İtalyan edebiyatının önemli yazarlarından Vasco Pratolini'nin 1955 tarihli ünlü romanı "Metello"nun film uyarlamasıdır. Roman, Floransa'da geçer ve ana karakter Metello Salani'nin büyüme, sınıf bilinci, aşk ve siyasi mücadelesini anlatır. Pratolini'nin bu eseri, İtalyan edebiyatında önemli bir yer tutan "Tarihsel Romanlar Üçlemesi"nin ilk kitabıdır.Film Hakkında Önemli Bilgiler: Dönem ve Atmosfer: Film, 19. yüzyıl sonu - 20. yüzyıl başı İtalya'sının, özellikle de Floransa'nın sosyal ve siyasi atmosferini başarıyla yansıtır. İşçi hareketlerinin, grevlerin ve sınıf çatışmalarının arka planda önemli bir yer tuttuğu bir dönemi anlatır. Oyunculuk: Dönemin genç yıldızı Massimo Ranieri, Metello karakterinin saf inancını, tutkusunu ve iç çatışmalarını aktarmakta oldukça başarılı kabul edilir. Ottavia Piccolo'nun canlandırdığı Ermelina karakteri de güçlü bir kadın portresi çizer. Eleştirel Karşılama: Film, Venedik Film Festivali'nde gösterildi ve genel olarak olumlu eleştiriler aldı. Pratolini'nin romanına sadık, atmosferik ve sağlam bir uyarlama olarak değerlendirilir. Romanın temel teması olan bireysel arayış, aşk ve toplumsal sorumluluk arasındaki gerilim filme de başarıyla aktarılmıştır. Tür ve Akım: Film, İtalyan sosyal gerçekçi sinema geleneğinin tipik örneklerinden biridir. Politik alt metinleri ve toplumsal sorunlara odaklanmasıyla dikkat çeker.Kısacası, 1970 yapımı Metello filmi, Vasco Pratolini'nin klasik romanına, dönemin ruhunu yansıtan sağlam bir oyunculuk ve görsel anlatımla hayat veren önemli bir sinema uyarlamasıdır. İtalyan sineması ve edebiyat uyarlamaları ile ilgilenenler için izlenmeye değer bir yapımdır.

Efsanevi model, sanatçı, müzisyen Zouzou’nun Mary Magdalene’yi, Fransız oyuncu Pierre Clémenti’nin İsa’yı oynadığı, yönetmenin kendisinin de yanlış yola sapmış bir havari olarak yer aldığı İncil’le ilgili serbest bir alegori.Bir Başkaldırı Manifestosu: İsa, Devrim ve Erken Dönem Garrel Sinemasının Kökleri1. Tarihsel Konum: 1968 Sonrasının Ateşli İsyanıGarrel, bu filmi Mayıs 68 ayaklanmalarının hemen ertesinde, sokaklardaki barikat dumanları henüz dağılmamışken çekti. Sinema tarihinde nadir görülen bir "devrim anı"na sabitlenmiş filmdir: Dini mitolojinin politik bir silaha dönüşümü: İsa figürü (Pierre Clémenti), bir Che Guevara yorumuyla sunulur. Çarmıha geriliş sahnesi, Fransız polisi tarafından dövülen öğrencilerin fotoğraflarıyla zihinde örtüşür. Meryem Ana'nın yeniden yazımı: Zina yapan, afyon çeken ve "kutsal annelik" mitini reddeden bir karakter olarak işlenir. Bu, Katolik Fransa'ya yönelik kışkırtıcı bir saldırıdır.2. Biçimsel Radikallik: Avangartın SınırlarındaGarrel, bu filmde Godard'ın politik didaktizmini ve Bresson'un ascetik minimalizmini reddeder; kendine özgü bir "lirik anarşizm" yaratır: Siyah-beyazın şiddeti: Gölgeler ve ışık, karakterlerin iç çatışmalarını değil, tarihsel bir andaki kolektif çığlığı yansıtır. Doğaçlama diyaloglar ve teatral sahneler: Oyuncular (Nico dahil) senaryosuz çalışır. Bu, Artaud'nun "Vahşet Tiyatrosu" teorisinin sinemadaki karşılığıdır. Müzik: Nico'nun drone şarkıları ve aniden kesilen sessizlikler, izleyiciyi bir "devrimci ayin"e zorlar.3. Tematik Patlamalar: Din, Cinsellik ve Siyaset Kutsalın profanlaşması: İsa'nın son akşam yemeği, bir grup hippinin afyon partisine dönüşür. Kutsal Kase yerine şişe şarabın geçmesi, Kilise'ye değil, tüketim toplumuna yönelik bir eleştiridir. Cinsel devrim: Meryem'in bekaretinin kaybı, sahnede gerçek bir seks eylemiyle (simüle edilmiş olsa da) gösterilir. 1969'da bu, sansür kurullarını çıldırtacak derecede radikaldi. Sanatın rolü: Garrel, film boyunca "devrim mi sanat, sanat mı devrim?" sorusunu sorar. Kamerasını bir molotof kokteyli gibi kullanır.4. Eleştirel Sorunlar: Kaosun Bedeli Anlatı dağınıklığı: Film, bazen fazla içe dönük bir hal alır. Seyirci için takip etmesi zor olabilir. Kadın temsili: Nico'nun karakteri (Meryem Magdalena), eril bakışın nesnesi olmaktan kurtulamaz. Garrel'in kadın karakterleri "ilham perisi" olma tuzağına düşer. Politikanın estetikleştirilmesi: Gerçek sokak mücadeleleriyle bağlantı kopukluğu, filmi bazen "güzel ama boş" bir deneye dönüştürür.5. Günümüzdeki Yeri: Neden Hâlâ Sarsıcı?Le Lit de la Vierge, sinemanın bir katedral değil, bir barikat olduğunu hatırlatan nadir eserlerden. Günümüzdeki "aktivist sanat" tartışmalarının öncüsüdür.

İtalya'da adı belirtilmemiş bir kentte yüksek mahkeme yargıçlarının esrarengiz bir şekilde peş peşe öldürülmelerinden sonra olayı soruşturmakla görevlendirilen müfettiş Rogas, olayların üzerini örten sıkı bir gizem ağıyla karşılaşır. Soruşturmayı derinleştirdikçe bu gizlilik ağının sorumlularının önemli politikacılar, parti yöneticileri, üst düzey bürokratları ve askerler olduğunu öğrenir. Daha da vahim olanı gerçeği gizlemek için çaba gösteren bu yozlaşmış seçkinlerin hem sağdan hem de soldan olmalarıdır.

Fellini nin kendi yabancılaşmasını perdeye aktardığı, üzerinde tam dört yıl çalıştığı ve büyük bir başarısızlığa uğradığı filmi Casanova , 18.yüzyılın ünlü aşığının yaşamını anlatıyor. Kişiliği hakkında hiçbir ipucuna sahip olamadığımız, sürekli olarak seks yaparken izlediğimiz Casanovayı Donald Sutherland oynuyor. Birkez daha, belirli bir hikaye anlatmaktan çok hayallerini ve kabuslarını perdeye yansıtmaya karar veren Fellini nin filmi, baştan sonra Cincecitta stüdyolarında çekilmiş.