István Gaál, Roma'daki Centro Sperimentale'de iki yıl eğitim almıştır ve ilk uzun metraj filmi, İtalyan yeni gerçekçiliğinin ve Michelangelo Antonioni'nin "L'avventura" (1960) gibi daha modernist türevlerinin belirgin etkisini taşır. Nitekim "Current", bir grup arkadaşın nehir kenarındaki bir gezinti sırasında içlerinden biri olan Gabi'nin gizemli bir şekilde ortadan kaybolmasıyla yaşamlarının kalıcı biçimde değişmesini betimlemesiyle, Antonioni'nin filmine güçlü bir benzerlik gösterir.Temel fark, bu karakterlerin Antonioni'nin kahramanlarından çok daha genç, hatta bazılarının henüz ergenlik çağını aşmamış olması ve dolayısıyla planlanandan çok daha hızlı büyümek zorunda kalmalarıdır. Her biri, ortadan kayboluşa kendi bireysel dünya görüşlerini yansıtan farklı bir tepki verir (grupta bir biyolog, bir fizikçi ve bir heykeltıraş bulunur) ve kolektif olarak yaşananlara anlam vermeye çalışır.Gaál ve görüntü yönetmeni Sándor Sára, sürekli akan bir nehrin ağırlık kazandığı çarpıcı doğa çekimleri tasarlarken, kapalı mekânlarda da eşit derecede yenilikçi bir yaklaşım sergilemişlerdir. Nesneler o denli aşırı yakın planla çekilmiştir ki, biçim ve dokunun neredeyse soyut bir incelemesine dönüşürler. Zoltán Huszárik filmin yardımcı yönetmeniydi ve Sára'nın kayda değer görüntü oluşturma becerilerini birkaç yıl sonra bu kez renkli olarak çekilen "Szindbád" (1971) filminde sınırlarına taşıyacaktı.

Film, Macar tarihinin en utanç verici dönemi olan Macar Nazi Örgütü "Arrow Cross"un terör estirdiği seneler olan 1944-45 kışında bir avuç insanın hayatlarının tepetaklak olmasının öyküsünü anlatır. Üç adam; saatçi Gyurica, doğramacı Kovacs ve kitap satıcısı Kiraly, her akşam bir bardak şarap eşliğinde gevezelik etmek için Budapeşte'nin işçi sınıfının oturduğu bir semtindeki, "arkadaşları" Bela'nın meyhanesinde toplanırlar. Çok çalışan bu dürüst ve sıradan insanlar, hayattan beklentileri ve istekleri üzerine konuşurlar. Aynı mantığı paylaşan ve yüreklerini birbirlerine açan bu insanlar, ahlak, güç, yardımseverlik ve günahkarlık üzerine yeterince açık bir şekilde fikirlerini söylerler. Yüksek şeylerde gözleri yoktur, tüm istedikleri "bu kanlı savaş"tan sıyrılmaktır. Bir akşam meyhanede beliren bir adam, bu küçük gruba katılır; tek bacaklı bir fotoğrafçı ve neredeyse göze çarpmayacak kadar silik olan bu adamın adı Keszi'dir. Saatçinin aralarında yeni birinin olduğu konusunda uyarılarda bulunmasına rağmen her zamanki gevezeliklerini sürdürürler. Fakat bir noktada, fotoğrafçı ilgi odağı olur. Saatçi, sohbeti ahlaki bir konuya çekmiştir. "Diyelim ki" der arkadaşlarına "şu anda burada bulunan herkese ya bir esir ya da elinde tüm güçleri toplamış bir bey olmak fırsatı tanınıyor, hangisini seçerdiniz?" Bu film, sinir bozucu bir itiraf. "Küçük insan"ın sabrı, yardımseverliği ve inancı üzerine bir hesaplaşmadır. Ve aynı zamanda Tiran ve Şeytan hakkında acımasız bir hükümdür.