Son derece yetenekli bir elmas hırsızı olan Frank(James Caan) yasadışı gelirine dikkat çekmemek için araba satıcılığı ve restoran yöneticiliği yapmaktadır. Bir gün bir kadınla kasaba dışında buluşur ve kendini yeni bir işin içinde bulur. Yerel bir çete reisi kendisini birkaç soygun olayı için kiralamıştır. İş tamamlanıp bu yasadışı alışveriş gerçekleştiğinde Frank ve kız arkadaşı güvende olacaktır. Frank çeteden ayrılmayı dener, fakat başına gelen kötü olaylar sonrası kaçamayacağını idrak eder.

Bir grup müttefik kaçışa imkan vermeyecek şekilde tasarlanmış özel bir kampa hapsedilir. Üç farklı tünel kazarak kurtulmayı planlayan İngiliz asker (Richard Attenborough), usta Amerikalı hırsız (James Garner) ve Polonya’lı hendek kazıcısının (Charles Brosnon) bu planı başarılı olur. Ne var ki, bu 70 tutuklunun kaçışları burayla sınırlı kalmayacaktır…Film iki bölümden oluşuyor. İlk yarıda kaçış planları ve hazırlıklarını, ikinci bölümde ise Alman hükümeti ile esir Avrupa’nın sınırlarından dışarı çıkmaya çalışan kahramanların kovalamacasını izliyoruz.

Dairesinde tuhaf bir genç kız bıçaklanarak öldürülünce, Londra’da tatilini geçirmekte olan genç Kanadalı rençber Richard  Hannay kendini casusluk ve cinayet içeren gizemli bir maceranın ortasında buluyor. Kız, ölümünden önce Hanney’e İngiltere’den kaçırılmakta olan çok gizli birkaç sırdan söz ediyor. Sinsi casusluk şebekesi liderinin, sağ elinin küçük parmağının bir parçasının kesik oluşundan tanınabileceğini anlatıyor, sonra da 39 Basamak’la ilgili bir şeyler söylüyor.39 Basamağın sırrını çözmek, casus çetesini ortaya çıkarmak ve kendini cinayet suçlamasından temizlemek içinse Hanney’in sadece 48 saati vardır..

Usta yönetmen John Frankenheimerin imzasını taşıyan filmde, Paris her an Nazilerin kontrolünden çıkıp özgürlüğüne kavuşabilecek gibidir. En azından Alman subayı Albay Franz von Waldheim (Paul Scofield)in aldığı istihbarat bu yöndedir. Yukarıdan ona gelen emir Jeu de Paume müzesindeki paha biçilmez sanat eserlerini anayurda getirmesi şeklindedir. Eserler Almanyaya bir trenle sevk edilecek; demiryolu müfettişi Labiche (Burt Lancaster) de bu sevkiyata engel olmaya çalışacaktır. Tren sahnelerinde gerçek trenler ve istasyonlar kullanmakta ısrar eden Frankenheimerin ne kadar haklı olduğu görülmüş, filme son derece gerçekçi ve heyecan dolu bir hava katan sahneler birçok yönetmeni etkilemişti.

Görevine yeniden seçilen Devlet Başkanı Marc Jary, meydanda halkı selamlarken suikaste kurban gider. Kamuoyunun yoğun baskısı sonucu olayı araştırmak üzere Anayasa Mahkemesi Başkanlığı'nda, gizli servis başkanı, adalet bakanı, senatör, savunma bakanı ve başsavcıdan oluşan bir komisyon kurulur. Komisyon, bir yıllık çalışmanın neticesinde raporunu tamamlar ve kamuoyuna ilan eder: suikasti bir meczup işlemiştir ve tamamen siyasi değil, adi bir cinayettir. Başsavcı Henri Volney hariç komisyon üyelerinin tamamı bu kararda hem fikirdir. Ancak başsavcı böyle düşünmemektedir. Bundan dolayı şerh koymuştur. Yasalara göre böyle bir durumda şerh koyan üye başkanlığında soruşturma tekrar yapılmalıdır.Başsavcı her şeye en baştan başlar ve o gün yaşananları birer birer araştırmaya koyulur. Bir fotoğraf karesinde yer alan 9 kişi dikkatleri üzerine çeker. Ancak bu kişiler bir süre sonra esrarengiz biçimde trafik kazası, kalp krizi gibi yöntemlerle teker teker ölmeye başlar. İçlerinden sadece bir tanesi kalmıştır ve bu kişinin de yok edilmesi an meselesidir. Soruşturma derinleştikçe olaylar bambaşka bir yöne doğru gider ve Başsavcı Henri Volney'in karşısına derin bir yapı çıkar. Uzun uğraşlardan sonra suikasti aydınlatacak yeterli kanıtlara ulaşılmıştır fakat bu kez de kendisi bu derin yapının hedefi haline gelecektir...Temel hikaye olarak JFK suikastını konu alan ve bu olayın üzerinden bir hikaye oluşturan I... Comme Icare (I... For Icarus) - İkarus'un İ'si, oldukça cesur ve belki de bu cesurluğun sonucu olarak da unutulmuş, unutturulmuş bir yapım.

Ödül avcısı Butch Coolidge şeytanla yaptığı bir anlaşmada ödemeyi durdurmaya karar verir. Honey Bunny ve Pumpkin, hayatlarına biraz hareket katmak isteyen genç ve birbirlerine aşık bir çift soyguncudur. Bu arada iki işi iyi bilen gangster, Vincent Vega ve Jules, günlük işlerinden biri olarak,patronlarına ödemeyi geciktiren bir kaç sahtekar genci vurmaya giderler. Vincent patronun genç ve güzel karısına bebek bakıcılığı yapmakla da görevlendirilirken ortağı suç yaşamına son vermeye karar verir. Gözüpek bir boksör ise nakit karşılığı hile yapmayı redderek şehirden kaçar. Kader bu aykırı tipleri mutheşem bir raslantı sonucu bir araya getirecektir.

Jean-Luc Godardın başyapıtı Pierrot le Fou (Çılgın Pierrot), yönetmenin uzun ve parlak kariyerinde önemli bir kilometre taşıdır. Karışık bir dönüm noktası olan film, Godardın Breathless (Nefes Nefese, 1960) ve Vivre Sa Vie (Hayatını Yaşamak, 1962) gibi eserlerinin deneysel yaşam gücü ve Week End (Hafta Sonu, 1967) ve Wind from the East (1969) gibi son derece politik, alaycı ve acı bir biçimde komik filmleri arasında kalır. Pierrot le Fou, her ikisinin öğelerini de barındırır ve sırf bu nedenle izleyici için zengin bir deneyim fırsatı sunar. Ancak filmin sahip olduğu bir başka koz da gerçek güzellik duygusu. Eleştirmenler, Godardın polemik yaratan üslubuna karşın zarif bir biçimde güzel filmler de yaptığını unutmaya meyilli ama Pierrot le Fou, hiç kuşkusuz Contemptle (1963) birlikte, bu açıdan değerlendirilmeli.

Film, 3 kişilik bir grubun Paris'te Vendome meydanında bulunan ve burjuva müşterilere hizmet veren bir mücevherciden yaptığı büyük soygunu anlatıyor. Soğuk ve serinkanlı bir hırsız olan Corey'in hapisten çıktığı gün, cinayet sanığı olan Vogel de polis şefinin gözetimindeyken bir trenden kaçar. Corey, eski bir çete patronundan zorla para alır. Eskiden bir polis olan fakat şimdi kendini içkiye vermiş keskin nişancı Jansen de bu ikiliye dâhil olunca, beraber zekice bir soygun planı yaparlar.

Dünya Savaşı esnasında hüküm giymiş bir Nazi savaş suçlusunun kızı olan Alicia'yla Amerikan Hükümeti adına casusluk yapması için temasa geçilir. Aşk, gerilim ve tutku gibi Hitchcock temaları etrafında dönen film, ustanın en iyi filmlerinden birisi olarak kabul ediliyor. Film diğer Hitchcock filmleri gibi gerilim türünde olsa da; alt metin olarak asıl aşkı ele alıyor. Filmde Grant, ajan rolünde; Bergman da Almanya vatandaşı olan, babası kirli işlere karışmış, babasının yaptığı pis işleri öğrendiğinde Amerika hükümetine çeteye sızan birini canlandırıyor.

Korku ve şiddetin kol gezdiği aşırı kalabalık Westgate hapishanesinde,hapishane müdürü A.J.Barnes (Roman Bohnen) otoritesi zayıf ve etkisiz bir idarecidir. Cezaevi gerçekte gardiyanlar ve bazı güçlü mahkumlar tarafından yönetilmektedir.Sadist ve hırslı gardiyan Yüzbaşı Munsey (Hume Cronyn) mahkumları kontrol altında tutabilmek için korku,şiddet ve işkencenin yanı sıra ispiyonu da bir araç olarak kullanmaktadır.Mahkumlardan Joe Collins (Burt Lancaster) ise bu duruma isyan ederek diğer mahkumlarla birlikte bir kaçış planlarlar. Film Kara film (Film-noir) türünün belirgin örneklerindendir.

Bir polis metresini öldürür; ipuçlarının izinin sürülmesini de kendisi yönlendirir; güçlü karakterinin yanı sıra, mesleğindeki konumu da düşünüldüğünde meslektaşları onu suçlu bulmakta aciz kalmaktadırlar. Kendisini suçlamaları yönünde teşvik mi etmektedir onları? Yoksa sadece gücünü göstererek gösteriş mi yapmaktadır, ya da nihayet kendi gerçek yüzünün ortaya çıkarılmasını mı hayal etmektedir?

Hapisten yeni çıkmış olan yankesici hırsız Skip McCoy (R.Widmark) New York metrosunda kalabalıktan da istifade ederek gözüne kestirdiği Candy’nin (J. Peters) çantasından cüzdanını çalar. Cüzdanda erkek arkadaşı Joey’e (R. Kiley) son kez kuryelik yapan Candy’nin de bilmediği, şirketlerden şantajla para sızdırmak için gizli formüller içeren bir mikrofilm vardır. Tüm bunlardan habersiz Skip’in eline geçmiştir. Metroda Candy’i takip eden federal ajanlar, hırsızlığa şahit olmuş, mikrofilm ilgili adrese ulaşmayınca da Skip’in elinde olduğunu tüm hırsızları çalışma şekillerinden, polisten iyi tanıyan Moe Williams (T. Ritter) sayesinde anlamışlardır. Herkes Skip’in peşindedir artık.

Yaşamdan bir beklentisi olmayan Coleman çekici bir kadın olan Cathy ile aşk yaşamaktadır. Oysa Cathy bir yandan da Simon adlı bir gangster ile birliktedir. Colemanın soruşturmasını yürüttüğü bir uyuşturucu vakasının ucu Simona dayanınca iki adam arasındaki rekabet iyice açığa çıkar...

Üç masum insan, bir fırtına ve bir katil tarafından tutsak edilmiştir. Dışarıda bir fırtına vardır, ama hiçbir şey Key Largodaki otelin içinde yaşanan fırtınayla karşılaştırılamaz. Orada, sadist mafya patronu Johnny Rocco (Edward G. Robinson), otel sahibi Nora Templeı (Lauren Bacall), onun felçli kayınpederini (Lionel Barrymore) ve eski bir asker olan Frank McCloudu (Humphrey Bogart) silah zoruyla rehin tutar. McCloud, Roccoya karşı durabilecek tek adamdır. Ancak savaş sonrası dünyasının gerçeklikleri onu savaşma gücünden yoksun bırakmıştır.

Leo Kessler, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra çalışmak ve babasının ülkesini tanımak için Almanya’ya gelen zeki ve iyi niyetli, genç bir Amerikalı’dır. Film, bu Alman kökenli Amerikan gencin garip, karmaşık, akıldan çıkmayacak öyküsünü anlatıyor...Lars von Trier'in yönettiği Europa - Avrupa, Cannes Film Festivali'nde üç ödül birden kazanmıştı. Filmin toplam 18 ödülü bulunuyor.

Hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Gördüklerimizin gerçek olup olmadığını bilemeyiz, gördüğümüze göre en azından bizim için gerçektirler. Peki gördüklerimiz eğer bize gönderilmiş işaretlerse onları doğru okumayı biliyor muyuz? Roeg'un Daphne du Maurier'den uyarladığı Büyü, sıra dışı bir hortlak hikâyesi gibi de algılanabilir, insan zihninin baskı altında kendi kendisine oynadığı bir oyun olarak da. Kızları boğularak ölmüş bir çift, adamın üstlendiği restorasyon işi için Venedik'e gider. Acılı anne geçirdiği travmayı atlatmak üzereyken âmâ bir kadının kehaneti yüzünden bir kez daha tedirginleşirler: Venedik'i hemen terk etmezlerse kocanın başına bir felaket gelecektir. Bu kehanete kulak asmayan adam bir süre sonra kırmızı giysili bir çocuk görmeye başlar.

Amerikan siyasi tarihine Watergate Skandalı olarak geçen olayın beyazperde uyarlaması olan film, bir gazetecilik başarısını öykülüyor...1972 seçimlerinin hemen öncesinde, Washington Post gazetesinde çalışan Bob Woodward, Demorkat Parti içindeki çatlakları araştırmaktadır. Ancak parti binasına giren hırsızlarla ilgili davaya katıldığında olayın ardında bambaşka entrikaların yattığını görür. Gazete editörü ise bu hikayeyi araştırmaları için Woodword ile Bernstein'ı görevlendirir...

Genç, yakışıklı ,başarılı ve zengin bir iş adamı olan Thomas Crown (Steve McQueen) kimliğini gizleyerek topladığı çete elemanları ile bir banka soygunu planlar. Pürüzsüz olarak sonuçlanan soygundan sonra kendisini hiç görmemiş olan elemanların paylarını ödeyip savan Crown parayı da bir İsviçre bankasına yatırır ve sigorta şirketinin ödeme yapmasını beklemeye başlar.Olayı soruşturan sigorta müfettişi Vicky Anderson (Faye Dunaway) 'a kurt dedektif Eddy Malone (Paul Burke) de yardımcı olmaktadır.

Yunan sinemasının son yıllarda en güzel filmlerinden biri olan Dogtooth, aile yapısını sorgulayan ve bunu kara komedi, drama dilinde başaran çok iyi bir film. Oldukça sert bir film ama bir o kadar da yalın olan anlatım diliyle modern dünyanın sistemlerle insanı robotlaştığını ve evcil hayvana dönüştürdüğünü gösteren bunu da göze sokarak yapan bir film. Bir ailenin 3 çocuğunu dünyadan soyutlayarak kendilerine göre iyi bir birey olarak yetiştirmeye çalıştığını konusu üzerinde yapılanıyor film. Film sadece, iyi kavramın genişliğini sorgulamıyor, aile hiyeraşisini de ve sistemlerin kölesi olmuş insanları sorguluyor. Herşeyin bir kitabı ve açıklamsası var bu dünyada. Herşey önceden biliniyor ve sen zaten öğrenmek için okuman lazım. Kitablara göre yaşaman ve sana ne söylenirse yapman lazım. Başka bir seçimin yok bu dünyada. Herşey belli ve sen öyle yetişmelisin. Ve bu film, kendisini modernleşme adı altında sınırlarla örülü bir dünya öngeren sistemide çok ağır bir dille eleştriyor. Bagaj da sıkışmış bir kız çocuğu durumunda olan bir insan oğlu varlığını gösteriyor.

İspanyol Komünist Partisi şeflerinden olan Diego, Madrid'deki bir görevden sonra Paris'e geri döner. Sınırda polis tarafından yakalanan Diego, kullandığı pasaportun sahibinin kızı Nadine tarafından kurtarılır. Paris'e ulaştığında, yoldaşlarından Juan'ı bulmaya çalışır. Çünkü Juan'ın faşist diktatör Franco tarafından yakalanma ihtimali vardır...

Charlie, barlarda piyano çalarak hayatını kazanmaya çalışan bir piyanisttir. En büyük sorunlarından biri mafyayla başı derde giren kardeşi Chicodur. Kardeşini bu belalı adamlardan kurtarmak için ona yardım eden Charlie, bu sefer de kendisini büyük bir belaya bulaştırır. Kardeşine yardım etmesinden dolayı, bu sefer de mafyanın kendi peşine düşmesi ile sıkı bir mücadelenin içine girer. Bu mücadelede ona en çok desek veren de piyano çaldığı barda çalışan Lenadır. Lenanın Charlieye duyduğu büyük aşk, tüm tehlikelerine rağmen sevdiği adamın yanında olmasını sağlar. İkilinin gittikçe artan yakınlaşması ile Charlienin geçmişi hakkındaki bazı gerçekler de ortaya çıkacaktır. Charlie, acaba gerçekten Charlie değil midir?

King of New York 1990 yapımı, Mary Kanenin yapımcılığını üstlendiği ve Senaryosunu Nicholas St. Johnun yazdığı, Abel Ferrara'nın yönetdiği bir gangster filmidir. Film Frank White (Christopher Walken) isimli bir adamın hapishaneden çıktıktan sonra bir yandan gangsterlik yaparken bir yandanda bir hastanenin yapılmasına yardım eden, özellikle arkadaşı ile (Laurence Fishburne) çalışan bir adamdan bahsetmektedir fakat tabi ona New York'un Kralı diyen polislerse (David Caruso ve Wesley Snipes) onun peşindedirler.

Büyük bir sigorta şirketinde çalışan Walter, sondaj işinde çalışan zengin kocası sürekli seyahat ettiği için yalnız yaşayan genç ve güzel Phyllis’in evine gider ve genç kadına kapsamlı bir sigorta paketi satmaya çalışır. Sondaj işinin tehlikelerini bilen Phyllis’in sahte korkularının altında yatan hain düşünceleri fark eden Walter, genç kadının evini terk eder.Sigorta şirketlerinden para alabilmek için çevrilen dolapların ince noktalarını dahi bilen Walter, genç kadına olan hislerine yenik düşer ve Phyllis ile kapsamlı bir cinayet planı hazırlar.Plana göre, Phyllis’in kocası sigortalanacaktır ve şirketin onay vermesi sonrasında bir tren kazasında hayatını kaybedecektir. Walter’in ustaca kurduğu bu plan yolunda giderse, Phyllis’in kocası öldükten sonra sigorta şirketi bir değil, iki tazminat ödeyecektir…

Thomas Wolfe bir keresinde, "Eve bir daha gidemezsin," demişti ve John Frankenheimer'ın Amerikan banliyösündeki yabancılaşmayla ilgili Faustvari görüşünü bilen herkes bunu çok iyi anlamıştı. Ana akım eleştirmenlerinin çoktan göz ardı ettiği Seconds, kült klasik statüsüne erişmişti.Arthur Hamilton'a (John Randolph), basitçe şirket olarak bilinen kötü niyetli bir örgüt, radikal bir ameliyat geçirmesi ve geçmişini tümüyle unutması kaydıyla, orta sınıf duygusal yalnızlığını terk edip yeni bir yaşama kavuşma şansı teklif eder. Tüm cevapları bilen yaşlı adam rolünde Will Greer ve özellikle Hamilton'a nasıl yakışıklı ve yetenekli ressam Tony Wilson'a (Rock Hudson) dönüşeceğini heyecanla anlatan cehennem pazarlamacısı rolünde Jeff Corey'nin de dâhil olduğu, örgütün kara üsteli karakter oyuncuları filmi resmen çalıyorlar. Değişimin gerçekleşmesiyle birlikte, yeniden doğan kahramanımız şirketin sunduğu bohem yaşam tarzına alışamaz; ve Seconds, Kafkaerk bir kabusa dönüşür.Filmin asıl yıldızı olan tecrübeli görüntü yönetmeni James Wong Howe, deforme lensleri ve alışılmamış kamera açıları sayesinde Oscar'a aday olurken, Seconds'ı da 1960'ların sonlarının en büyük siyah-beyaz filmlerinden biri yaptı. Jerry Goldsmith, bir psikolojik dramda kullanılmış en huzursuz edici müzikleri yaparak açılış jeneriğinden paranoyak finale kadar gerçeküstücü bir hava yarattı.

Yazar Thomas Harris’in aynı adlı romanından beyaz perdeye aktarılan, yönetmenliğini Jonathan Demme’nin yaptığı, 1991 yapımı psikolojik gerilim türünde bir film. Thomas J. Harris’in romanınının bu nabızları zorlayan uyarlamasında, FBI’daki eğitimi devam eden Clarice Starling (Jodie Foster) yüksek güvenlikli bir tımarhaneye girerek bir psikiyatristken yamyamlık yapan bir kitle katiline dönüşen Hannibal Lecter’in (Anthony Hopkins) hastalıklı zihninin derinliklerine inmeye çalışmaktadır. Starling’in bir seri katili yakalamak için ipuçlarına ihtiyacı vardır. Ancak ne yazık ki, Lecter ile yaşadığı Faustiyen ilişki sonunda onun kaçışına sebep olur ve artık iki ayrı seri katil karanlıklarda serbest dolaşır. 1992 yılında 7 dalda Oscar’a aday olan film, yönetmenine ve başrol oyuncularına altın heykelciği getirirken; en iyi film ve en iyi senaryo uyarlaması dalında da ödüle layık görülmüştü. Filmde başrol oynayan Jodie Foster 30 yaşına gelmeden iki oscar kazanan nadir oyuncular arasına girdi. Anthony Hopkins, bu filmdeki toplam 16 dakikalık performansıyla en iyi erkek oyuncu Oscar’ını kazandı. Ki bu süre, bir oyuncunun bir filmde gözüktüğü en kısa süredir. En iyi film Oscarını alan tek korku filmidir. Devam filmi niteliğinde olan Hannibal, 2001 yılında Ridley Scott tarafından filme çekilmiştir.İyi seyirler..

Llewelyn Moss (Josh Brolin) bir gün av sırasında bir şey bulmuştur. Ters gitmiş bir uyuşturucu işinin sonucunda bir sürü ceset ve 2 milyon para. Olayı polise haber vermeyen Moss, parayı kendisi için alacaktır. Bu karar onun için hiç iyi olmayacaktır çünkü paranın peşinde, önüne çıkan herkesi acımadan öldüren psikopat bir katil vardır: Anton Chigurh (Javier Bardem). Diğer bir yandan ise Şerif Ed Tom Bell(Tommy Lee Jones) bu olayı gün ışığına kavuşturmaya çalıştırmaktadır.İyi seyirler..

Orta yaşlarını yaşayan Michèle görünüşte yıkılmaz bir kadındır. Başarılı bir biçimde yönettiği bir video oyunu şirketinin başındadır. Acımasız kurallarını iş hayatına olduğu gibi aşk hayatına da yansıttığı için kocasından ayrılmıştır ve bekar bir hayat sürmektedir. Fakat günün birinde Michèle'in hayatı kökünden değişir. Tanımadığı bir saldırgan tarafından evinde cinsel saldırıya uğraması Michèle'in hayatında yeni bir evreyi tetikler. Michèle'in yeni amacı bu kimliğini bilmediği adamı bulmaktır. Bu arayış zamanla hem kurban hem de saldırgan için her an kontrolden çıkabilecek bir kedi-fare oyununa dönüşür...

Abel Davos, İtalya'da pek çok suça karışmış ve polis tarafından aranan usta bir hırsız ve tetikçidir. Paris'e kaçmaya çalışan Abel, arkadaşı Raymond, karısı ve iki çocuğunu da yanına alır. Ancak kaçış yolunda yine bi soyguna karışırlar ve çıkan çatışmada Raymond ile karısı öldürülür. Abel, köşeye sıkışmıştır ve kendisini kaçırması için eski dostlarını arar. Fakat arkadaşları bu riski göze alamaz ve Eric adlı birini Abel'in yanına yollar. Çocuklarını güvenilir bir dostunun yanına bırakan Abel, Eric ile iyice dost olur. Abel, eski dostları ile arasının pek iyi olmadığını anlayınca aralarında kanlı bir hesaplaşma başlayacaktır.

Afroamerikalı 2. Dünya Savaşı gazisi olan Ezekiel Rawlins (Denzel Washington) iş aramaktadır. Bir arkadaşının barında beyaz bir adamla tanışır. Bu adam, Los Angeles'ta siyahların mahallesinde saklanan beyaz bir kadını aramaktadır. Kadın bulunduğunda, şehrin en zenginlerinden biri olan Todd Carter'ın (Terry Kinney) eşi olacaktır. Bu işlere bulaşan gazi, kendini bir anda tehlikeli işlerin arasında bulur.

David Gale ölüm cezası karşıtlarının en önemli isimlerinden biridir ve idam cezasısının kaldırılması için büyük çaba sarf etmektedir. Kendisi gibi idama karşı çıkan Constance Harraway adındaki bayan tecavüze uğramış ve vahşice öldürülmüştür ancak bu trajik olayın acı tarafı ise suç David`in üzerine kalmıştır. gazeteci Elizabeth Bloom ile çok özel bir röportaj yapmayı kabul eden David ona olayı açıkça anlatır. Çok iyi bir haber yakaladığının farkında olan Bloom onun anlattıklarını dinledikçe olayın başka boyutlarını da öğrenir. Bu adamın hayatı onun ellerindedir ve bu masum adamı kurtarmak için hemen harekete geçer. David Galein idamına çok az zaman kalmıştır ve çabaları vaktinde sonuç verip onu kurtarabilecek midir?

1956 Arjantin yapımı bir kara film (film noir) ve gerilim-drama filmidir. Yönetmenliğini Fernando Ayala üstlenmiş, senaryosu ise Sergio Leonardo'ya aittir. Film, Arjantin sinemasının altın dönemi olarak kabul edilen 1950'lerin en önemli ve teknik açıdan yenilikçi yapımlarından biri sayılır. Arjantim Sineması'nda bir dönüm noktasıdır. O dönemde Arjantin'de yaygın olan melodram ve komedi türlerinin dışına çıkarak, evrensel bir kara film örneği sunar. Anlatım yapısı: Film, cinayetten sonra başlar ve geriye dönüşlerle (flashback) olayları anlatır. Bu teknik, 1950'ler Arjantin sineması için yenilikçi kabul edilir. Müzik: Astor Piazzolla'nın bestelediği tango temalı müzikler, filmin kasvetli ve gerilimli havasını güçlendirir. Piazzolla'nın sinema için yaptığı ilk önemli çalışmalardandır. Sosyal eleştiri: Film, 1950'ler Arjantin'indeki yozlaşmış eğitim sistemi, işsizlik ve ahlaki değerlerin erozyonu gibi toplumsal sorunlara dolaylı olarak değinir.

Miami Vice ile televizyon tarihinin en önemli polisiye dizisini gerçekleştiren Michael Mann, suç dünyasını en iyi yansıtan filmlerden biriyle çıktı karşımıza. Kovalanan, ekibiyle birlikte büyük soygunlar gerçekleştirilen usta bir soyguncu Neal McCauley’dir. Kovalayan ise başarısız bir evliliğin içindeki inatçı ve akıllı polis dedektifi Vincent Hanna’dır. Los Angeles dekorunda birbirine çok benzeyen ve aslında başka şartlarda iki iyi dost olabilecek bu iki sıkı adam arasında büyük bir kovalamaca yaşanıyor. Birbirleriyle sadece iki kere yüzleşiyorlar. Birincisinde kahve eşliğinde güzel güzel sohbet ediyorlar, ikincisinde ise birinin ölmesi gerekiyordur.

ABD’nin güney eyaletlerinden Georgia ile Güney Carolina’yı birbirinden ayıran Cahulawassee nehri üzerine bir baraj inşa edilmek üzeredir. Kısa bir süre sonra bu nehir ortadan kalkacak yerini de yapay bir baraj gölü alacaktır. Atlanta’lı doğa tutkunu Lewis (Burt Reynolds) ve üç şehirli arkadaşı, Ed (Jon Voight) Bobby (Ned Beatty) ve Drew (Ronny Cox) nehrin doğası sonsuza dek bozulmadan önce son bir kez kano ile nehri boydan boya geçmeyi ve bir çeşit macera yaşamayı planlarlar. Bu hafta sonu tatilinin her zaman golf oynadıkları hafta sonlarından farklı olmasını istemektedirler. Nehir boyunca ormanın derinliklerine doğru ilerledikçe doğanın güzelliği ile ters orantılı olarak yöre insanlarının pek de dost canlısı olmayan davranışları ile karşılaşırlar ve yolculukları bir kabusa dönüşür.İyi seyirler..

Gomorrah ile mafya ve şiddet sarmalını ele alan Matteo Garrone’nin Cannes’da Altın Palmiye için yarışan son filmi, bu defa küçük bir kıyı kasabasında kötülüğün ve şiddetin toplumdaki izlerini arıyor. Dogman’in kahramanı normal görünümlü bir adam: Ufak tefek köpek bakıcısı, "Dogman" Marcello. Kasaba ahalisinin sevgisini hem sempatikliğiyle hem de torbacılıkla kazanan Marcello’nun belalı kokainman, eski boksör Simone’ye yakınlığı, sonunda hayatını alt üst ediyor. Git gide sertleşen atmosferi ve gerçekçi yaklaşımıyla Dogman, İtalya’nın en prestijli ödüllerinden Gümüş Kurdele’lerde 8 dalda ödül kazanarak senenin en çok konuşulan filmlerinden biri oldu. Başroldeki, oyunculuk eğitimi almamış Marcello Fonte’nin etkisiyle sessiz sinema döneminin efsaneleri Buster Keaton ve Charlie Chaplin’e de gönderme yapan film, elbette Cannes’da Palm Dog ödülünü de kazandı.

Saint Tropez, 1975... Evli bir kadın olan Julie Wormser, kocası Louis'i komşusu Jeff Marle ile aldatmaktadır. Julie ve Jeff, Louis'i öldürmek için bir plan yaparlar. Ancak plandan sonra Jeff ortalıktan kaybolur ve Julie şüpheli konumuna düşer. Louis'in cesedi nerededir? Peki ya Jeff nerededir?

Alttan alta ırksal bir gerilim de barındıran, son derece eğlenceli bir polisiye olan film, birbirinden nefret eden üç adamın umarsızlığını ve bu umarsızlığın sonucu olan soygunu anlatıyor. Modern Jazz Quartet'in piyanisti John Lewis'in müthiş caz müziğini de içeren bu film, bir noir mücevheri.

Çocukluk arkadaşı olan genç Filistinli Khaled ve Said Tel Aviv’de gerçekleştirilecek bir saldırıda intihar bombacısı olarak görevlendirilirler. Aileleriyle, vedalaşmadan, son bir gece geçirdikten sonra, vücutlarına bağlı bombalarla sınıra götürülürler. Ama operasyon planlandığı gibi gitmez ve birbirlerinin izin kaybederler. Artık tek başlarına kaderleriyle yüzleşmeleri gerekmektedir. Nablus’ta çekilen film, umutsuz durumlarda yaşayan insanların sıradan günlerini derin bir içtenlikle anlatıyor. İşgale karşı çıkmanın yollarını arıyor ama can almaya asla göz yummuyor.

Bir adamın bir avuç serserinin üzerinde yarattığı gerilim bir süre sonra vicdan muharebesine dönüyor ve yön değiştiriyor fakat gücünü aldığı yer bu gerilim. Geçmişte yaşanan bir olay ve sorumlularının çok derinlere bastırdığı bir olayı unutmayan biri onlara hatırlatmaya başlıyor. Başta umursanmayan bu adam karşısında bu astığım astık serseriler tutulup kalıyor. Adeta adama dokunamıyorlar ve kendilerinin gideceği talihsiz sona doğru ümitsizce bekleyiş içine giriyorlar. Vicdanları, yıllardır atamadıkları pişmanlıkları onları bir anda zayıf kılıyor. Dokunamıyorlar çünkü daha fazla vicdani rahatsızlık katlanabilecekleri bir şey değil. Cezalandırılmayı bekleyen suçlu gibi sonlarını beklemeye başlıyorlar.

Şeytan Ruhlu İnsanlar olarak Türkçe’ye geçen Les Diaboliques, korku gerilim türünün en başarılı örneklerinden biridir. 1955 yapımı film, ‘’eskiler daha iyiydi’’ savını destekleyici nitelikte. Film noir, yani kara fi lm sayılan Les Diaboliques, fi lmde geçen olayların tuhaf oluşu, zalim karakterleri ve kafa karışıklığı yaratması ile, bu kategoriye dahil olmuştur. Filmin daha sonra 1996 yılında Sharon Stone’un oynadığı bir versiyonu daha yapılmıştır ama Henri-Georges Clouzot’unki gibi bir başarıya ulaşamamıştır asla.Film, Pierre Boileau ve Thomas Narcejac’ın birlikte yazdıkları Celle Qui N’était Plus (1952) isimli romandan uyarlanmıştır. Hatta söylentiye göre, romanın fi lm haklarını satın almak isteyen bir diğer isimde A. Hitchcock’tur ama birkaç saatle bunu kaçırmıştır. Bu filmden sonra Hitchcock’un namı Psycho (1960)’yu çekene kadar Clouzot’ta kalmıştır.Les Diaboliques, Michel, kalp hastası eşi Christine ve metresi Nicole arasında Fransa’da bir yatılı okulda geçer. İki kadında birbirinden haberdardır ve Michel hem karısına hem de ilk günden itibaren Nicole’e zalimce davranır. Bütün bunlardan usanan iki kadın, Michel’i ortadan kaldırmak üzere bir plan yaparlar. Önce zehirleyip, sonra banyo küvetinde adamı boğarlar. Cesedi ise cinayet olduğunun fark edilmemesi adına, okulun havuzuna atarlar fakat sonrasında ceset bir türlü bulunamaz.Siyah beyaz olmasının da getirdiği kasvetli yapısı, karakterlerin kimi zaman tedirgin edici sakinliğiyle, kimi zaman da bakışlarındaki korkuyla, özellikle de Christine’in yaşadıklarıyla izleyiciyi filmin içine sürüklüyor. Film, bir de korku-gerilim fi lmi olunca, kalp hastası bir karakterin olması, her an beklenmedik bir şeyler olabileceği izlenimi yaratıyor, o yüzden fi lmden kopamayarak pür dikkat izliyorsunuz filmi. Zaten film de izleyicinin dikkatini dağıtmadan, izleyiciyi akıştan koparmadan izlettriyor kendini, 114 dakika boyunca su gibi akıyor zaman.Filmdeki küvet sahneleri ve Hitchcock’un Psycho (1960)’sunda geçen duş sahneleri birçok kişiyi derinden etkilemiş olacak ki, bu konuda Hitchcock’un bir mektup aldığı söylenir. Mektupta, mektubu yazan adamın kızının fi lmlerden çok etkilendiği; bu yüzden banyo yapamayıp, duş alamadığı ve bu durumdan çok müzdarip olduğunu anlatır ve ne yapacağını sorar Hitchcock’a. Ve yine söylenenlere göre Hitchcock şu cevabı verir: ‘’Kuru temizlemeciye gönderin.’’ Les Diaboliques, takdir ve olumlu eleştirilerin dışında, 1955’te en iyi yabancı dilde film kategorisinde “New York Film Eleştirmenleri Ödülü”nü almıştır. Bunun dışında Edgar Allan Poe ve Louis Delluc olmak üzere 2 ödülü daha vardır. Film izlerken gerilmeyi seviyorsanız, bu siyah beyaz Fransız filmi size beklediğinizden çok daha fazlasını verecektir.

Lula'nın (Laura Dern) psikopat annesi kızının Sailor (Nicolas Cage) ile olmasına katlanamıyor. Bu yüzden Sailor'ın hapse girmesine neden oluyor. Sailor hapisten şartlı tahliye edilince California'ya geliyor ve Lula'yı alıp kaçıyor. Bunun üzerine Lula'nın annesi Sailor'ı öldürmesi için bir kiralık katil tutuyor. Lula ve Sailor yol boyunca birçok tehlikeyle yüzleşiyorlar ve bu tehlikelerle başederlerken birbirlerine daha sıkı bağlanıyorlar. Bir gece bir trafik kazasında ölmek üzere olan genç bir kadının yaptığı kötü kehanetler birçok şeyi değiştirecektir.