1956 Arjantin yapımı bir kara film (film noir) ve gerilim-drama filmidir. Yönetmenliğini Fernando Ayala üstlenmiş, senaryosu ise Sergio Leonardo'ya aittir. Film, Arjantin sinemasının altın dönemi olarak kabul edilen 1950'lerin en önemli ve teknik açıdan yenilikçi yapımlarından biri sayılır. Arjantim Sineması'nda bir dönüm noktasıdır. O dönemde Arjantin'de yaygın olan melodram ve komedi türlerinin dışına çıkarak, evrensel bir kara film örneği sunar. Anlatım yapısı: Film, cinayetten sonra başlar ve geriye dönüşlerle (flashback) olayları anlatır. Bu teknik, 1950'ler Arjantin sineması için yenilikçi kabul edilir. Müzik: Astor Piazzolla'nın bestelediği tango temalı müzikler, filmin kasvetli ve gerilimli havasını güçlendirir. Piazzolla'nın sinema için yaptığı ilk önemli çalışmalardandır. Sosyal eleştiri: Film, 1950'ler Arjantin'indeki yozlaşmış eğitim sistemi, işsizlik ve ahlaki değerlerin erozyonu gibi toplumsal sorunlara dolaylı olarak değinir.

Meksika siyasi sinemasının en önemli yapıtlarından biri olan "Canoa: Bir Utancın Anısı", filmin gösterime girmesinden sadece sekiz yıl önce yaşanmış gerçek bir olayı yeniden hayata getirir: Bir dağ yürüyüşüne çıkan şehirli üniversite çalışanları, yozlaşmış bir rahibin kışkırtmasıyla seyyahları komünist devrimciler olarak gören San Miguel Canoa köylüleri tarafından vahşice saldırıya uğramıştır. Yönetmen Felipe Cazals, olayları belgeselci gerçekçi bir üslupla aktarırken, kısa bir süre sonra Meksiko’da öğrenci protestocuların katledilmesine yol açacak siyasi baskı ortamına da göndermeler yapar. Ortaya çıkan film; ideolojik manipülasyon, dini fanatizm ve kitlesel şiddet üzerine cesur bir yorum, aynı zamanda içe işleyen bir dehşet anlatısıdır.Önemli Not: Altyazı İngilizce çevirisinden otomatik olarak Türkçeye çevrilmiştir. Cümle ve anlam bozukluğu yer yer olabilir. Ama izlemeye engel olacak yoğunlukta değildir.

Yitik (Der Verlorene), 1951 yapımı bir Batı Alman suç dramasıdır. Peter Lorre'nin yönettiği ve başrolünde oynadığı film, Lorre'nin aynı zamanda senaryosunu yazdığı ve yönetmen koltuğuna oturduğu tek yapımdır. Kara film tarzındaki bu sanat filmi, gerçek bir hikâyeye dayanmaktadır. Filmin İngilizce çevirisi (The Lost One), Lorre'nin biyografisine de adını vermiştir.Filmde Karl John ve Renate Mannhardt gibi oyuncular Lorre'ye eşlik ederken, sanat yönetmenliğini Franz Schroedter ve Karl Weber üstlenmiştir. Çekimler, Studio Bendestorf ve Hamburg'taki Heiligengeistfeld'de bulunan eski bir uçaksavar kulesinde geçici olarak kurulan sahnelerde gerçekleştirilmiş; ayrıca şehir içinde çeşitli mekânlarda dış çekimler yapılmıştır.Lorre'nin bu kişisel projesi, savaş sonrası Almanya'sının psikolojik yaralarını ve ahlaki çöküşünü ele alırken, dönemin sinema endüstrisinde de yenilikçi bir soluk getirmeyi hedeflemiştir. Ancak o dönemde beklenen ilgiyi göremeyen film, zamanla kült statüsü kazanmış ve Lorre'nin vizyoner sinema anlayışının bir kanıtı olarak kabul edilmiştir.Görsel ve Anlatı DiliLorre’nin yönetmenlik tarzı, dışavurumcu sinemanın izlerini taşır: Karanlık gölgeler, klostrofobik kadrajlar ve tren sahnelerindeki tekrarlar (kaderin kaçınılmazlığını simgeleyen), filmin kasvetli atmosferini pekiştirir. Diyaloglardan çok görsel unsurlarla ilerleyen anlatı, Rothe’nin içsel çatışmasını sinematik bir şiire dönüştürür.Tarihsel BağlamFilm, savaş sonrası Almanya’sında Nazi geçmişiyle yüzleşmekten kaçınan toplumun eleştirisidir. Lorre, bu projeyle hem kendi sürgün deneyimini hem de Almanya’nın kolektif suçluluğunu perdeye yansıtır.Kayıp, bir polisiye olmanın ötesinde, faşizm sonrası bir ulusun psikolojik portresidir. Lorre’nin hem oyunculuğu hem de yönetmenliği, sinema tarihinde unutulmaz bir iz bırakır.

Louis Malle'in yönettiği Ascenseur Pour L'echafaud (Elevator to the Gallows) - İdam Sehpası, patronunun karısıyla aşk yaşayan bir iş adamının, patronunu öldürüp olaya intihar süsü vermesi sırasında yaptığı ufak bir hatanın büyüyerek olayları içinden çıkılmaz bir hale dönüştürmesini anlatıyor.

Xiao Sir Tayvanda yaşayan bir mültecinin genç oğludur. Ancak Tayvanda bir mülteci olarak yaşamak hiç de kolay değildir. Gerçek bir olaydan alınan filmde Tayvanda birbirine düşman iki çeteden birbirine aşık olan 14 yaşında iki gencin hikayesi ele alınıyor.

Mussolini'nin faşist hükümetini sorgusuz sualsiz kabullenen Marcello (Jean Louis Trintignant) gizli polise katılır ve yeni bir eşide (Stefania Sandrelli) kapsayan yeni bir yaşama başlar. Fakat çıktıkları balayının gizli bir gayesi vardır. Antifaşist hareketin öncülerinden yaşlı bir profesörü (Enzo Tarascio) öldürecektir. Lakin Marcello bastırılmış çocukluk anılarının da etkisiyle görevinin meşruluğundan kuşku duymaya başlar.

Akira Kurosawa; İlk çıkışını yaptığı 1950 yapımı bu film 1951 Venedik Film Festivali'nde Büyük Ödülü aldı. 1952'de En İyi Yabancı Film Oscar ödülünü alan Rashomon, Akira Kurosawa'nın adını dünyaya duyurduğu ilk film oldu.İnsan ilişkileri, gerçeklik üzerine söylemiyle "Rashomon", sinema tarihinin en etkili filmlerinden biri olmasının yanısıra, Doğu sinemasının bilincine varılmasında da ilk öncü filmdir.Filmde kasabada yaşayan bir kadın, kocası öldürüldükten sonra tecavüze uğrar. Olayı gören bir kaç kişi vardır ve herkes farklı birşey söylemektedir. Kim doğruyu söylemekte, kim yalan söylemektedir? Tecavüz ve cinayetin gerçekten nasıl meydana geldiği ortaya çıkacak mıdır?

Dokuz buçuk yaşındaki Antoine ceza olarak aldığı ödevi yapamaz ve ertesi gün okula gitmekten korkar. Arkadaşı René ile birlikte okulu kırıp haytalık yaparlar. Antoine, öğleden sonra sokakta annesini başka bir erkeğin kollarında görür ve alt üst olur. Okula dönünce içinde bulunduğu ruh halini etkisiyle mazeret olarak annesinin öldüğünü iddia eder. Antoine'ın anne ve babası okula geldiklerinde gerçek ortaya çıkar. Cezalandırılmaktan korkan küçük kahramanımız bu kez akşam eve gitmekten korkar. Geceyi sokakta geçirirse de ertesi gün yakalanır ve ev hayatı tekrar başlar. Annesinin ölümüyle ilgili yalanından ötürü Antoine'a hala garezi olan öğretmeni ona ve René'ye 8 gün okuldan uzaklaştırma cezası verir. İki kafadar durumu ailelerine açıklayamayacakları için evden kaçmaya karar verirler. Amaçları denize ulaşmaktır. Ama paraları yoktur. Bunun üzerine Antoine gece babasının bürosuna gidip bir daktilo çalmak ister. Ne planlar istendiği gibi gider, ne dertler biter...Fransız sinemasına yeni bir soluk getirmek için kolları sıvayan genç ve çok bilmiş Cahier de Cinema tayfasının en cesurlarından olan François Truffaut, 400 Darbe ile sadece biçimsel anlamda değil, içerik olarak da tokat gibi bir filmle çıkagelir ve tüm dünyada ayakta alkışlanır. Yeni Dalga'nın bu en müstesna yapıtıyla, 1959 yılında Cannes'da En İyi Yönetmen ödülü ve New York Film Eleştirmenleri'nden de En İyi Yabancı Film payeleri geliverir. Elbette bu, Fransız sinemasının on yıllarca sürecek temsilciliğini yapma onurunun yanında hiç bir şeydir.Meraklı okurlarımız için, '400 darbe'nin Fransızcada 'okul kırmak' yerine kullanılan bir deyim olduğunu da ekleyelim.

Michel Poiccard küçük çaplı hırsızlıklar yapan, gangster adayı genç adamdır. En son Marsilya'da yaptığı bir araba hırsızlığı yüzünden başı derde girmiştir. İstemediği halde bir kişinin ölümüne neden olan Michel Paris'e gelir ve daha önce birkaç kez beraber olduğu Patricia'yı bulur.

Uzun süredir dul olan bir anne tek evladıyla yalnız yaşamaktadır. Oğlan 28 yaşında, çekingen ve sessiz bir genç adamdır. Korkunç bir cinayetin arından, kadının yetersiz, aciz oğlu baş şüpheli görülür. Aleyhinde gerçek bir kanıt yoktur, fakat polis onunla ilgili yersiz kuşkuya kapılır. Dosyayı kapamak için sabırsızlanan polis, baştan savma soruşturmalarından memnun bir şekilde çocuğu tutuklar. Savunma avukatı beceriksiz ve güvenilmez çıkar. Başka seçeneği kalmayınca, oğlunun masumiyetini ispatlamaya karar veren anne olaya karışır. Başroldeki kadın oyuncu aynı zamanda Düşlerimin Prensi dizisinde ana kraliçeyi oynuyordu.