde gider. Yardımcısı Bottini, yoğun bir siyasi programı olan Enrico'nun nerede olabileceğini sormak için onun akıl hastanesinden yeni çıkan erkek kardeşini bulur ve onların tek yumurta ikizi olduğunu keşfeder. Görünümleri aynıdır ama Enrico ne kadar pasifse ikizi de bir o kadar cesurdur. Bottini oldukça riskli bir karar vererek Giovanni'yi Enrico'nun yerine geçirir.Enrico'nun yokluğunda partiyi çıkmazdan çıkaracak kişi, sözünü sakınmayan bir filozof olan Giovanni olabilecek midir?

Latin cazının önde gelen müzisyenlerinin hayatlarını konu alan bu müzikal - belgeselde, Latin cazını Güney Amerika’dan sayısız müzik geleneğiyle buluşturan Paquito D'Rivera, flamenko’yu cazın ifade gücüyle birleştiren Chano Dominguez ve Latin cazının altın çağında bu müziğin kilometre taşlarından sayılan Bebo Valdés gibi ustaların hayatlarını ve enfes performanslarını izleyebileceksiniz.

Büyük Savaş'tan sonra Avrupa'nın burjuva çevrelerinde modern insanı kurtarabilecek bir şey var mıdır? Yalnız bir entelektüel olan Harry Haller, hayatı boyunca insan ve canavar olmak gibi ikili doğasından korkmuştur. Yakında gerçekleşecek olan 50. doğum gününde ölmeye karar vermiştir. Gizemli Hermine tarafından solipsizmden kurtarılmış, onu dansa götürmüş, cazla ve güzel ve tuhaf Maria ile tanıştırmış ve onu Cehenneme götüren Magic Theater'ın halüsinasyonlarına yönlendirmiştir. Mizah, günah ve alaycılık kurtuluşa götürebilir mi?

Film, bir suçlunun geçmişinden kaçmaya çalışırken tekrar suç dünyasına ve eski ilişkilerine dönmesini konu alır. Alain Delon, başrol karakteri olarak bir suçlu olan ve geçmişteki hatalarıyla yüzleşen bir adamı canlandırır. Aynı zamanda eski bir aşk olan Mireille Darc ile karmaşık bir ilişki içindedir. Bu film, insanların geçmişteki hatalarıyla yüzleşmeleri, affetme, suçluluk duygusu ve içsel çatışmalar gibi temaları işler.

Lo Straniero (1967), Luchino Visconti’nin yönetmenliğini üstlendiği ve Albert Camus'un "Yabancı" romanından uyarlanan bir film. Visconti, bu eseri kullanarak varoluşsal temaları, toplumsal yabancılaşmayı ve insan doğasını derinlemesine incelemektedir.Hiç sebep yokken, sırf güneşin kavurmasından bunaldığı için önüne çıkan masum bir insanı öldürüren.. annesi öldüğünde hiç mi hiç şaşırmayan, ağlamayan, hayatını "olsa da olur olmasa da" düsturuyla sürdüren bir karakteri anlatır film...Albert Camus’nün, "saçma" akımına da kaynaklık eden romanı "yabancı"dan uyarlanan film cezayir’de çekildi.

"Napoli Violenta" (1976), Umberto Lenzi tarafından yönetilen ve Maurizio Merli'nin başrolünde yer aldığı bir İtalyan polisiye filmidir. Bu film, 1970'lerin "poliziotteschi" (İtalyan polisiye) alt türünün tipik örneklerinden biridir ve İtalya'nın suç, şiddet ve toplumsal çalkantılarla boğuştuğu bir dönemde, özellikle "urban crime" (kent suçları) temalarını işler. Filmin, hem cinayet hem de mafya ve polis arasındaki mücadeleyi ele alışı, dönemin sinematik dilinin ve toplumsal atmosferinin bir yansımasıdır. Konu ve Temalar"Napoli Violenta", Napoli'deki karanlık ve suçla yoğrulmuş şehir ortamında geçer. Hikaye, işine sadık bir polis memuru olan Vincenzo (Maurizio Merli)'nin etrafında şekillenir. Vincenzo, şehirdeki artan suç oranını ve mafyanın gücünü fark eder ve buna karşı koymaya karar verir. Film, Vincenzo'nun mafyanın ve suçlu çetelerin başını çekmek isteyen karanlık figürlerle mücadelesini anlatırken, aynı zamanda bir intikam öyküsüne de dönüşür. Öne çıkan temalar arasında şiddet, adaletin sınırları, suçun toplumsal etkileri ve bireysel intikam arzusu yer alır.Film, tipik bir "poliziotteschi" dramadır: kötüye giden bir toplumda suç ve şiddet arasındaki karmaşık ilişkiler ele alınır ve genellikle polis karakterleri, idealleriyle mücadele ederken, aynı zamanda sistemin zayıflıklarıyla da yüzleşir.Eleştirel Bakış"Napoli Violenta", İtalyan polisiyelerinin karakteristik öğelerini taşır: sert aksiyon sahneleri, yüksek dozda şiddet, karanlık atmosfer ve toplumsal eleştiriler. Film, şiddetle olan ilişkisini son derece net bir şekilde gösterir. Vincenzo'nun polis olarak yaptığı mücadelede, çoğu zaman hukukun ötesine geçmesi, onu ahlaki olarak zor bir pozisyona sokar. Bu tür yapımlar, genellikle toplumdaki adaletin eksikliğini ve yolsuzluğu vurgularken, şiddetin de meşru bir çözüm olarak sunulabileceğini ima eder.Maurizio Merli, Vincenzo rolünde oldukça karizmatik bir performans sergiler. Merli'nin karakteri, döneminin tipik sert polis figürlerinden biri olarak, bazen acımasızca hareket ederken bazen de kendi vicdanıyla savaşan bir insan portresi çizer. Merli'nin oyunculuğu, filme özellikle güçlü bir enerji katmaktadır. Diğer karakterler ise çoğunlukla daha yüzeysel kalır; ancak film, Merli'nin tek başına taşıdığı bir yapım olarak öne çıkar.Filmdeki şiddet dozu oldukça yüksektir ve bununla birlikte, şiddetin görselliği, dönemin sinemasal dilinin tipik özelliklerinden biridir. Filmin aksiyon sahneleri, yönetmenin stilize edilmiş şiddet anlayışını yansıtır; çatışmalar, kovalamacalar ve silahlı çatışmalar, dramayı şekillendiren ana öğelerdir. Bu açıdan, film şiddeti hem toplumsal bir eleştiri aracı olarak kullanırken, aynı zamanda izleyiciyi aksiyonla da cezbetmeye çalışır.Sinematografik ÖgelerUmberto Lenzi'nin yönetmenliği, tipik 1970'ler polisiye sinemasına özgü hız ve gerilim dolu bir anlatım tarzını yansıtır. Filmdeki kamera açıları, gece sahnelerindeki gölgeler ve şehir manzaraları, Napoli'nin karanlık yüzünü çok etkili bir şekilde gözler önüne serer. Giallo (İtalyan korku-gerilim türü) unsurları da filmin genel atmosferine katkı sağlar ve suçla iç içe geçmiş bir türdeki gerilim ve korku duygusunu artırır.Bununla birlikte, "Napoli...

Paris'te bir banliyöde yaşayan ve zamanla iletişimleri kopan eşlerden Julien, eve bir kedi alır ve ona tutkuyla bağlanır. Kocası Clemence'in kediden nefret etmesi üzerine ilişkileri daha da geriler. Kocasıyla neredeyse hiç konuşmayan Julien, çareyi kağıtlara notlar yazmakta bulacaktır. Georges Simenon'un aynı adlı romanından beyaz perdeye uyarlanan Le Chat, iki yaşlı çiftin yıllar geçtikçe iletişim kuramamalarını konu ediniyor.