Avangard sinemanın klasiklerinden Entr’acte, ressam ve şair Francis Picabia’nın Champs-Elysées Tiyatrosu’nda gösterilecek avangard balesi ‘Relâche’ın antraktı için tasarlanmıştır. Balenin uvertürü olarak gösterilen kısa bir bölümde, filmin müziklerini de yapan Eric Satie ve Picabia bir binanın tepesine yerleştirdikleri topun fitilini ateşleyerek şehrin ve seyircinin üzerine top atarak yaparlar açılışı. Antraktta gösterilen yaklaşık 20 dakikalık film ise, Sürrealist ve Dadacı bir manifesto niteliğindedir. Man Ray ve Marcel Duchamp gibi isimlerin de yer aldığı ve sinemanın plastiğini, grafik gücünü sonuna kadar kullanan, imgelerin kelimenin düz anlamıyla havada uçuştuğu film, tüm gücüyle ‘anlam’a direnir. Sürrealistlerin ama daha çok da Dada’cıların kahkahayla ve anlamın yıkımıyla oluşturdukları ve avangard sanatın birçok önemli isminin bir arada olduğu bu kült filmi, hikâye anlatan sinemanın egemenliğini kırmanın çok zor olduğu bugünlerde yeniden izlemekte yarar var.

Maya Deren'in yönettiği Ritual in Transfigured Time, bir görüntüyü daha fazla bağlamsallaştırmak için uzayı ve zamanı çarpıtan düzenleme teknikleriyle ilgili bir deney.

Film Steven Jay Schneider tarafından düzenlenen ‘Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film’ arasında yer alıyor. The Smiling Madame Beudet (La Souriante Madame Beudet, 1922) erken dönem Fransız avangard sinemasının en önemli, feminist sinemanın ise ilk örneklerinden sayılır. Fransız empresyonizminin ve sonrasında sürrealist sinemanın öncülerinden Germaine Dulac ise, Alice Guy Blaché’nin ardından, bilinen ikinci Fransız kadın yönetmendir. The Smiling Madame Beudet, evlendiği kaba adamdan tiksinen ve mahkûm olduğu ev hayatına dayanamayan, hayatta kalabilmek için zengin hayal gücüne sığınan Madam Beudet’nin hikâyesini anlatır. Dulac’ın kullandığı hızlı ve yavaş çekimler, üst üste bindirmeler, görüntüye yaptığı manipülasyonlar filmin dokusunu Madam Beudet’nin ruh haline büründürmeyi mükemmelen başarır. Madam Beudet’nin gündüz düşleriyle mecbur bırakıldığı hayatın üst üste bindirilmiş görüntüleri empresyonist sinemanın en rafine örneklerinden birini çıkarır karşımıza.Dişil söylemin ön planda olmasına rağmen yine de önlenemez bir melankoli ile harmanlanmış olan Güler Yüzlü Madam Beudet, toplumun kadına bakış açısını nesnel bir alanda tartışmaya açmaz. Olayları duygusal ve psikolojik olarak yorumlayan Dulac, daha çok sembolizmden faydalanarak kadın olmak ve kadınlık deneyiminin izlerini sürer. Kadına birey olarak değer vermeyen, ancak “eş” olduğunda bir anlam atfeden anlayışa karşı döneminin süslü kıyafetlerinden uzak, hayal kuran, arzuları olan güçlü bir kadın imgesi yaratan Dulac, karşısına da kaba saba ve sığ erkek figürünü temsilen kocasını yerleştirir. Karikatürize edilmeden duyarsızlığının altı çizilen erkek, basit ve sık tekrarlanan şakaları gibi sıradandır. Diğer taraftan Madam Beudet 1920’lerin başında modern bir kadın olsa da, aynı zamanda orta yaşlı ve hayattan beklentisi kalmamış bir kadındır. Arzuladığı yaşamdan çok uzak olduğunun bilincinde olması, çevresine katlanmasını daha güç bir konuma sokmaktadır. Eskiden tolere ettiğini düşündüğümüz olaylar artık bir ıstırap haline gelmektedir. Kocasını öldürme çabası da bunun bir sonucu olarak filmde kendine yer bulur.

Jean Genet’nin yönetmenliğini yaptığı tek film olan bu yapım; bir Fransız hapishanesinde iki mahkum ve mahkumları izleyen gardiyanı da içine alan, tensel bir temasın olmadığı eşcinsel bir erotik aşk hikayesidir. 1950'lerin başında cinsel devrimlerden önce, eşcinsellik bir cinsel sapma olarak kabul edilmiş ve eşcinselliğin özgürleştirilmesi için başlatılan kamu protestoları ciddi anlamda hükümetlerce bastırılmış, suçu ispatlanmayan eşcinsel kamu protestocuları hapishanelere atılmıştır. Filmin ana temasında cinsel yönelimin bir hak olduğu ve bunun bir tedavi şeklinin olamayacağı anlatılmaktadır. Yine o yıllarda eşcinselliğin bir hastalık olarak dünya genelinde tanımlanması ve eşcinsellere uygulanan sansürden dolayı filmin dağıtımı ancak 25 yıl sonra, 1975 yılında gerçekleşebilmiştir.