Giorgio Bassani'nin romanından uyarlanan Gli Occhiali D'oro (The Gold Rimmed Glasses), Mussolini İtalya'sında yaşayan Yahudi bir aile ve eşcinsel bir doktorun yaşadığı zulmü konu ediniyor.

Efsanevi yönetmenler Paolo & Vittorio Tavianiden sürükleyici bir dram! Film, gerçek hayatta hapishanede aynı hücreyi paylaşan arkadaşların, Shakespearenin onur ve güçle ilgili ölümsüz eseri Julius Caesarın tiyatro oyunu için yaptıkları provaları anlatıyor ve oyununu başarıyla ortaya koyan mahkumların yaşamını gözler önüne seriyor.

Taviani kardeşlerin 1974 yapımı filmi Allonsanfan. Ünlü İtalyan aktör Marcello Mastroianni'nin başrolünde oynadığı film, Fulvio adındaki eski devrim liderinin hapisten salınmasından sonraki süreci anlatır.Filmi kült olarak nitelendirmek mümkün. Anlatım dili olarak diğer filmlerden çok farklı bir anlayışa sahip. Kamera dili de buna eşlik etmektedir. Filmdeki kimi hareketli pan sahnelerinde kameranın titreşimine tanıklık etseniz de bunu yönetmenlerin bilerek kullandığını düşünebilirsiniz. Kurgu anlayışı ani kesmelere müsade ederken, müzik sahnelere ustaca işlenmiştir. Film düşünce dünyasına ve rüyalara yer vermekle sizi Fulvio'nun beyninin içinde de sürüklemeyi başarmaktadır. Kimi sahnelerin görüntülerinde kullanılan renkli filtreler de sizin o dünyayı hissetmenizi sağlamaktadır. Filmin kostümleri için kullanılan renklerde, Fulvio'nun sarı ceketi onun filmin sonunda nasıl bir akıbetin beklediğini anlatır. Yüce Kardeşlerin kırmızı ceketleri ise devrimi simgelemektedir.Yazımızın sonuna gelirken filmin müziklerine de değinmeliyiz. Ennico Morricone'nin bestelediği film müzikleri arasındaki Rabbia E Tarantella duyduğunuzda size tanıdık gelecektir. En son Tarantino'nun filmi Inglorious Basterds filminde de çalınmıştır bu şarkı. Müziğin adında geçen Tarantella eski bir İtalyan halk dansının adıdır. Rabbia kelimesi ise öfke demektir. Filmde Tarantella dansını Yüce Kardeşler örgütü, öfkeyi ise Fulvio temsil etmektedir. Film boyunca müziklerin filmin performansını arttırdığını ve daha sürükleyici bir hale soktuğunu göreceksiniz.

1960’ların başındaki İstanbul’da geçen gizemli bir aşk ve arayış öyküsüdür. İstanbul’a araştırma yapmak üzere gelen Fransız bir profesörün şehri keşfederken tanıştığı gizemli kadınla yaşadıkları ilişki ve sonrası filmin ana öyküsünü oluşturur. Birbirinden farklı isimleri olan ve hakkında fazla bir şey bilinmeyen kadın, erkeğin zihnindeki kalıcı bir imge gibidir. Gerçek mi ya da zahiri mi olduğu tam olarak kestirilemez, bir görünüp bir kaybolmaktadır

Kırklı yaşlarında bir ev kadını olan Pescaralı Rosalba, katıldıkları bir otobüs turunun verdiği mola sırasında, yol kenarındaki bir kafeteryada bırakıldığını fark edince oldukça sinirlenir. Unutkan kocasının ve çocuklarının onu almak üzere dönmelerini beklemek yerine, eve kendi başına gitmeye karar verir. Ancak kendini Venedike, yani tanımadığı bir şehre doğru giden bir arabada bulur.

“Bütün anılar gözyaşlarının izleridir”Geçmişteki aşkının gölgelediği/aydınlattığı dünyasında yaşayan bir yazarın hikâyesi.Yönetmen Kar Wai Wong ve film onun mükemmel eseri “Fa Yeung Nin Wa – In the Mood for Love – Aşk Zamanı” filminin devamı ise beklentinin yüksekliği öngörülebilir. Benzer nedenle ilk filmin hayranı iseniz, bu filme hem bir heyecan hem de bir ürkeklik ile yaklaşmanız da çok doğal. O ilk filmin mükemmeliğine halel getirebilecek her şeyden duyulan korkunun yarattığı bir ürkekliktir söz konusu olan. Kar Wai Wong bu çelişkili duyguların negatif olanlarının hemen hepsini ortadan kaldıran bir başarıya imza atıyor ama bu başarının içeriği, alanı ve biçimi bir şekilde hem ilk filmin izlerini taşıyor hem de ondan ayrı bir yerde duruyor.Fransız yönetmen Claude Lelouch 1966 tarihli ve “Un Homme et une Femme” adındaki sinema tarihinin çarpıcı örneklerinden birinin yirmi yıl sonra devam filmini çektiğinde kalkıştığı işin gereksizliğinin yanısıra çok daha kötü bir sonuca yol açmıştı; ilk filmin büyüsüne ihanet etmekten başka bir şey değildi yaptığı. Bazı “şeyler” olduğu gibi bırakılmalı ve “kutsallığı” önünde saygı ile diz çökülmeliydi sadece. Kar Wai Wong’un bu “devam” filmini çektiği öğrendiğimde ilk hissettiğim de benzer bir duygu idi ama yönetmen ilkinden bağımsız olarak da izlenebilecek şekilde çektiği bu filmde ilkine ihanet ederek onun büyüsünden yararlanmayı değil, o büyüyü ait olduğu yer ve zamanda tutarken ondan esinlenmiş yeni ve bir başka büyü yaratmanın peşine düşüyor ve öncelikle “dürüstlük” alanında kendini temize çıkarıyor. Yine de ilk filmin koşulsuz hayranlarından biri iseniz bu esinlenme bile rahatsız edebilir ki benim filmden aldığım tek olumsuz izlenimin nedeni tam da buydu. Evet yönetmen bir başka çok başarılı film çıkarmıştı ortaya ama ne olursa olsun Maggie Cheung ve Tony Leung ikilisinin ilk filmdeki aşkı finalinde bir oyuğa fısıldandığı hali ile kalmalı ve o karakterler ait oldukları dünyanın dışına çıkarılmamalı gibi düşünmeye devam ediyorum hala. Sanırım ilk filme atfettiğim kutsallığın ne kadar iyi niyetle ve övgü ile yaklaşılırsa yaklaşılsın sıradanlığa yaklaştırılacak olması ile ilgili duyduğum endişeden dolayı bu düşünce.Filmimiz ilk filmin erkek kahramanı ve yine Tony Leung tarafından canlandırılan Chow Mo-wan’ın vuslat ile sonuçlanmayan bu aşktan sonraki sefahat günlerine ve “aşktan ve bağlanmaktan” uzak ilişkilerine odaklanıyor. Geçmişte hissettiklerinin büyüklüğüne, kutsallığına ve görkemine, geçmişe dönebilmenin imkânsızlığının yarattığı melankoliye ve en saf hali ile aşkın güzelliğine adanmış bir hayat yaşıyor kahramanımız ve bu arada karşısına çıkan ve ona aşık olan, onun aşık olabileceği tüm kadınları hayatının o özel alanının hep dışında tutuyor. Yazarımız 2046 adındaki hikâyesinde “2046 adındaki o bölgeye giden herkesin amacı aynıdır: Kayıp...

Bu, yirmi yaşına kadar okuma yazma bilmediği halde şimdi bir dil bilimi uzmanı olan Sardunyalı çoban Gavino Leddanın gerçek öyküsüdür. Babası, henüz altı yaşındayken Gavinoyu okuldan alır. Başka seçeneği yoktur; eğitim, zenginlere özgü bir ayrıcalıktır ve Gavino çoban olmak zorundadır. Okuldan alınınca, çocukluğunu ve ergenlik çağının büyük bölümünü dağlarda babasının koyunlarını güderek ve münzevi bir yaşam sürerek geçirir. Gavino Sardunyadan ayrılmaya çalışır, ama babası ona ihtiyacı olan yazılı rızayı vermez.

Bu film 19. yüzyıl Sicilyasında yer alan dört hikâye ile bir epilogdan oluşur. Öteki Oğul adlı birinci hikâyede Mariagrazianın üç oğlu vardır ve biri onunla yaşar. Oğlunun ona olan saygısına rağmen, kadın onu aşağılamadan edemez. Ay Çarpması adlı ikinci hikâye Sidoro adlı bir kadını konu alır; Sidoronun kocası dolunay olduğu zaman sara nöbetleri geçirmektedir ve Sidoronun bunu komşularından saklaması lazımdır. Küp adlı hikâyede bir derebeyi, bir zanaatkârı devasa bir zeytin küpünü tamir etmekle görevlendirir, ancak zanaatkâr çalışırken küpün içinde tutsak kalır. Dördüncü hikâye Ağıtta bir grup köylü, ölülerinin gömülmesi için, derebeyleri olan Baron`a ve bir grup yetkiliye karşı bir mücadele yürütür. Anneyle Sohbet adlı son bölüm, Pirandello ile ölmüş annesinin gölgesi arasındaki bir diyalogdan oluşur.

Hayallerin gerçeğe dönüştüğü bir San Lorenzo gecesi... Kayan yıldızları seyreden Cecilia, oğluna 1944 yılındaki benzer bir gecenin hikayesinin anlatmaya başlar. Filmde Cecilia'nın çocukluğuna geri dönerken, küçük Toskana köyünün sakinlerinin Nazilere meydan okuyuşunun inanılmaz öyküsüne tanık oluyoruz.La Notte di San Lorenzo (The Night of the Shooting Stars) - Kayan Yıldızların Gecesi, Cannes Film Festivali'nde 2 ödül birden kazanmıştı. Filmin toplam 19 ödülü bulunuyor.

32 kişiyi öldüren bir adamın hikayesi…bir Ağustos sabahı ortalardan kayboldu herkes öldüğünü düşünüyordu fakat o Frankurt’ta bir otelde karısı ve oğlu ile beraber yaşıyordu..tabiki geçmişi peşini bırakmayacaktı..