Jacquot de Nantes, Fransız Yeni Dalga akımının öncülerinden Agnès Varda tarafından yönetilen 1991 yapımı biyografik bir drama ve yer yer belgesel tadında bir filmidir. Film, Agnès Varda'nın 1990 yılında hayatını kaybeden 33 yıllık eşi ve meslektaşı Jacques Demy'nin çocukluk ile gençlik yıllarını konu alır. Eşine ölümünden hemen önce yazılmış görsel bir aşk mektubu ve saygı duruşu niteliğindedir.Film, 1930'ların sonu ve II. Dünya Savaşı altındaki işgal Fransa'sında, Nantes kentinde geçer. Küçük Jacquot (Jacques’ın çocukluk takma adı), bir oto tamircisi olan babası ve kuaför olan annesiyle birlikte yaşar. Ailesinin meslek baskılarına ve savaşın zorluklarına rağmen sinemaya, tiyatroya ve kukla gösterilerine büyük bir tutku besler. Biriktirdiği parayla küçük bir kamera satın alarak kendi amatör filmlerini çekmeye başlar ve bir gün büyük bir yönetmen olma hayalinin peşinden Paris'e doğru yola çıkar. Varda, filmde kurgusal canlandırmaların arasına Jacques Demy’nin ilerleyen yaşlarında çektiği Lola, Cherbourg Şemsiyeleri (Les Parapluies de Cherbourg) ve Rochefort'un Genç Kızları gibi başyapıtlarından sahneler eklemiştir. Böylece çocukluk anılarının, Demy'nin sinemasını nasıl şekillendirdiğini meclisler halinde izleyiciye gösterir. Film çekilirken AIDS teşhisi konan ve durumu ağırlaşan Jacques Demy, anılarını eşi Varda ile paylaşarak senaryoya katkıda bulunmuştur. Varda, eşinin ölümünden kısa süre önce onun saçlarını, ellerini ve gözlerini çok yakın planlarla filme dahil ederek yapıta hüzünlü ve samimi bir belgesel dokusu kazandırmıştır.İlk kez 1991 Cannes Film Festivali'nde yarışma dışı olarak gösterilmiş ve sinema tarihinin en dokunaklı anı/biyografi filmlerinden biri olarak kabul edilmiştir. 

1971 yılında bir öğleden sonra, Brezilya'nın yeni kurulan askeri diktatörlüğünün açık sözlü bir eleştirmeni ve eski bir milletvekili olan Rubens Paiva, hükümet yetkilileri tarafından Rio de Janeiro'daki evinden alındı, yetkililere bir "ifade" vermesi gerektiği söylendi ve ortadan kayboldu. Oğlu Marcelo Rubens Paiva'nın anılarından uyarlanan bu etkileyici ve zengin bir şekilde kurgulanmış politik drama, Walter Salles'in (The Motorcycle Diaries) yönetmenliğinde, Rubens'in eşi Eunice'in (Fernanda Torres'in yürek parçalayan performansı) perspektifine sıkı sıkıya bağlı kalıyor. Eunice'in kocasıyla ilgili gerçeği öğrenmek için yıllarca süren yorulmak bilmeyen arayışını anlatıyor. Gerçek bir hikayeye dayanan ve adaletsizlik karşısında insanın direncini nefes kesici bir şekilde tasvir eden Ben Hala Burada, Salles'in Merkez İstasyon filmiyle Oscar'a aday gösterilen Fernanda Montenegro'nun derinden etkileyici bir performansına da ev sahipliği yapıyor.

Kendi evinde kendini izole eden, itibarı zedelenmiş Başkan Richard Milhous Nixon, kimsenin duymayacağı anılarını kaydetmek için bir şişe viski ve bir tabanca ile silahlanıyor. Lincoln, Eisenhower, Kissinger ve annesinin sessiz portreleriyle çevrili olarak, kendini ve siyasi mirasını savunma amacıyla tutkulu bir şekilde geçmişini yeniden canlandırıyor. Donald Freed ve Arnold M. Stone'ın orijinal oyununa dayanan, Philip Baker Hall'ın olağanüstü bir solo performans sergilediği Robert Altman'ın Secret Honor, Nixon'un mistisizmi üzerine çarpıcı bir sorgulama ve kontrolsüz paranoyanın cesur bir tasviridir.

2008 senesinde Akademi tarafından En İyi Animasyon Film ödülüne aday gösterilen, 2007 Cannes Film Festivali Jüri Özel Ödülü’ne layık görülen Persepolis, Marjane Satrapi’nin aynı adlı otobiyografik çizgi romanından siyah-beyaz olarak beyazperdeye aktarılan bir animasyon filmdir.Marjane ve ailesi, baskıcı Şah iktidarının devrilmesini büyük bir sevinç ile karşılarlar. Senelerce ekonomik ve toplumsal anlamda yaşanan zorluklardan sonra yepyeni bir yaşam için yeni bir umut doğmuştur. Sancılı senelerin ardından demokratik bir yönetimin geleceğini ümit eden İranlılar, bir kez daha büyük bir hayal kırıklığına uğrarlar. Şah’ın baskısından sonra sıra mollaların baskısına gelmiştir. İran-Irak savaşının da başlamasıyla da hayatları iyice zorlaşan Marjene'in ailesi, kızlarını Avusturya'ya bir liseye gönderir.Bir yanda muhafazakar bir ülke, bir yanda modern bir ülke. Bir yanda gelenek, bir yandan boşluk. Marjene'in özgürlüğü yaşamak üzere gittiği Avrupa, sınırları belirsiz bir özgürlük sunuyormuş gözükse de daha çok yalnızlaşmasına sebep olur. Ülkesini ve ailesini özleyen Marjene, ölümden döndüğü bir hastalık sonrası yurduna döner fakat İran'da işler bıraktığından daha zordur artık.Filmde Marjane'nın gözünden büyüme çağının kendine has sorunlarını Şah döneminin son günleri, İslam Devrimi, Irak-İran Savaşı gibi önemli bir tarihsel süreçle harika bir şekilde işlenerek, İran'daki o dönemin bireylerde yarattığı sorunları gösteriyor. Bu karanlık süreci, Marjane’nin gözünden kimi zaman espirili bir dille de anlatan trajikomik ve politik bir film tanımlaması tam oturacaktır.

2009 César En İyi Belgesel. Yeni Roman hareketinin ve savaş sonrası sinemanın önemli isimlerinden olan seksen yaşındaki Agnès Varda, sık sık işlerinde kendisini kameranın önüne koymuştur. Ama bunların sonuncusu, özgeçmiş niteliğinde bir deneme, yönetmenin bir sahilde geri geri yürüdüğü sahneyle açılan "bir çiçek dürbünü, bir kolaj, bir fantezi" adeta. Sahildeyiz, çünkü biri gelip onu açsa içindeki sahillerin ortaya çıkacağını söylüyor. Yönetmen dostu Chris Marker'ın da elle çizilmiş bir kedi cismine bürünerek anlattığı Agnès'in Plajları, Varda'nın fotoğraflar, eski çekimler, film sahneleri ve günümüzde çekilen sekanslardan örülü yaşamına ve hafızasına dair derin, çekici ve dokunaklı ifadelerden oluşuyor.

Bir gece yönetmen Ari Folman barda arkadaşıyla oturmuş sohbet etmektedir. Arkadaşı, Ari’ye durmadan gördüğü bir kabustan bahseder. Kabusunda 26 tane vahşi köpekten kaçıyordur. Bu kabusun, iki adamın da Lübnan Savaşı’nda yaşadıklarıyla ilgisi olduğu kanısına varırlar. Ari, hayatının o dönemiyle ilgili pek bir şey hatırlamadığını fark edip şaşırır. Bu ilginç durum karşısında, dünyanın dört bir yanından dostlarını ve asker arkadaşlarını bulup savaşta yaşananlar hakkında konuşmaya karar verir. O dönemle ve kendisi ile ilgili gerçeği ortaya çıkarması gerekmektedir. Ari bu gizemi deştikçe, hafızası gerçeküstü resimlerle uyanmaya başlar.

Birçoklarına göre Tarkovsky’nin en derinlikli eseri olan Ayna, yönetmenin kendi yaşamından yola çıkarak aşk, anılar, bağlılık ve belki de hayatın kendisi üzerine şiirsel bir film. Tarkovsky’ninki olup olmadığı belirsiz, orman içinde bir kulübede, 2. Dünya Savaşı’nın öncesinde, yönetmenin eski karısı, annesi, babası, kendi ve ebeveynlerinin kuşakları arasında gidip gelerek anlatılan bir rüya, Ayna’nın yansıttıkları.Efsanevi yönetmenin anne ve babasının gerçekten iştirak ettiği film, ailenin evlerinin eskiden bulunduğu aynı yere hakikaten inşa edilen bir kulübede çekildi. Baba Tarkovsky şiirlerini kendi sesiyle okudu. Anne ise kameranın karşısına geçti.İzleyiciyi otobiyografik bir yolculuğa çıkaran Zerkalo, 40’larında bir adam olan Alexei’nin hatıralarına dayanmaktadır. Savaş öncesi, sırası ve sonrası olarak ayrılabilecek 3 zaman periyodu boyunca Alexei’nin düşünce ve hislerini aktaran film, aynı zamanda devrim zamanı Rusya’sının geniş bir panoramasını sunmaktadır. Tarkovski, Zerkalo’da büyük ölçüde kendi ailesine ve gençlik dönemine yer vermiştir. Flashback’ler ve tarihi çekimler eşliğinde oluşturulan gerçekliğe yönetmenin bu otobiyografik katkıları da eklenince ortaya tutkulu, şiirsel ve yaşayan bir film çıkmıştır. Tarkovski’nin yoğun anlatımı ve sinematografik araçlar kullanımı sebebiyle film, izleyicisinden özel bir dikkat ve özveri beklemektedir.