Unga Astrid (Uluslararası adıyla Becoming Astrid veya Türkçe vizyon adıyla Astrid Olmak), ünlü İsveçli çocuk kitabı yazarı Astrid Lindgren'in gençlik yıllarını konu alan 2018 yapımı biyografik bir dram filmidir. Dünyaca ünlü Pippi Uzunçorap karakterinin yaratıcısının, hayal gücünü ve yazarlık yeteneğini şekillendiren sarsıcı dönüm noktalarına odaklanır.Film, İsveç'in Småland bölgesinde muhafazakar bir ailede büyüyen 16 yaşındaki Astrid'in yerel bir gazetede stajyer olarak işe başlamasıyla açılır. Astrid, kendisinden yaşça epey büyük olan gazete editörü Reinhold Blomberg ile fırtınalı bir aşk yaşar ve 18 yaşında hamile kalır. Dönemin toplumsal baskıları ve skandallardan kaçmak için çocuğunu Kopenhag'da gizlice doğurmak zorunda kalır. Maddi imkansızlıklar ve yasal sorunlar nedeniyle oğlunu bir süreliğine Danimarkalı bir koruyucu aileye bırakmak zorunda kalan Astrid'in, bağımsız bir kadın olma ve çocuğuna kavuşma mücadelesi dramatik bir dille anlatılır.

"Der neunte Tag" (Dokuzuncu Gün), ünlü Alman yönetmen Volker Schlöndorff tarafından yönetilen 2004 yapımı bir tarihi drama filmidir. Film, II. Dünya Savaşı sırasında Nazi toplama kampı Dachau'da esir tutulan Lüksemburglu bir Katolik rahibin, dokuz günlüğüne şartlı olarak serbest bırakılmasını ve bu süreçte yaşadığı ağır ahlaki ikilemi konu alır. Lüksemburglu rahip Jean Bernard'ın gerçek anılarını topladığı "Pfarrerblock 25487" (Papazlar Bloğu 25487) adlı günlükten esinlenilerek sinemaya uyarlanmıştır.1942 yılının Şubat ayında, Dachau toplama kampındaki cehennem hayatından aniden çıkarılan rahip Henri Kremer, memleketi Lüksemburg'a gönderilir. Kendisine tam dokuz gün süre tanınmıştır. Ancak bu bir lütuf değil, Nazilerin ince hesaplanmış bir psikolojik oyunudur. Genç ve acımasız bir Gestapo subayı olan Gebhardt, Kremer'e bir görev verir: Lüksemburg piskoposunu ikna ederek Katolik Kilisesi'nin Nazi rejimiyle iş birliği yapmasını ve Papa'nın Hitler'i desteklemesini sağlayan bir mektup yazdırmalıdır. Eğer Kremer başarısız olur ya da kaçmaya çalışırsa, hem kendisi hem de Dachau'da geride kalan rahip arkadaşları kurşuna dizilecektir. Film, bu 9 gün boyunca iki adam arasında geçen inanç, sadakat, ihanet ve ahlak üzerine kurulu sarsıcı bir zihinsel düelloyu anlatır.

Berlin Is in Germany, yönetmenliğini ve senaristliğini Hannes Stöhr'ün üstlendiği 2001 yapımı bir Alman drama ve trajedi-komedi filmidir. Film, Berlin Duvarı'nın yıkılışını ve Almanya'nın birleşmesini cezaevindeyken kaçıran eski bir Doğu Almanya (DDR) vatandaşının, özgürlüğüne kavuştuktan sonra tamamen değişmiş yeni bir Berlin'e uyum sağlama mücadelesini ele alır.

Der Todesking (Ölüm Kralı), Alman yönetmen Jörg Buttgereit tarafından yönetilen, intihar ve şiddetli ölüm temalarını işleyen 1990 yapımı deneysel bir korku/sanat filmidir. Kült yapım Nekromantik filmiyle tanınan yönetmenin bu eseri, geleneksel bir olay örgüsü yerine ölümün farklı yüzlerini karanlık bir atmosferle izleyiciye aktarır. Film, haftanın yedi gününü temsil eden yedi farklı epizottan oluşur. Her bölümde intihar, cinayet veya yalnızlık gibi temalar işlenir. Hermann Kopp, Daktari Lorenz ve John Boy Walton tarafından hazırlanan karanlık ve melankolik müzikler filmin atmosferinde büyük rol oynar.Not: Film, içerdiği yoğun depresif temalar ve rahatsız edici şiddet sahneleri nedeniyle ekstrem sinema (yer altı sineması) kategorisinde yer alır ve hassas izleyiciler için uygun değildir.

Amerikalı çift, Roy (Woody Harrelson) ve Jessie (Emily Mortimer), son olarak ikamet ettikleri Pekin’den oldukça uzaktaki evlerine dönmeye karar verirler. Trende Carlos (Eduardo Noriega) ve Abby (Kate Mara) adlı başka bir çiftle tanışırlar. Aralarında hızlı bir şekilde evlerinden uzaktaki gezginler arasında kurulan temelleri çok da sağlam olmayan bir bağ kurulur. Roy durakların birisinde trenden ayrılır. Jessie yeni arkadaşlarının göründükleri gibi olmadıklarını anlamaya başlar. Fakat bu unutulmayacak seyahatin gerçek tehlikeleri yeni yeni su yüzüne çıkmaya başlamıştır. Basit bir tren yolculuğu Rus polisler (Ben Kingsley ve Thomas Kretschmann), mafya, işkence, uyuşturucu ve cinayetle korkutucu bir kovalamacaya dönüşecektir.

Hundstage (Köpek Günleri / Cehennem Sıcakları), ünlü Avusturyalı yönetmen Ulrich Seidl tarafından yönetilen ve 2001 yılında vizyona giren sarsıcı bir psikolojik drama filmidir. Belgesel kökenli yönetmenin ilk uzun metrajlı kurmaca yapımı olan film, Viyana banliyölerinde bunaltıcı, aşırı sıcak yaz günlerinde geçen ve birbiriyle kesişen altı farklı trajikomik hikayeyi konu alır."Hundstage" terimi, Almancada yazın en sıcak ve boğucu günlerini (bize göre eyyam-ı bahur) ifade eder. Film, bu klostrofobik hava sıcaklığı altında modern insanın yabancılaşmasını, çaresizliğini, sevgisizliğini ve yalnızlığını son derece çiğ, sert ve minimalist bir dille beyaz perdeye aktarır. Film Venedik Film Festivali'nde Büyük Jüri Ödülü kazanmıştır.

1958'de Tahran'da dönemin en iyi kemancılarından olan Nasser-Ali Khan, en sevdiği kemanı kırılınca hayattan soğur. Onun yerine hiçbir müzik aletini koyamaz ve kemanı olmadan yaşamak onun için ölümle eş değerdir. Yatağına uzanıp ölümün gelmesini bekleyen Nassar Ali bu süreçte düşsel bir yolculuğa çıkar ve seyircilere çocukluğundan itibaren yaşamının kesitlerini, acı ve tatlı anılarını açar. Geriye dönüş sahneleriyle de yaşadığı büyük aşkı sonrasında müziğe yönelişini kendi zihnini seyredenlerle paylaşır.Marjane Satrapi’nin 1950 İran’ında geçen eğlenceli, hüzünlü ve melankolik yeni uzun metrajlı filmi, bir hite dönüşen Persepolis’in ardından geliyor.

Tarihin sürekliliği ile çöküşünü, baskı mekanizmalarının gücünü ve hesaplaşmanın yarattığı dehşeti; sadakat, ihanet ve intikam temaları üzerinden ele alan bir yapıt. Cesur ve sinematik bir kurgusal oyun alanında, Heinrich Böll’ün Dokuz Buçukta Bilardo adlı romanı; bir Alman ailesinin birkaç nesle yayılan yaşam öyküsünü ileriye doğru taşırken, metni kırılmalara, bloklara, kesintilere ve ani dönüşlere ayırır. Kölnlü bir mimar ailesi olan Fähmel'lerin hikayesi üzerinden, 1914 ile 1954 yılları arasındaki yarım asırlık Alman tarihi anlatılır. Büyükbaba Heinrich 1907'de görkemli bir manastır inşa eder; oğlu Robert, İkinci Dünya Savaşı'nın son günlerinde Wehrmacht askeri olarak bu manastırı havaya uçurur; torun Joseph ise savaş sonrası manastırın yeniden inşasında görev alır. Film, II. Dünya Savaşı sonrasındaki "ekonomik mucize" (Wirtschaftswunder) Almanyası'nın geçmişteki Nazizm, militarizm ve faşizm suçlarıyla gerçek anlamda yüzleşmediğini savunur.Straub ve Huillet ikilisi, ana akım sinemanın tüm anlatı kurallarını reddederek sinema tarihinin en katı "Brechtçi sinema" örneklerinden birini ortaya koymuşlardır: Zaman Kırılmaları: Film, geleneksel geri dönüş (flashback) tekniklerini, dönem kostümlerini veya dekor değişikliklerini kullanmaz. Geçmiş ve şimdiki zaman aynı sahnede, hiçbir görsel uyarı olmaksızın iç içe geçer.  Kompakt Süre: Koca bir nehir romanı, gereksiz her türlü süslemeden arındırılarak sadece 55 dakikalık son derece yoğun bir süreye sığdırılmıştır. Yabancılaştırma Efekti: Amatör oyuncular tercih edilmiş, duygusal abartıdan kaçınılmış ve metinler düz bir tonda, adeta bir mahkeme tutanağı gibi "alıntılanarak" okutulmuştur.Filmin adı, Bertolt Brecht'in bir şiirine ve Böll'ün metnine referans verir. "Uzlaşılmamış" ifadesi, faşizmin tortularını temizlemeden normalleşen burjuva toplumuyla uzlaşmayı reddetmeyi simgeler. "Şiddetin hüküm sürdüğü yerde yalnızca şiddet çare olur" alt başlığı ise, kurumsal ve tarihsel şiddete karşı sessiz kalmanın imkansızlığına vurgu yapar.

Jimnastiğin hayatındaki önem derecesi uçlarda olan Dan, olimpiyat seçmelerine 10 ay kala ciddi bir motor kazası geçirir ve bacağının parçalandığı gerçeği ile karşı karşıya kalır. Karşısına çıkan ve konsantrasyonunu yeniden kazanmasını sağlayan Sokrates ile amacına ulaşmaya çalışır...

Abschied von gestern (Anita G.) (Türkiye'de bilinen adıyla Düne Veda), 1966 yapımı bir Batı Almanya dram filmidir. Yönetmen Alexander Kluge'nin ilk uzun metrajlı filmi olan bu yapım, Yeni Alman Sineması akımını başlatan ve uluslararası alanda bu akıma rüştünü ispatlayan en önemli eser olarak kabul edilir. 1966 Venedik Film Festivali'nde Gümüş Aslan ödülünü kazanmıştır.Film, 22 yaşındaki Yahudi asıllı bir genç kız olan Anita G.'nin hikayesini ele alır:Doğu’dan Batı’ya Kaçış: Daha iyi bir yaşam umuduyla Leipzig'den (Doğu Almanya) kaçarak Batı Almanya'ya gelen Anita, burada beklediği özgürlüğü ve huzuru bulamaz.Uyum Sağlama Mücadelesi: Batı'nın kapitalist düzenine ve bürokrasisine ayak uydurmakta zorlanır. Bir iş arkadaşının paltosunu çaldığı için yargılanır ve şartlı tahliye edilir.Toplumsal Yabancılaşma: Anita, sürekli iş değiştiren, kalacak yer bulamayan ve yasalarla başı dertten kurtulmayan bir "tutunamayan" figürüdür. Film boyunca toplumun ona karşı soğukluğu ve geçmişi unutma çabası vurgulanır.Bir dizi başarısız ilişki ve hamilelikten sonra, polisten kaçarken sonunda teslim olur.Sinematik ve Tarihsel Önemi Avan-Garde Tarzı: Film; klasik anlatı yapısını kırarak belgesel parçaları, felsefi yazılar (intertitles), röportajlar ve ani kurgu geçişleri (jump cuts) gibi deneysel yöntemler kullanır.Geçmişle Hesaplaşma: Kluge, Anita üzerinden savaş sonrası Almanya’nın "geçmişten kopma" (düne veda etme) arzusunu ve bu geçmişin aslında bugünü nasıl şekillendirdiğini sorgular. Filmin meşhur sorusu şudur: "Dün, yarın gelecek mi?".Oberhausen Manifestosu: Bu film, 1962'de "Eski sinema öldü!" diyen Oberhausen Bildirisi'nin sinemadaki en somut ve başarılı ilk yansımasıdır