Babasının ölümü üzerine başka bir kente çalışmaya giden 14 yaşındaki Mehrollah, uzun bir süre sonra armağanlarla geri döndüğünde annesini bir polisle evli bulur. Ailesine kavuşmanın sevincini yaşayamayan Mehrollah annesinin ona hakaret ettiğini ve ailesine bakacak kadar erkek olduğuna inanmadığını düşünür, basit bir öyküyü az diyalogla ama derinlikli anlatan, kamera dili sağlam üslubu yerinde bir film.

İranlı şair Sahel Farzan, 30 yıllık mahkumiyet hayatından sonra serbest bırakılır. 30 yıl önce ailesine öldüğü bildirildiği için, ülkeyi terk eden eşi ve çocuklarını bulmak için İstanbul’a gelen Sahel’in hikayesini geçmişi ve bugünü harmanlayarak anlatıyor. 30 yıl sonra hapishaneden çıkan Şair Sahel, kendisini öldü bildiği için İstanbul’a giden karısını bulmak üzere İstanbul’a gelir. Sahel’in de, eşinin de hayatlarını alt üst eden kişinin de buluştuğu ortak nokta, “Aşk”tır.

Yönetmen Ali Soozandeh’nin kendi özgün senaryosundan beyazperdeye aktardığı Tehran Taboo, Tahran’da gençlerin kısıtlamalar ve kurallarla, yasaklara rağmen yaşama nasıl tutkuyla sarıldıklarını animasyonla gözler önüne seriyor. İlk gösterimini Cannes’da Eleştirmenler Haftası’nda gerçekleştiren filmin baş kahramanları, bu ağır yasaklar ve kuralların etrafından dolanmayı bir yaşam tarzına dönüştüren, üç genç kadın ve müzisyen bir adam. Tehran Taboo, sistemin ikiyüzlülüğünü ve çelişkilerini mizahı elden bırakmadan, insancıl bir yaklaşımla ele alıyor.

İran Sineması'nın minimalist ve yüksek gerilimli tarzını yansıtan yapım, eğitimlerine devam etmek amacıyla Avustralya'nın Melbourne şehrine taşınmaya hazırlanan Amir ve Sara adındaki genç bir çifti konu alır. Uçuşlarına sadece birkaç saat kala, komşularının bebek bakıcısının emanet ettiği bebeği yataklarında uyurken bırakmasıyla başlayan süreç trajik bir olaya dönüşür. Çift, istemeden dahil oldukları bu kriz anında ahlaki ikilemlerle, panikle ve zamanla yarışmak zorunda kalır.Venedik Film Festivali Eleştirmenler Haftası'nın açılış filmi olarak seçilmiştir. Kahire Uluslararası Film Festivali'nde uluslararası yarışmada en iyi film ödülü olan "Altın Piramit" (Golden Pyramid Award) kazanmıştır.

Lantouri, Tahran sokaklarında gün ortasında insanları gasbeden ve şehrin zengin kuzey bölgesindeki evlere hırsızlık amacıyla giren bir çetenin adıdır. Çete, devlet fonlarını zimmetine geçirerek ve yolsuzluk yaparak zenginleşen ailelerin çocuklarını da kaçırmaktadır. Film, çete üyelerinin tek tek itiraflarıyla başlar; sosyologlar, insan hakları aktivistleri ve siyasi muhafazakarlar da fikirlerini dile getirir. Çete üyesi Pasha, toplumsal sorumluluk sahibi ve kendine güvenen bir gazeteci olan Maryam'ın duygularına karşılık vermemesi üzerine çılgına döner. Ağır yaralanan genç kadın, İran'da uygulanan kısas hukukunu, yani "göze göz" yasasını talep eder.

Film, zihinsel ve fiziksel engelleri bulunan Meryem ve Rıza isimli bir çiftin hikayesini anlatır. İlk bakışta dezavantajlı gibi görünen bu çift, aşkları sayesinde kendi dünyalarında mutlu ve üretken bir yaşam kurmayı başarır. Ancak tamamen sağlıklı bir çocukları olan Süheyl büyüdükçe, anne ve babasının diğer yetişkinlerden farklı olduğunu fark etmeye başlar. Çocuğun bu durumu kabullenme süreciyle birlikte aile içinde yaşanan dramatik çatışmalar, ebeveynlerin çocukları için yaptıkları büyük fedakarlıkları gözler önüne serer.

Bir kadın, küçük oğluna, kız kardeşinin düğününde giymesi için bir terziden takım elbise ısmarlar. Terzinin çırağı, aynı binada çalışan diğer iki genç çocukla birlikte, geceleri elbiseyi giyip nasıl hissettirdiğini görmek için bir plan yapar.

Yerel bir İran okulundaki erkek öğrencilere ev ödevleri hakkındaki duyguları soruluyor.Bu belgeselin asıl gücü tam da şurada yatar: Kiarostami'nin filmografisinde gördüğümüz diğer her şeyi yeniden bağlamsallaştırması. Bize, onun çocukluk deneyimine dair çektiği her filmin altında yatan arka planı ve yadsınamaz gerçekliği sunar. Filmleri 'kurgu' bile olsa, Ev Ödevi'nin varlığı bu kelimenin yeniden tanımlanmasını zorunlu kılar.

Abad va yek rooz, Türkçe adıyla "Sonsuzluk ve Bir Gün" veya İngilizce adıyla "Life and a Day", 2016 yılında vizyona giren ve modern İran sinemasının en güçlü başyapıtlarından biri olarak kabul edilen sarsıcı bir toplumsal dinamik ve aile dramı filmidir. Film, 31 yaşındaki genç yönetmen Saeed Roustayi’nin ilk uzun metrajlı filmidir ve vizyona girdiği yıl İran'ın en prestijli film festivali olan 34. Fajr Film Festivali'nde 9 dalda ödül kazanarak (En İyi Yönetmen ve En İyi Senaryo dahil) büyük bir başarıya imza atmıştır.Film, Tahran'ın yoksul kenar mahallelerinden birinde yaşayan, uyuşturucu, sefalet ve geçim derdiyle boğuşan kalabalık bir ailenin hikayesini anlatır. Hikayenin merkezinde, ailenin her şeyiyle ilgilenen, evi ayakta tutan fedakar kız kardeş Somayeh yer alır.Somayeh, büyük ağabeyi Morteza'nın aracılığıyla zengin bir Afgan adamla evlenmek üzere hazırlık yapmaktadır. Ancak bu evlilik Somayeh için bir kurtuluş gibi görünse de aslında göründüğünden çok daha karmaşıktır; ağabey Morteza bu evlilikten alacağı başlık parasıyla kendi dükkanını kurtarma peşindedir. Somayeh giderse evdeki yatalak anneye, uyuşturucu bağımlısı ve satıcısı olan ortanca kardeş Mohsen'e ve ailenin tek umudu olan üstün zekalı küçük kardeş Navid'e kimin bakacağı büyük bir kriz yaratır. Somayeh’in evden ayrılma günleri yaklaştıkça, aile içindeki sırlar, didişmeler, kavgalar ve çaresizlikler doruk noktasına ulaşır.Filmin isminin çok çarpıcı bir hukuki ve felsefi anlamı vardır. İran hukukunda "Müebbet hapis cezası" alan bir mahkum, iyi halden ötürü 15-20 yıl sonra affedilebilir. Ancak hakim cezayı "Müebbet ve bir gün" (Sonsuzluk ve bir gün) olarak keserse, mahkum hapiste ölse bile cenazesi o fazladan bir gün geçene kadar hapishaneden çıkarılamaz; yani bu cezadan hiçbir kaçış yoktur. Filmde bu kavram, ailenin içine düştüğü sefalet, bağımlılık ve çaresizlik döngüsünü sembolize eder. Karakterler için o ev ve o yaşam, asla kaçamayacakları bir "müebbet ve bir gün" cezası gibidir.

Küçük bir çocuk okulun penceresinin camını kırar ve sınıfına dönebilmek için o pencereyi kendi başına tamir etmek zorundadır.Muhammed Ali Talebi’nin çocuk sineması döneminde yarattığı üçlemenin son filmi. The Guardian’dan Peter Bradshaw, bu film için “en derin noktasına kadar düşsel, sanki orta çağlardan önümüze düşmüş bir masal gibi” tabirini kullanmayı tercih ediyor.