Kiku ve Isamu, yönetmenliğini Tadashi Imai'nin üstlendiği 1959 yapımı ödüllü bir Japon drama filmidir. Film, İkinci Dünya Savaşı sonrası Amerikan işgali altındaki Japonya'nın en hassas ve derin toplumsal sorunlarından birini ele alır. Film, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından kırsal bir Japon köyünde, büyükanneleriyle birlikte yaşayan melez iki kardeşin (Kiku ve Isamu) hikayesini anlatır. Çocukların anneleri Japon bir seks işçisidir, babaları ise işgal döneminde ülkede bulunan Afro-Amerikalı (siyahi) askerlerdir. Dönemin muhafazakar ve homojen Japon toplumunda, hem ten renkleri hem de kökenleri nedeniyle bu iki çocuk sürekli olarak ırkçılığa, ayrımcılığa ve zorbalığa maruz kalırlar. Ancak film, sadece çekilen acılara odaklanmak yerine; çocukların (özellikle de abla Kiku'nun) hayata tutunma çabasını, neşesini, direncini ve büyükanne ile aralarındaki güçlü sevgi bağını insani ve sıcak bir dille işler.Japon sinemasında melez (özellikle siyahi-Japon karışımı) çocukların uğradığı sistematik ayrımcılığı direkt olarak merkezine alan ve bu konuyu cesurca işleyen ilk majör yapımlardan biridir. Çıktığı dönem büyük ses getiren film, Japonya'nın en prestijli sinema ödüllerinden biri olan Mainichi Film Ödülleri'nde "En İyi Film" ödülünü kazanmıştır. Ajitasyondan uzak, samimi, gerçekçi ve hümanist yaklaşımı sayesinde sinema eleştirmenleri tarafından "ilerici ve dönemin ötesinde bir başyapıt" olarak değerlendirilir.

Atom Bombası sonrası Japon toplumunun yaralarını sarma mücadelesi. Ancak bu kolay olmayacaktır. Yenilmişlik ve imkansızlık içindeki toplum yine de iyimserliği elden bırakmayacaktır.

Savaş sonrası Japonya, kritik bir dönemden geçmektedir ve ekonomik açıdan ayakta durmak hiç de kolay değildir. Senelerce fahişe olarak çalışmış ve artık bir bar işletmeye başlamış olan orta yaşlı Keiko, müşterileri memnun etmek için çalışmaktadır. Onunla aynı barda çalışmış olan başka bir kadın, kendisine yeni bir bar açmış ve çoğu müşterisini çalmıştır. Keiko'nun barında işler hiç de iyi gitmemektedir. Üstelik müşterilerinden birine aşık olmuştur fakat yaşadığı hayat tarzı, evlenmesine izin verir cinsten değildir...Mikio Naruse'nin yönettiği Onna Ga Kaidan Wo Agaru Toki (When a Woman Ascends the Stairs) - Basamaklarda Bir Kadın, Keiko üzerinden yıkık ve burk bir Japonya portresi çiziyor bizlere.

İnsan Manzaraları serisinin 2. filminde Kaji (Tatsuya Nakadai) askere çağrılmıştır. Orduya ve savaşa karşı bir kişiliğe sahip olmakla birlikte iyi bir asker olarak dikkat çeken Kaji, aynı zamanda başına geleceklerden hiç çekinmeden doğru bildiklerini söylemeye devam etmektedir. Usta askerlere karşı kendisi gibi acemi erleri savunmaya çalışan Kaji, kendisi usta asker olup acemilerin eğitiminden sorumlu tutulduğunda tüm zorluklara karşın insani tutumunu sürdürmeye çalışacaktır. Ancak artık Japonya gerilemeye başlamış, Sovyet tehlikesi iyice yaklaşmıştır.

Usta Samurai Kambei’nin cesareti ve fedakarlığına şahit olan bir grup köylü ondan sürekli olarak haydutların baskınlarına uğrayan köylerini korumasını isterler. Kambei bu isteği herhangi bir çıkarı olmamasına rağmen kabul eder ve ilk olarak kısa süre sonra müridi olan genç samurai Katsushiro’yu, ardından da güç kullanmaya meraklı bir samurai olarak görünen, fakat sonradan bir çiftçinin oğlu olduğu ortaya çıkan Kikuchiyo’yu yanına alır.Takımına dört yeni samurai daha ekleyerek köyü savunmaya girişen Kambei köylüler tarafından sevinçle karşılanır ve herkesin sevgisini kazanır; bir süre sonra onlara kendilerini savunmayı öğretmeye başlar. Bu arada haydutlar köyün sınırlarında dolaşmakta ve yeni saldırıları için uygun bir zaman kollamaktadırlar…Akira Kurosawa’nın kariyerinin doruk noktası olarak görülen Yedi Samuray üç saati geçen uzunluğuna rağmen özellikle zamanında kaliteli örneklerine rastlamanın zor olduğu savaş ve “aksiyon” sahneleri en dikkatsiz seyircinin bile ilgisini ayakta tutacak pek çok detay içerirken bir yandan da anlattığı hikayenin bütünlüğünden ve sinematografik kaliteden ödün vermeyen bir başyapıt.